‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ก่อนที่เราจะเริ่มวาดรูป เราไม่เคยรู้เลย
‎ว่าการวาดรูปมีเรื่องให้เรียนรู้เยอะแยะ
‎แต่เรียนวาดรูปแค่เพียงอย่างเดียวมันไม่พอหรอก
‎แถมยังต้องใช้พลังกายมากขนาดนี้อีก
‎(เริ่มการสอบรอบสอง)
‎เจ็บตาจนลืมไม่ขึ้นเลย
‎แถมลมพิษก็อาการหนักเหมือนกัน
‎แย่แล้วสิ รู้สึกหนาวๆ ขึ้นมาแล้ว
‎โกหกน่า
‎เราจะมาจบลงตรงนี้เหรอ
‎คุณยางุจิ
‎รุ่นพี่โมริ
‎เอ๊ะ
‎รุ่นพี่ก็มาสอบกับเขาด้วยเหรอครับ
‎ซวยแล้วสิ
‎ให้เขามาเห็นด้านเห่ยๆ ของเราซะได้
‎เอ่อ เป็นอะไรหรือเปล่า
‎- ไปห้องพยาบาล… ‎- ไม่ครับ
‎ไม่ได้แย่เหมือนที่เห็นหรอกครับ
‎โทษทีนะครับ ‎ขอผมยืมไหล่สักแป๊บได้ไหม…
‎อ้าว
‎โยตะสุเกะคุงนี่นา
‎เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
‎อ้อ ไม่เป็นไรครับ
‎ถ้ารู้สึกไม่ค่อยดี ไปห้องพยาบาลไหมครับ
‎เดี๋ยวผมรับฝากสัมภาระไว้ให้
‎ยืนไหวไหม
‎เอาเป็นว่า เราขึ้นไปให้ถึงชั้นบนกันเถอะ
‎ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ไปห้องพยาบาลเถอะน่า
‎ไปก่อนนะ
‎อุตส่าห์ช่วยดูแลถึงขนาดนี้เลยแฮะ
‎เราอยู่ห้องเดียวกันสินะ
‎อยู่ห้องเดียวกับโยตะสุเกะคุงเนี่ยกดดันจังเลย
‎ขอโทษนะที่ทำให้นายลำบาก
‎เดี๋ยวต้องไปขอโทษคุณคุวานะเขาด้วย
‎เปิดให้เข้าแล้วค่ะ
‎เปิดให้เข้าแล้วแน่ะ
‎นี่มัน…
‎จะแจกโจทย์แล้วนะคะ
‎(จงวาดภาพอะไรก็ได้ภายในสตูดิโอ ‎ประกอบกับแบบตามอิสระ)
‎ว่าแล้วเชียวว่าเป็นโจทย์วาดรูปแบบ
‎ใจเย็นสิ
‎เอาล่ะค่ะ เริ่มได้เลยค่ะ
‎วันแรกของการสอบรอบสองของเกได
‎แบบก็คือ…
‎นางแบบนู้ด
‎ครูค้า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ
‎หนูมาเอาของค่ะ
‎โอ้ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะจ๊ะ
‎ไหวไหม ของหนักอยู่นะ
‎- หนูใช้รถขนเอาค่ะ ‎- ผมด้วยฮะ
‎ใช้แรงฮึดเอาค่ะ
‎วันนี้สอบรอบสองใช่ไหมคะ
‎ดีจังเลยน้า หนูก็อยากสอบบ้าง
‎ครูว่าโจทย์จะเป็นแบบไหนเหรอคะ
‎คงเป็นหุ่นปูนปลาสเตอร์ หรือวาดภาพนู้ดล่ะมั้งจ๊ะ
‎ทำไมล่ะคะ
‎เพราะว่ารอบแรกเป็นโจทย์แบบตรงไปตรงมา ‎อย่างการวาดภาพเหมือนตัวเองน่ะจ้ะ
‎อย่างนี้นี่เอง
‎ว่าแต่ พอฤดูใบไม้ผลิ ‎คุณโอคาดะจะไปอยู่โจชิบิแล้วเหรอเนี่ย
‎ส่วนผม ปีนี้ก็คงติวที่โทบิต่อ
‎ผมอยากจะฝากพวกยางุจิคุง ‎พยายามแทนในส่วนของผม… โอ๊ย เจ็บ!
‎อะไรเนี่ย
‎เราต้องมีความรับผิดชอบ ‎ในผลงานของตัวเองสิ
‎ซากุราบะ ซิ่วรอบสามสินะจ๊ะ
‎เอ๊ะ
‎เธอใช้เครื่องแบบแทนชุดหมี ‎เพื่อประหยัดเงินใช่ไหมล่ะจ๊ะ
‎ปีนี้จะเอายังไงจ๊ะ
‎หนูคิดเอาไว้ว่าจะทำงานพิเศษครึ่งปีเพื่อเก็บเงิน
‎แล้วมาเรียนแค่ช่วงหน้าหนาว
‎กับช่วงจวนจะสอบน่ะค่ะ
‎แต่หนูจะสอบปีนี้เป็นปีสุดท้ายแล้วค่ะ
‎เก่งออกแท้ๆ ทำไมกัน
‎เธอจะไปทำงานร้านหนังสือที่บอกว่า ‎จะให้เป็นพนักงานประจำน่ะเหรอจ๊ะ
‎งั้นเหรอ พยายามเข้านะจ๊ะ
‎ไว้มาเที่ยวเล่นอีกนะจ๊ะ
‎เดี๋ยวครูจะแอบเตรียมขาตั้งวาดรูปไว้ให้
‎การสอบต้องใช้พลังกายเป็นอย่างมาก
‎ความยากลำบากของเด็กเตรียมสอบ ‎ที่ต้องกังวลเรื่องเงินเนี่ย มันวัดกันไม่ได้เลย
‎ถึงสภาพจิตใจจะยังไหว
‎แต่ร่างกายของบางคนก็โอดครวญออกมาก่อนแล้ว
‎สามวันนี้…
‎ขอแค่สามวันนี้เท่านั้น
‎ขอร้องล่ะ
‎นางแบบนู้ด
‎แต่ว่าโจทย์ข้อนี้มัน…
‎คิดๆ ดูแล้ว
‎นี่มันโจทย์โชคช่วยเลยไม่ใช่เหรอ
‎เราเจอโจทย์ภาพวาดนู้ดเป็นครั้งแรกก็จริง
‎แต่ช่วงนี้เรามีโอกาสคิดถึง ‎เรื่องร่างเปลือยบ่อยมากเลยนี่
‎เรานึกว่าการวาดนางแบบนู้ดเนี่ย
‎จะเป็นสถานการณ์ที่เหมือนฝันซะอีก
‎แต่พอมองเป็นแบบแล้ว ตามันชินเร็วกว่าที่คิดแฮะ
‎ร่างเปลือย…
‎ร่างเปลือยสินะ
‎จ้องมองร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง
‎และโชว์ร่างเปลือยเปล่าให้คนอื่นเห็น
‎คือการยอมรับในตัวตนที่เราเป็นอยู่
‎ทั้งส่วนที่สวยงาม และส่วนที่น่าเกลียดเลย
‎ก็จริงอย่างที่ครูพูดนะ
‎แต่ร่างเปลือยของตัวเอง ‎กับร่างเปลือยของคนอื่น
‎มันคนละเรื่องกันเลยนี่
‎แหวะ
‎เหม็นกลิ่นน้ำมันขึ้นมาแล้วสิ
‎ใจเย็นสิ
‎ภาพเหมือนตัวเองในการสอบรอบแรก
‎ตั้งคำถามผู้เข้าสอบ ‎ถึงการตีความตัวตนของตัวเอง
‎หรือก็คือ โจทย์นี้…
‎เป็นโจทย์ที่ตั้งคำถามผู้เข้าสอบ
‎ถึงการรับรู้ความงาม ทัศนคติ ‎ปรัชญาและทุกสิ่งทุกอย่างยังไงล่ะ
‎แย่แล้วสิ หัวเริ่มตื้อแล้ว
‎ใช้ธีม "เปลือยเปล่าเท่ากับ ‎สิ่งที่เป็นตามจริง" ก็ได้นี่
‎ยังไงน้ำมันก็แห้งช้าอยู่แล้ว
‎เอาเป็นว่าเรารองพื้นไปก่อน
‎ตอนนี้กี่โมงแล้วเนี่ย
‎ไม่ไหวแล้วสิ
‎ลืมตาไม่ขึ้นเลย…
‎ซวยแล้วสิ
‎หลับไปซะได้
‎บ้าเอ๊ย
‎แต่อาการปวดหัวทุเลาลงหน่อยแล้ว
‎รวมช่วงพักกลางวันแล้ว ‎เหลือเวลาอีกสามชั่วโมง
‎ไอ้การที่มาเริ่มอะไรช้าเนี่ย
‎เราชินแล้วน่า
‎เหลือเวลาสองชั่วโมง
‎เหลือเวลาหนึ่งชั่วโมง
‎เหลืออีก 30 นาที
‎อีกห้านาที
‎วันแรก เสร็จสิ้นแล้ว
‎สัมภาระเอาใส่ไว้ในล็อกเกอร์ได้เลยค่ะ
‎(สถาบันศิลปะโตเกียว)
‎เหรอ เข้าใจแล้ว
‎งั้นไว้เจอกันวันหลังนะจ๊ะ
‎เฮ้อ เหนื่อยชะมัดเลย
‎ทั้งสองคน เหนื่อยกันแย่เลยนะ
‎งั้นเข้าเรื่องเลยนะ พวกเธอช่วยวาดรูปในสมุดนี้ ‎อีกรอบนะว่าวาดอะไรกันไปบ้าง
‎เราจะมาคิดแผนรับมือกันจ้ะ
‎เร็วจัง
‎นางแบบนู้ดสินะ
‎หนูก็วาดเหมือนทุกทีค่ะ
‎วาดการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ‎ของคุณนางแบบเขาน่ะค่ะ
‎ใส่องค์ประกอบที่เห็นได้แค่ที่สนามสอบ
‎แล้วสนุกไปกับมันนะ
‎ส่วนผมคำนึงถึงท่าโพสแบบนู้ด ‎ในประวัติศาสตร์ศิลปะ
‎แล้วปรับให้เข้ากับโจทย์ครับ
‎ระวังอย่าให้การเคลื่อนไหวแข็งทื่อเกินไป ‎แล้วเธอก็เพลิดเพลินกับการวาดได้เลย
‎แค่นี้แหละ เก่งมากเลยจ้ะ
‎เร็วแท้
‎ครูคะ
‎ยางุจิเขาไม่มาจริงๆ สินะคะ
‎ไม่เป็นไร เขาติดต่อครูมาแล้ว
‎ตอนนี้ตั้งสมาธิกับเรื่องของตัวเองเถอะนะ
‎แย่สุดๆ เลย
‎อาการดีขึ้นแป๊บเดียวเอง
‎แต่พอวาดรูป แล้วใช้สายตากับสมองปุ๊บ
‎อาการเราก็ทรุดอีกรอบเลยแฮะ
‎ยัคคุง
‎ครูจากโรงเรียนติวโทรมาจ้ะ
‎อ้าว ยางุจิ
‎อาการเป็นยังไงบ้าง
‎ปวดตาเป็นบ้าเลยครับ
‎ปวดหัวด้วย
‎แถมเป็นลมพิษด้วยครับ…
‎ตลกเป็นบ้าเลย
‎ทำไมต้องมาเป็นช่วงนี้ด้วย
‎เพราะเป็นช่วงนี้ต่างหาก
‎ครูว่าตาเธอน่าจะล้า แล้วก็เครียดน่ะ
‎ว่าแต่วันแรกก็อาการหนักขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย
‎ยางุจิยังอยู่ม.หกอยู่เลย
‎ปีนี้…
‎ครูครับ
‎ผมคิดว่าจะใช้ธีม ‎"เปลือยเปล่าเท่ากับสิ่งที่เป็นตามจริง" น่ะครับ
‎แต่มันคงไม่โดดเด่นพอใช่ไหมครับ
‎- โอ๊ย! ‎- ยางุจิ!
‎เธอไม่ถอดใจสักนิดเลยนี่!
‎เสียงดังชะมัด
‎ก็จริงนะ นั่นอาจเป็นธีมที่ธรรมดาไปหน่อย
‎เดี๋ยวครูจะให้อีเมลเธอนะ ‎ช่วยส่งมาว่าวาดแบบไหนไปได้ไหม
‎(ยางุจิ ยาโทระ อีเมลหนึ่งฉบับ)
‎องค์ประกอบภาพดีอย่างที่คิดเลยล่ะจ้ะ
‎แต่ธีมก็ธรรมดาอย่างที่ว่ามา
‎เฮ้อ ปวดหัวไปอีกแบบเลยนะเนี่ย
‎ยางุจิ
‎ลองใช้ดูหน่อยไหม อาวุธลับน่ะ
‎อาวุธลับเหรอครับ
‎(ยาแก้ปวด แผ่นเจลลดไข้)
‎อาวุธลับที่ว่าหมายถึงแบบนี้เหรอ
‎ยัคคุง
‎อาการเป็นไงบ้างจ๊ะ
‎อืม ดีขึ้นมากแล้วล่ะ
‎ถ้าเป็นแทนได้ แม่อยากจะเป็นแทนเลยล่ะ
‎นี่เป็นสิ่งที่ยัคคุงต้องผ่านไปให้ได้เองสินะ
‎แต่อย่าหักโหมมากไปนะจ๊ะ
‎ผมหายดีแล้วน่า
‎ไปก่อนนะครับ
‎(สนามสอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะโตเกียว)
‎อรุณสวัสดิ์ โยตะสุเกะคุง
‎อรุณสวัสดิ์
‎- นายโอเคไหม ‎- อ้อ ไม่เป็นไรแล้วล่ะ
‎ฉันกลับรู้สึกโล่งมากเลยล่ะ
‎งั้นเหรอ
‎เมื่อวาน เราทำได้แค่ ‎กำหนดองค์ประกอบภาพกับรองพื้น
‎การสอบรอบสองสำหรับเราจะเริ่มจริงๆ วันนี้
‎ส่วนประกอบหลักๆ ของภาพวาดมีสามข้อ
‎ธีม องค์ประกอบภาพ และการวาดบรรยาย
‎ตอนนี้เสร็จไปแค่องค์ประกอบภาพอย่างเดียว
‎การสอบรอบสองกินเวลาสามวัน วันละห้าชั่วโมง
‎วันแรกเราเสียเวลาไปอย่างสูญเปล่า ‎ทำให้เราเหลือเวลาอยู่อีกสิบชั่วโมง
‎เราต้องสรุปธีมก่อนไปถึงที่นั่ง
‎คุณยางุจิ แขน…
‎เฮ้อ ไม่รู้ตัวเลยเรา
‎อีกแค่สองวันเท่านั้น
‎ถ้าการสอบจบลงแล้ว
‎ฉันจะกลับบ้านไปเล่นโปเกมอนแล้วนอน
‎เพราะงั้น วันนี้เราฝืนวาดเข้าไปดีกว่านะ
‎เปิดให้เข้าแล้วค่ะ
‎"เปลือยเปล่าเท่ากับสิ่งที่เป็นตามจริง" เนี่ย
‎ธีมมันธรรมดาเนอะ
‎สำหรับยางุจิแล้ว
‎"ตัวตนที่แท้จริง" หมายถึงอะไรเหรอจ๊ะ
‎ครูครับ
‎ธีมมันอาจจะดูไม่โดดเด่น
‎แต่ถ้าเราเจาะลึกเกินไป มันก็ไม่จบไม่สิ้นนะครับ
‎ปกติผมก็ช้ากว่าคนอื่นจะแย่แล้วครับ
‎งั้นก็ได้เปรียบเลยสิ
‎คนรอบตัวเริ่มวาดกันแล้วใช่ไหมล่ะจ๊ะ
‎งั้นเราก็มองคำตอบของคนอื่นได้สิ
‎ก่อนที่จะวาด ลองตั้งสติ
‎แล้วมองรอบๆ ดูนะจ๊ะ
‎ไว้คิดธีมหลังจากนั้นก็ยังไม่สายไปหรอก
‎อ้าว ไม่สิ เดี๋ยวนะ
‎ทุกคนไม่คืบหน้าเท่าไร ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย
‎สมุดสเก็ตช์…
‎ลองคิดดูดีๆ แล้ว มันก็ปกตินี่นา
‎วันแรก ใช้เวลากับธีมในสมุดสเก็ตช์เป็นหลัก
‎ส่วนภาพสีน้ำมันแค่รองพื้นเอาไว้ให้แห้ง
‎เราเลยยังไม่ได้เห็น ‎ภาพที่สมบูรณ์ของคนอื่นเลยสักนิด!
‎ไม่สิ ต้องมีสักคนสิ
‎คนที่วาดภาพจนเกือบจะเสร็จแล้วน่ะ
‎ไม่ได้เห็นมานานเลย
‎โยตะสุเกะคุงวาดเก่งจัง
‎แต่ว่า
‎เราผ่านมาถึงรอบสอง
‎ได้เหมือนกับอัจฉริยะคนนี้แล้วยังไงล่ะ
‎นั่งประจำที่
‎งั้นก็เริ่มได้เลยจ้ะ
‎เราจะลุยแล้วนะ
‎จริงๆ เราอยากจะทำตามลำดับ คือคิดธีม ‎องค์ประกอบภาพ แล้วค่อยวาดภาพอยู่หรอกนะ
‎แต่อาจจะทำไม่ทันเวลาเอา
‎ถ้างั้น เราคงต้องวาดไป คิดธีมไปสินะ
‎ตอนนี้ธีมที่เราคิดเอาไว้คือ ‎"เปลือยเปล่าเท่ากับสิ่งที่เป็นตามจริง"
‎จุดเด่นของภาพนี้คือร่างนู้ดไม่ผิดแน่
‎ถ้างั้น เราจะเอาร่างนู้ด ‎ไว้ตรงที่ที่เราชอบที่สุดในภาพนี้
‎แล้วเราจะทำให้มันมีเสน่ห์ยังไงดีเนี่ย
‎ตอนสอบรอบแรก เรามุ่งมั่น ‎วาดลงรายละเอียดจนหมดเวลา
‎ถ้าเราเก็บรายละเอียดของภาพวาด ‎ได้ในระดับหนึ่ง ภาพมันก็จะมีเสน่ห์ขึ้นมา
‎ในทางกลับกัน
‎ถ้าเราเก็บรายละเอียดไม่ได้จนถึงระดับหนึ่ง ‎มันก็จะไม่สวย
‎แต่ว่า
‎เรายังไม่ได้แตะสมุดสเก็ตช์เลยด้วยนี่สิ
‎เราจะมีเวลาทำอย่างนั้นเหรอ
‎พอมาดูๆ ให้ดีอีกรอบหนึ่ง
‎ผิวของนางแบบสวยจังแฮะ
‎ตอนที่เราเห็นผิวของตัวเอง
‎เราคิดว่ามันเหมือนกับยางลบก้อนบางๆ ‎แถมดูน่าสมเพชด้วย
‎ผิวของแต่ละคนเนี่ย…
‎ลงสีแล้วเก็บรายละเอียด
‎แต่เราไม่มีเวลาวาดเติมรายละเอียดเลยแฮะ
‎ถ้างั้น…
‎เราจะวาดภาพนู้ดโดยใช้การลบรายละเอียดออก
‎ด้วยวิธีนี้จะช่วยร่นเวลาได้มากโข
‎ยิ่งไปกว่านั้น
‎เราก็จะโชว์ความ ‎"เปลือยเปล่าเท่ากับสิ่งที่เป็นตามจริง" ได้
‎ด้วยวิธีวาดให้เห็นผ้าใบเปลือย ‎เพื่อโชว์สิ่งที่เป็นตามจริง
‎เราอยากให้เขาคิดว่าเราตั้งใจโชว์ผ้าใบเปลือย
‎เราเลยว่าจะทาสีกำแพงข้างๆ ร่างนู้ด ‎ให้ดูด้านและเรียบ
‎จากนั้น ลงรายละเอียดเน้นส่วนที่อยู่หน้าร่างนู้ด
‎ใช้ดัมมาร์วาร์นิชเคลือบเงาให้ดูมันวาว ‎และทำให้ภาพดูมีมิติยิ่งขึ้น
‎นอกจากนั้น เราต้องคิดว่าจะวาด ‎ส่วนที่ไม่ใช่ร่างนู้ดต่อยังไงดี
‎แล้วก็ต้องตีโจทย์เจาะลึกธีมอีกสินะ
‎พักกลางวันค่า
‎ในที่สุดก็ได้พักสักที
‎ข้าวกล่องใหญ่พิลึกไปไหมนั่น
‎- อ้าว ‎- ไม่ทันนึกเลยแฮะ
‎เราสอบอยู่ชั้นเดียวกันสินะ
‎เห็นยางุจิไหม
‎ฉันเห็นเขาตอนเช้านะ แต่ไม่ได้เข้าไปทักน่ะ
‎แบบนั้นดีแล้วแหละ
‎ช่วงสอบฉันก็ไม่มีอารมณ์มาคุยหรอก
‎น่ากลัวจัง
‎ว่าแต่ ฮาชิดะชิลเกินนะเนี่ย
‎ยิ่งเป็นวันสอบวันที่สองด้วย
‎เวลาสามวันของการสอบรอบสอง ‎ปกติแล้วจะแบ่งเป็น
‎วันแรก วาดโครงสร้างภาพ
‎วันที่สอง เริ่มวาดจริง ‎แล้ววันที่สามก็ค่อยทำให้เสร็จใช่ไหมล่ะ
‎ถึงวันแรกจะเริ่มช้าไปบ้าง ‎แต่ก็ยังพอทดเวลากลับมาได้
‎แต่ถ้าคิดจะใช้เทคนิคที่ต้องรอสีแห้ง ‎เอาตอนวันสุดท้ายวันเดียว
‎ก็เป็นไปได้ว่าอาจจะทำพลาด ‎แบบแก้ไขอะไรไม่ได้อีก
‎ปกติวันที่สองก็สำคัญจะแย่อยู่แล้ว
‎ยางุจิใช้วันแรกไปอย่างสูญเปล่า ‎เพราะงั้นเขาเลยต้องสู้หลังชนฝา
‎เธอเป็นห่วงยาโทระสินะ
‎แหม สุดท้ายแล้ว
‎ที่เราจิตตกเพราะการสอบ ‎มันก็เป็นความผิดของตัวเราเองใช่ไหมล่ะ
‎มันไม่เกี่ยวกับว่าฉันจะสอบติด ‎หรือยางุจิจะสอบตกสักหน่อย
‎แต่ว่า…
‎ฉันรู้ดีเลยแหละ ‎เรื่องความทรมานในการวาดรูปน่ะ
‎ฉันไม่ภาวนาให้เขาสอบตกหรอก
‎กระอักกระอ่วนชะมัดเลย
‎แต่บรรยากาศแบบนี้ ‎เราอย่าไปชวนเขาคุยเลยเนอะ
‎โยตะสุเกะคุง ไหนชานายล่ะ
‎ไม่ได้พกมาเหรอ
‎- ขอบใจ ‎- เป็นอะไรไหม
‎จะว่าไป
‎ทำไมตอนนั้น เราถึงได้มองโยตะสุเกะคุง ‎ผิดเป็นรุ่นพี่โมริกันนะ
‎เพราะคิ้วหนาเหรอ หรือเพราะทรงผมแสกกลาง
‎หรือเพราะตาโต
‎อะไรเหรอ
‎เปล่า ฉันแค่คิดว่า ‎ใกล้จะหมดช่วงพักกลางวันแล้วน่ะ
‎อืม
‎คิดถึงรุ่นพี่โมริจัง
‎ตั้งแต่รุ่นพี่เรียนจบไป เราก็ไม่ได้เจอเลยสักครั้ง
‎รุ่นพี่ วาดภาพเกี่ยวกับการอธิษฐานมาตลอด
‎ถ้ารุ่นพี่เจอโจทย์ภาพวาดนู้ดแบบนี้
‎คงโยงโจทย์ให้เข้ากับการอธิษฐาน…
‎ถ้าเธอเห็นว่ามันเป็นสีน้ำเงิน
‎ไม่ว่าจะเป็นแอปเปิ้ลหรือกระต่ายเอง ‎ก็เป็นสีน้ำเงินได้
‎การเปลือยกายล่อนจ้อน อิสรภาพของมนุษย์ที่ ‎ประดับร่างเปลือยเปล่าและความน่าเกลียดนั้น
‎ทั้งหมดนี่มันน่าเอ็นดูจะตายไปเนอะ
‎มันอาจจะไม่ได้ตรงกับที่ครูโอบะตั้งเป้าไว้
‎ตัวเราเองไม่ได้มองไปรอบๆ เลย
‎เพราะมองไม่เห็น ก็เลยคิดเองเออเองไปว่า ‎"สิ่งที่เป็นตามจริง" สำหรับตัวเรา
‎คือสิ่งที่เป็นตามจริงของคนอื่น
‎เราไม่ได้รักร่างเปลือยเปล่า ‎หรือเสื้อผ้าเหมือนริวจิ
‎หรือวาดภาพการอธิษฐานเหมือนรุ่นพี่โมริได้
‎ร่างเปลือยเปล่าของเรา ‎เหมือนยางลบก้อนบางๆ น่าสมเพช
‎ตัวเราเอง
‎ก็น่าสมเพชขนาดว่า ‎ถ้าไม่เสริมทฤษฎีเอาไว้ก็ไม่กล้าคุยกับใคร
‎คำตอบมันมีอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว
‎สำหรับเรา ความเปลือยเปล่า ‎มันช่างน่าสมเพชและพึ่งพาอะไรไม่ได้
‎การสวมใส่เสื้อผ้าเป็นการกระทำอันน่าละอาย ‎ที่พยายามปกปิดร่างเปลือยเปล่าเอาไว้
‎ภาพนี้เป็นภาพที่เราเห็นผ่านโลกของเรา
‎ทำไมมาคิดได้เอาป่านนี้เนี่ย
‎มันเป็นเรื่องปกติสุดๆ เลยนี่หว่า
‎แถมเหมือนการวาดภาพเหมือนตัวเองเปี๊ยบเลย
‎เป็นคำตอบที่น่าสมเพชจะตายไป
‎แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร
‎"ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร" จริงเหรอ
‎ภาพธรรมดาๆ แบบนี้เนี่ยนะ
‎ตอนนี้เราสอบรอบสองของเกไดอยู่เชียวนะ
‎ถ้ามันไม่เตะตากว่าผลงานรอบแรก
‎เราไม่มีทางเหลือรอดไปเป็น 55 คนสุดท้ายแน่ๆ
‎เราไม่มั่นใจเลยว่าจะรอด
‎ถ้างั้น…
‎(น้ำมันสน)
‎คำบรรยายโดย: ฉัตรียา ธนากิจเจริญสุข