"As fronteiras que separan a vida da morte son,
no mellor dos casos, escuras e vagas.
Quen sabe onde remata unha e comeza a outra?" E. A. Poe.
Bo día, cabaleiros.
- É vostede Augustus Landor? - Si.
Quen é vostede?
Capitán Hitchcock. Segundo ó mando da Academia.
Vin informalo de que
o superintendente Thayer solicita unha audiencia.
- Con que propósito? - Iso é cuestión do coronel.
- E cando sería? - Tan pronto como poida.
E se decido non acudir?
É decisión súa. Vostede é un cidadán privado.
Quedou bo día para viaxar.
HUDSON VALLEY, NOVA YORK 1830
Segundo o gobernador, é unha lenda entre os axentes de Nova York.
Cando recomendou os seus servizos, contounos os seus logros,
coma deter os líderes dos Daybreak Boys,
desfacer a banda dos Shirt Tails
e resolver o cruento asasinato dunha prostituta nos Campos Elisios.
ACADEMIA MILITAR DOS EUA WEST POINT
Ten talento para descifrar códigos, controlar disturbios
e interrogar sen contacto.
É fillo dun cura de Gloucester
que veu a Nova York de adolescente
e é viúvo, señor Landor.
Desde hai tres anos.
- Pido café? - Preferiría cervexa.
Vostede…
Ten todas estas notas escondidas por aí, non si?
Que máis din?
Que non toquei a porta dunha igrexa
dende hai moito?
Que miña filla fuxiu hai un tempo?
Estamos ó tanto da desaparición da súa filla.
As nosas condolencias.
Co debido respecto, espero que non o ofendese.
Non.
Non, perdoe. Debo desculparme.
E iso fixen. Continúen.
Señor Landor, debemos proceder coa máxima discreción.
Buscamos a unha persoa.
Un cidadán privado con dilixencia e tacto demostrados
que poida investigar no nome da Academia.
É un tema de natureza complexa e delicada
sobre un dos cadetes.
Está en segundo e é de Kentucky. Chámase Fry.
- Leroy Fry. - Non ten sentido evitar o tema.
Fry aforcouse pola noite.
Síntollo moito.
É un asunto escabroso, pero ten que entender a nosa situación.
Puxéronnos especificamente ó cargo destes mozos
para convertelos en cabaleiros e soldados. Para iso os empuxamos.
Pero queremos pensar que sabemos cando deixar de empurrar.
Un mozo aforcado.
- Parece asunto do forense. - Temo que iso non é todo.
O seu corpo foi profanado pola noite na enfermaría.
Profanado? Por quen?
Se o soubésemos, non o chamariamos a vostede.
Seguro que na Academia non faltan algareiros.
Isto non foi unha brincadeira.
Quitaron o corazón do peito de Leroy Fry.
Doutor Marquis, como se pode facer algo así?
Cun bisturí ou calquera coitelo ben afiado.
O máis complicado é chegar ó corazón.
Eses cortes nos pulmóns e no fígado
fixéronse ó virar a folla para salvar o corazón.
Como se podería preservar o corazón?
Nalgún contedor.
Envolto en muselina, ou quizais papel de periódico.
E probablemente metido en xeo.
Quen pode facer algo así?
Alguén forte.
Non unha muller?
Ningunha que tivera o pracer de coñecer, non.
Que opina do seu coñecemento médico?
Tería que adestrar e saber tanto coma vostede?
Non necesariamente.
Precisaría luz e saber por onde cortar,
pero non tería que ser doutor nin cirurxián.
- Só puido ser… - Un tolo!
E aínda anda solto.
Armas á fronte!
Terá que perdoarme, señor Landor.
Chegou nun momento moi delicado.
Hai certos senadores en Washington
ós que lles gustaría vernos fracasar para pecharnos.
Pídolle que axude a salvar a honra da Academia Militar Estadounidense.
E iso tentarei.
Estaba de garda onte á noite, señor Huntoon?
Si, señor.
Das 21:30 a medianoite, cando volvín á sala de garda.
A cal?
Á catro, ó lado de Fort Clinton.
Admito que non coñezo moito a zona,
pero parece que o lugar que estamos a pisar
non está na ruta de Fort Clinton ós barracóns do norte.
- Non, señor. - Que pasou?
Escoitei algo de camiño, señor.
Pensei que era un animal.
Soaba a que estaba a morrer ou nunha trampa e fun axudar.
Gústanme moito os animais.
Corrín cara aquí ata que topei co cadete Fry, señor.
- Que aspecto tiña? - Malo, señor.
Non colgaba dereito.
Parecía que estaba sentado nunha cadeira.
Non entendo.
Os pés tocaban o chan, señor.
- Os pés tocaban o chan? - Iso é, señor.
Vale. E que fixo despois?
Corrín. Dereito ós barracóns do norte.
Unha última pregunta e rematamos.
Viu alguén máis por aquí?
Non, señor.
Señor Huntoon.
O pescozo
foi o que primeiro me chamou a atención.
Veo?
Non é un amarre limpo. A corda fixo presión
e moveuse arriba e abaixo buscando unha suxeición.
Coma se…
Coma se loitase.
Pode mirar tamén os dedos.
Teñen vinchas novas de agarrar a corda
e intentar quitala.
Podo saber que fan vostedes aquí?
É de todo irregular.
Preguntábame se non lle importaría tocar a caluga do señor Fry.
Examinouno, non si?
Por suposto que si. É o meu traballo.
Non pasamos xa por isto?
Hai unha especie de contusión.
Na rexión parietal.
Duns sete centímetros e medio.
Debeu pasárseme.
Alguén o asasinou.
Quere dicirnos iso, señor Landor?
Quizais teña vostede razón, capitán Hitchcock.
Moi poucos atoparían isto, doutor.
Señor Landor.
Agora que aceptou,
é importante que establezamos normas básicas.
Informarame tódolos días e eu, o coronel.
E non debe falar disto con ninguén, nin da Academia nin do exterior.
- É iso todo? - Unha última condición.
Ten prohibido beber durante a investigación.
A súa reputación precédeo.
Desculpe.
- É vostede Augustus Landor? - Son.
Ou moi errado estou ou encargóuselle resolver
o misterio de Leroy Fry.
Pode ser. En que podo axudalo?
É o meu deber polo honor desta institución
divulgar algunhas das conclusións ás que cheguei.
Conclusións?
Sobre o finado señor Fry.
Ten o meu interese.
O home que busca
é poeta.
Soldado Cochrane.
Cando levaron o corpo de Leroy Fry ó hospital,
asignóuselle vixialo?
Así é, señor.
- Pasou algo durante a garda? - Ata as 2:30, non.
- A esa hora, remudáronme. - Quen?
- Soldado, quen o remudou? - Non sabería dicirlle, señor.
Só sei que era un oficial.
- Non se identificou? - Non, señor.
Non o espero dos oficiais.
E que lle dixo o oficial?
"Grazas, soldado, iso é todo. Vouno substituír."
- Unha solicitude estraña, non? - Si, señor. Moi estraña.
- Viu a faciana do oficial? - Non, señor.
Só tiña unha candea. Estaba escuro.
Como sabía entón que era un oficial?
Polos galóns dos ombreiros, señor. Pero certo é que foi moi raro.
- Por que? - Polos galóns.
Non levaba nada no ombro esquerdo.
E aí está o noso home.
Benny sabe cando unha persoa precisa beber.
Só ver isto éncheme de alegría.
- Benny! - Señor.
- Un brinde… polas normas. - Que lles dean.
Patsy.
Patsy!
Que te preocupa?
Escoitou o do pobre cadete?
- Din que tardou horas en morrer. - Quen o di?
El.
Non debería estar no recital?
Boa noite. No recital?
Non me botarán en falla.
Apenas saben que estudo aquí.
Ademais, aprendín máis en habitacións coma esta que en calquera aula.
Non o dubido.
Sente, por favor. Pode…
- Sentarme? - Sentarse. Grazas.
Alumno de primeiro Poe. E. A. Poe.
Edgar A. Poe.
Ten moita sede, polo que vexo.
Axuda a espantar a pesadume.
Dígame entón. Como sabe o de Leroy Fry?
Por Huntoon, por suposto.
Vai contándoo coma un pregoeiro.
Pode que o aforquen a el pronto.
Insinúa vostede que alguén aforcou o señor Fry?
Non insinúo nada.
Por que pensa que o home que arrancou o corazón de Fry
é poeta?
Pois…
O corazón pode ser un símbolo ou non ser nada.
Deixe de lado o símbolo e que queda?
Unha manchea de músculos co interese estético dunha vexiga.
Pero quitarlle o corazón a alguén é pouco menos que pecado.
Quen mellor para semellante tarefa
ca un poeta?
Un poeta extremadamente literal, diría eu…
Non me dirá que este salvaxe acto
non espertou as resonancias literarias de tódolos recantos da súa mente.
A engaiolante canción de Lord Suckling:
"Prégovos me devolvades o meu corazón pois eu non podo ter o voso."
Ou a propia Biblia:
"Crea, Deus, en min un corazón puro."
"O corazón contrito e humilde ti non o desprezas."
Pois poderiamos estar buscando un fanático relixioso.
Non. Verá, o que non lle contei é que eu mesmo son poeta,
polo que penso coma un.
Non leo moita poesía.
Coma bo estadounidense.
E vostede?
Eu son artista. É dicir, non teño país.
Que pasou?
Foi de moita axuda.
Debería investigar a un cadete chamado Loughborough.
Era o compañeiro de cuarto de Leroy Fry ata que discutiron.
Aínda se descoñece a natureza da rifa.
Señor Loughborough,
cóntelle ó señor Landor como coñeceu a Fry.
Si, señor. Eramos compañeiros de cuarto.
Algunha vez discutiron?
Eu non o chamaría discutir. Só…
Tomamos camiños separados, señor.
Por que razón?
Por nada, foi…
Separounos a vida.
Se sabe algo acerca do señor Fry,
debe divulgalo inmediatamente.
Pois verá, señor.
Diría que se xuntara
con mala xente.
Polo menos, así os chamaba el.
E dígame, esa "mala xente" eran outros cadetes?
Nunca dixo nada, pero é o que asumín.
E por que non dixo nada antes?
Non pensei que tivese relación algunha.
Foi hai moito tempo, señor.
Pode retirarse.
Señor Stoddard,
vostede foi o último en ver o señor Fry con vida.
Si, señor.
- Máis alto. - Estou un pouco enfermo.
Vin a Leroy tarde aquela noite.
Cruceimo cando ía cara os barracóns.
Falou con el?
Preguntoume se había oficiais vixiando.
Que aspecto tiña?
Estaba moi escuro. Non me fío da miña memoria.
Viu que levase algo? Unha corda, por exemplo?
Non vin nada.
Pero lembro algo.
Mentres marchaba, pregunteille onde ía a aquela hora.
E?
"Asuntos primordiais."
E que pensou diso?
Non o sei.
Pode irse.
- Desculpe, capitán. - Si?
Deus nos ceos.
"Mataron e mutilaron unha vaca e unha ovella en Cold Spring.
Abríronlles os peitos cruelmente para lles quitar os corazóns."
Hai algunha criatura de Deus a salvo deste home?
Non sabemos se é a mesma persoa.
Como?
É coincidencia, claro.