SERIAL NETFLIX
- Chodź, MJ. Musimy uciekać! - Nie mogę oddychać!
Musimy iść. Spójrz na mnie!
Wyluzuj. Musimy iść, MJ.
Nie mogę oddychać.
Boże.
Co wy zrobiliście? Uciekajcie stąd!
Uciekajcie! Szybko!
Pożar pod kontrolą?
Moi ludzie sprawdzają, czy nikt nie został w budynku.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Co tu robicie? Proszę stąd iść.
Celino, zidentyfikowałam sześć osób, które zabrały mundurki.
- Jak ma pan na imię? - Juan.
Pan sprawdzi jeszcze raz. Dym mógł uszkodzić mi struny głosowe.
- Mam w tym tygodniu przesłuchanie. - Nic panu nie jest.
Proszę sprawdzić.
- Ona na pewno była jedną z nich. - Możliwe.
Ale mógł to być każdy.
Jana!
- Jesteś cała? - Tak.
Myślisz, że mamy kłopoty?
No raczej.
Bądźmy szczerzy i już.
To koniec. Na pewno wyrzucą nas wszystkich.
Przesłuchania w czwartek. Co robimy?
Uspokój się, Taco Bell. Mnie nie wyrzucą.
Musimy powiedzieć prawdę i już.
Co niby powiemy? Że obudzili nas w nocy i kazali założyć te mundurki.
Pani prefekt widziała tylko nas.
- Nie uwierzą nam. - Ale tak było.
- Albo i nie. Czort wie. - Boże, ale przeżywacie.
Colucciego raczej nie wyrzucą.
Ani tej mini-Belindy.
Nie mamy wyboru. Musimy powiedzieć prawdę.
Uczniowie w maskach?
A czemu nie kosmici albo jeszcze bardziej błazeńska wymówka?
- Pani akurat zna się na błazeństwie. - Waż słowa, paniczu.
To bardzo poważna sprawa.
Ryzykowaliście życie swoje i innych.
To podstawa do wydalenia wszystkich, Celino. Pana też, panie Colucci.
A przesłuchania?
- Ale… - Żadne ale.
Jeśli chcecie wziąć udział w przesłuchaniach, powiedzcie prawdę.
A może po prostu uwierzycie w to, co już powiedzieliśmy,
i znajdziecie tych zamaskowanych porywaczy?
No dobrze.
Skoro nie ma dowodów, nie pozostawiacie mi wyboru.
Omówimy to na zebraniu rady szkoły w czwartek.
Do tego czasu nikt nie weźmie udziału w przesłuchaniach.
Że co?
Tak.
- To byłam ja. - Jano, nie.
Chciałam się zabawić z okazji pierwszej nocy tutaj.
Nie planowałam podpalenia szkoły.
Wiedziałam, że będzie panienka sprawiać kłopoty.
Sława to nic dobrego.
- Jana, powiedz prawdę. - Taka jest prawda.
To moja wina. Nikt inny nie zasłużył na karę.
Zanim rada szkoły zdecyduje o dalszych krokach dyscyplinarnych,
codziennie będziesz zostawać po lekcjach za karę.
- Razem z wszystkimi. - Niby czemu?
Wszyscy to wszyscy. To dotyczy też pana, panie Colucci.
- Tak? - A co z przesłuchaniami?
Możecie wziąć udział.
Wszyscy oprócz ciebie.
PRZESŁUCHANIA
Dobra. Im szybciej zaczniemy, tym szybciej skończymy.
Ja nie zamierzam się wysilać. Nie do tego zostałem stworzony.
Poza tym nie mogę tracić czasu, muszę ćwiczyć.
To bez znaczenia. Taka jest kara.
Skarbie, to twoja kara. My jesteśmy tylko ofiarami.
- Jana uratowała nam tyłki. - No właśnie.
Co więcej, daj mi to. Usiądź, odpręż się.
Miłego oglądania, jak Luka zamiata po raz pierwszy w życiu.
Oklaski dla Świętej Jany, męczenniczki z Las Lomas.
Nagrodźmy ją gorącymi brawami.
Tego chciałaś, prawda? Być w centrum uwagi.
Co? Nie, Jana, mamy u ciebie dług. Serio.
Mów za siebie, Speedy Gonzalez.
Ja nikomu nic nie jestem winien. Idę stąd.
Wystarczy tego, biedna ofiaro.
Skończ z tym teatrzykiem i pomóż nam sprzątać.
Nie mam ochoty uczyć się obyczajów twojego plemienia.
Gościu, nikt z nas nie chce tu być. Nie możesz nas tak zostawić.
Słuchaj, gościu, jestem Coluccim. Mogę robić, co chcę.
Chcecie na mnie donieść, drogę znacie.
Mam to gdzieś. Do widzenia.
Co za kutas.
Kiedy on się taki stał? Nie zawsze będzie tak, jak on chce.
Zostaw go.
Dręczeni dręczą innych.
Moje plemię mnie tego nauczyło.
Przestań.
Dość.
Stary, masz wrodzony talent. Powinieneś sprzątać całą szkołę.
Chętnie, ale to Jana ma talent.
Z nią mogę wszystko.
Nie wierzę, że ci to zrobili.
Nie jest tak źle.
- Przyniosłem żarcie. - Dla wszystkich?
Nie, dla ciebie.
Tak sobie myślałem…
Opowiem mamie, jak cię tu traktują.
Daj spokój, Sebastiánie.
Wszyscy sądzą, że dostałam się dzięki znajomością.
Co pomyślą, jak matka chłopaka wstawi się za mną?
Jana, wiem, jak ważne jest dla ciebie bycie niezależną.
Szanuję to. Ale…
każdy czasem potrzebuje pomocy.
Co zrobię, jeśli cię wywalą?
Znajdziesz inną wokalistkę do Bitwy zespołów.
Jano, mówię poważnie.
Muszę wracać.
- Nie. - Tak.
Mamy tyle do zrobienia.
Dobra.
Słuchajcie!
Kanapki dla każdego.
Świetny refleks, panie Nalgarrica.
Nie znoszę tego, gdy mnie tak nazywasz.
A co? Pokłóciłeś się z bananową Janą?
Smutno ci, że ją wywalą,
a ty stracisz ostatnią szansę na zwycięstwo w Bitwie zespołów?
Nie wywalą jej. Ona jest ważna dla szkoły. Nie to co ty.
No nie wiem. Nasza historia byłaby bardziej wzruszająca.
Bardziej medialna.
Syn najważniejszej polityczki w Meksyku,
dobrotliwy, bezinteresowny i zakochany po uszy w biednej,
ale bardzo utalentowanej dziewczynie z Brazylii.
Zazdrościsz jej, tak?
Boisz się, że jest lepsza od ciebie?
Z radością zobaczę rozpad waszego związku.
Tak?
Pogódź się z tym.
Z zazdrością nie jest ci do twarzy.
Pewnie zastanawiacie się, jak wygląda życie w EWS.
Wszystko fajnie. Jedyny problem to uczniowie.
Na przykład ten.
- Co jest? - Oddaj mi telefon.
Tylko nie płacz, statysto z teledysku Lady Gagi.
Myślisz, że jesteś zabawny? Powiem ci dwie rzeczy.
Po pierwsze, Lady Gaga już wyszła z mody. Wymyśl nowe docinki.
A po drugie, wiesz, co myślę?
Tą homofobiczną aluzją chciałeś coś ukryć.
Co? Może ci się podobam?
Nazywasz mnie pedałem, dupku?
Pominąłeś aktualizację Homo sapiens?
Oddaj mi telefon.
Pieprzona ciota.
Tak, mamo, zagram Bacha, Pasję według św. Mateusza.
Obiecałam pastorowi Jonesowi.
Właśnie ćwiczę, bo przesłuchania już za dwa dni.
Pękam z dumy.
Dzięki swojej muzyce chcesz szerzyć Dobrą Nowinę.
Takie mokre są twoje całusy Wyginam się z rozkoszy
- Kto to śpiewa? - To radio.
Kochaj się ze mną szaleńczo
- Kto tam jest? - Muszę kończyć. Kocham cię.
Pa.
Jak umiesz przekonać matkę, by kupowała tę ściemę?
- Lata doświadczenia. - Widać.
Urodziłem się w dzielnicy Innej niż większość z was
Ja nigdy nigdzie nie byłem Wy pewnie balowaliście w Madrycie
Nie boję się przygód Mój umysł urwał się z uprzęży
Hejterzy nie przebiją mojej zbroi Suchy chleb jem, drodzy moi
Jesteś Arjoną latynoskiego rapu?
Nie do wiary!
Patrzcie, kto do nas wrócił.
Kto cię zmusił?
Nikt, przechodziłem obok.
Czyli za nami zatęskniłeś. Albo nie masz przyjaciół.
Wasza żałość mnie inspiruje. Przyda mi się na przesłuchanie.
Wiemy, że świetnie śpiewasz.
- Miałeś dobrego nauczyciela, tak? - Nauczycielkę.
Przeszkadza ci to?
Zostaw go. Jest zgorzkniały.
Samotność szkodzi ludziom.
Jana zawsze rusza na ratunek. Czemu nie adoptujesz szczeniaka?
Domaluj tam.
Hej…
Mogę wpaść, jak będziesz ćwiczyć?
Przyda mi się odrobina odskoczni.
No proszę, nieźle.
Serio?
To znaczy wiem, że nie jest źle… Naprawdę ci się podoba?
Jeśli tak uważasz, to dziękuję.
Przepraszam…
- Wszystko w porządku? - Zajebiście.
Powodzenia na przesłuchaniu. Nie żebyś potrzebowała.
Ale ze mnie idiotka.
- Mam za małe dłonie. - To kwestia praktyki.
Jaki to wszystko ma sens?
Pewnie i tak nie pozwolą mi wziąć udziału.
Posłuchaj. Nawet jeśli cię wyrzucą, nadal będziesz artystką.
Artystką?
Większość szkoły uważa, że śpiewam jako tako
i udało mi się mieć jeden hit dzięki ojcu-producentowi.
To nie czyni mnie artystką.
Dlatego wzięłaś na siebie winę?
- Uważasz, że nie jesteś dość dobra? - Wyluzuj. Nawet mnie nie znasz.
Przepraszam, jeśli powiedziałem za dużo.
A może masz rację.
Może Luka ma rację i zrobiłam to dla poklasku.
A może sądziłam, że to ja mam najmniej do stracenia.
- Nie zależy ci, by tu zostać? - Oczywiście, że zależy.
Ale boisz się.
Prawda jest taka, że wszyscy tu się boimy.
Co nie znaczy, że powinnaś się poddać.
Poćwiczmy przed przesłuchaniem.
Kim jesteś, Estebanie z Puebli?
Dixon, potrzebuję twojej pomocy.
Jesteś tu jedyną osobą, która zna życie i niczego się nie boi.
Że co?
Dorastałeś w niebezpiecznym miejscu, nie?
Jasne. Widziałem wiele rzeczy.
Pomożesz mi znaleźć winnych.
- No nie wiem… - Potrzebuję tylko dowodów.
Żeby Celina uwierzyła, że to nie my.
Rada szkoły zbiera się za dwa dni.
Nie chcę stąd wylecieć.
Pomożesz mi?
Dobra.
Pomyślmy.
Sprawdzili nagrania z kamer?
Ktoś wyłączył wszystkie kamery.
Rozmawiali z resztą pierwszoklasistów?
Nie chcą gadać, boją się zostać uznani za naszych wspólników.
Coś musi być.
Mamy chociaż listę podejrzanych?
Jest coś. Jedna z tych osób zraniła się w kostkę. Widziałam to.
Dobra.
Musimy znaleźć tego ucznia, który się zranił.
Albo uczennicę…
Dziękuję. To na pewno mi pomoże.
Gdzie mam się wpisać?
Tutaj, proszę.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- To Emilia. - Emilia?
Skąd wiesz?
Zanim uciekli, jeden z nich zranił się w kostkę.
Emilia była u pielęgniarki zaraz po pożarze.
Jak możesz tak pochopnie wyciągać wnioski?
Poza tym Emilia mówi z dziwnym akcentem. Rozpoznałybyśmy ją.
Oni wszyscy brzmieli dziwnie.
Słuszna uwaga.
Poza tym chodziła z moim chłopakiem. To sprawa osobista.
Skąd ta pewność?
Muszę tylko udowodnić, że boli ją kostka.
- To łatwo sprawdzić. - Jak?
Nawet się nie spostrzeże. Bądźcie spokojne.
Już ja się tym zajmę.
Uwielbiam twoje buty! Gdzie je kupiłaś?
- Dzięki. - Mogę zobaczyć?
Pokaż. Bardzo mi się podobają.
- Chcę takie. - Nie.
- Pokaż. - Mówię, że nie.
Co ty wyprawiasz? Puść mnie.
Oszalałaś. Puść mnie!
Jana!
Trzymaj ją na smyczy.
Co się stało?
Chciałam zobaczyć jej buty. Wpadła w szał.
- Nie musisz być agresywna. - Lubi dramatyzować.
Co?
- Nic, tylko… - No dobra.
Spróbuj bez vibrato.
Jest tu ktoś jeszcze?
Co? Nie.
To kto cię pytał o zdanie?
Luka, była to tylko sugestia.
Dam ci sugestię.
Słucham.
Dezodorant.
Serio.
BITWA ZESPOŁÓW
Chyba tracę rozum.
Zachowałaś się ciut impulsywnie wobec Emilii.
Spokojnie, to nic takiego.
Najważniejsze, żebyśmy byli cierpliwi.
Przejrzałam wszystkie nagrania z zeszłej nocy i nic.
- Kończy mi się czas. - Pokaż.
Cholera! Pali się…
A to nie pokój Sebasa?
Co z tego?
Czemu nie było go w pokoju?
Co masz na myśli?
Każdy, kto nie był tam, gdzie powinien, jest podejrzanym.
To nie mógł być on.
Co jest, brachu?
Zmieniasz szkołę?
Tylko pokój. Przykro mi, że cię zawiodłem.
Jak to?
Dopiero się poznawaliśmy.
- Czemu miałbym zostać? - Żeby zyskać przyjaciół?
Przyjaciół mi nie brakuje.
Jeśli zmienisz zdanie, zawsze jesteś mile widziany.
Nie lubię się dzielić, zwłaszcza ze śmierdzącymi kolesiami.
Spoko, żartuję.
Czemu tak ci zależy na tym gościu?
On jest szalony.
Traktuje ludzi, jak mu się chce.
Skup się na przesłuchaniu, nie na nim.
Poza tym nie lepiej mieć pokój tylko we dwóch?
Niby tak.
Jana, mówisz poważnie?
Myślałem, że chodzi o inną aktywność fizyczną.
Są fajniejsze sposoby na spalanie kalorii.
Powinniśmy się trochę rozruszać, porozciągać, odstresować się.
- Nie. - Daj spokój.
- Mówię, że nie. - Siadaj, pomogę ci się rozciągnąć.
Zaczniemy od tej nogi.
- Co robisz? - Pomagam ci się rozciągać.
Dziwnie się zachowujesz. Co jest?
Powiedz mi prawdę.
O czym?
Brałeś w koceniu?
Mówisz serio?
I nie sądzisz, że bym ci powiedział? Albo powstrzymałbym to?
- Tylko pytam. - To nie jest zwykłe pytanie.
Wątpisz w moje zasady.
Nie zrobiłbym czegoś takiego. Zwłaszcza osobie, którą kocham.
Jak tam twój nowy pokój?
W porządku. Czego chcesz w zamian?
Kiedy przestaniesz mieć mnie za wroga? Jest wręcz przeciwnie…
Chcę ci pomóc.
- To już Gwiazdka? - Jestem dziś szczodry. Korzystaj.
Mam dla ciebie kolejny prezent.
- Co to? - Twoje nowe auto.
Czujesz się winny po latach bycia nieobecnym ojcem?
Auto jest twoje, jeśli przeniesiesz się na profil biznesowy.
I przestaniesz udawać Liberacego.
Nikogo nie udaję.
Twój wybór, Luka.
To auto to tylko przedsmak.
Jutro będę na zebraniu rady szkoły.
Liczę, że do tego czasu dokonasz mądrego wyboru.
- Gotowy na jutrzejsze przesłuchanie? - Tak. Przyjdziesz?
Za nic tego nie przegapię.
Świetnie. Do zobaczenia.
Jeśli jutro mnie wyrzucą, może już nigdy się nie zobaczymy.
To zależy od ciebie.
Wszystko w porządku?
To może być nasza ostatnia noc razem.
Rozchmurz się, Jani. Może jutro ktoś się przyzna.
Czuję się jak żołnierz przed plutonem egzekucyjnym.
- Potrzebuję cudu. - Cuda się zdarzają.
Już się za ciebie modliłam.
Będzie dobrze.
Nie martw się.
Wszystko się ułoży.
Wiem, że przyjechałeś na zebranie rady szkoły.
- Nie udawaj, że ci zależy. - Nie zaczynaj.
- Wyrzucą ją? - Dziewczynę, która podpaliła szkołę?
A jak myślisz?
Przeniesiesz się na profil biznesowy? Oferta nie trwa wiecznie.
- Najpierw przyjdź na przesłuchanie. - To nie gra.
Dla mnie też nie.
Wiesz, że już to zrozumiałem. To ja jestem problemem.
Ciągle liczę, że zaczniesz się zachowywać,
jak ktoś, kim nigdy nie będziesz.
Widzimy się na przesłuchaniu!
- Guillermo Álvarez! - Dixon Álvarez.
Hej, okej!
Tu Dixon, skarbie
Prosto z Kolumbii dla was wszystkich.
Kretynie, mów po hiszpańsku.
- Kuri, wyjdź. - W porządku. Niech zostanie.
Jako artysta lubię trudną publiczność.
Właśnie.
Ładna spódniczka.
Pozdrowienia dla tych na górze!
Dla hejterów też.
Wygląda w spódniczce lepiej niż ty.
Zdecydowanie.
Dedykuję to tej, która całe życie mnie uczyła.
Mojej mistrzyni.
Ulicy.
Śmiało.
Dawaj.
Dawaj, Dixon!
Urodziłem się w dzielnicy Innej niż większość z was
Nigdzie nigdy nie wyjechałem Wy pewnie byliście w Madrycie
Nie boję się przygód Mój umysł urwał się z uprzęży
Hejterzy nie przebiją mojej zbroi Suchy chleb jem, drodzy moi
Nie chciałem być buntownikiem Nie miałem wyboru
Tyle wojny, tyle nienawiści To wszystko jest nielogiczne
Dzięki Bogu muzyka Uratowała mnie przed tym
Teraz śpiewam teksty z głębi serca
Tak
Nauczę was ulicy
Wiecie
Dixon, skarbie
Nie, nie
María José Sevilla.
Jak mam wyjaśnić mój los Nie ma cię tu
Jak uwolnić się od tego szału
To, co czuję do ciebie, to szaleństwo Między nami jest chemia
Nie mogę już dłużej
Wybacz, że narobiłam ci nadziei To nie było moim zamiarem
Wiem, że prawdziwa miłość Zawsze wraca
Ale jak mogę zapomnieć o twojej skórze? Jak mam o tobie zapomnieć?
Nie mogę już dłużej
Kochanie, nie
Nie zgadzam się na ostatni pocałunek Zachowaj go
Dam ci go następnym razem
Zrobię to tak
Tak, jak lubisz, skarbie
Dawaj, MJ!
Twoja kolej.
Chcesz je?
Bez nich nie mogę zagrać.
Jeśli mi je oddasz, pokażę ci, jaka jestem w tym dobra.
Ja już to wiem.
Powodzenia.
Poradzisz sobie. Jestem pewien.
Ja nie.
Wzruszyłem się.
Nie masz nic lepszego do roboty niż kręcenie się wokół nas, prawda?
Chyba śnisz.
Spóźnię się. Lecę.
Do zobaczenia na przesłuchaniu.
Luka, zaczekaj.
Co?
Wiem, że w przeszłości między nami bywało różnie.
Przepraszam, że cię wyoutowałam. To było głupie.
- Dobra. - Zaczekaj.
Mimo wszystko miło było znów cię zobaczyć.
Może spróbujemy zostać przyjaciółmi?
To raczej niemożliwe.
Ale dzięki, że mnie przeprosiłaś.
Luka Colucci.
No, no. Kogo my tu mamy?
Dzięki, że jesteś, tato.
Miło widzieć, że czasem ci na mnie zależy.
Mam dla ciebie bardzo meksykańską piosenkę.
To ty nauczyłeś mnie Jak wodę pić
Byłem jak wróbel Uwięziony w twojej klatce
Podciąłem sobie skrzydła A ty dawałeś mi okruszki
To było tak mało A jednak cię kochałem
Śpiewałem dla ciebie Zawsze ze szczerego serca
Bez ciebie Nie mógłbym wznieść się do nieba
Ale zostawiłeś mnie samego Zagubionego i zapomnianego
Z innej ręki doczekałem się Upragnionego pożywienia
To, co kiedyś było, nie wróci nigdy
Nie szukaj mnie już
Nie mam ci nic do zaoferowania
Twoich okruszków mam już dość
Sam wzleć do nieba
Panie Colucci?
Co wie pan o Rocío Garcíi?
Wiem, że uczyła pana syna muzyki.
Może znajdziesz innego wróbelka
Ale pamiętaj
By go napoić
Czemu płaczesz, cioto?
- Co ty wyprawiasz? - Odpieprz się, palancie.
- Fajny filmik sobie nagrałeś? - Puść mnie, chuju!
Wiesz, że jesteś kretynem?
Debilu.
Nie dotykaj mnie, dupku.
- Wiecie, gdzie jest Jana? - Nie.
Kochanie…
Przepraszam.
Esteban Torres.
Dobry wieczór. Jestem Esteban Torres.
Sebas, wstań.
Całą noc nie spałem. Przepraszam. Zabrakło mi empatii.
Ale oskarżyłaś mnie o coś, czego bym nie zrobił.
To ważna dla mnie piosenka. Napisałem ją w wieku sześciu lat…
Oszczędź nam Behind the Music i graj.
- Emilio! - Co?
Proszę, wybacz mi.
- Pogadamy później. - Nie.
To ważne. Musiałaś mieć powód, by we mnie zwątpić.
- Muszę iść. - Nie chcę, żebyś we mnie wątpiła.
Nie powinieneś oceniać występów?
Nie obchodzi mnie to. Zależy mi na tobie.
Ty i nasz związek to są moje priorytety.
Dobra, ale muszę iść.
Chodzi o tego gościa, tak?
Masz gdzieś, że chcę ratować nasz związek. Wolisz iść na jego przesłuchanie.
Nie tylko na tym mi zależy, ale obiecałam, że tam będę.
A co z obietnicą wobec mnie? Mieliśmy to wygrać razem.
Poznałaś go dosłownie pół godziny temu.
- Tak się nie używa „dosłownie”. - W dupie to mam, jak się używa.
Zdecyduj, czego chcesz.
Chcę to zakończyć!
Tę rozmowę.
Na razie.
Przepraszam, że nie byłam na przesłuchaniu.
Przysięgam, że robiłam, co mogłam.
W porządku.
Nic się nie stało.
Estebanie?
A twój chłopak?
Jana Cohen Gandía proszona do gabinetu dyrektorki.
Będzie dobrze.
Dokąd się tak spieszysz?
Nie słyszałeś?
Wyrzucili mnie ze szkoły.
Śmiej się, ile chcesz. To już bez znaczenia.
Nie dramatyzuj.
- Przyszedłem cię ratować. - Jak to?
Bez ciebie będzie tu trochę nudno.
Jesteś jak kiepski film, który mnie wciągnął.
Siadaj.
Nie sprzedają ich w Argentynie. Dobre.
Mów.
Seleno Quintanilla, to nie jest zabawa.
- Co z tym zrobicie? - Co nam się zachce.
Znalazłem to nagranie w komórce Kuriego.
Dziesięciu zamaskowanych dziwaków, pewnie trzecioklasiści.
W środku nocy wyciągnęli nas z łóżek na kocenie.
Porozmawiam z radą.
A co z przesłuchaniem?
Jana Cohen Gandía.
Dawaj, Jana!
Szukałam cię
Z głębi siebie tamtego dnia
A jednak nie mogłeś zrozumieć
Mojego serca
Moje serce ci oddałam
A jednak nie umiałeś zobaczyć mnie
Ale już koniec z tym
Dość mam czekania na ciebie
Wybacz mi, ale już dłużej Nie mogę powstrzymać się
Narodziło się we mnie to nowe uczucie
Czyni mnie silniejszą Sprawia, że radę dam
Już się nie boję Patrzę przed siebie
Dookoła mnie wolność Wszędzie czuję ją
Nie potrzebuję nikogo Patrzę przed siebie
Stawiam czoła światu bez lęku Wiem, że nadszedł mój czas
GRATULACJE, GWIAZDO ROCKA!
Nic już mnie nie powstrzyma
- Chciałeś ze mną pomówić? - Mam prośbę.
WIZJONERZY BIZNESU
Brawo, Jana!
Od 18 lat nie było u nas kocenia.
- To może być… - Loża?
Zawsze chciałam być jak Roberta.
Oby nie.
Co z tym zrobicie?
Co nam się zachce.
Daj spokój.
WIEMY, CO ZROBILIŚCIE MACIE PRZEJEBANE
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka