SERIAL NETFLIX
Dzień dobry, księżniczko.
Puść mnie!
- Co to ma być? - Cicho.
Przestańcie!
Wstawaj, gnido.
Trzymać mi go.
Co się dzieje?
Nie gadać.
Witajcie na ceremonii, pierwszaki.
Rozbierać się!
KILKA GODZIN WCZEŚNIEJ
- Jana, skarbie. - Mamo.
Pomóż mi wybrać zdjęcie do artykułu.
To czy to?
Są identyczne.
To.
Mówiłam, że nie chcę gadać z prasą. Wyjeżdżam…
Do poważnej szkoły tworzyć poważną muzykę,
żeby wszyscy brali mnie na poważnie.
Przestań, mamo.
Chcesz przekreślić wszystko, co razem zbudowałyśmy.
- Nie dramatyzuj. - Wszystko to dla Elite Way School.
Nikt jej tak nie nazywa.
Jest tyle szkół, a ty wybrałaś akurat tę.
Było ci tam źle, bo byłaś córką dyrektora.
- Możesz jeszcze zmienić zdanie. - Nie zamierzam.
Kochanie…
to nic dziwnego, że chcesz poczuć, jak to jest być kimś zwyczajnym.
Uprzedzam cię tylko, że to ci się nie spodoba.
Nikt nie chce być zwyczajny.
Widzimy się na dole.
Ogarnij pokój.
Cześć. Pozdrawiam z Meksyku, kraju, który kiedyś zwałem domem.
Nie wiem, kiedy wrócę do Argentyny.
Na razie wróciłem do DF, stolicy Meksyku!
To Miasto Meksyk, nie mówi się już DF.
Dziękuję, ojcze. Jakieś jeszcze mądrości na nowy rok szkolny?
Mam kilka uwag co do twojego ubioru.
Przestań udawać zaskoczenie na mój widok.
Widujemy się raz do roku.
Czasem za dzwonisz na urodziny.
Raz zapomniałem. Całe życie będziesz to przeżywać?
Rób, co chcesz. Możesz nosić tę…
Dziękuję.
…taniochę z odpustu.
Tanie to nie było.
Nie odziedziczyłem po tobie pogardy dla zwierząt.
Jak chcesz coś odziedziczyć,
była umowa, że idziesz na profil biznesowy.
Od zawsze chciałem tworzyć muzykę.
Po to tu jestem. Nie dla ciebie.
Masz obowiązki wobec rodziny.
Tak jak ty wobec swojej?
- Nie prowokuj mnie. - To ty mnie nie prowokuj.
- Jedziemy? - Szofer cię zawiezie.
Mam zebranie.
PIANISTKA ZACHWYCA WIDOWNIĘ W BROOKLYNIE
Te snoby chciały, żebym zaparkował na ulicy.
Jeszcze się na tobie nie poznali.
Nie wiedzą, jakiego kalibru artystą jesteś.
Jesteś pewien?
Cieszę się, że dostałeś stypendium, ale…
Zobacz te ich fryzury.
Jeśli chcesz zostać prawdziwym muzykiem,
załatwimy ci miejsce w Akademii Muzycznej.
Synu, masz talent Mozarta, a nie tego…
- Jasona Beepera. - Justina Biebera.
Właśnie.
- Nie chcę być Justinem Bieberem. - Co za ulga.
Wiem, co robię. To dla mnie najlepsze miejsce.
Pamiętaj, że ci ludzie nie są tacy jak my.
- Nie chcę, żebyś… - Zaufaj mi, tato.
Mamo, nie rób scen.
Czemu musieliśmy iść taki kawał, Guillermo?
Mamo, mów mi Dixon.
Jak chcesz.
Czemu kazałeś mi zaparkować auto 18 przecznic stąd?
Mówiłem ci, żebyś została w aucie.
Nie tym tonem, smarkaczu.
Moje dziecko nie może być samo pierwszego dnia szkoły.
- Mamo, błagam. - Będę za tobą tęsknić.
- Ja też. - Powiedz to głośniej.
Ja też, mamo.
Ja też będę tęsknił.
Daj już spokój.
Nie płacz, proszę.
Czemu ty mnie tak nie przytulasz?
- O nie, mamo - Chodź.
Mowy nie ma.
- Co to? - Czemu grzebiesz w moich rzeczach?
Tak nagradzamy wyskoki twojej córki?
Płacąc jej za szkołę dla bogaczy?
Rozmawiałem z dyrektorką. Zero tolerancji dla twoich wybryków.
- To teraz nie jest najważniejsze… - Negujesz moje słowa?
Spokojnie. Idź już i ciesz się, że masz mnie z głowy.
Chodźmy.
- Dbaj o siebie. - Dobrze.
Witam wszystkich w nowej EWS, dawnej zwanej Elite Way School.
Witam wszystkich i wszystkie.
Żyjemy w trzeciej dekadzie XXI wieku.
Właśnie.
Spokojnie, mamo. Wszystko będzie dobrze.
Czeka cię wiele przeszkód, które wystawią twoją wiarę na próbę.
Jasne.
- Pamiętaj, że… - Jezus jest najważniejszy.
Kocham cię. Pa.
Hi, przepraszam, cześć.
Nie jesteś stąd, nie?
Nie do końca. Rodzice tak. Ja jestem z Kalifornii.
Nie obchodzi mnie to.
Chodź tu.
Skoro już tu jesteś,
radzę ci, byś porzuciła marzenie o zostaniu nową Mią Colucci.
Nie ma nic bardziej żałosnego niż fani.
Mrugnij dwa razy, jeśli rozumiesz.
Nie ma za co, księżniczko.
Idziemy?
Patrz, kogo tu mamy.
Boże.
Niemożliwe. To naprawdę ona?
Ludzie, kto ją tu wpuścił?
Jej dziadek był dyrektorem, a ojciec to Camilo Cohen.
Producent większości kawałków, których słuchamy.
Nikt mu nie powiedział, że córunia ma wszystko oprócz talentu?
Ostra jesteś, Lauro.
Gratuluję dostanią się do najsłynniejszej szkoły w Ameryce Łacińskiej.
W tych salach urzędują nauki ścisłe, robotyka i biznes.
Czyli nudziarze. Bez urazy.
Najważniejszy jest oczywiście Program Mistrzostwa Muzycznego.
Musical Excellence Program, w skrócie MEP.
Czemu po angielsku?
Lubimy tu angielskie nazwy. Brzmią bardziej wyrafinowanie.
Zepsujesz, odkupujesz.
Nie cieszcie się jeszcze.
Jak co roku
w ciągu miesiąca połowa z was wróci do domu z płaczem.
Ale wiocha.
Nie każdy potrafiłby osiągnąć to, co oni.
Pełne stadiony, złote płyty.
Przepraszam, myślałeś, że gadam do ciebie?
Moja wina.
Pewnie przyjeżdżacie tu przekonani o swoim talencie.
A tak naprawdę dostaliście się tu dzięki nepotyzmowi.
Wiadomo, że talent nie zawsze się sprzedaje.
Spotify płaci tantiemy na podstawie liczby odtworzeń,
a nie jakości muzyki, więc…
Ci z was, którzy dostaną się do programu MEP,
mogą zagrać w kluczowym wydarzeniu semestru,
Bitwie zespołów.
Finaliści poznają najlepsze nazwiska z branży.
To przepustka do zostania gwiazdą.
Przyjrzyjcie się dobrze tej scenie.
To na niej wasze marzenia się spełnią… albo rozwieją.
Idziemy dalej.
Nie przestawaj.
Myślałam, że jestem sama.
Mogę być twoją publicznością.
Wiem, że przywykłaś do większych tłumów, Jano Cohen Gandía.
- Wiesz, kim jestem? - Jestem z Puebli, nie z Marsa.
- A ty to kto? - Esteban.
Estebanie z Puebli, nie z Marsa,
co ty na to, by prywatny koncert przełożyć na inny dzień?
Pewnie.
Tutaj urzęduje administracja.
Więc jesteś tu nowy?
Głupie pytanie. Wszyscy jesteśmy tu nowi.
- Tak, jestem nowy. - Fajnie.
Jana!
Sebas.
Rany.
Jana…
- Sebas… - Co?
Nie ma się czego wstydzić. Posłuchaj mnie.
Ludzie chcą oglądać Jabasa.
- Jabasa? - #Jabas. Jana i Sebas.
Ktoś wygadał, że tu jesteś. Mój Insta oszalał.
- Serio? - Tak, chodź.
Cisza.
Powiedziałam „cisza”.
- Dzięki. - Cisza.
Cisza! Już!
Wy dwoje, to nie jest dyskoteka.
Duszno tu od hormonów.
Od razu lepiej się oddycha.
Pokoje są trzyosobowe, przydzielone imiennie i nieodwołalnie.
Cisza nocna od dziewiątej. Punktualnie. Wieczorem.
Mówię, gdyby ktoś miał wątpliwości, o którą dziewiątą chodzi.
- Szybko gada. - Bardzo.
Traktujcie mnie jak granicę, której radzę nie przekraczać.
Możecie iść.
- Odwiedzę cię. - W pokoju?
- Tak. - A lokatorki…
No nie wiem. Poproś je o przysługę.
- Chcę być normalna. - Jesteś.
Nie przeszkadzam?
Jeśli oczekujecie specjalnego traktowania,
muszę was rozczarować.
Mam pryszcze? Krzywy nos
albo oczy pełne nadziei i marzeń?
Nie, prawda?
To dlatego, że nie należę do panienki fanklubu.
Panie Langarica, nie obchodzi mnie, że pańska matka jest burmistrzem.
Nie nadużywajcie mojej cierpliwości. Do pokoi! I to już!
- Gdzie mój pokój? - Nie widzi pan, że jestem zajęta?
„I to już”.
- Cześć. - Co tam? Jestem Andi.
- Ja jestem… - Jana Cohen Gandía.
Jestem twoją największą fanką!
Co u ciebie?
Czemu mówię po angielsku? Zamknę się.
Nie znasz hiszpańskiego?
Znam. Jestem z Kalifornii.
- María José albo MJ. - Miło cię poznać, MJ.
OD DZIADKA DLA CIEBIE
Masz tylko to?
Nie lubię dźwigać tony bagażu.
Cześć, chłopaki.
To tu. Przywitajcie się.
- To jakiś żart? - Nie.
To nie hotel, paniczu. Czas zawrzeć nowe znajomości.
Pani mnie nie rozumie.
Ojciec wyraźnie prosił o osobny pokój dla mnie.
A ja wyraźnie mówię, że to nie jest hotel.
Nie robimy tu dla nikogo wyjątków.
- Nie graj mi na nerwach. - Pani idzie, poradzę sobie.
Co się gapisz?
- Są mundurki. - Nie do wiary!
Witam wszystkich.
Niektórzy z was już mnie znają.
Jestem Celina Ferrer, wasza dyrektorka.
Cieszę się, że widzę tyle nowych twarzy.
Bardzo się cieszymy.
Dziękuję, Anito.
Opowiem wam dzisiaj
o naszym Programie Mistrzostwa Muzycznego.
MEP.
Dzieciaki tak go nazywają.
Dziękuję, Anito.
Jeśli chcecie spróbować swoich sił,
musicie się dziś zapisać na przesłuchania.
Lista wisi przy drzwiach do mojego gabinetu.
Przesłuchania ruszają jutro.
W tym semestrze kapitanowie drużyn, Emilia i Sebas,
będą jurorami.
Życzę wszystkim powodzenia.
PRZESŁUCHANIA
- Pomóc w czymś? - Tak, pospiesz się.
Znamy się?
Nie do wiary.
Jestem Luka.
Luka! Nie widziałam cię…
Od wesela ciotki, niestety.
- Bardzo się zmieniłeś. - Wszyscy się zmieniliśmy.
- Mam nadzieję, że nie jesteś zły, bo… - Niby czemu?
W końcu tylko mnie wyoutowałaś swoją gadką o różnorodności.
Nie chciałam sprawić ci przykrości, a tylko pomóc.
Zapiszesz się? Ty też robisz muzę?
Jak się nie pospieszysz, to nie wiem, czy zdążę.
Wasza Wysokość, królowo popu, witamy.
I jeszcze Colucci zaszczyca nas swoją obecnością.
Błagam. Cała przyjemność po mojej stronie.
Miło poznać Miss Faveli.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
- Idziesz tam? - Tak.
Zaśpiewasz swoją piosenkę na przesłuchaniu?
Ludzie się ze mnie nabijają.
To dawne czasy. To już nie jestem ja.
To nie jest zły pomysł.
Ludzie po prostu nie zrozumieli twojego przekazu.
Właśnie.
Ludzie oczekują, że będę taka, jaką mnie siebie wyobrazili.
To dziwne, nie?
- Jeśli chcesz, możemy razem poćwiczyć. - Jasne.
- O 21.15 w sali muzycznej? - W trakcie ciszy nocnej?
No tak.
Dobra.
- Widzimy się. - Tak.
Dzień dobry. Schowajcie telefony. Zaczynamy.
Proszę o uwagę.
Proszę, kogo tu mamy, Kolumbijczyk!
Pilnujcie komórek i portfeli.
Nawet nie próbuj kraść.
Jak cię złapiemy, to cię deportujemy.
Pogięło cię, że zadzierasz z synem ulicy.
Większość Kolumbijczyków nie mówi w ten sposób.
I owszem, pilnuj komórki i portfela.
Chociaż są cenniejsze rzeczy, które możesz stracić.
Jak chcesz, możemy o tym zapomnieć.
Każdemu daję drugą szansę.
Tak?
A jak nie, to co, twardzielu?
Panowie, co się dzieje?
Ten dzieciak ze skunksem na głowie chciał mnie okraść.
Serio?
Nie wymyślać. Siadać, obaj.
Zaczniemy od rozmnażania komórkowego, liczby chromosomów…
Panienko?
- Agosti? - Pani mi się przedstawia?
Czy to pytanie?
Jedno i drugie?
- Używa pani telefonu? - Oczywiście, że nie.
To świetna okazja, by wam przypomnieć,
że postępy w nauce są niezbędnym warunkiem
udziału w programach mistrzowskich.
Oblejecie moje zajęcia, odpadacie.
Proszę o uwagę, bo niestety
ja kieruję się pierwszym wrażeniem.
O nie…
Dziękuję.
Cześć.
Chcesz tu usiąść?
Jasne.
Nigdy nie byłam w szkole z chłopakami.
A ja w szkole z mundurkami,
ale ponoć do wszystkiego można się przyzwyczaić.
Dziewczęta? Nie rozumiecie, co to znaczy cisza nocna?
Wracać do pokoi.
Posłuchaj tego.
Super. Czyli ten gość mieszka tam gdzie ty?
- Dokładnie. - Zamkniecie się?
Pamiętaj, że jest cisza nocna.
Że co?
- Co jest z tym gościem? - Nie wiem.
Ja też muszę iść.
Też masz w nosie ciszę nocną?
A ty co taki grzeczny?
U mnie jak olewasz godzinę policyjną, to po tobie.
To szkoła dla bogatych dzieciaków. Nie martw się.
Zaraz wracam.
Hej. Jest Jana?
Nie.
Poszukam jej. Dzięki.
Dziwnie brzmi? Przepraszam. Wiem, że to twoja piosenka.
- Nie chcę, żebyś myślała… - Nie.
Gdzie ty się ukrywałeś?
Zmieniłem…
trochę tonację przejścia, tak lepiej pasuje do twojego głosu.
Dodałem też arpeggio do chóru.
- Podoba ci się? - Bardzo.
- Mogę? Na pianinie jestem średnia, ale… - Siadaj.
Jeśli chcesz być inaczej postrzegana, musisz coś zmienić.
Masz rację.
- Dawaj. - Dobra.
- Tutaj, zobacz. - Dobrze.
Dobra.
Tak, świetnie.
EMILIA DODAŁA CIĘ DO OBSERWOWANYCH
Słuchajcie! Jadłam dziś lunch z najsłodszym chłopakiem w szkole.
- Z Estebanem. - Tak! Ma prześliczne oczy i…
Boże!
- Chyba się zakochałam. - Chyba.
Serio, Andi. Kocham go!
Dzień dobry, księżniczko.
Puśćcie mnie!
- Co jest? - Cicho!
Przestań.
Wstawaj, gnido!
Trzymajcie mi go.
Co się dzieje?
- Przepraszam. - Co to?
Nie gadać.
Witajcie na ceremonii, pierwszaki.
Każdy chce zostać wielką gwiazdą?
Ja nie chcę. Już jestem.
- Chcę iść spać. - Mamy ochotnika.
- Przestawienie czas zacząć. - Jasne.
Że co? Milcz, chuju.
Śliczna maska.
- Na słonia się nie załapałeś? - Prowadź go tu.
Sam pójdę.
- Nie wiecie, kim jestem? - Dobrze wiemy, kim jesteś.
Colucci.
Nie dorosłeś do tego nazwiska.
Porzucony bachor bogaczy.
Serio myślicie, że macie talent?
Udowodnimy wam, że nie.
Cieszcie się ostatnim dniem w szkole.
- Kto jeszcze myśli, że jest utalentowany? - Ja!
- Co ty robisz? - Co?
Brać te dwie.
No nie.
Ktoś jeszcze?
Po wszystkim wrócicie do domu w te pędy.
Ene, due, rike, fake.
Tych dwóch.
I ty.
Myślicie, że jesteście kimś? Zobaczymy.
Sądzicie, że dorastacie do pięt tym, którzy byli tu przed wami?
To dla ciebie.
- Gdzie się mamy, kurwa, przebrać? - Garderoby się zachciewa?
- Co to ma być? - Zrozumcie, że tu nie pasujecie.
Colucci, ty śpiewasz chórki.
Twoją okropną barwę dopełni królowa Auto-Tune’a
Jana Cohen Gandía.
To było zabawne.
- Nie jesteśmy twoją zabawką. - Księżniczko.
Nie dotykaj jej.
Albo co, panie stypendium?
Tkniesz mnie i wylatujesz stąd.
Chcesz zaryzykować wszystko dla nowo poznanej laski?
I tak długo z nią nie wytrzymasz.
Rozbierać się.
- I co niby mamy śpiewać? - To najlepsza część.
Zawsze utożsamiałam się z Robertą.
Seleno Quintanilla, to nie jest zabawa.
Robertą jest ten gość w spódniczce.
Zobaczmy żałosny występ tych pierwszaków.
Co z tym zrobicie?
Co nam się zachce.
Zamknij się i graj.
Pieprzę to, wychodzę!
Agosti chce, żebyśmy powiedzieli chłopakowi jej matki,
jak dobrze się zachowuje.
Wiemy, kim jesteście. Możemy zrobić wam straszne rzeczy.
Nikt stąd nie wyjdzie.
Łyczek na odwagę?
Do dzieła. Czas na show!
Dalej. Śpiewać!
No już!
Znasz słowa?
Jasne, każdy zna tę piosenkę.
Śpiewać!
Co tak długo? Już!
Dobrze. Zróbmy to.
Mój umysł wędruje tam, gdzie jesteś ty
Ojciec znów na mnie się drze
Nie pasujecie tu.
Marnuję przyszłość swą I spokój wasz zakłócam
Moim sposobem bycia
To beztalencie aż uderza po uszach.
Pokaż im. Dasz radę.
Nowa Mia nie ma przyszłości.
Choć słyszę go Jestem daleko stąd
O tak.
Zamykam oczy I myślę o tobie
Skur…
Skurwysyny.
Dawać!
Jesteśmy zbuntowani Nie podążamy za innymi
Jestem zbuntowana…
Wkręcili się w to.
Gdy kocham cię całym sercem
Jestem zbuntowana Myślę dziś inaczej niż wczoraj
Jestem zbuntowany Bo wybieram ryzyko
Jesteśmy zbuntowani Nie podążamy za innymi
Jestem zbuntowana Gdy kocham cię całym swym sercem
Co robisz?
Gdy dziś myślę inaczej niż wczoraj
Jestem zbuntowany Bo wybieram ryzyko
To już drugi raz, idioto.
- Co? To nie ja! - Dość!
- Puszczaj. Zostaw mnie! - Przestań się wygłupiać!
Uwaga!
Uciekajmy!
Wynośmy się stąd!
MJ…
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka