‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪อีกเจ็ดนาทีสี่ทุ่ม โดดเดี่ยวอีกแล้ว
‪ความจำเจนี้ทำฉันคลั่ง
‪ไร้ความรู้สึกอีกต่อไป
‪เดินต่อไปจนถึงปลายทาง
‪ไม่ย้อนมองกลับ
‪มองในแง่ดีสิ
‪อย่างน้อยพวกเขาก็ให้เราเล่น
‪อย่างน้อยเราก็ผ่านเข้ารอบต่อไปได้ ใช่ไหม
‪ใช่ แต่ไม่มีคนดู
‪ปัญหาคือการแข่งขันขึ้นอยู่กับคะแนนนิยม
‪และไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเราเป็นใคร
‪มันไม่ควรขึ้นอยู่กับเรื่องนั้น ‪มันควรจะขึ้นอยู่กับความสามารถ
‪เซเลน่า นั่นคือกฎของการประกวดวงดนตรี
‪และชีวิตก็แบบนี้
‪ฟังนะ เราแค่อยากให้ทุกคนเห็นเราสักครั้ง
‪แค่ครั้งเดียวก็ปัง
‪เราจะทำให้พวกเขาทึ่ง
‪ฉันจริงจังนะ ใช่ไหม เพื่อน
‪- โอเคไหม ‪- สบายดี
‪ไม่เป็นไร
‪จำไม่ได้จริงๆ เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย
‪- ไม่เลยเหรอ ‪- ไม่
‪นั่นสิ
‪ความจำเสื่อม
‪แปลกนะ นึกว่าเจอแบบนี้ได้แค่ในละครน้ำเน่า
‪คงงั้นมั้ง
‪แม้แต่หน้าก็ไม่ได้เหรอ เสียงล่ะ
‪ขอโทษครับ
‪จำไม่ได้ครับ ผมก็อยากจำได้นะ
‪ไม่ต้องขอโทษหรอก
‪เขาต้องขอโทษสิ
‪เธอไปทำอะไรในห้องซ้อมทั้งที่ดึกป่านนั้น
‪ลูร์เดส ขอร้อง
‪ผมลืมกระเป๋าไว้ในนั้นครับ
‪แล้วเธอคิดว่ามันเหมาะเหรอที่ไปหยิบกระเป๋า
‪ทั้งที่เธอควรขึ้นเวที
‪โอเคๆ วันนี้พอแค่นี้ก่อน
‪เอสเตบาน เราแค่พยายามจะช่วยเธอ
‪ไม่ว่าอะไรที่เธอจำได้สำคัญทั้งนั้น
‪ไม่ว่าอะไรก็ตาม รีบมาบอกครู
‪ตกลงไหม
‪ขอบคุณครับ
‪อานิต้า ช่วยไปส่งเอสเตบานที
‪ค่ะ ไปกันเถอะ
‪- วันนี้เธอเล่นได้ดีมาก ‪- ขอบคุณครับ
‪เดี๋ยวก่อน
‪เราเจอนี่ในห้องซ้อม ของเธอหรือเปล่า
‪ครับ เพลงของผมเอง
‪ขอบคุณครับ
‪(ไดรฟ์ อี อ่านไม่ได้)
‪บ้าเอ๊ย ให้ตายสิ
‪เราไม่มีหลักฐานเอาผิดเซบาสสักอย่าง
‪ทั้งถุงยางทั้งหน้ากากที่ฉันเคยเห็นไม่อยู่แล้ว
‪ถุงยางอะไร
‪ครั้งแรกที่ฉันเข้าไปใน ‪ห้องเซบาส ฉันเห็นซองถุงยาง
‪ไม่ใช่สำหรับฉัน
‪เขามีคนอื่น ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว
‪แต่เป็นคนที่ใช้น้ำหอมกลิ่นไม่เอาไหนเลย
‪เซบาสกำจัดทุกอย่างที่เราจะใช้เอาผิดเขาได้
‪แล้วยังไงต่อ
‪เอาไงล่ะ
‪เขาคิดว่าตัวเองคือราชา
‪"ฉันเซบาสเว้ย
‪ฉันคือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด"
‪น่าสมเพช
‪ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวก็ดีนะ
‪ว่าไง
‪ฉันมีข่าวซุบซิบมาเมาท์
‪(ซีน โนมเบรเชิญคุณปาร์ตี้หลังเลิกเรียน)
‪(ดื่มไม่อั้น การแสดงสุดเซอร์ไพรส์)
‪แล้วไง
‪ปาร์ตี้ที่บ้านเธอเหรอ
‪อยากทำลายวันหยุดสุดสัปดาห์ของเราสินะ
‪เราอยากให้คนรู้จักและเห็นเราเล่น
‪พ่อแม่ของเธอจะไม่แตกตื่นเหรอ
‪พ่อแม่ฉันอยู่ที่บาเย
‪เพราะฉะนั้นจะมีแค่พวกเรา
‪แล้วถ้านายค้างคืน ฉันจะได้ทำแผลให้นาย
‪- เจ็บแผลจัง ‪- แหวะ
‪คงเป็นปาร์ตี้แรกของเธอใช่ไหม
‪- ไม่ใช่ ‪- ไม่เหรอ
‪ฉันไปปาร์ตี้ตลอด มันก็...
‪ใช้ได้
‪แล้วคิดว่าไงถ้าจะเปิดซิงคราวนี้
‪งั้นเจอกันหลังเลิกเรียนนะ
‪บาย
‪(ซีน โนมเบรยกเว้นลูก้า ‪อีกห้านาทีนัดคุยกันที่ห้องฉัน)
‪ฉันอดคิดไม่ได้ว่าพวกนาย ‪เคยเมาท์กับลูก้าโดยไม่มีฉัน
‪ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว
‪แล้วทำไมไม่ชวนเขาล่ะ
‪เพราะฉันไม่ไว้ใจเขาเต็มร้อย
‪คืออย่างนี้
‪ปาร์ตี้นี้ไม่ใช่แค่ให้คนทั้งโรงเรียนดูเราเล่น
‪ฉันมีเหตุผลที่สำคัญกว่านั้น
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪อะไรสำคัญกว่านั้นล่ะ
‪จัดการเซบาสเตียน แลงการิกา
‪เดี๋ยว อะไรนะ
‪ก็เขาอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้
‪ไฟไหม้ การข่มขู่ การทำร้ายเอสเตบาน
‪เราแค่ต้องการให้เขาสารภาพ
‪เราจะทำได้ยังไง
‪ก็ต้องอาศัยวอดก้ารสมะขามเยอะๆ
‪แล้วแผนของเธอคือ
‪เซบาสไปปาร์ตี้ของเธอ
‪เมาเละ
‪และสารภาพทุกอย่าง
‪ต่อหน้ากล้อง
‪ไม่ได้ว่านะ ฮานี แต่มันไม่สมเหตุผล
‪เธอเชื่อว่าเรื่องราวมากมายจะลงตัวได้เอง...
‪หลายอย่างจะเกิดขึ้นแน่นอน
‪ฉันรู้จักเขาน่า
‪มันเสี่ยงเกินไป ถ้าเขาไม่อยากดื่มล่ะ
‪ถ้าเขายกมาทั้งแก๊งหรือพาบอดี้การ์ดมาด้วยล่ะ
‪เวลาเข้าตาจนก็ต้องใช้มาตรการบ้าระห่ำ
‪ดิกซองเห็นด้วยใช่ไหม
‪มันก็ใช่ว่าเรามีทางเลือกเยอะ
‪ฉันเองก็เห็นว่าความคิดนี้ไม่เลว
‪ติดเรื่องเดียว
‪เธอทำให้เซบาสเมาไม่ได้หรอก
‪ก็หมอนั่นเกลียดเธอ
‪งั้นก็...
‪เราถึงต้องการอีกอย่าง
‪ที่เซบาสเตียน แลงการิกาชอบมาก
‪มันคืออะไรล่ะ
‪ไม่ได้ เอ็มเจ ไม่
‪มันเป็นโอกาสสุดท้ายของเรา
‪เชื่อฉันสิ
‪ฉันรู้จักเขา
‪เขาจะต้องตกหลุมเราแน่
‪งั้น...
‪ฉันเอาด้วย
‪ฮานา ถามจริง
‪แน่ใจเหรอว่าเซบาสจะโผล่มา
‪แผนนี้จะสำเร็จต่อเมื่อเขาโผล่มา
‪เธอจะทำยังไง
‪เขาไม่อยากมาเจอเธอแน่ๆ
‪ดิกซอง คนทั้งโรงเรียนจะมาปาร์ตี้
‪ราชาของเอลีตเวย์ไม่ยอมพลาดแน่
‪ไปกันเถอะ
‪(เราอยากรู้ทุกอย่าง)
‪ลูก้า ไปกันเถอะ
‪นี่เหรอบ้านเธอ
‪ใช่
‪มาเร็ว
‪ไม่จริงน่า
‪นี่ เธอซื้อบ้านฉัน ซื้อครอบครัวฉันได้ทั้งบ้านเลย
‪เมื่อดูจากบ้านเธอ สุดยอด
‪ว้าว นี่ใช่ฟรังซ์ มาร์คหรือเปล่า
‪- ใช่ ‪- นายเคยเห็นงานฟรังซ์ มาร์คกี่ครั้ง
‪- ว่าไงนะ ‪- นายเคยเห็นกี่ครั้ง
‪เรซิเดนเต้เป็นแฟนเขา
‪ฉันเลยรู้จักไปด้วย
‪แต่ฉันชอบสตรีทอาร์ตมากกว่า
‪- เหรอ ‪- ที่นี่มีเบียร์หรือเปล่า
‪ที่บาร์มีเพียบ หยิบได้ตามสบาย
‪ดิกซอง ขอคุยด้วยเดี๋ยวสิ
‪เขาแย่งแฟนนายแล้ว
‪โทษนะ ตั้งแต่โดนลอบกัด หูฉันก็ไม่ค่อยดี
‪ใครอยากดื่มบ้าง
‪เอาละ
‪ดื่ม แด่พวกเรา
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪ทุกคน ดื่ม
‪เราจะไม่ดื่มแค่ช็อตเดียวใช่ไหม
‪ค่อยเป็นค่อยไปน่า
‪- ดูเหมือนเธอไม่ชอบเบียร์ ‪- ดูออกเลยเนอะ
‪นี่เป็นครั้งแรกของคุณหนูนี่นา
‪ปาร์ตี้
‪แบบที่มีเหล้า ไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วย
‪นี่เป็นเบียร์ขวดแรกของฉัน
‪ส่วนนี่คือเมซคาลแก้วที่สองของฉันจ้ะ
‪ดื่ม
‪ทำอะไรหายเหรอ
‪ใช่ เหมือนหูหายไป
‪ก็สมควร นายนั่งรถเมล์เสียงดังมาตลอด
‪ไม่ เพื่อน เพราะมีคนซ้อมฉััน
‪ฉันจำไม่ได้ว่าไปที่นั่นได้ยังไง
‪แต่ฉันเริ่มจะนึกออกแล้ว
‪เราย้ายมาปาร์ตี้ตรงนี้หรือไง
‪ต่ำลงมาอีกหน่อย
‪สมบูรณ์แบบ
‪ไหนดูซิ
‪ดูสิ
‪เรียบร้อย
‪ยังไงต่อ
‪ส่วนนี้ง่าย
‪พระเจ้าช่วย
‪- อะไร ‪- ฉันชอบชุดนี้จัง
‪เพื่อนฉันออกแบบเอง มีชุดเดียวในโลก
‪- เธอมีเพื่อนเป็นดีไซเนอร์เหรอ ‪- ใช่
‪- ลองใส่สิ ‪- ถามจริง
‪เราลองชุดที่มันโป๊น้อยกว่านี้ ‪ก็ได้นะถ้าเธอต้องการอย่างนั้น
‪ไม่เลย ชุดนี้สุดยอด
‪- คิดว่าจะเหมาะกับฉันไหม ‪- เหมาะ เธอจะดูดีมากแน่ๆ
‪- ใช่แล้ว ‪- ลองสิ
‪นี่ เอ็มเจ
‪ถ้าเธออึดอัดขึ้นเมื่อไหร่ บอกฉันนะ
‪ฉันไม่ต้องการ…
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันตกลงเอง
‪ฉันอยากช่วยเปิดโปงเซบาส
‪มันต้องสนุกแน่
‪คงงั้น
‪แอนดี้
‪คุยกับฮานาที
‪บอกนางว่าฉันควรเป็นคนมอมเหล้าเซบาส
‪เอ็มเจจะได้ไม่ต้องทำอะไรที่นางไม่อยากทำ
‪นางตื่นเต้นรอแล้วนะ เพื่อน
‪- ไม่ นางไม่อยากทำ ‪- เห็นชัดๆ ว่าอยาก
‪อย่าพูดว่าเธออยาก เพราะว่า...
‪ว้าว
‪ฉันดูเป็นไงบ้าง
‪เป็นฉันคงหลงนะ ว้าว
‪ขอเบียร์หน่อย
‪ลุคใหม่เหรอ
‪เราตกลงกันว่าคืนนี้เอ็มเจจะเป็นคนร้อง
‪เราไม่ได้บอกเธอเหรอ แปลก
‪ใช่ เรายังไม่ทันเลือกเพลงด้วย
‪ฉันคิดว่าเราน่าจะเล่นเพลงของเมทริกได้นะ
‪แบบซานตาซาบิน่าเหรอ
‪ไม่เอาเด็ดขาด คุณปู่
‪- แดดดี้ แยงกี้ ‪- เทย์เลอร์ สวิฟต์
‪ไม่นะ ได้โปรด
‪- นางแจ๋วนะ ‪- ไม่
‪- แล้วถ้า... ‪- เล่นเพลง...
‪- บอมบา เอสเตรีโอ ‪- บอมบา เอสเตรีโอก็ดี
‪- ทุกคน ‪- ไมลีย์ ไซรัส
‪ฉันคือนักร้อง ถูกไหม ฉันควรเลือก
‪แจ๋ว เซเลน่า เลือกมา
‪ใช่ เอ็มเจ ให้เธอเลือก
‪เอสเตบาน ช่วยฉันเตรียมอุปกรณ์นะ
‪อุปกรณ์อะไร
‪อ๋อ
‪เบียร์อีกขวดไหม
‪ไม่ๆ
‪มานี่สิ
‪อย่าให้เอ็มเจดื่มอีก
‪- ขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม ‪- อะไร
‪บอกตามตรง ห้องเธอเป็นอย่างที่ฉันคิดไว้เลย
‪เงียบเลย
‪อยากเห็นอะไรตลกๆ ไหม
‪ก็ได้
‪พร้อมไหม
‪ไม่ๆ
‪พูดมาตรงๆ นะ ถึงนายจะเป็นแฟนฉันก็ตาม
‪- แฟนเหรอ ‪- ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น
‪ไม่ใช่ว่าเราเป็นแฟนกัน
‪เราเป็นแฟนกัน
‪มันฟังดูน่าอายจังเวลาพูดออกมา
‪แต่ฉันชอบนะ
‪เอ็มเจ
‪เอ็มเจ ฉันคิดดูแล้ว มันเสี่ยงเกินไป
‪ฉันรู้จักคนอย่างเซบาส ‪ เขาจะรวบหัวรวบหางอย่างไว
‪- มีแผนอื่นไหมล่ะ ‪- ไม่มี
‪งั้นนายจะยอมให้เซบาสทรมานเราต่อไป
‪ไม่มีทาง
‪คิดว่าฉันทำให้เขาสารภาพไม่ได้สินะ
‪คิดว่าเขาจะไม่ชอบฉันใช่ไหม
‪ฟังนะ ถ้าหมอนั่นไม่ชอบเธอ เขาก็คือไอ้งั่ง
‪ฉันแค่อยากปกป้องเธอ
‪นั่นมันหน้าที่ของพ่อฉัน พูดจริง
‪- จะเข้าปากนายหรือเสื้อผ้านาย ‪- อะไร
‪- อยากให้ฉันฉีดใส่เสื้อคลุมนาย... ‪- ไม่เอาเด็ดขาด
‪เข้ามาสิ
‪ทางนี้
‪ไง
‪ที่รัก ฉันรับไม่ไหว
‪ที่รัก ฉันรับไม่ได้
‪ดิกซอง โอเค
‪ดิกซองจ้ะ ยาหยี
‪- เอ็มเจ ‪- ไม่ๆ
‪ฟังนะ
‪อีกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ
‪อีกครั้ง
‪ฉันได้ยินเสียงเธอ
‪และฉันสับสนอีกครั้ง
‪เมื่อคิดถึงเธอ
‪อีกครั้ง
‪ฉันได้ยินเสียงเธอ และฉันสับสนอีกครั้ง
‪ฉันกระหายริมฝีปากนั้น
‪ใบหน้านั้นที่ทำให้หัวใจฉันหยุดเต้น
‪เพราะฉันรู้ว่าเธอต้องการ ฉันถึงอยู่
‪รู้ว่าฉันไม่อยากแบ่งปัน
‪ฉันทิ้งสาวๆ ทุกคนให้หลงละเมอออนไลน์
‪เพราะเมื่ออยู่กับเธอ ฉันก็พอใจ
‪เธอมาหาฉัน ทำฉันปั่นป่วนไม่หาย
‪ตอนนี้เธอคือหนึ่งเดียวในใจ
‪ฉันทิ้งหนุ่มๆ ให้หลงละเมอออนไลน์
‪เพราะเมื่ออยู่กับเธอ ฉันก็พอใจ
‪ที่รัก เธอมาหาฉันและทำฉันปั่นป่วนไม่หาย
‪ตอนนี้เธอคือหนึ่งเดียวในใจ
‪อีกครั้ง
‪ที่คิดถึงเธอ
‪อีกครั้ง
‪ฉันได้ยินเสียงเธอ
‪และฉันสับสนอีกครั้ง
‪บอกที บอกฉันๆ
‪บอกฉัน เอ็มเจ
‪บอกที บอกฉันๆ
‪บอกฉันอีกที
‪- ใช่แล้ว ที่รัก ‪- เอ็มเจ
‪บอกฉันอีกที
‪ใช่ ดิกซอง
‪พวกคุณน่าจะได้เห็นบ้านนี้ น่าเกลียดมาก
‪ตกแต่งได้ชวนสยอง ศิลปะก็...
‪ว่าไง ลูก้า หลงทางเหรอ
‪ฉันแค่อยากบอกนายว่าฉันรู้ทุกอย่าง
‪ฉันจำได้แล้วว่านายล่อฉันออกไปโดนยำ
‪อย่ามาเล่นละครหลังข่าวกับฉัน ฉันเปล่า
‪เข้าใจไหม
‪นายจะแกล้งโง่ต่อไปสินะ
‪จะโทรบอกเจ้านายเหรอว่าฉันรู้
‪คิดจะขู่ฉันเหรอ
‪ถ้านายอยากโทรบอก ก็ใช่ ฉันขู่นาย
‪อะไรกัน เผ่าของนายจะรุมฉันเหรอ
‪ไม่ เจ้าโง่
‪แต่ฉันบอกทุกคนในวง ‪บอกโรงเรียนได้ว่านายทำอะไรไว้
‪นายไม่อยากให้ฉันทำหรอก
‪ฉันไม่รู้ว่าเรื่องอะไรนะ ‪แต่อย่าลากฉันไปยุ่งไม่งั้นนายจะเสียใจ
‪ว่าไง คู่รัก
‪ไปหาสักห้องสิ
‪ถ้าเขาไม่มาล่ะ
‪ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ‪ทุกคนคงเมาแอ๋จนไม่ได้ฟังเราเล่นแน่ๆ
‪มาเร็ว
‪- ไง เซบาส ‪- ว่าไง
‪สวัสดี ทุกคน
‪หวังว่าจะสนุกนะ
‪โอเค ตกลงจะเล่นไหม
‪เร็วเข้า
‪ทุกอย่างโอเคนะ
‪ไม่มีอะไร
‪เราคือซีน โนมเบร
‪- ขอดูนมหน่อย ‪- ขอดูหำนายหน่อย ไอ้โง่
‪ใช่แล้ว
‪โอเค เร็วสิ ซีน โนมเบร
‪- ลุยเลย ‪- มาเร็ว
‪- ลุยได้ ‪- โอเค
‪ฉัน...
‪ฉันรักเธอหมดหัวใจและให้ไปยิ่งกว่า
‪ส่วนเธอ
‪ไม่รู้ว่ารักแปลว่าอะไร
‪และฉัน
‪ทอดกายแทบเท้าเธอ
‪ส่วนเธอทิ้งฉันไว้เดียวดาย แต่ตอนนี้
‪ถ้าฉันเคยบอกว่ารักเธอ ฉันเสียใจเหลือเกิน
‪ถ้าฉันเคยบอกรักเธอ
‪ฉันคงต้องบ้าไปแล้ว
‪ถ้าฉันเคยบอกรักเธอ
‪บอกว่าฉันจะทุ่มเทหัวใจให้
‪ถ้าฉันเคยบอกรักเธอ
‪ฉันจะไม่ทำอีกต่อไป
‪นั่นคือความผิดพลาดในอดีต
‪รู้ไหม ฉันพยายามจนถึงที่สุดแล้ว
‪ฉันสู้มาเยอะ เพื่ออะไร
‪เธอหลุดพ้นจากชีวิตฉันแล้ว
‪ฉันเหนื่อย
‪และฉัน
‪ฉันรู้เธอจะกลับมาสักวันหนึ่ง
‪ส่วนเธอ
‪เธอจะเสียใจกับทุกอย่าง
‪และฉัน
‪ฉันเคยทอดกายแทบเท้าเธอ
‪ส่วนเธอกลับทิ้งฉันไว้เดียวดาย แต่ตอนนี้
‪ถ้าฉันเคยบอกรักเธอ
‪บอกว่าจะทุ่มเทชีวิตเพื่อเธอ
‪ถ้าฉันเคยบอกรักเธอ
‪ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว
‪ความผิดพลาดนั้น
‪เป็นอดีต
‪เอ็มเจๆ
‪- จะไปไหน ‪- ไม่ต้องห่วงน่า
‪เอ็มเจๆ
‪หมดแก้ว
‪พิซซ่ามาแล้ว
‪นายกับลูก้ามีอะไรกัน
‪คือว่า...
‪ไม่มีอะไร ถามทำไม
‪ตอนที่กำลังจะเล่น
‪พวกนายดูเหมือนพร้อมจะฆ่ากันเลย
‪ฉันคงจ้องเขานานไป
‪หรือไม่ก็เขม่นเขาน่ะ
‪สบายดีไหม
‪ไหวหรือเปล่า
‪ไหว ฉันสบายดีมาก
‪แน่ใจนะ
‪ฉันหนาวน่ะ
‪ว้าว
‪ดูนี่สิ
‪ฮานามีทุกอย่างเลย
‪ไม่ทุกอย่างหรอก
‪ขอบใจ
‪พ่อฉันสอนเอง
‪เขาสอนฉันตีกลองด้วย
‪เหมือนไอดอลของเขาน่ะ
‪สตีเฟน เพอร์กินส์จากวงเจนส์แอดดิกชัน
‪เขาเก่งขนาดนั้นเลย
‪ไม่ว่าเขาอยู่ที่ไหน เขาต้องภูมิใจในตัวเธอแน่ๆ
‪ส่วนพ่อฉันน่ะ
‪เขาคงไม่เคยสอนอะไรฉันสักอย่าง
‪ก็มีนะ เขาสอนว่าห้ามฉันเป็นเหมือนเขา
‪จะไม่มีใครเห็นฉันเป็นตัวตลกได้
‪มีแค่เซบาส
‪โทษที
‪แอนดี้ ฉันจะทำหรือไม่ทำอะไร มันเรื่องของฉัน
‪ถ้ามันกวนใจเธอนัก ทำไมมาอยู่ตรงนี้กับฉันล่ะ
‪มันจะไม่จบเร็วๆ นี้แน่
‪นี่แหละที่ทำให้ฉันโคตรโมโห
‪คนแบบเธอกลับยอมให้เขาทำแบบนี้
‪คนแบบฉันเหรอ
‪ฉันเป็นแบบไหน
‪จะไม่ตอบเหรอ
‪ก็ได้
‪ไปกันเถอะ
‪แต่ฉันจะรู้ได้ยังไง จะรู้ได้ยังไงว่ามันดูดี
‪รู้ไหม
‪เอ็มเจ เธอร้องเพลงเจ๋งมาก
‪ขอบใจ
‪ดื่ม
‪ขอบใจ
‪- ฉันชอบมากเลย ‪- ดีจัง
‪ทุกคนพูดถูก แจ๋วมาก
‪วงนี้ห่วย แต่เธอแจ๋ว
‪ฉันเห็นนะว่านายจ้องฉัน
‪นี่เธอเหมาคนเดียวทั้งขวดเหรอ ‪ เพราะฉันเปรี้ยวปากแล้ว
‪งั้นก็...
‪เราหาที่ไหนสักแห่งที่ เป็นส่วนตัวกว่านี้ดีไหม
‪ก็ได้
‪ที่ไหนล่ะ
‪พวกเขาไปแล้ว
‪มาเร็ว
‪ดิกซอง
‪พวกนั้นไปที่อ่างน้ำร้อนแล้ว
‪ลูก้า
‪ฮานี
‪จะมาไหม
‪ไปสิ เดี๋ยวตามไป
‪โทษที
‪ฉันทำเธอเจ็บเหรอ
‪ไม่เป็นไร สบายมาก
‪เธอสวยจัง
‪เป็นอะไรไหม
‪มันก็แค่ นี่เป็นครั้งแรกของฉัน
‪ไม่มีทาง เอมิเลีย
‪ฉันไม่สนหรอกว่าเธอเคยผ่านมากี่ล้านคน
‪ไม่เป็นไร ไม่ใช่ครั้งแรกของฉันเหมือนกัน
‪นี่เป็นครั้งแรกของฉันกับผู้หญิง
‪ไม่เป็นไร
‪เราไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้ ดื่มเบียร์ต่อก็ได้
‪ไปคุยกับเพื่อน เต้นรำสักหน่อย
‪อีกแล้วเหรอ มีอะไร
‪ทำไมนายตื๊อจัง ต้องการอะไร
‪ฟังนะ ไอ้กร๊วก
‪นายมีภาพผู้หญิงคนนี้ในคอมพิวเตอร์ของนาย
‪เธอชื่อโรซิโอ แม่ของฉัน
‪ทำไมนายค้นคอมฉัน
‪ฉันมีเหตุผลให้เชื่อว่าพ่อนายรู้ว่าเธออยู่ไหน
‪อยากนั่งตรงนี้ไหม
‪ฉันมีความคิดที่ดีกว่านั้น
‪- นายมันบ้า ‪- ฟังนะ พวก
‪แล้วนายมีรูปเธอในคอมทำไมวะ
‪แต่ฉันไม่มีชุดว่ายน้ำ
‪แล้วไงล่ะ
‪ก็มัน...
‪ใช่ เธอเคร่งศาสนา
‪นายรู้อะไรบ้าง พ่อนายทำอะไรกันแน่
‪หยุดเลย นี่ไม่ใช่ละครหลังข่าวนะ
‪พ่อฉันไม่เคยทำอะไรทั้งนั้น นายไม่มีเรื่องขู่ฉันแน่
‪ได้ยินไหม ไม่มี
‪เธอนี่พิลึก
‪- น่าเบื่อ ‪- ชุดนี้...
‪อะไรนะ
‪เธอไง น่าเบื่อ
‪ฉันไม่ได้น่าเบื่อนะ
‪พวกเขาอยู่นั่น
‪โอเค
‪เอาละ
‪ไง
‪- "ไง" ‪- ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้น
‪- นายพูด ‪- ไม่
‪- นี่ ‪- โอเค
‪ดื่ม
‪จริงหรือท้า
‪อะไร
‪- เกมไง จริงหรือท้า ‪- ฉันรู้ว่ามันคือเกม แต่...
‪ถ้าไม่อยากเล่นก็ไม่ต้อง
‪ก็ได้
‪จริง
‪เธอยังซิงอยู่ใช่ไหม
‪อยากรู้ไปทำไม
‪อย่าตอบคำถามด้วยคำถามสิ
‪ใช่
‪นายล่ะ
‪- ก่อนอื่น เธอต้องถามว่า "จริงหรือท้า" ‪- ก็ได้
‪จริงหรือท้า
‪จริง
‪นายจะทำยังไงถ้าเอสเตบาน ทอร์เรสอยู่ตรงนี้
‪ถามอะไรเนี่ย
‪ก็เขาแย่งแฟนนาย
‪ฟังนะ คนแบบนั้นไม่สมควรได้รับความสนใจ
‪จริงหรือท้า
‪ท้า
‪โอเค
‪จูบฉันหรือดื่มอีกแก้ว
‪- ดิกซอง เป็นอะไรไป ‪- ฮานา ฉันไม่ชอบแบบนี้
‪แล้วคิดว่าฉันชอบเหรอ
‪- แต่เราถอยไม่ได้แล้ว ‪- จริงหรือท้า
‪จริง
‪โอเค คุณแลงการิกา...
‪ให้ตายสิ
‪บอกที เซบาสเตียน แลงการิกา
‪นายเป็นสมาชิกสมาคมลับหรือเปล่า
‪- สมาคม... ‪- ถามอะไรเนี่ย
‪ใช่ไหมล่ะ
‪อยากให้ฉันบอกว่าฉันเป็นสมาชิกเดอะลอดจ์นี่เอง
‪เดอะลอดจ์เหรอ
‪อะไรน่ะ นายเป็นสมาชิกเหรอ
‪ว้าว นี่แสดงว่าใช่สินะ
‪ใช่ไหม นี่คืองานตอนกลางคืนของนายเหรอ
‪- คือว่า... ‪- เดอะลอดจ์
‪ใช่
‪นายเป็นคนวางเพลิงเหรอ
‪ใช่สินะ
‪ฉันต้องทดสอบไหมถึงจะเข้าร่วมได้
‪ฉันรู้ว่าพวกเธอจะทำอะไร
‪อะไร
‪หมายความว่ายังไง
‪ช่างเถอะ
‪ดิกซอง ใจเย็น
‪ฮานา
‪ต้องการอะไร บอกมา
‪ส่งเพื่อนเธอมาเยาะเย้ยฉันเหรอ
‪ฉันรู้ว่าเป็นนาย
‪ทั้งวางเพลิง ทำร้ายเอสเตบาน
‪หน้ากากในห้องนาย ไอ้โรคจิต
‪เอ็มเจ
‪เธอสิโรคจิต หลอกใช้เพื่อน
‪เหมือนของใช้แล้วทิ้ง
‪ปล่อยฉัน
‪ฉันเอง ฮานา
‪แล้วไง
‪ฉันเอง
‪ฉันทำเอง
‪ทั้งหมดเลย
‪เธอบันทึกไม่ได้ด้วย
‪ไม่มีใครจะเชื่อเธอหรอก ฮานา
‪ยอมรับเถอะ
‪เอ็มเจ
‪- ไหวไหม ‪- ไม่เป็นไรนะ
‪มันจบแล้ว
‪ไม่เป็นไร
‪ฮัลโหล
‪มีอะไรอีกล่ะ ลูก้า
‪พ่อทำอะไรโรซิโอ
‪อะไรนะ
‪พ่อทำอะไรโรซิโอ ครูสอนดนตรีผม
‪คนที่พ่อไล่ออกโดยไม่บอกล่วงหน้า
‪โรซิโอคนนั้นน่ะ
‪ผมจัดการฮานาเรียบร้อย
‪ไปบ้านคุณกันเถอะ
‪คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย