‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪อรุณสวัสดิ์ เจ้าหญิง
‪ปล่อยฉันนะ!
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เงียบ
‪หยุด หยุดนะ!
‪ลุกขึ้น ไอ้กร๊วก
‪เอาหมอนี่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ห้ามพูด
‪ขอต้อนรับสู่พิธีรับน้อง
‪เปลี่ยนเสื้อผ้า
‪(ไม่กี่ชั่วโมงก่อน)
‪- ฮานาจ๊ะ ‪- แม่!
‪แม่อยากให้ลูกเลือกรูปลงนิตยสาร
‪รูปนี้หรือรูปนี้
‪มันเหมือนกันเลย
‪รูปนี้ค่ะ
‪หนูจะไม่ให้สัมภาษณ์อีกแล้ว หนูจะเลิก...
‪หนูจะตั้งใจเรียน ทำดนตรีอย่างจริงจัง
‪ให้คนยอมรับว่าเป็นศิลปินของจริง
‪หยุดนะ แม่
‪แม่รู้ว่าลูกอยากหันหลัง ‪ให้ทุกอย่างที่เราสร้างขึ้นมา
‪- อย่าดราม่านักเลย ‪- เพื่อเข้าเรียนที่เอลีตเวย์
‪ไม่มีใครคิดอย่างนั้น
‪มีโรงเรียนตั้งเยอะแยะ แต่ลูกเลือกที่นี่
‪มันแย่อย่างเดียวตรงที่ ‪แม่ดันเคยเป็นลูกสาวครูใหญ่
‪- ลูกยังเปลี่ยนใจทัน ‪- แต่หนูจะไม่เปลี่ยน
‪ลูกจ๋า...
‪แม่เข้าใจว่าลูกอยากสัมผัสชีวิตคนธรรมดา
‪แม่แค่จะบอกว่าลูกคงไม่ชอบชีวิตแบบนั้น
‪ไม่มีใครอยากเป็นคนธรรมดา
‪แล้วเจอกันข้างล่างนะคะ
‪เก็บกวาดห้องด้วย
‪ผมกำลังไลฟ์สดจากเม็กซิโก ‪ประเทศที่ครั้งหนึ่งผมเคยเรียกว่าบ้าน
‪ไม่รู้ว่าผมจะกลับอาร์เจนตินาเมื่อไหร่
‪แต่ตอนนี้ ผมอยู่ในดีเอฟ เมืองหลวงของ
‪เม็กซิโกซิตี
‪เม็กซิโกซิตี ไม่ใช่ดีเอฟ
‪ขอบคุณครับ พ่อ
‪มีอะไรแนะนำอีกไหมก่อนผมไปเรียนวันแรก
‪ฉันคิดได้สักสองสามอย่างเรื่องชุดของแก
‪พ่อไม่เบื่อเหรอที่ทำท่าแปลกใจทุกครั้งที่เห็นผม
‪ก็พ่อเจอผมปีละครั้ง
‪ถ้าโชคดี พ่อก็โทรหาผมในวันเกิดผม
‪ฉันลืมแค่ครั้งเดียว แกยังผูกใจเจ็บอยู่เหรอ
‪จะทำอะไรก็ตามใจ ขอแค่...
‪ขอบใจ
‪เก็บขนสัตว์ถูกๆ นี่เข้าตู้ซะ
‪แต่มันไม่ใช่ถูกเลยนะ
‪โชคดีที่ผมไม่ได้สืบทอดรสนิยมทารุณสัตว์แบบพ่อ
‪ถ้าแกอยากสืบทอดมรดกฉัน
‪เราตกลงกันแล้วว่าแกจะเข้าเรียนด้านธุรกิจ
‪พ่อไม่เข้าใจเหรอว่าผมอยากทำดนตรี
‪เพราะเรื่องนี้ผมถึงมาที่นี่ ‪ ไม่ใช่เพื่อมาเจอหน้าพ่อทุกวัน
‪แกมีครอบครัวต้องรับผิดชอบนะ
‪งั้นเหรอ เหมือนที่พ่อก็มีเหมือนกันไหม
‪- อย่ายั่วโมโหฉัน ลูก้า ‪- ไม่ พ่อต่างหากอย่ายั่วโมโหผม
‪- เราจะไปกันยัง ‪- คนขับรถจะไปส่งแก
‪ฉันมีประชุม
‪(ผู้ชมตะลึงกับฝีมือของนักเปียโนบนเวทีบรุกลิน)
‪เจ้าพวกหัวสูงนี่อยากให้พ่อไปจอดริมถนน
‪เพราะพวกเขาไม่รู้จักลูกเท่านั้นเอง
‪พวกเขาไม่รู้ว่าพ่อพาศิลปินระดับไหนมาด้วย
‪ลูกแน่ใจนะเรื่องนี้
‪พ่อรู้ว่าลูกได้ทุนซึ่งมันดีมาก แต่ว่า...
‪ดูทรงผมพวกนี้สิ
‪แต่ถ้าลูกอยากเป็นนักดนตรีตัวจริง
‪เรายังพอหาที่ให้ลูกลง ‪โรงเรียนดนตรีประจำชาติได้นะ
‪ลูกมีฝีมือน้องๆ โมสาร์ทเลยนะ ไม่ใช่...
‪- ไม่ใช่เจสัน บีเปอร์ ‪- จัสติน บีเบอร์
‪นั่นแหละน่า
‪- ผมไม่ได้อยากเป็นจัสติน บีเบอร์ พ่อ ‪- ค่อยยังชั่ว
‪ผมรู้ว่าผมทำอะไรอยู่ ที่นี่เหมาะกับผมที่สุดครับ
‪แต่ว่าคนกลุ่มนี้...
‪พวกเขาไม่เหมือนเรา
‪- พ่อไม่อยากจะ... ‪- พ่อ ไว้ใจผม
‪แม่ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ผมไม่อยากเด่น
‪ทำไมเราต้องเดินตั้งไกลล่ะ กุยเยอร์โม
‪ดิกซอง ผมชื่อดิกซอง แม่
‪อะไรก็ช่าง
‪ทำไมลูกต้องบังคับแม่จอดรถไว้ซะไกลขนาดนั้น
‪ก็ผมบอกแล้วให้แม่รอในรถ
‪พูดกับแม่ให้มันมีหางเสียงหน่อยนะ
‪แม่จะปล่อยลูกแม่เข้าเรียนวันแรกคนเดียวได้ไง
‪- แม่ครับ ‪- แม่จะต้องคิดถึงลูกมากแน่ๆ
‪- ผมด้วย ‪- พูดดังกว่านี้หน่อยซิ
‪ผมด้วย ผมก็จะคิดถึงแม่
‪ผมจะคิดถึงแม่เหมือนกัน
‪ไม่เอาน่า
‪อย่าร้องไห้
‪ขอร้อง
‪ทำไมลูกไม่เคยกอดแม่แบบนี้เลย
‪- แม่ ไม่เอา ‪- สักหน่อยน่า
‪พูดจริง ไม่มีวัน
‪- นี่มันอะไร ‪- มารื้อของหนูทำไม
‪นี่เหรอรางวัลที่เราให้ ‪ลูกสาวคุณที่ทำตัวเหลวแหลก
‪จ่ายให้เรียนโรงเรียนเด็กรวยแบบนี้
‪ฉันคุยกับครูใหญ่โรงเรียนนี้แล้ว ‪ถ้าเธอทำเรื่องงี่เง่าแม้แต่ครั้งเดียวก็จบ
‪- มันไม่สำคัญหรอกว่า... ‪- คุณประเมินผมต่ำไปใช่ไหม
‪ไม่ดีใจหน่อยล่ะที่หนูจะไม่อยู่ขวางหูขวางตาแล้ว
‪ไปกันเถอะ
‪- ดูแลตัวเองด้วย ‪- แน่นอน
‪ขอต้อนรับหนุ่มๆ สาวๆ ‪เข้าสู่โรงเรียนเอลีตเวย์โฉมใหม่
‪"ขอต้อนรับทุกคน" สิ
‪อะไรกัน เราอยู่ใน ‪ทศวรรษที่สามของศตวรรษที่ 21 แล้วนะ
‪ใช่
‪ค่ะ แม่
‪ค่ะ แม่ ทุกอย่างจะเรียบร้อย หนูจะไม่เป็นไรค่ะ
‪ลูกจะเผชิญอุปสรรคที่จะทดสอบแรงศรัทธา
‪แน่นอนค่ะ
‪- แค่จำไว้ว่า... ‪- พระเยซูคือหัวใจของทุกสิ่ง
‪รักแม่นะ บาย
‪หวัดดีค่ะ คือว่าสวัสดีค่ะ ขอโทษที
‪ไม่ใช่คนที่นี่สินะ
‪ไม่เชิง พ่อแม่น่ะใช่ ‪ แต่ฉันมาจากแคลิฟอร์เนีย
‪เหรอ ฉันไม่สนหรอก
‪มานี่
‪ฉันขอแนะนำว่าตอนนี้เมื่อเธอเข้าเรียนที่นี่
‪ลืมเรื่องความฝันที่จะเป็นมีอา โคลุชชีได้เลย
‪ไม่มีอะไรน่าอายไปกว่าแฟนคลับแล้ว
‪กะพริบตาสองครั้งถ้าเธอเข้าใจ
‪ยินดีต้อนรับ เจ้าหญิง
‪ไปกันเลยไหม
‪ดูสิใครมา
‪เธอมาแล้ว ดูสิ
‪ไม่มีทาง ใช่เธอจริงๆ เหรอ
‪ให้ตายสิ ใครให้เธอเข้ามานะ
‪ตาของเธอเคยเป็นครูใหญ่ที่นี่ ‪ส่วนพ่อของเธอคือคามิโล โคเฮน
‪เขาทำเพลงแทบทุกชิ้นที่เราฟังอยู่
‪ไม่มีใครบอกเขาว่า ‪ลูกสาวเขามีทุกอย่างยกเว้นฝีมือ
‪เธอก็แรงไป ลาอูร่า
‪ยินดีด้วย พวกเธอได้อยู่ ‪โรงเรียนประจำชื่อดังที่สุดในละตินอเมริกา
‪ส่วนนี้คือสาขาวิทยาศาสตร์ หุ่นยนต์ และธุรกิจ
‪ตรงนี้คือพื้นที่ของเธอ
‪วิชาขีดๆ เขียนๆ ทั้งนั้น ไม่ได้ว่านะ
‪และส่วนสำคัญที่สุด หลักสูตรเป็นเลิศทางดนตรี
‪หลักสูตรเป็นเลิศทางดนตรี ‪หรือที่เรียกกันว่า เมพ
‪ทำไมเป็นชื่ออังกฤษล่ะ
‪เราชอบให้ที่นี่ใช้ภาษาอังกฤษดีกว่า ‪ฟังดูเป็นสากลขึ้น
‪ทำพังก็จ่ายเองนะ
‪อย่าเพิ่งตื่นเต้น
‪ทุกปี
‪ครึ่งนึงจะร้องไห้กลับบ้านในเวลาไม่ถึงเดือน
‪เฉิ่มชะมัด
‪ไม่ใช่ทุกคนที่จะ ‪ประสบความสำเร็จได้แบบพวกนี้สักหน่อย
‪ที่ขายบัตรคอนเสิร์ตเกลี้ยงสนามกีฬา ‪ยอดขายอัลบั้มเป็นล้าน
‪โทษนะ คิดว่าเมื่อกี้ฉันพูดกับนายเหรอ
‪ฉันผิดเอง
‪เป็นธรรมดาที่มาที่นี่ ‪โดยคิดว่าตัวเองคือสุดยอดฝีมือ
‪เพียงเพื่อได้รู้ว่าที่จริงตัวเองเป็นเด็กเส้น
‪แต่เรารู้ว่าฝีมือไม่ได้ประกันยอดขายเสมอไป
‪และสปอติฟายก็อยู่ได้เพราะ ‪เก็บค่าลิขสิทธิ์ ไม่ใช่คุณภาพดนตรี ดังนั้น...
‪คนที่เข้าหลักสูตรเป็นเลิศทางดนตรี
‪จะได้เล่นในเทศกาลสำคัญที่สุดประจำเทอม
‪การประกวดวงดนตรี
‪ผู้เข้ารอบสุดท้าย ‪จะได้พบศิลปินเบอร์ต้นๆ ของวงการ
‪นี่คือทางลัดสู่การเป็นดารา
‪ดูเวทีนั้นสิ
‪ที่นี่ ความฝันของพวกเธอ ‪อาจเป็นจริงหรือแตกสลายในพริบตา
‪ไปต่อเถอะ
‪ไม่ อย่าหยุด
‪ฉันนึกว่าฉันอยู่คนเดียว
‪เราเป็นคนฟังให้ก็ได้
‪รู้แหละว่าเธอคุ้นกับการมีคนดู ‪เป็นหมื่น ฮานา โคเฮน แกนเดีย
‪- รู้จักฉันเหรอ ‪- แน่นอน เรามาจาก
‪ปวยบลา ไม่ใช่ดาวอังคาร
‪- แล้วนายชื่ออะไร ‪- เอสเตบาน
‪โอเค เอสเตบานจากปวยบลา ‪ไม่ใช่ชาวดาวอังคาร
‪ไว้เราค่อยจัดคอนเสิร์ตส่วนตัววันอื่นดีไหม
‪ได้เลย
‪ตรงนี้จะเป็นสำนักงานใหญ่
‪แสดงว่า นายเข้าใหม่
‪ก็แน่นอนเนอะ นายใหม่ ฉันใหม่ ทุกคนหน้าใหม่
‪- ใช่ เราหน้าใหม่ ‪- แจ๋ว
‪ฮานา
‪เซบาส
‪ว้าว
‪ฮานา
‪- เซบาส ‪- อะไร
‪อย่าเล่นตัวสิ ที่รัก ฟังนะ
‪ถ้าคนอยากจับคู่ให้เรา เราก็จะเป็นฮาบาสให้ดู
‪- ฮาบาสอะไร ‪- ฮานากับเซบาสไง
‪มีคนบอกว่าเธอเข้าเรียนที่นี่ ‪อินสตาแกรมฉันลุกเป็นไฟแล้ว
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่ มานี่สิ
‪เงียบ
‪- ไม่นะ แน่ใจเหรอ ‪- ไม่
‪- โอเค ขอบใจ ‪- เงียบ
‪เงียบเดี๋ยวนี้!
‪เธอสองคน นี่ไม่ใช่ไนท์คลับ พอสักที
‪กลิ่นฮอร์โมนฉุนไปถึงห้องทำงานฉันแล้ว
‪ดี ทีนี้จะได้หายใจออก
‪ห้องนึงพักสามคน กำหนดให้แล้ว ห้ามย้าย
‪เคอร์ฟิวคือเก้านาฬิกาตรง กลางคืน
‪เผื่อมีใครไม่เข้าใจความหมาย...
‪- เธอพูดเร็วนะ ‪- เร็วไป
‪คิดซะว่าฉันคือเส้นตาย และเชื่อสิ ‪ พวกเธอไม่ควรล้ำเส้นตาย
‪ไปได้แล้ว
‪- ฉันจะไปหานะ ‪- ที่ห้องฉันเหรอ
‪- ใช่ ‪ - แต่เพื่อนร่วม...
‪ไม่รู้แหละ บอกพวกเขาสิว่าช่วยเห็นใจหน่อย
‪- เซบาส ฉันอยากเป็นคนธรรมดา... ‪- ก็เป็นอยู่
‪ขอโทษที่ขัดจังหวะ
‪ถ้าพวกเธอคาดหวังจะได้สิทธิพิเศษ
‪ขออนุญาตทำให้ผิดหวังนะ
‪เห็นสิวบนหน้าฉันไหม จมูกผิดรูป
‪หรือแววตาชวนฝันพร้อมคำมั่นสัญญาหรือเปล่า
‪เปล่าใช่ไหม
‪นั่นเป็นเพราะฉันไม่ใช่แฟนคลับเธอ คุณโคเฮน
‪คุณแลงการิกา ฉันไม่สนว่าแม่เธอคือผู้ว่าฯ
‪ดังนั้นกรุณาอย่าทดสอบ ‪ความอดทนของฉัน กลับห้องเดี๋ยวนี้
‪ทำอะไรน่ะ ไม่เห็นเหรอว่าฉันไม่ว่าง
‪"บอกว่าเดี๋ยวนี้"
‪- หวัดดี ‪- ไง หวัดดี ฉันแอนดี้
‪- ฉัน... ‪- ฮานา โคเฮน แกนเดีย
‪ฉันเป็นแฟนตัวยงของเธอ ‪มาตลอด เรียกติ่งเลยเถอะ
‪หวัดดี ฉันพูดเป็นอังกฤษทำไมเนี่ย โทษที
‪เธอพูดภาษาสเปนไม่ได้เหรอ
‪ได้ แต่ฉันโตที่แคลิฟอร์เนีย
‪- มาเรีย โฮเซ่ เอ็มเจก็ได้ ‪- ยินดีที่รู้จัก เอ็มเจ
‪(จากปู่)
‪- ของนายมีแค่นี้เหรอ ‪- ใช่ ฉันมีของไม่เยอะ
‪- ตัวหนังสือเล็กกว่านี้สำหรับโปสเตอร์... ‪- ไง พวกเธอ
‪นี่ห้องของเธอ ทักทายกันไว้
‪- ล้อเล่นหรือเปล่า ‪- ไม่ ไม่มุก
‪ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม คุณโคลุชชี เร็วสิ ผูกมิตรกันไว้
‪คุณไม่เข้าใจ
‪พ่อผมขอไว้ชัดเจนว่าผมต้องการห้องเดี่ยว
‪และฉันย้ำชัดเจนว่าที่นี่ไม่ใช่โรงแรม
‪และไม่มีใครได้รับการยกเว้น โอเคนะ
‪- อย่ากวนประสาทฉัน ‪- คุณไปได้แล้ว
‪มองอะไร
‪- เพื่อน มีเครื่องแบบ ‪- ไม่ ไม่มีทาง
‪ว้าว
‪(แอนดี้)
‪ยินดีต้อนรับ ทุกคน
‪บางคนรู้จักฉันแล้ว
‪สำหรับคนที่ไม่รู้
‪ฉันเซลิน่า เฟร์เร ครูใหญ่ของที่นี่
‪ฉันดีใจมากที่ได้เห็นเด็กใหม่เยอะแบบนี้
‪เราตื่นเต้นมาก
‪ขอบคุณ อานิต้า
‪ฉันจะอธิบายหลักสูตร ‪เป็นเลิศทางดนตรีให้ทุกคนฟัง
‪หลักสูตรเมพ
‪เด็กๆ เรียกกันอย่างนั้นค่ะ "เมพ"
‪ขอบคุณ อานิต้า
‪ถ้าพวกเธออยากทุ่มเทเต็มร้อยกับหลักสูตรนี้
‪วันนี้ก็ต้องลงทะเบียนรอบคัดเลือกรอบสุดท้าย
‪ลงชื่อที่หน้าประตูห้องทำงานฉัน
‪ออดิชั่นเริ่มพรุ่งนี้
‪กัปตันของเทอมนี้ เอมิเลียและเซบาส
‪จะเป็นกรรมการ
‪ขอให้ทุกคนโชคดี
‪(ออดิชั่น)
‪- ต้องการอะไรหรือเปล่า ‪- ใช่ เร็วหน่อย
‪เรารู้จักกันไหม
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ฉันลูก้า
‪ไม่จริง ลูก้า ล่าสุดที่เจอนาย...
‪งานแต่งของน้าฉัน น่าเสียดาย
‪นายเปลี่ยนไปมาก
‪เราทุกคนนั่นแหละ
‪- นายคงยังไม่โกรธ... ‪- ไม่แล้ว
‪เธอแค่พูดจากีดกันฉัน
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจทำนายเสียใจ ฉันแค่อยากช่วย
‪นายจะออดิชั่นเหรอ เพิ่งรู้ว่านายชอบดนตรี
‪ใช่ แต่ถ้าเธอไม่รีบ คงจะยาก
‪ถวายบังคม ราชินีเพลงป๊อป
‪ว้าว
‪มีโคลุชชีอยู่ตรงนี้ตั้งหนึ่งคน เป็นเกียรติๆ
‪ขอร้องเลย เราสิเป็นเกียรติ
‪ขอตัวนะ คุณยาจก
‪- โทษที เราไม่ทันระวัง ‪- ไม่เป็นไร
‪- จะไปทางนี้เหรอ ‪- ใช่
‪เธอจะใช้เพลงของตัวเองออดิชั่นไหม
‪คนชอบล้อฉันเรื่องนี้
‪มันก็แค่ช่วงเวลานึงในชีวิตฉัน ซึ่งไม่ใช่ฉันอีกแล้ว
‪เราว่ามันก็ไม่ได้แย่นะ
‪เราว่าพวกเขาไม่เข้าใจว่าเธอ ‪พยายามจะบอกหรือทำอะไรมากกว่า
‪ใช่เลย
‪คนชอบคาดหวังให้ฉันเป็นแบบที่พวกเขาต้องการ
‪หรือแบบที่คิดว่าฉันเป็น
‪แปลกดีนะ
‪- ถ้าเธอต้องการ เราซ้อมกันได้ ‪- เอาสิ
‪- ห้องดนตรี สามทุ่มสิบห้าไหม ‪- หลังเคอร์ฟิวเนี่ยนะ
‪ใช่
‪โอเค ได้สิ
‪- โอเค แล้วเจอกัน ‪- ได้
‪อรุณสวัสดิ์ เก็บโทรศัพท์ซะ เราจะเริ่มเรียนแล้ว
‪ช่วยตั้งใจฟังด้วย
‪ดูนั่นสิ เขาเป็นชาวโคลอมเบีย
‪ระวังมือถือกับกระเป๋าสตางค์นะพวกเรา
‪อย่าคิดจะขโมยของที่นี่เชียว ‪ไม่งั้นเราจะส่งนายกลับประเทศ
‪ความโง่สูงส่งของนาย ‪เทียบความฉลาดบ้านๆ ฉันไม่ไหวหรอก
‪เผื่อนายไม่รู้ ชาวโคลอมเบียส่วนใหญ่ไม่พูดแบบนี้
‪และใช่แล้ว เฝ้ามือถือ ‪กับกระเป๋าตังค์นายให้ดีเถอะ
‪เพราะของที่อาจจะหาย ‪จากตัวนายได้มีมากกว่านั้น
‪ทีนี้ ถ้านายไม่ว่าอะไร เราลืมเรื่องทั้งหมดนี้ก็ได้
‪ฉันให้โอกาสคนครั้งที่สองเสมอ
‪เหรอ
‪- ไม่งั้นจะทำไม ไอ้กุ๊ย ‪- มีอะไรกัน
‪ไอ้หัวเม่นคนนี้คิดจะขโมยของผมครับ
‪งั้นเหรอ
‪อย่าทำตัวไร้สาระ นั่งลงทั้งคู่นั่นแหละ
‪เราจะเริ่มเรียนเรื่องการแบ่งตัว ‪ของเซลล์ โครโมโซม และ...
‪เธอ
‪เธอคนนี้
‪- อากอสตีค่ะ ‪- นามสกุลของเธอ
‪หรือเป็นคำถาม
‪ทั้งสองอย่างค่ะ
‪- เล่นโทรศัพท์อยู่เหรอ ‪- อะไรนะคะ เปล่า
‪เอาละ นี่เป็นโอกาสดีที่จะเตือนทุกคนไว้
‪ผลการเรียนคือเกณฑ์สำคัญ
‪ในหลักสูตรเป็นเลิศทุกสาขาวิชา
‪ดังนั้นถ้าเธอตกวิชาฉัน เธอก็ต้องออกไป
‪ดังนั้นจงตั้งใจเรียน เพราะโชคร้ายหน่อยที่
‪ฉันเป็นคนจำฝังใจ
‪ไม่นะ
‪ขอบคุณ
‪นี่
‪เธอน่ะ
‪อยากนั่งไหม
‪อยากสิ
‪ฉันไม่เคยเรียนร่วมกับเด็กผู้ชายมาก่อนเลย
‪ฉันไม่เคยเรียนโรงเรียนที่มีเครื่องแบบมาก่อน
‪แต่ว่ากันว่าเดี๋ยวเราก็ชินได้กับทุกอย่าง
‪ฉันพูดไม่ชัดหรือไง สาวๆ เคอร์ฟิวๆ
‪กลับห้องไปซะ
‪เฮ่ ฟังท่อนนี้นะ
‪เอ็งไม่ยอมรับแน่แต่ข้ารู้
‪เอ็งว่ากับดักเป็นของต้องห้าม
‪ไอ้หัวฆ้องเต้นตามเพลงของข้า
‪ไอ้พวกกุ๊ยข้างถนน
‪ทุกย่านในชาปิเนโร
‪ในซาบู ลอส โรแซล ทุกย่านสลัม
‪ลืมไปได้เลยกับเรื่องต้องห้าม
‪ข้ารู้เอ็งเฝ้าดูข้าบนยูทูบ
‪ดิก ดิก ดิกซองจ้ะ ยาหยี
‪แจ๋ว แสดงว่านายกับหมอนี่เป็นคนบ้านเดียวกัน
‪- ใช่เลย ‪- พวกนายหุบปากไม่เป็นใช่ไหม
‪เฮ้ย เพื่อน อย่าลืมว่ามีเคอร์ฟิว
‪เคอร์ฟิวเหรอ
‪- มีปัญหาอะไรของมันวะ ‪- ใครจะไปรู้
‪ฉันก็ต้องไปเหมือนกัน
‪นายก็ไม่สนเรื่องเคอร์ฟิวเหรอ
‪ฉันนึกว่านายจะห้าวกว่านี้ซะอีก
‪ที่บ้านฉันน่ะ ถ้าแหกเคอร์ฟิวหมายถึงตาย
‪เราอยู่ในโลกเด็กรวยน่า ไม่เป็นไร
‪แล้วเจอกันนะ
‪หวัดดี ฮานาอยู่ไหม
‪ไม่อยู่
‪เราจะไปตามหาเขา ขอบใจ
‪แปลกมากไปไหม ขอโทษนะถ้าแปลกๆ
‪เรารู้แหละว่าเพลงเธอ ‪ไม่อยากให้เธอคิดว่า...
‪ไม่
‪ทำไมไม่มีแมวมองไปเจอนายตั้งนานแล้ว
‪เรา...
‪เราเปลี่ยนคีย์ที่บริดจ์นะ ‪เราว่ามันเหมาะกับเสียงเธอมากกว่า
‪เราเพิ่มอาร์เปจโจนี้ลงไปในคอรัสด้วย
‪- ว้าว ‪- ชอบไหม
‪ชอบมาก
‪- ขอลองหน่อยสิ ฉันไม่ค่อยเก่งเปียโนแต่... ‪- ได้เลย นั่งสิ
‪ถ้าเธออยากให้คนเห็นว่า ‪เธอแตกต่าง ก็ต้องทำอะไรที่แตกต่าง
‪นายพูดถูก
‪- เอาเลย ‪- ไหนดูซิ
‪- เริ่มจากตรงนี้ ‪- โอเค
‪แล้วก็นี่
‪เดี๋ยวนะ
‪นั่นแหละ สมบูรณ์แบบ
‪(เอมิเลียส่งคำขอติดตามคุณ)
‪พระเจ้า พวกเธอ ฉันได้กินมื้อเที่ยง ‪กับหนุ่มน่ารักที่สุดในโรงเรียนแหละ
‪- เอสเตบาน ‪- ใช่ ตาเขาสวยสุดๆ และ...
‪พระเจ้าช่วย
‪- ฉันคิดว่าฉันรักเขา ‪- ใช่ เธอคิด
‪พูดจริงนะ แอนดี้ ฉันรักเขา
‪อรุณสวัสดิ์ เจ้าหญิง
‪ปล่อยฉันนะ!
‪- อะไรเนี่ย ‪- เงียบ
‪หยุดนะ หยุด
‪ลุกขึ้น
‪จับหมอนี่ไป
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪- ขอโทษ ‪- นี่มันอะไรกัน
‪ห้ามพูดกัน
‪ขอต้อนรับสู่พิธีรับน้อง
‪ทุกคนอยากเป็นดาราสินะ
‪ฉันไม่ได้อยากเป็นดารา ฉันเป็นอยู่แล้ว
‪- ฉันจะไปนอนละ ‪- เยี่ยม อาสาสมัครแล้วหนึ่ง
‪- เริ่มการแสดงได้เลย ‪- ได้สิ เริ่มกันเลย
‪พูดว่าอะไรนะ หุบปาก
‪ฉันบอกว่า "หน้ากากสวย"
‪- แต่มีคนเอาหน้ากากช้างไปใส่แล้วเหรอ ‪- เอาตัวเขามานี่
‪ฉันเดินเองได้
‪- รู้ไหมว่าฉันคือใคร ‪- เรารู้ดีว่านายคือใคร
‪โคลุชชี
‪ตระกูลนี้ใหญ่ไปสำหรับนาย
‪เด็กรวย ถูกทิ้งให้ว้าเหว่น่าสงสาร
‪คิดจริงๆ เหรอว่าพวกนายมีฝีมือ
‪เราจะพิสูจน์ว่าไม่ใช่
‪เชิญสนุกกับวันสุดท้ายในโรงเรียนนี้นะ น้องใหม่
‪- ใครอีกที่คิดว่าตัวเก่ง ‪- ฉัน
‪- ทำอะไรยะ ‪- อะไรเล่า
‪สองคนนี้
‪ให้ตายสิ
‪มีใครอีกไหม
‪หลังจากนี้ พวกนายจะได้วิ่งกลับบ้าน
‪จ้ำจี้ มะเขือ เปาะแปะ
‪สองคนนี้
‪และเธอ
‪คิดว่าเก่งนักใช่ไหม มาดูกัน
‪คิดว่าจะวัดรอยเท้ารุ่นพี่ได้ใช่ไหม
‪สำหรับนายโดยเฉพาะ
‪เราจะไปเปลี่ยนตรงไหนวะ
‪อยากได้ห้องแต่งตัวเหรอ
‪- นี่มันอะไรกัน ‪- ได้เวลารู้ว่าตัวเองไม่เหมาะกับที่นี่
‪โคลุชชี นายร้องประสาน
‪และสำหรับเสียงนรกแตกคูณสอง ราชินีออโต้จูน
‪ฮานา โคเฮน แกนเดีย
‪นั่นไง มุกนี้ได้
‪- เราไม่ได้มาแสดงตลกนะ ‪- ฟังนะ เจ้าหญิง
‪อย่าแตะต้องเธอ
‪แล้วจะทำไม ไอ้เด็กทุน
‪แตะต้องฉันสิ นายโดนไล่ออกแน่
‪เอาแบบนั้นไหม
‪เสี่ยงทิ้งทุกอย่างเพื่อผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักเรอะ
‪แต่ฉันก็ไม่คิดว่านายจะอยู่ได้นานอยู่ดี
‪เปลี่ยนชุด
‪- จะให้เราร้องอะไรเล่า ‪- นี่แหละเจ๋งสุด
‪ฉันรู้สึกเหมาะจะเป็นโรเบร์ต้ามากกว่า
‪เซเลน่า กวินตานิยา ‪ แบบนี้ไม่เท่เลย อย่าสับสนสิ
‪ไม่ ผู้ชายใส่กระโปรงเป็นโรเบร์ต้าต่างหาก
‪เรามาดูน้องใหม่ไม่เอาอ่าวพวกนี้กันเถอะ
‪จะอัดไปทำอะไร
‪ทำอะไรก็ได้ที่ฉันอยากทำ
‪หุบปากแล้วเล่นซะ
‪ช่างแม่ง ฉันไปละ
‪ดูเหมือนอากอสตีอยากให้เราบอกแฟนแม่นะว่า
‪นางทำตัวดีแค่ไหน
‪เรารู้จักทุกคนดี ‪เราจะซ่อมพวกนายหนักแค่ไหนก็ได้
‪ห้ามใครไปไหนทั้งนั้น
‪จิบเรียกความกล้าหน่อยไหม
‪เริ่มได้ จัดไป
‪เร็วสิ ร้องเลย
‪เร็วๆ
‪นายร้องได้เหรอ
‪ได้อยู่แล้ว ทุกคนรู้จักเพลงนี้
‪เร็วสิ
‪ชักช้าจัง เร็วๆ
‪งั้นก็ได้ ลุยกันเลย
‪ใจฉันล่องลอยไปหาเธอ
‪พ่อตะคอกใส่ฉันอีกครั้ง
‪ไม่เหมาะจะเรียนที่นี่เลย
‪ฉันทิ้งอนาคตและทำให้พ่อว้าวุ่น
‪เพราะตัวตนของฉัน
‪ไร้ฝีมือจนน่าตกใจ
‪เอาเลย ทำให้พวกนี้เห็นสิ เธอทำได้
‪มีอาคนใหม่ไม่มีอนาคตแน่
‪แม้ฉันได้ยินเขาจากที่ไกล
‪นั่นไง
‪ฉันหลับตาและคิดถึงเธอ
‪ไอ้เด็ก...
‪เปรต
‪เร็วเข้า ทุกคน
‪ฉันเป็นคนหัวขบถเมื่อไม่เดินตามใคร
‪ฉันเป็นคนหัวขบถ
‪ดูท่าจะสนุกกันจริงๆ
‪เมื่อฉันรักหมดใจ
‪ฉันเป็นคนหัวขบถ คิดต่างจากเมื่อวาน
‪ฉันเป็นคนหัวขบถ เมื่อเลือกเสี่ยงชีวิต
‪ฉันเป็นคนหัวขบถ เมื่อไม่เดินตามใคร
‪ฉันเป็นคนหัวขบถ เมื่อฉันรักหมดใจ
‪จะทำอะไรน่ะ
‪เมื่อฉันคิดต่างจากเมื่อวาน
‪ฉันเป็นคนหัวขบถ เมื่อเลือกจะเสี่ยงชีวิต
‪ใช่ ฉันขบถ...
‪สองเด้งเลย ไอ้โง่
‪- อะไรกัน ไม่ใช่ฉัน ‪- พอเลย
‪- ปล่อย ไปให้พ้น ‪- เลิกป่วนน่า
‪ระวัง
‪หนีเร็ว
‪ออกไปจากที่นี่กันเถอะ
‪เอ็มเจ
‪คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย