SERIAL NETFLIX
Esteban, kurwa, odbierz.
Jana!
- Tu poczta głosowa… - Uspokój się.
- To byłeś ty, gnoju. - Co?
Sabotowałeś nas.
Nie popadaj w paranoję.
Sam przyznałeś, że od początku próbowałeś nam zaszkodzić.
Rzucasz oskarżenia. Masz dowody?
Twoje wyznanie?
Wideo można było przesłać tylko ze szkolnego konta.
Kto wrzucił ten plik?
Mówiłem ci.
Uważaj na bliskich, bo cię zdradzą.
- Zrobiłeś to? - Zaczyna się.
Zapytaj swojego chłoptasia.
- A no tak, uciekł. - Esteban by tego nie zrobił.
Jesteś pewna?
A może dałaś się nabrać na wizerunek uczciwego biedaka?
Esteban nigdy nie był szczery.
Ale spoko. Nie oceniam.
Każdy ma sekrety.
Wciąż wierzycie, że Dixon pochodzi z biednej dzielnicy Bogoty?
Gówno wiesz.
Biedak, którego stać na taki fryz?
I zegarek, i buty?
Błagam. Spójrzcie na niego.
A ty, Seleno?
Bogobojna świętoszka,
której rodzice są tak liberalni,
że puszczają ją do Meksyku, żeby została gwiazdą popu. Serio?
To się udało Taylor Swift, jednej na milion.
Nic o mnie nie wiesz.
Ale wiem, że Jana połączyła nas dla własnej korzyści.
A co z tobą?
Dużo gadasz o nas, ale sam też coś ukrywasz.
Jestem jak otwarta księga.
Ale masz tupet.
Mówię, jak jest.
Na naiwności daleko się w życiu nie zajedzie.
Tylko ja mówię prawdę.
Nie jesteśmy przyjaciółmi.
Tylko udawaliśmy.
- Nie mam na imię Dixon. - Serio?
Moi rodzice są znanymi adwokatami w Kolumbii.
Nigdy nie mieli dla mnie czasu, więc wychowywał mnie dziadek.
Umieścił mnie w szkole franciszkanów.
Nie byłem sławnym raperem.
Tylko ministrantem.
Żartujesz.
Dlaczego kłamałeś?
Zawsze chciałem być raperem.
Dlatego przyjechałem tutaj.
Musiałem udawać rapera z ulicy.
Okłamałam rodziców.
Nie chcieli mnie puścić do Meksyku, zwłaszcza do EWS.
Powiedziałam im, że jadę studiować muzykę religijną w konserwatorium.
Jak na razie to działa.
Bardzo mi ufają.
Andi…
Co?
Nie masz nic do powiedzenia?
Jesteś wśród przyjaciół. Nikomu nie powiemy.
Chodzi ci o Emilię?
- Co z nią? - Są razem.
Nie.
To była tylko chwila szaleństwa.
- Sypiasz z wrogiem? - Wrogiem?
- Ona jest z Sebasem. - No i?
Nie muszę się nikomu tłumaczyć.
A wy skąd o tym wiecie?
Twoja kolej, Jana.
Coś nam opowiesz?
Na przykład?
Przyjaźnilibyśmy się, gdyby nie zespół?
Nie mogę.
Czemu nie?
Choreografia jest prosta.
Pachniesz perfumami mojej matki.
Nie chcesz ćwiczyć, to nie, ale nie wymyślaj wymówek.
Sala zajęta. Nie wiem, gdzie ćwiczą zdyskwalifikowani.
Tam, gdzie wy przebieracie się za zwierzęta.
Może o tym pogadamy?
Dasz mi chwilę?
- Ale… - Daj nam chwilę.
Nie rozkazuj mi. Nie jesteś moim szefem.
Skarbie, pozwolisz, że pogadam z Luką? Proszę.
Skarbie, wykorzystaj tę przerwę, żeby zmyć z siebie ten smród.
Nie łapię.
Zmusiliście mnie do tego. Sin Nombre zostali zdyskwalifikowani.
Obiecaliście, że wygram Bitwę zespołów,
- Nie wywiązaliście się z umowy. - Nie ty tu rozkazujesz.
Cierpliwości. Przyjdzie czas.
Naprawdę?
Nie mam cierpliwości.
Wiesz co?
Pójdę do gabinetu Celiny.
Pokażę jej nagranie.
Jeśli zapyta…
powiem wszystko.
Zaraz skończy się wasz bal przebierańców.
Spróbuj i daj znać, jak poszło.
Tak, bylibyśmy przyjaciółmi.
To znaczy w innych okolicznościach pewnie w ogóle byśmy ze sobą nie gadali.
Takie jest życie.
Ale z jakiegoś powodu wynieśliśmy się od rodziców
i nagle w sali prób poznaliśmy niesamowitych ludzi.
Niezwykle utalentowanych.
Ludzi, którzy stali się nam bliscy.
To właśnie nas spotkało, nie?
Połączyła nas Bitwa zespołów.
Serio sądzicie, że Esteban nas zdradził?
Filmik wrzucono z jego konta.
Może ktoś go zmusił?
Nie zrobił tego celowo?
Kto od początku chciał się nas pozbyć?
Loża.
Sebas.
Znów liczysz, że się przyzna?
Oczywiście, że nie, ale nie jest jedynym członkiem.
Musimy znaleźć innych.
A z kim jeszcze się zadaje?
Z samymi idiotami.
Idiotami i…
Z kim spędza najwięcej czasu?
Nie ma mowy, Dixon.
Nie twierdzę, że Emilia należy do Loży,
ale jest najbliżej Sebasa.
To tylko na pokaz. Emilia go nie cierpi.
Nic cię nie kosztuje ją zapytać.
Jasne! „Hej, Emilia, co tam? Należysz do Loży?
Szkoda, że mi nie powiedziałaś, kiedy mogło mi to jakoś pomóc”.
Mowy nie ma.
Skoro jesteś jej pewna, nie masz się czym przejmować.
To prawda.
Serio masz mnie za durną bogatą paniusię,
która bawi się w jakiś sekretny klubik?
Z tym idiotą Sebasem? Myślałam, że mnie znasz.
W kółko z nim jesteś.
Na próbach.
Chyba że akurat mu odwala i wyrzuca mnie jak śmiecia.
Naprawdę we mnie wątpisz?
Nie.
Po prostu…
Przez Sebasa zostaliśmy zdyskwalifikowani.
Musimy się dowiedzieć, kto stoi za Lożą.
Myślałaś, że ja?
Podejrzewasz kogoś?
Szczerze? Jestem pewna, że z kimś sypia.
Z kim?
Z kimś, kto śmierdzi.
Jej perfumy pachną jak moja matka.
Czyli sypia z kimś starszym od nas.
Albo z kimś o złym guście.
Sebas bzyka się z jakąś babą.
Widziałam u niego zużytego kondoma.
W sensie ze starą babą.
Jak to starą babą?
Jak moja babcia?
Nie aż tak.
Emilia uważa, że laska jest od niego starsza.
Nasza babka od biologii?
Chyba nie jest w jego typie.
- Anita. - Co?
Anita!
Widziałem ją wieczorem w klasie.
Czemu sekretarka siedzi w szkole do nocy?
Po co włóczyła się po klasach o tej porze?
- Spotykała się z kimś. - Właśnie.
Skąd wiemy, że to był Sebas?
Osoba z administracji byłaby dla Loży cennym członkiem.
Anita jest idealną kandydatką.
To pewnie ona zdobyła klucze do gabloty RBD.
Nawet jeśli nie jest w Loży, i tak na czymś ją złapiemy.
Pracownikom szkoły na pewno nie wolno sypiać z uczniami.
Nie mamy dowodów.
Zawsze to samo.
Chyba mam plan.
Potrzebujesz czegoś?
Celina jest teraz zajęta.
Nie szkodzi, poczekam.
To może potrwać.
Nie martw się. Powiem jej, że byłeś.
To ty się nie martw. Mam dużo czas.
Obawiam się, że będzie zajęta do końca dnia.
Ma na głowie finały, zniknięcie twojego przyjaciela…
- Nie jest moim przyjacielem. - Jasne, że nie.
Przyjaciel nie zdradza tych, którzy mu zaufali.
Cokolwiek chcesz powiedzieć Celinie, możesz powiedzieć mnie.
Co się dzieje? Martwisz się czymś?
To nic takiego.
Dobrze.
Cieszę się.
W sumie, czym mógłby się martwić Colucci?
Wam wszystko się udaje.
Prawda?
Dobra. Przyjdę później.
Świetnie.
Esteban zabrał swoje rzeczy i nie odbiera telefonu.
Jaka szkoła pozwala uczniom tak po prostu zniknąć?
Bardzo się martwię o pańskiego syna.
Nie zniknąłby, gdyby nie te bzdurne oskarżenia.
Chcę dać mu szansę, by to wytłumaczył.
Najważniejsze, żeby go znaleźć.
Wie pan, gdzie on mógł pójść?
Chyba wiem.
Cześć.
Pracujesz tu?
Nie. Przyszedłem posłuchać Rocío, ale jestem za wcześnie.
Warto poczekać.
Tak?
A ty to…
Fanka.
Rocío to jedna z lepszych wokalistek.
Naprawdę.
W takim razie co robi w takim miejscu?
Żeby się przebić, potrzeba nie tylko talentu.
Znajomości?
Warto być w odpowiednim miejscu o odpowiednim czasie.
Ale to nie wszystko.
Szkoda, że wszystko rozbija się o znajomości.
To prawda.
Na dobre
i na złe.
Anita wychodzi. Idzie do internatu.
Nie zatrzymała się u Sebasa.
Idzie w stronę boiska do koszykówki.
O nie.
Zniknęła.
Nie rozumiem. Dokąd poszła?
Nie wiem. Skręciła za rogiem.
Może umówiła się gdzie indziej? Gdzie w szkole można się bzykać?
Kanciapa woźnego, pracownia muzyczna,
kuchnia, za kuchnią.
A za kuchnią nie ma śmietników?
Po dziesiątej to praktycznie wszędzie. W kaplicy.
- Od kiedy w szkole jest kaplica? - Późno już.
Powinnaś być w pokoju.
Wiem. Nie mogłam zasnąć.
Rozumiem. Mam ten sam problem.
Możemy pospacerować razem, aż się zmęczysz.
Jeśli chcesz.
Lunatykujesz? Takiej wymówki jeszcze nie słyszałam.
To prawdziwe zaburzenie.
Kolejna lunatyczka.
Jakaś epidemia.
Poczekajmy pięć minut, a zjawi się też biała dama.
Prosto do pokoju. Już.
Te dwie wylecą przed końcem roku.
A pani co tu robi o tej porze?
To samo co pani. Pilnuję porządku.
W tej szkole porządku pilnuję tylko ja.
KTOŚ MI ODPOWIE?
ZROBIŁEM, CO CHCIELIŚCIE. CO DALEJ?
Co teraz?
Spróbujemy jeszcze raz.
Z Lourdes na czatach?
Może spróbujemy jutro.
Teraz będzie się pilnować.
Na wszelki wypadek przestanie się bzykać z Sebasem.
Już dawno powinna tak zrobić.
Masz lepszy pomysł?
A wy?
Po co ten ton?
A jaki mam mieć ton?
Próbuję to rozwikłać, a was to chyba nie obchodzi.
Próbujesz udowodnić, że Esteban jest niewinny, co nie ma sensu.
Jest niewinny.
To on wrzucił to nagranie.
Ja też tego nie rozumiem.
Ale wiemy tylko, że zniknął,
nikomu nie odpowiada i zostawił nas z tym bajzlem.
A może to ty.
- Daj spokój. - Że co?
Może Emilia cię przekonała.
- Nie pierwszy raz coś ukrywasz. - Rany.
Popierdoliło cię.
Luka miał rację.
Nie jesteśmy przyjaciółmi. Tylko udajemy.
Uderz mnie, tak, znęcaj się
Podniosę się nawet na dnie
Nie obchodzi mnie
Cokolwiek powiesz
Cokolwiek zrobisz
Jestem teraz silniejsza Wytrzymam niejeden cios
Więcej doświadczenia mam
Potrafię czuć
I radę sobie dam
Bo niczego nie żałuję
O nic nie martwię się
A jeśli tak zostanie
Nic mi nie będzie
Bo niczego nie żałuję
LOŻA ZMUSIŁA MNIE, ŻEBYM ZMUSIŁ JEGO
WIADOMOŚĆ DO JANY
ZMUSIŁEM ESTEBANA, ŻEBY TO ZROBIŁ
SZÓSTA RANO. BĄDŹ PUNKTUALNIE.
Co jest?
Ty i Esteban coś ukrywacie.
Widziałam was.
Esteban nie jest tym, kim myślisz.
Tyle ci powiem.
Przestań ufać ludziom.
Nie każdy jest tym, kim się wydaje.
Możemy pogadać?
Właśnie wychodzę.
- Przepraszam. - Zaczekaj.
Jestem twoim synem.
Pomyliłeś mnie z kimś.
Naprawdę nazywasz się Rocío García.
Napisałem tę piosenkę dla ciebie, gdy miałem pięć lat.
Nie, to ja napisałam ją dla ciebie.
Nigdy jej nie skończyłam.
Pewnie tak chciał los, że to ty miałeś ją dokończyć.
Miałaś tyle lat, żeby mnie odszukać.
Miałam się pojawić ot tak?
Jak ja teraz?
Co chcesz wiedzieć?
Mam to.
Dlaczego Marcelo Colucci kazał ci się trzymać z daleka?
Czemu zaoferował ci kasę?
Albo powiesz mi ty, albo spytam jego. Możesz wybrać.
Marcelo to twój ojciec.
- Jani. - Mama?
Marcelo to był przelotny romans.
Tak przynajmniej myślałam.
Byłam już wtedy żoną Chavy.
Nic mu nie powiedziałam.
Ani Marcelo.
Potrzebowałam pracy.
Marcelo zatrudnił mnie jako nauczycielkę muzyki dla Luki.
To był szok.
Zobaczyłam to wszystko, co miał jego syn. Pomyślałam o tobie.
Ile ty mógłbyś mieć…
ale ja nie mogłam ci dać.
Wtedy powiedziałam Marcelo prawdę.
Całą prawdę.
Wkrótce tego pożałowałam.
Zrozumiałam, że mimo wszystko
nie chcę, żebyś cierpiał tak jak Luka.
Co to ma, kurwa, do tego, że mnie porzuciłaś?
Nie zrozumiesz.
- Co tu się dzieje? - Czego?
- Czemu mnie zostawiłaś? - Co mu powiedziałaś?
Co ci powiedziała?
Wygram Bitwę Zespołów czy nie?
Cierpliwość jest cnotą.
Daruj sobie mądrości z ciasteczek z wróżbą.
Pogadajmy serio.
Pamiętaj, z kim rozmawiasz.
Jesteśmy potężni.
I co teraz?
Ufasz nam?
Nie cierpię tego.
Tej się nie tu spodziewałem.
Całą resztę znam.
Należą do klubów golfowych.
Do jakiego klubu ty możesz należeć?
Klubu nauczyciela?
Idiota.
Witamy w Loży.
Chcesz wygrać?
Musisz wygrać. Razem z nami.
Wiedziałeś, prawda?
Tak.
Pewnie jesteś wściekły.
Muszą się teraz wydarzyć dwie rzeczy.
Po pierwsze, muszę ci powiedzieć,
że jesteś moim synem i kocham cię.
Nic nigdy tego nie zmieni.
Nigdy.
A druga rzecz?
Powiedz, dokąd chcesz jechać.
Idę
I za tobą podążę
Póki nie odnajdę siebie
Skrzydłami swymi okryję cię
Moim blaskiem otoczę cię
Co czujesz, moje serce?
Czy dość już tego bólu masz?
Gdy znów ktoś okłamał cię
Mroczne cienie
Skrywają prawdę
Mój głos należy do mnie
Tego nikt mi nie odbierze
Obiecuję ci, że moje serce wytrzyma
Wytrzymam, bo muszę się obudzić znów
Ja o przeszłości nie zapomnę
Ale na nowo napiszę ją
Dziękuję.
Skarbie.
Nie rób takiej miny.
Od początku obie wiedziałyśmy, że ta szkoła nie jest dla ciebie.
Chodź.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka