"As fronteiras que separan a vida da morte son,
no mellor dos casos, escuras e vagas.
Quen sabe onde remata unha e comeza a outra?" E. A. Poe.
Bo día, cabaleiros.
- É vostede Augustus Landor? - Si.
Quen é vostede?
Capitán Hitchcock. Segundo ó mando da Academia.
Vin informalo de que
o superintendente Thayer solicita unha audiencia.
- Con que propósito? - Iso é cuestión do coronel.
- E cando sería? - Tan pronto como poida.
E se decido non acudir?
É decisión súa. Vostede é un cidadán privado.
Quedou bo día para viaxar.
HUDSON VALLEY, NOVA YORK 1830
Segundo o gobernador, é unha lenda entre os axentes de Nova York.
Cando recomendou os seus servizos, contounos os seus logros,
coma deter os líderes dos Daybreak Boys,
desfacer a banda dos Shirt Tails
e resolver o cruento asasinato dunha prostituta nos Campos Elisios.
ACADEMIA MILITAR DOS EUA WEST POINT
Ten talento para descifrar códigos, controlar disturbios
e interrogar sen contacto.
É fillo dun cura de Gloucester
que veu a Nova York de adolescente
e é viúvo, señor Landor.
Desde hai tres anos.
- Pido café? - Preferiría cervexa.
Vostede...
Ten todas estas notas escondidas por aí, non si?
Que máis din?
Que non toquei a porta dunha igrexa
dende hai moito?
Que miña filla fuxiu hai un tempo?
Estamos ó tanto da desaparición da súa filla.
As nosas condolencias.
Co debido respecto, espero que non o ofendese.
Non.
Non, perdoe. Debo desculparme.
E iso fixen. Continúen.
Señor Landor, debemos proceder coa máxima discreción.
Buscamos a unha persoa.
Un cidadán privado con dilixencia e tacto demostrados
que poida investigar no nome da Academia.
É un tema de natureza complexa e delicada
sobre un dos cadetes.
Está en segundo e é de Kentucky. Chámase Fry.
- Leroy Fry. - Non ten sentido evitar o tema.
Fry aforcouse pola noite.
Síntollo moito.
É un asunto escabroso, pero ten que entender a nosa situación.
Puxéronnos especificamente ó cargo destes mozos
para convertelos en cabaleiros e soldados. Para iso os empuxamos.
Pero queremos pensar que sabemos cando deixar de empurrar.
Un mozo aforcado.
- Parece asunto do forense. - Temo que iso non é todo.
O seu corpo foi profanado pola noite na enfermaría.
Profanado? Por quen?
Se o soubésemos, non o chamariamos a vostede.
Seguro que na Academia non faltan algareiros.
Isto non foi unha brincadeira.
Quitaron o corazón do peito de Leroy Fry.
Doutor Marquis, como se pode facer algo así?
Cun bisturí ou calquera coitelo ben afiado.
O máis complicado é chegar ó corazón.
Eses cortes nos pulmóns e no fígado
fixéronse ó virar a folla para salvar o corazón.
Como se podería preservar o corazón?
Nalgún contedor.
Envolto en muselina, ou quizais papel de periódico.
E probablemente metido en xeo.
Quen pode facer algo así?
Alguén forte.
Non unha muller?
Ningunha que tivera o pracer de coñecer, non.
Que opina do seu coñecemento médico?
Tería que adestrar e saber tanto coma vostede?
Non necesariamente.
Precisaría luz e saber por onde cortar,
pero non tería que ser doutor nin cirurxián.
- Só puido ser... - Un tolo!
E aínda anda solto.
Armas á fronte!
Terá que perdoarme, señor Landor.
Chegou nun momento moi delicado.
Hai certos senadores en Washington
ós que lles gustaría vernos fracasar para pecharnos.
Pídolle que axude a salvar a honra da Academia Militar Estadounidense.
E iso tentarei.
Estaba de garda onte á noite, señor Huntoon?
Si, señor.
Das 21:30 a medianoite, cando volvín á sala de garda.
A cal?
Á catro, ó lado de Fort Clinton.
Admito que non coñezo moito a zona,
pero parece que o lugar que estamos a pisar
non está na ruta de Fort Clinton ós barracóns do norte.
- Non, señor. - Que pasou?
Escoitei algo de camiño, señor.
Pensei que era un animal.
Soaba a que estaba a morrer ou nunha trampa e fun axudar.
Gústanme moito os animais.
Corrín cara aquí ata que topei co cadete Fry, señor.
- Que aspecto tiña? - Malo, señor.
Non colgaba dereito.
Parecía que estaba sentado nunha cadeira.
Non entendo.
Os pés tocaban o chan, señor.
- Os pés tocaban o chan? - Iso é, señor.
Vale. E que fixo despois?
Corrín. Dereito ós barracóns do norte.
Unha última pregunta e rematamos.
Viu alguén máis por aquí?
Non, señor.
Señor Huntoon.
O pescozo
foi o que primeiro me chamou a atención.
Veo?
Non é un amarre limpo. A corda fixo presión
e moveuse arriba e abaixo buscando unha suxeición.
Coma se...
Coma se loitase.
Pode mirar tamén os dedos.
Teñen vinchas novas de agarrar a corda
e intentar quitala.
Podo saber que fan vostedes aquí?
É de todo irregular.
Preguntábame se non lle importaría tocar a caluga do señor Fry.
Examinouno, non si?
Por suposto que si. É o meu traballo.
Non pasamos xa por isto?
Hai unha especie de contusión.
Na rexión parietal.
Duns sete centímetros e medio.
Debeu pasárseme.
Alguén o asasinou.
Quere dicirnos iso, señor Landor?
Quizais teña vostede razón, capitán Hitchcock.
Moi poucos atoparían isto, doutor.
Señor Landor.
Agora que aceptou,
é importante que establezamos normas básicas.
Informarame tódolos días e eu, o coronel.
E non debe falar disto con ninguén, nin da Academia nin do exterior.
- É iso todo? - Unha última condición.
Ten prohibido beber durante a investigación.
A súa reputación precédeo.
Desculpe.
- É vostede Augustus Landor? - Son.
Ou moi errado estou ou encargóuselle resolver
o misterio de Leroy Fry.
Pode ser. En que podo axudalo?
É o meu deber polo honor desta institución
divulgar algunhas das conclusións ás que cheguei.
Conclusións?
Sobre o finado señor Fry.
Ten o meu interese.
O home que busca
é poeta.
Soldado Cochrane.
Cando levaron o corpo de Leroy Fry ó hospital,
asignóuselle vixialo?
Así é, señor.
- Pasou algo durante a garda? - Ata as 2:30, non.
- A esa hora, remudáronme. - Quen?
- Soldado, quen o remudou? - Non sabería dicirlle, señor.
Só sei que era un oficial.
- Non se identificou? - Non, señor.
Non o espero dos oficiais.
E que lle dixo o oficial?
"Grazas, soldado, iso é todo. Vouno substituír."
- Unha solicitude estraña, non? - Si, señor. Moi estraña.
- Viu a faciana do oficial? - Non, señor.
Só tiña unha candea. Estaba escuro.
Como sabía entón que era un oficial?
Polos galóns dos ombreiros, señor. Pero certo é que foi moi raro.
- Por que? - Polos galóns.
Non levaba nada no ombro esquerdo.
E aí está o noso home.
Benny sabe cando unha persoa precisa beber.
Só ver isto éncheme de alegría.
- Benny! - Señor.
- Un brinde... polas normas. - Que lles dean.
Patsy.
Patsy!
Que te preocupa?
Escoitou o do pobre cadete?
- Din que tardou horas en morrer. - Quen o di?
El.
Non debería estar no recital?
Boa noite. No recital?
Non me botarán en falla.
Apenas saben que estudo aquí.
Ademais, aprendín máis en habitacións coma esta que en calquera aula.
Non o dubido.
Sente, por favor. Pode...
- Sentarme? - Sentarse. Grazas.
Alumno de primeiro Poe. E. A. Poe.
Edgar A. Poe.
Ten moita sede, polo que vexo.
Axuda a espantar a pesadume.
Dígame entón. Como sabe o de Leroy Fry?
Por Huntoon, por suposto.
Vai contándoo coma un pregoeiro.
Pode que o aforquen a el pronto.
Insinúa vostede que alguén aforcou o señor Fry?
Non insinúo nada.
Por que pensa que o home que arrancou o corazón de Fry
é poeta?
Pois...
O corazón pode ser un símbolo ou non ser nada.
Deixe de lado o símbolo e que queda?
Unha manchea de músculos co interese estético dunha vexiga.
Pero quitarlle o corazón a alguén é pouco menos que pecado.
Quen mellor para semellante tarefa
ca un poeta?
Un poeta extremadamente literal, diría eu...
Non me dirá que este salvaxe acto
non espertou as resonancias literarias de tódolos recantos da súa mente.
A engaiolante canción de Lord Suckling:
"Prégovos me devolvades o meu corazón pois eu non podo ter o voso."
Ou a propia Biblia:
"Crea, Deus, en min un corazón puro."
"O corazón contrito e humilde ti non o desprezas."
Pois poderiamos estar buscando un fanático relixioso.
Non. Verá, o que non lle contei é que eu mesmo son poeta,
polo que penso coma un.
Non leo moita poesía.
Coma bo estadounidense.
E vostede?
Eu son artista. É dicir, non teño país.
Que pasou?
Foi de moita axuda.
Debería investigar a un cadete chamado Loughborough.
Era o compañeiro de cuarto de Leroy Fry ata que discutiron.
Aínda se descoñece a natureza da rifa.
Señor Loughborough,
cóntelle ó señor Landor como coñeceu a Fry.
Si, señor. Eramos compañeiros de cuarto.
Algunha vez discutiron?
Eu non o chamaría discutir. Só...
Tomamos camiños separados, señor.
Por que razón?
Por nada, foi...
Separounos a vida.
Se sabe algo acerca do señor Fry,
debe divulgalo inmediatamente.
Pois verá, señor.
Diría que se xuntara
con mala xente.
Polo menos, así os chamaba el.
E dígame, esa "mala xente" eran outros cadetes?
Nunca dixo nada, pero é o que asumín.
E por que non dixo nada antes?
Non pensei que tivese relación algunha.
Foi hai moito tempo, señor.
Pode retirarse.
Señor Stoddard,
vostede foi o último en ver o señor Fry con vida.
Si, señor.
- Máis alto. - Estou un pouco enfermo.
Vin a Leroy tarde aquela noite.
Cruceimo cando ía cara os barracóns.
Falou con el?
Preguntoume se había oficiais vixiando.
Que aspecto tiña?
Estaba moi escuro. Non me fío da miña memoria.
Viu que levase algo? Unha corda, por exemplo?
Non vin nada.
Pero lembro algo.
Mentres marchaba, pregunteille onde ía a aquela hora.
E?
"Asuntos primordiais."
E que pensou diso?
Non o sei.
Pode irse.
- Desculpe, capitán. - Si?
Deus nos ceos.
"Mataron e mutilaron unha vaca e unha ovella en Cold Spring.
Abríronlles os peitos cruelmente para lles quitar os corazóns."
Hai algunha criatura de Deus a salvo deste home?
Non sabemos se é a mesma persoa.
Como?
É coincidencia, claro.
A partir das 6:00 de mañá,
os homes só asistirán ás clases, comidas e cerimonias litúrxicas.
E nada máis!
Se lle preguntan,
só conversamos sobre a súa relación con Leroy Fry.
Non tiñamos relación. Non sabía quen era.
- Que? - Non o coñecía.
- Pois interpreteino mal. - Non é o primeiro.
E se non é dita conversa, que é?
Ofrézolle traballo.
Non cobrará.
Os seus compañeiros non poden saber o que fixo
ata moito despois de rematar.
Se o descobren, é moi probable que maldigan o seu nome.
É irresistible.
Por favor, cónteme máis.
Excelente. Preciso que descifre isto. Un fragmento dunha nota máis longa.
Terá que traballar con todo o sixilo e precisión que poida.
Compráceme informalo de que descifrei a súa mensaxe.
É persoal e escrito a man.
Fry levábao no momento da súa morte.
Diso podemos asumir que bastou
para que saíse dos barracóns a noite en cuestión.
Arrincáronlle o resto da nota da man,
é sensato concluír que algo nela identificaba o remitente.
O uso dunhas maiúsculas bastante primitivas
tamén indica que o remitente desexaba ocultar a súa identidade.
Unha especie de invitación ou, mellor dito, unha trampa.
Unha trampa?
Agora que sabemos iso... Podo?
Debemos concentrarnos na terceira liña,
que sabemos que está completa.
"Se." Pero de que fala?
De algo que comeza por "a".
"Altere?" "Apresure?"
Non. Non encaixan coa invitación.
"Se agoche?" Tampouco. Unha estrutura estraña.
Se desexaban que Leroy Fry aparecese no lugar e momento desexados,
só pode ser unha palabra: "Atrase."
"Se atrase."
E seguindo coa liña,
deducir a primeira palabra é dunha facilidade
case insultante: "Non."
"Non se atrase."
E fíxese ben, señor Landor.
Temos unha posibilidade á vista.
Se Fry tiña que ir a un lugar predeterminado,
desde a perspectiva do autor, viña a algures.
"Veña, señor Fry."
Unha vez temos iso, é máis que sinxelo
inferir a seguinte verba. Pode acaso non ser "axiña"?
Inserimos a palabra et voilà!
"Non se atrase. Veña axiña."
Velaí ten o resultado do noso petite énigme,
entregada co debido respecto.
Un traballo de primeira. Moitas grazas.
- Pero unha cousa. - Dígame.
Sacou algo das dúas primeiras liñas?
Vinme forzado a dalas por perdidas.
Sabe deletrear ben?
De marabilla, segundo a autoridade
do reverendo John Bransby de Stoke Newington.
Entón supoño que nunca cometería o mesmo erro que tantos de nós.
Equivocarse en palabras que soan parecidas.
Por exemplo: "hai", "ai" e "aí".
Un solecismo común.
É unha invitación, si. "Vémonos alí."
Pero non sabemos onde, non si?
Algo que remata en "AO".
O peirao!
- É máis: a cala do peirao. - Unha elección magnífica.
"Estarei na cala do peirao."
"Vémonos alí arredor das 11."
"Non se atrase. Veña a verme." Coido que iso é máis correcto.
Iso dille algo a vostede?
Por que reunirse no peirao cun cadete
se pode facelo onde queira?
Non era un cadete. Era unha muller.
Xa coñecía a solución, señor Landor.
Tiña unha idea.
Pois se buscamos unha muller,
creo que xa tiven a oportunidade de vela.
A mañá trala morte de Leroy Fry, antes de saber o que pasara,
espertei falando os primeiros versos dun poema,
uns versos que falaban dunha misteriosa muller moi aflixida.
Entón, xusto ó lado do comedor, apareceu a criatura máis fermosa
que nunca tivera o pracer de ver.
Quen era?
Non teño a máis remota idea.
E por que cre que o poema ou a moza teñen algo que ver co señor Fry?
Aire de violencia oculta.
Unha dor atroz.
Unha muller descoñecida.
Podería escribir isto calquera mañá.
Pero non o escribín eu. Ditáronmo.
Ditáronllo?
Quen?
Miña nai.
Falecida.
Hai case 20 anos.
Fálame deste tal Poe.
Ai, Poi.
É encantador.
E moi educado. Fala moito.
Iso está claro. Ten algo peculiar.
Que fala moito?
Non, que ten fantasías sen sentido algún.
Contoume algo dun poema
que di que está relacionado coa morte de Leroy Fry
e ditoullo súa nai morta mentres estaba a durmir.
Ti máis que ninguén deberías saber que a xente que perdemos...
sempre está connosco.
Os homes fan o que sexa para evitar morrer, non cres?
Nalgún contedor.
Envolto en muselina, ou quizais papel de periódico.
E probablemente metido en xeo.
VÉMONOS NO NEVEIRO. TRAIA VALOR
Ben, chegoulle a miña nota.
- Seguírono? - Como?
Que pouco profesional. Claro que non.
- Onde estamos? - Na escena do crime.
O segundo crime.
Onde trouxeron o corazón.
Mencionou que o roubo do corazón o levara á Biblia.
Teño que admitir que xa pensara nesa idea.
Non na Biblia,
pero si na relixión.
Isto parece ser o escenario dalgún tipo de cerimonia.
Sangue e candeas colocadas en lugares precisos.
- Un círculo. - E un triángulo.
Co corazón de Fry dentro, moi probablemente.
Teño un vello amigo que podería axudarnos.
O profesor Jean Pépé é experto en símbolos...
- Pépé! - ...rituais e ocultismo.
- Profesor! - Pode que sexa
- o home máis particular... - Adiante, estou aquí.
- Sentimos a intrusión. - ...que tiven o pracer de coñecer.
Traio algo moi curioso para llo ensinar.
Isto só pode ser un círculo máxico.
Recordo velo no Le Véritable Dragon Rouge
e, se mal non recordo, o mago poñíase aquí,
no triángulo.
Só?
Podía ter un grupo de axudantes
e candeas ou fachuzos ós lados para alumear.
Era un festival de luz.
Gus, vai ó terceiro estante,
no segundo desde arriba.
O libro que está enriba.
Ese.
Pierre de Lancre, un temible cazador de bruxas.
- Sabe francés, señor Poe? - Sei, si.
Pois lea en silencio. Na páxina do centro.
De Lancre executou 600 bruxas vascas
e deixounos o extraordinario volume que ten nas mans.
Pero o que desexo darvos, Discours du Diable, de Henri Le Clerc,
que matou 700 bruxas na súa vida
dise que foi destruído.
Os rumores din que fixo dous ou tres volumes
amais do destruído.
Atopar un deles converteuse na idée fixe de moitos coleccionistas do oculto.
- Por que? - Por que?
Le Clerc deixou as instrucións para acadar...
a inmortalidade.
Meu Deus.
"É sabido para as fraternidades de anxos malvados
que os contidos dos banquetes dos aquelarres
limítanse a certos artigos."
"Animais impuros que un cristián nunca comería,
os corazóns de nenos sen bautizar
e aqueles de homes aforcados."
Ten que infiltrarse entre os cadetes
para tentar descubrir quen ten algunha conexión co oculto.
Explíquese.
Verá, fixéronseme certas propostas,
moi escuras e ata diría que pouco cristiás.
- Pouco? - Si.
Animáronme a cuestionarme as bases da miña fe
e participar en actos misteriosos e arcanos de orixe ancestral.
- Arcanos? - Maxia negra. Quen foi?
- Esiximos sabelo. - A honra impídeme revelalo.
Quen foi?
Non o contarei
inda que o mesmo Deus me ameace cun lóstrego.
- Se quere vir rezar... - Non, prometino.
- Fano dubidar da súa fe... - Debe quedar en privado.
Foi Marquis?
Hamilton, cale.
Teño un nome, pero preciso conectalo cun rostro.
Vertixe?
Si, as cousas danme voltas.
Ten o corazón acelerado.
Moi ben, señor Poe. Quede na casa hoxe
e cóidese.
Déalle isto ó tenente Locke e ó seu comandante de cadetes,
Artemus, meu fillo.
El asegurarase de que o relevan das súas tarefas.
Non pode ir a clase porque estaba...
vertixinoso?
E tiña algo peor que non escribiu.
Unha convulsión grand ennui.
"Grand ennui?"
Do máis grave carácter.
Teña coidado, Poe.
Pode preguntarllo ó doutor.
É certo, tenente.
Meu pai díxome que nunca vira algo así.
Moi ben.
Pero acúsoo de descaro impropio.
Tres deméritos.
Volva á súa habitación agora mesmo.
Máis vale que estea alí cando cheguen os inspectores.
- Poe, non si? - Si.
Artemus Marquis.
Teño que admitir que admiro o seu descaro.
Hoxe ás once. Barracón 18 do norte.
Sinto a demora. Espero que non fose moito tempo.
Isto é fabuloso.
Libros!
Nunca me interesou vostede tanto.
Por onde comezo?
O lamentable Fenimore Cooper. Supoño que sempre ten que estar.
Vaia colección.
Historia de Exipto e moito máis.
Así que mentiu.
Fíxome entender que non lía poesía.
E non o fago.
Byron!
- Un dos meus favoritos... - Por favor.
...e moi usado, teño que dicir.
É da miña filla.
Xa non está aquí?
Non. Fuxiu con alguén.
Coñecíao?
De pasada.
E nunca volverá?
É probable.
Pois os dous estamos sós neste mundo.
Vostede ten a súa nai.
Segue a falarlle.
- Dalgunha forma. - Si.
Si, de cando en vez.
E teño que dicir que todo o bo que teño, sexa de persoa ou de espírito, vén dela.
Como se chama súa filla? Se non lle importa a pregunta.
Mathilde.
Mattie.
Non ten que dicir nada máis.
- Dixo que descubriu algo? - Non, mellor aínda.
Alguén. Chámase Marquis.
O doutor.
Non. Seu fillo, Artemus.
E encomendeime a tarefa de me infiltrar no seu impenetrable grupo.
Outra boa criatura de Deus.
Cortesía de la divine Patsy.
Vasnos denunciar por romper o toque de queda, Poe?
Oféndente as nosas pequenas transgresións?
Non só non me ofenden, señor Ballinger, senón que...
precisamos outra ronda.
Bébeo.
Todo, princesa.
Ballinger, hoxe estás feito todo un abusón.
Máis, s'il vous plaît.
As miñas grazas.
Podo seguir toda a noite.
Tranquilo.
Custoume moito conseguir esa mestura.
Poe.
Din que tes poemas publicados.
Parece que demostro un modesto don.
Pois esixo unha lectura pública.
Dános o gusto.
En Bermuda unha muller coñecía
cría que era lista,
mais non moi listiña.
Núa non quere comigo máis verse,
seguina, collina, era divina.
- Nada mal, Poe. - Bravo.
Bravo.
Perde... un sete.
Gaña... a sota.
Vaia, é o teu día de sorte, Poe.
Grazas.
É certo que o detective Landor interrogoute polo de Fry?
Tiña a impresión equivocada de que eramos íntimos.
Erades?
Non.
Ten sentido que só puido chamar a atención
aforcándose.
Creo que o fixo desesperado porque unha dama o abandonou.
De que dama falas, Stoddard?
Pode ser túa irmá, Artemus?
Fry sentíase atraído por ela, non?
Veña, Randy.
Ti coñecíalo mellor ca ninguén de nós.
Creo que non tanto
coma ti.
Vale, por onde iamos?
Poe!
A hora non lle afecta, señor Poe?
Explíquese.
As candeas debían levar tres horas apagadas.
Síntoo, señor.
Nunca crin as súas desculpas.
Leroy Fry deixou o noso mundo por saír tralo toque de queda.
Volva ós barracóns de inmediato.
Ten sorte de non morrer hoxe.
Grazas, señor.
E vaia a bo ritmo.
Mattie?
"Acórdate de min, Señor, pola túa bondade."
"Non hai entre os mortos quen te lembre,
e no abismo quen te loa?"
"Segundo o teu amor,
acórdate de min, Señor, pola túa bondade."
"Os meus ollos están anubrados coa dor."
O señor Landor, non si?
Así é.
Son a nai de Leroy.
Quería darlle isto.
O seu diario.
Escríbeo desde hai máis de tres anos.
Non recordo...
Síntoo.
É unha gran perda.
Non recordo que se atopase un diario entre os seus efectos persoais.
Fíxomo chegar o señor Ballinger.
- Ballinger? - Si.
Cando soubo o que pasara,
foi á súa habitación por se podía facer algo.
Envioumo por correo.
Entendo.
E agora, cando me veu,
dixo: "Pensei que o diario de Leroy debía estar en Kentucky.
Se desexa queimalo, adiante."
Que considerado.
Para min non ten sentido.
Son números e letras...
Pero vin que o exército confía en vostede,
así que creo que o mellor é que o teña.
Volverei verte acotío.
- Para o que precise... - Seino.
...estamos xuntos nisto.
Doutor!
Señor Landor, que agradable sorpresa.
Esta é miña esposa, Julia.
Escoitei moito de vostede.
É un pracer.
É o cabaleiro que investiga a morte do señor Fry, non si?
Así é.
Estabamos a falar do tema.
Meu marido informoume de que, a pesar de todo o que fixo,
xulgouse que o corpo do señor Fry avanzou tanto que non se pode ensinar.
Pobres pais.
Xa ve.
O asunto afectounos moito.
Que saiba que non descansarei ata atrapar o culpable.
Foi un pracer coñecela.
Querida.
Escoitei que é viúvo, señor Landor.
É correcto.
O meu máis sentido pésame.
O paso da súa muller a mellor vida foi recente?
Hai dous anos.
Só uns meses despois de nos mudar a Highlands.
Foi unha enfermidade repentina?
Repentina?
Non o bastante.
Saiba que entendo o seu sacrificio.
- A miña condolencia. - Grazas.
Bravo.
Edgar, díxenche que miña irmá é un prodixio.
Foi marabilloso, querida. Case me fas chorar.
Si.
Fermoso, señorita Marquis.
- De verdade. - Si.
Ten a inmortalidade asegurada.
Non coñezo muller algunha que queira ser inmortal.
Neste momento, recordo a Sir Thomas Gray:
"Moitas flores nacen por un rubor invisible..."
"...e gastan a súa dozura no aire do deserto."
Gústame moito.
E que pensas do meu protexido?
Creo que é moito máis que un protexido.
Non se pode deixar que o corrompades.
Vale, Lea, xa chegou.
Tes que descansar antes da cea.
- Cabaleiros, co seu permiso. - Grazas.
Randy, cadeiras.
Stoddard, veña, o xadrez.
Xa me aburrín.
Non me importa!
Está enferma!
No seu estado, non debería entreter...
Señorita Marquis.
Desculpe.
Nada me faría máis feliz ca unha audiencia con vostede o sábado.
Seguro que é verdade, señor Poe, pero xa teño outros asuntos o sábado.
Entendo.
Propoñía o sábado?
Ou o domingo, se iso prefire.
Ou o luns.
E onde propón que nos vexamos?
No Punto Gue? No Paseo do Coqueteo?
Non.
Non, equivócase.
Pensara no cemiterio.
O cemiterio?
Interesante.
Iso pensaba, si.
Que pase unha boa noite.
Agora está todo exposto.
Só se pode ver Highlands en toda a súa gloria
inmediatamente trala caída das follas.
Por que?
A vexetación obstrúe,
non mellora, o deseño de Deus.
É un romántico.
En verdade desfruta falando de Deus e da morte.
Considero que a morte é a temática máis elevada da poesía.
Sentamos?
- Un lugar fermoso. - O meu favorito.
O morboso séntalle moi ben.
Mellor que o uniforme.
Só Artemus chega á súa altura.
Nunca o vin vagar nos reinos da melancolía.
Acepta visitar o noso mundo durante longos períodos.
Sabe que creo posible bailar sobre cristais
durante algún tempo.
Non para sempre.
Vexo que teñen moito en común.
Espero que non teña frío.
O clima xélido chegou para quedarse.
Non faga iso.
Non vin aquí para falar do tempo. Que prosaico.
Síntoo, só me preocupaba o seu benestar.
Pois veña, proceda.
Declare o seu amor eterno para poder volver sen máis problema.
- Só quería dicir... - Síntoo.
Estouno tratando fatal e non sei por que.
Ten frío.
Señorita Marquis, tome a miña casaca.
- Estou ben. - Non é...
Dix...
- Que...? - Señorita Marquis.
Lea!
Lea! Lea, que pasa?
Lea!
Lea.
Meu Deus, Lea.
Estás ben?
- Lea? - Estou ben.
Seguro que estás ben? Foi arrepiante.
Cousas que pasan. Non te preocupes.
O teu...
O teu espírito anímame tanto que sinto que podo confesar
que miña nai está presente na miña vida.
Cando durmo e cando esperto.
Si.
Ás veces creo que os mortos séguennos porque os queremos pouco.
Esquecémolos. Non o pretendemos, pero facémolo.
Creo que senten que os abandonamos e por iso chaman por nós.
Quizais sexa mellor que non pensemos moito niso.
Quero que saibas que agradecín...
abrir os ollos e verte alí.
Puiden ver dentro de ti
e din con algo que non esperaba atopar.
Nin en mil anos.
Grazas.
Para!
Miserable! Non coñeces o teu lugar.
Non volvas con Lea.
Déixeo!
Sólteo, Ballinger,
ou verá un tribunal militar!
Caraporco.
Estás ben?
Ese salvaxe sabe moi ben que Lea prefíreme a min.
- E se tenta asustarme... - Asustalo?
- Parecía que o ía matar. - Matarme?
Se se entremete entre min e o desexo do meu corazón,
matareino eu.
Sempre pasa o mesmo. A xente subestímame.
Amigos, compañeiros, o meu propio benfeitor...
- Grazas, Patsy. - Todos.
Todos...
menos miña nai.
E agradézolle a axuda de antes.
Non é propio de min que me sorprendan.
Pero vostede fíxoo tamén, non si, Landor?
Non pretendo ofendelo,
pero é moito máis sofisticado do que aparenta.
Conte, é certo que unha vez conseguiu unha confesión
con só unha ollada penetrante?
Coa suficiente paciencia,
os sospeitosos adoitan interrogarse a si mesmos.
É vostede unha grata compaña, Landor.
Algún día escribirei un poema.
Algo que faga que a historia lembre o seu nome.
A pesar do ataque, non sospeitas de Randy Ballinger?
E agora que pasa?
Coa investigación.
Interésame Artemus Marquis.
Coñécelo?
E quen non?
É tan fermoso
que case debe morrer xove, non?
Pero non diría que é alguén violento.
Sempre parece tranquilo.
Pode que non fora el.
Actúa dunha forma... Toda a familia o fai.
Semella que son culpables de algo.
Non o son todas as familias?
- Capitán. - O señor Ballinger.
Temo que desapareceu.
Capitán, aquí arriba!
Meu Deus.
A disección de Ballinger non foi tan limpa coma a de Fry,
o que suxire que non foron as mesmas mans.
E a castración...
Pois...
Castración?
Meu Deus, Landor.
Non sabemos máis sobre quen é o culpable
que hai un mes!
Si que sabemos.
- É cuestión de tempo. - Dígame,
atopou máis probas de actos satánicos?
E do presunto oficial que persuadiu o soldado Cochrane
para deixar o corpo de Fry?
E o diario?
Atopou algunha pista que poida axudar?
Un tolo deambula por estes outeiros destripando os meus homes,
que apenas poden facer o seu traballo, saír dos barracóns nin durmir.
E se dormen, fano cos seus mosquetes!
Empezo a pensar que xa non me considera competente
para esta investigación.
Grazas, doutor.
Non dubidamos da súa competencia, senón da súa lealdade.
É posible que o culpable sexa o señor Poe?
Poe?
Xusto onte contaba na súa mesa
unha historia heroica dunha loita co señor Ballinger,
declarando que tiña intención de matalo
se volvían cruzar armas.
Viu a Poe.
Pode dicir honestamente que someteu a Ballinger?
Non lle faría falla. Chegaríalle cun arma de fogo.
Pese á súa relación con Ballinger,
non hai conexión algunha entre Poe e Leroy Fry.
- Non se coñecían. - Coñecíanse.
Xa pelexaron o verán pasado.
Supoño que non lle chegou contar ese dato.
Pois arrésteno.
Fágano se xa están convencidos.
Só temos o móbil.
Vostede debe atopar as probas!
Señor Landor, ten algún sentimento de hostilidade cara a Academia?
É iso?
Estou arriscando a vida pola súa prezada institución.
Con todo, si.
Creo que a Academia rouba as vontades dos mozos.
Atrápaos con regras e normas.
Quítalles a razón e fainos menos humanos.
Suxire que a culpa destas mortes é da Academia?
Alguén relacionado coa Academia, si. E, por tanto, a propia Academia.
Que parvada.
Coa súa lóxica,
tódolos crimes cometidos por un cristián mancharían a Cristo.
Certo é.
Cando lle ofrecín este traballo,
díxome que nunca tivera nada que ver con Leroy Fry, así que...
Comecemos por iso, vale?
- Non foi certo de todo... - Vaia!
Por que nada é sinxelo con vostede, Poe?
Cales son os feitos? O máis simple!
Si ou non!
A verdade!
Coñecía a Leroy Fry?
Si.
Discutiu con Leroy Fry?
Si, fíxeno.
Matou a Leroy Fry?
Matou a Randolph Ballinger?
Estivo involucrado na profanación dos seus cadáveres?
- Non. Que me parta un raio se... - Pero non nega
que ameazou ós dous homes?
Polo que respecta a Ballinger, iso é...
Nunca o faría.
- E Fry? - Nunca o ameacei. Soamente...
Aquí vexo un patrón moi preocupante, Poe.
Os homes que o enfadan rematan no extremo equivocado dunha forca
con órganos importantes arrancados dos seus peitos.
Señor Landor...
Se matase a tódolos cadetes
que abusaron de min na miña breve estadía aquí,
atoparía o corpo de cadetes
reducido a menos dunha ducia.
Para a súa información, levo sendo obxecto de burlas
desde o primeiro día.
Polo meu comportamento, idade, personalidade...
Polo meu aspecto.
Nin se tivese mil vidas
podería curar as feridas
que me inflixiron.
Si, son culpable de moitas cousas, pero non diso.
Non de asasinato.
Creme agora?
Creo que debería coidarse máis do que di e do que fai.
Polo de agora, podo controlar a Hitchcock.
Pero, se me volve mentir,
poden pegarlle con paus de ferro e non levantarei un dedo para axudalo.
Entende o que digo?
E agora, se me desculpa, espéranme para cear.
Grazas por acompañarnos para chorar a morte prematura de Randolph.
Era como familia para nós.
Non cre que o meu fillo é de moi bo parecer, señor Landor?
Penso que ámbolos dous fillos foron bendicidos nese aspecto.
Si, a fermosura hérdase.
Pero admito que vostede é toda unha rareza.
Unha persoa cunha intelixencia excepcional.
Dita cualidade escasea moito por aquí.
E con esa intelixencia, señor Landor,
espero que, cando remate coas súas tarefas,
poida axudarme co meu propio misterio.
- Misterio? - Moi estraño.
Durante o recital do luns,
parece que alguén rexistrou as miñas posesións.
Vaia...
- Hai xente terrible. - Fala en serio, meu pai?
Eu pensaría que simplemente foi alguén con mala educación,
pero descoñezo o culpable, claro.
Aínda así, debes ter coidado, Artemus.
- Moito coidado. - Miña nai,
seguro que foi algún ancián
sen nada mellor que facer nin vida propia.
Un aldeán, moi rústico.
Non cre, señor Landor?
- Ten unha cabana, non? - Artemus.
Pode que teña algún coñecido que encaixe no patrón.
Quizais un bo amigo que adoita beber na taberna.
Para! Por favor, odio isto!
Odio de verdade cando te pos así.
- Non a sigo, miña nai. - Xa sei que non.
Podería cruzar o Hudson e ninguén me seguiría.
Ninguén viría!
- Verdade, Daniel? - Fillo, por favor.
Perdoen á miña muller.
A morte do señor Ballinger
somerxeu na escuridade a nosa feliz familia.
Preguntábame se me podería acompañar no meu estudo, señor Landor.
Sería un pracer.
Pido desculpas, axente.
Ter que estar alerta a tódalas horas custa moito.
- Non se desculpe. - Xa.
E coa época do ano, o encerro...
É máis que comprensible.
Non puiden evitar darme conta, doutor.
Está a súa filla enferma?
Moi observador.
Si.
Si, a vida...
A vida non a tratou nada ben.
Dende que era un bebé.
Unha doenza invisible tómaa cando ninguén mira,
detén o seu cerebro e fai que trema coma unha cabaza.
É unha nena fermosa.
Marcada para o matrimonio, a alta sociedade, fillos...
E, ó mesmo tempo, pola enfermidade.
É espantoso.
Cabaleiros, Lea está inspirada, se desexan acompañarnos.
Grazas, fillo.
Imos?
Se non lle importa, vou saír para tomar o aire.
Adiante.
Pai, xogue comigo.
Volvo probar o pastor ou vai ser máis complicado esta vez?
- Incrible. - Para nada.
Apenas aceptable.
Non ves o efecto que a túa música ten sobre min.
Sobre todos nós, en verdade. Eu...
- Que? - Pois...
Non sei dicilo doutra forma, pero... Cheguei á conclusión
de que faría calquera cousa por ti.
Ai, Edgar.
Busca algo, señor Landor?
Recuperouse. Que rapidez.
Ten que desculpar.
Temía que estivera vindo unha xaqueca grave,
pero parece que só precisaba un breve descanso.
Agora síntome ben sa.
Deixe esa cousa tan vella e espantosa.
Seguro que non lle queda ben.
O doutor mais eu estabamos a buscala.
E atopeina.
Mira o que o axente atopou no noso roupeiro, querido.
Lembras que Artemus a poñía pola casa cando era mozo?
- A que si, querido? - Lembro, miña nai.
- É a chaqueta de meu irmán. - Irmán?
É o único que nos queda para recordalo.
Por que a ten?
Quizais Artemus o saiba.
Ethan.
Por que está aquí?
Falta outro cadete.
Xa formei unha partida de busca. Sairá nunha hora.
Buscaremos ata debaixo das pedras.
Que Deus nos axude. Temo pensar...
Cabaleiros!
Fun á habitación do señor Stoddard.
O baúl está baleiro. Non atopei roupa de civil.
Creo que fuxiu.
Que fuxiu?
O diario de Fry di
que Stoddard e Ballinger eran bos amigos de Leroy Fry.
Quizais pense que sería o seguinte.
Pode ser, pero que pasa con Artemus e a chaqueta do oficial?
Se está implicado, podemos esperar para arrestalo?
É... demasiado calculador para iso. Só ten que negalo todo.
Estou investigando unha última posibilidade.
Dous dos seus amigos morreron.
Debo informar ó presidente de que temos o culpable.
Témolo, Landor? Ou non?
Edgar.
Profesor?
Pépé.
A última vez que vin, mencionou un cazador de bruxas e un libro.
Si, o Discours du Diable.
Henri Le Clerc.
Le Clerc era cura?
E queimárono na fogueira.
Ocorréuseme mentres durmía.
Abaixo, abaixo, abaixo,
a quentura chegou coma unha ventada,
corazón enfermo e alma implorada.
"Lenore."
A resposta perdida
na noite infinita e ela, na escuridade atrapada,
só á vista o azul albo do seu ollo.
Noite escura
e como o inferno irada,
que deixa só ese azul
deleterio do seu ollo.
Velo?
Lenore.
Lea.
Fala da túa terrible aflición.
Unha conclusión para o que te... atrapa.
O poema...
fálanos.
Lembras que dixeches que farías calquera cousa por min?
O adorador do demo.
- Grazas, Pépé. - De nada.
Señor Landor.
A súa familia.
Foron vostedes todo un...
crebacabezas.
Nunca conseguía saber quen mandaba.
Sospeitei de todos nalgún punto.
Nunca se me ocorrera
que podía ser alguén que nin sequera está vivo.
Desculpe?
O padre Henri Le Clerc.
Cazador de bruxas de elite
ata que o cazaron a el.
De que fala?
A súa filla sofre a enfermidade dos desmaios, non si?
Sopórtaa porque está en contacto con alguén.
Alguén de quen aprende.
El.
Non faga que me cuestione o seu xuízo, señor Landor.
Que insinúa?
O incriblemente raro Discours du Diable de Le Clerc.
Comunicarse co diaño
non é un dos meus pasatempos, señor Landor.
Nunca lin páxina algunha deste libro.
Fala a súa filla cos mortos?
Cos anos, os espasmos foron empeorando.
Eu...
Probei todos os tratamentos que se me ocorreron.
Déronlle tres meses de vida.
Sabe o que se sinte ó deitarse
sen saber se a súa filla espertará?
Un día acudiu a min
e díxome que coñecera alguén.
O seu tataravó.
Le Clerc?
Le Clerc non era malvado.
Era un incomprendido.
Xuráronme que o señor Fry xa estaba morto.
Que nunca matarían a ninguén.
E creunos.
Non tiña elección.
É vostede doutor! Un home de ciencia!
Como ousa crer semellante tolería?
Porque...
Eu non puiden salvala.
O meu arte fallárame.
Sacrifiqueino todo pola miña Lea.
Como lle podía negar que buscase outra cura?
Doutor.
Comunicarse cos mortos...
non é normal, pero asasinar...
Acabar con vidas inocentes...
Iso é inhumano.
Alguén terá que pasar pola forca.
Só aceptei porque, por algún milagre,
pareceu mellorar.
Doutor, onde está a súa familia?
Onde están os seus fillos?
O señor Poe estivo aquí antes.
Marchou con... Con Artemus.
Por que está a súa chaqueta no recibidor?
Onde está Lea?
Doutor, onde está a súa familia?
Xa está pasando.
Lea.
Sigue.
Que pasa?
Non tardaremos moito.
Non me sinto moi ben.
- Pensaba que... - Non.
Uns minutos máis e serei libre.
Libre?
Si.
Por favor, Lea, eu...
Isto ten que pasar.
Enténdelo, non si?
O sacrificio é a maior expresión do amor.
Souben desde que te coñecín que eras o indicado.
Lea.
- Que? - Ámote.
Xa basta!
- Fóra! - Colgaranvos por isto!
Váiase!
Lea, remata!
Señora Marquis, quere que executen os seus fillos?
- Non o escoitedes. Minte! - Non pares.
- Lea! - É o corazón de Fry, non?
- Landor. - Lea, sigue!
Ballinger faría calquera cousa por ti, ata matar.
E matáchelo ti, Artemus.
Déixenos. Case está.
- Lea, remata! - Lea, acabouse!
Fuches ti.
Ti fixeches que Fry saíra coa nota...
Non foi idea súa! Foi miña!
- Fíxeno eu! - Non! Artemus!
- Non! - Pare, por favor!
Pare!
Lea!
- Lea! - Lea!
Artemus!
Nai, non veña!
Artemus.
Lea.
Artemus! Non!
Solte! Non!
Artemus!
Artemus! Non!
Lea!
Non!
Parece que non perdeu máis sangue que a que lle sacarían
para unha flebotomía.
Quizais fose o mellor para el.
Na vida hai cousas que non vemos, Landor. Teño que admitilo.
Aí coincidimos.
Que pasará coa señora Marquis?
Chorará coma só unha nai pode.
O maxistrado pensou que xa sufriu.
Pero alegraralle saber
que o bo doutor presentou a súa renuncia.
Asegúrolle que nada disto me alegra.
Landor.
O noso comportamento e a nosa filosofía non podían ser máis diferentes.
Pero desexo expresar que,
se este asunto fixo que eu...
Quero dicir que, se de forma impertinente dubidei...
da súa competencia...
Pídolle desculpas.
Grazas, capitán.
Como puiden comer e fraternizar con ese home todos estes anos?
Coñecía a súa familia case como a miña,
pero non entendía os seus problemas.
Como pretendían, coronel.
Supoño que é culpa miña.
Asumo que Artemus asasinou ó señor Ballinger
para evitar que avisase ás autoridades
e o señor Stoddard fuxiu antes de ser a seguinte vítima.
Pode asumir iso, si.
Ben, Landor,
declaro os seus deberes completados segundo o contrato.
Queda liberado del.
Espero que o alegre.
Polo menos, espero que non poña obxeccións ó noso agradecemento.
Os chacais de Washington retiraranse pronto, espero.
Coido que a sentenza se atrasará.
Non. Coronel.
Parece que se recuperou.
Sei o da súa filla.
Moi ben.
Que ten que ver Mattie con isto?
Todo.
Como moi ben sabe.
Sentino mentres durmía.
A nota... atopada na man de Fry.
A nota que atopou para que saíra dos barracóns.
Foi descoidado e deixouma.
Esta é a outra nota que deixou.
Lembra?
Sorpréndeme
a forma dos seus caracteres.
As letras maiúsculas din tanto coma as minúsculas.
O A, o R, o G e o E
son practicamente idénticos ós atopados na nota de Leroy Fry.
Imaxine o meu asombro.
Puido escribir o mesmo home ambas notas?
E por que enviaría unha carta Landor a Leroy Fry?
Por sorte, falei con la divine Patsy.
Contoume toda a historia.
Ó volver do baile da Academia...
Collédea!
- Agarrádea. - Non!
Tres rufiáns sen nome...
Non!
...violaron a Mattie e deixárona por morta.
Cala.
Julius, as pernas!
- Non! - Agárraa!
- Abrídelle as pernas! - Non!
- Por favor! - Agarrádea!
Mala xente, sen dúbida.
Como Leroy Fry dixera.
Mattie?
Meu Deus, Mattie!
Por Deus, ven aquí.
Mattie.
Síntoo.
- Perdón. - Tranquila.
Todo vai saír ben.
Todo sairá ben.
Mattie, non te pode axudar.
Meu amor, deixa que o faga eu.
Pero non fuxiu, verdade?
Mattie?
Mattie.
Mattie, por favor, ven.
Meu amor, ven aquí. Por favor.
Non o fagas.
Todo vai saír ben.
Mattie, volve, por favor.
Todo sairá ben.
Non.
Quérote.
Por que non mo contou?
Non é unha historia
que me guste contar.
Confortaríao.
Igual que vostede me axudou.
Non creo que me poida axudar neste tema concreto.
E que fixen despois?
O mesmo que faría vostede.
Analicei tódalas suposicións, como a probabilidade
de que dous grupos diferentes
tivesen plans para o mesmo cadete na mesma noite.
Pequena.
Moi pequena!
Excepto se un dos grupos dependía do outro.
Ou se un grupo, digamos Artemus e Lea,
estiveran á busca dun cadáver
e entón chega a oportunidade.
Non lles importa de quen é o corpo sempre que teña o corazón.
O único que non farían sería matar.
Non, é o outro grupo quen está disposto e desexoso de facelo.
E de matar a este home en concreto.
Por que?
Por vinganza, Landor?
Patsy?
- Axuda! - Quen erades?
Hai alguén aí?
Ola?
Interrompen o segundo grupo,
pero non antes de que remate a súa tarefa.
Volve á súa casa de Buttermilk Falls
e foxe sen que o atrapen.
Pero a sorpresa chega cando o chaman a West Point o día seguinte
porque, nas horas previas,
o cadáver do home fora mutilado,
co que o seu crime ten a mellor das coartadas.
Pensará que ten ó mesmo Deus da súa parte
cando lle piden axuda para resolver os crimes que el cometeu.
Como resultado, Artemus e Lea serán recordados sempre como asasinos.
Non sempre.
Esqueceranos, igual que a todo o mundo.
Eu non os esquecerei!
Especialmente a Lea.
Ía ser esposa, Landor. E nai.
E non esquecerei como nos tomou a todos por cretinos.
Cretinos.
E eu era o cretino maior.
- Non si? - Non.
Vostede era a quen me ía entregar desde o comezo.
Sabíao desde que o coñecín, e aquí estamos.
Eu...
Se quere que me desculpe, fareino.
Non busco unha desculpa.
Non. Quero respostas.
Como sabía que foi Fry quen violou a Mattie?
Matou vostede os animais?
- Claro. - E a Ballinger?
Ballinger.
Tiven que profanalo.
Que sospeitasen dos adoradores do demo.
Non é sinxelo para un vello.
Como soubo da participación de Ballinger?
O diario de Fry.
Ballinger confesou tamén?
- Si. Baixo coacción. - Non, por favor!
Quen estaba convosco?
Julius Stoddard.
Julius.
Perdón.
Os dous...
Os dous lembraban o seu nome
e asegureime de que recordase o que levaba posto.
Tódolos detalles do vestido.
Só Stoddard fuxiu da súa xustiza, parece.
Non teño a forza nin a vontade para perseguilo.
Só espero...
que pase o resto da súa... miserable vida mirando por riba do ombro.
Fixeron algo salvaxe e espantoso,
pero puido acudir a Thayer e facer que confesasen.
Non quería que confesasen.
Quería que morresen.
E agora, que?
Agora?
Depende de vostede.
Teño un par de notas...
que o enviarían á forca.
Moi ben.
Sabe, Edgar? Moitas veces desexo
que Mattie se atopase con vostede
aquela noite... A do baile.
Quen sabe?
Poderiamos ter sido familia.
Valoro moito...
o que... O que...
Adeus, Landor.
Descansa, meu amor.
BASEADO NO LIBRO DE LOUIS BAYARD
Subtítulos: Marcos Carou Balado