SERIAL NETFLIX
Nim zacząłem tworzyć, nie wiedziałem,
że to tyle nauki.
Ale nauka to za mało.
Trzeba też wytrzymałości.
POCZĄTEK DRUGIEGO EGZAMINU
Ale mnie bolą oczy. Nie mogę ich otworzyć.
Pokrzywka też jest okropna.
Robi mi się zimno.
Serio?
Czy to mój koniec?
Yaguchi?
Mori?
Co?
Ty też podchodzisz do egzaminu?
Cholera.
Wyglądam beznadziejnie.
Nic ci nie jest?
- Pielęgniarka… - Nie trzeba.
Nie jest tak źle, jak wygląda.
Przepraszam. Pomóż mi.
Co?
Jesteś Yotasuke.
Nic ci nie jest?
Nie.
Jeśli źle się czujesz, idź do pielęgniarki.
Wezmę twoje rzeczy.
Możesz wstać?
Chodźmy na górę.
Jeśli nie dasz rady, idź do pielęgniarki.
Na razie.
Dlaczego aż tak ci pomogła?
Idziemy do tej samej sali.
To dla mnie wielka presja.
Przepraszam za kłopot.
Później przeproszę Kuwanę.
Sala otwarta.
Mówi, że jest otwarte.
To…
Rozdam wam zadania.
NARYSUJ COKOLWIEK Z TEJ SALI W POŁĄCZENIU Z MODELKĄ
Spodziewałem się. Akt.
Uspokój się.
Dobrze. Zaczynajmy.
Pierwszy dzień drugiego egzaminu na TUS.
Temat…
to akt.
Pani Oba, dawno nas nie było.
Przyszliśmy po rzeczy.
Faktycznie, dawno.
Trochę ważą. Dacie radę?
- Mam samochód. - Ja też.
A ja zakasam rękawy.
Dzisiaj drugi egzamin, prawda?
Zazdroszczę. Też bym chciała.
Jak pani myśli, jakie dostali zadanie?
Albo rzeźbę, albo akt.
Dlaczego?
Pierwsze zadanie to autoportret. Bardzo proste.
Rozumiem.
Niestety Okada idzie do Joshibi,
a ja w tym roku zostanę na kursie.
Yaguchi i inni będą ciężko pracować za nas. Boli!
Za co?
Weź odpowiedzialność za swoją pracę.
Sakuraba podchodziła do egzaminu już trzeci raz.
Co?
Nie nosi kombinezonów, żeby zaoszczędzić.
Co zamierzasz w tym roku?
Przez pół roku będę pracować dorywczo, żeby oszczędzić.
Na kurs będę chodzić tylko zimą i przed egzaminem.
Taki miałam plan.
Postanowiłam, że to moja ostatnia próba.
Przecież wymiatasz.
Idziesz do księgarni, która zatrudni cię na stałe?
Rozumiem. Powodzenia.
Przychodź, kiedy chcesz.
Pożyczę ci w tajemnicy sztalugę.
Egzaminy są wyczerpujące fizycznie.
Ubożsi kandydaci mają naprawdę ciężko.
Jeśli nie są wykończeni psychicznie,
czasem poddaje się ciało.
Te trzy dni…
Tylko trzy dni…
Trzymajcie się.
Akt.
To zadanie…
Gdyby się zastanowić,
to mam szczęście.
Pierwszy raz maluję nagą modelkę.
Ale ostatnio dużo myślę nagości.
Myślałem, że malując akt,
będę odczuwał podniecenie.
Ale gdy patrzę na nią jak na obiekt, łatwo mi przywyknąć.
Nagość.
Tak.
Kto widzi swoje nagie ja
i pokazuje je ludziom,
akceptuje siebie.
W całości, na dobre i na złe.
To prawda,
ale inaczej rysuje się swoje ciało,
a inaczej cudze.
Fuj.
Olej zaczyna śmierdzieć.
Spokojnie.
Autoportret z pierwszego egzaminu
miał być naszą interpretacją siebie.
Czyli to zadanie
to interpretacja
naszej estetyki, wartości, filozofii i wszystkich cech.
Nie mogę zebrać myśli.
Czy mogę zinterpretować nagość jako prawdziwe oblicze?
Olej musi wyschnąć.
Zacznę nakładać podkład.
Która godzina?
Cholera.
Nie mogę otworzyć oczu.
Szlag.
Zasnąłem.
Nie do wiary!
Ale ból głowy minął.
Mam trzy godziny. Z przerwą na lunch.
Zacznę później niż wszyscy.
Przywykłem do tego.
Zostały dwie godziny.
Została godzina.
Zostało 30 minut.
Zostało pięć minut.
Pierwszy dzień za nami.
Zostawcie rzeczy w szafce.
TOKIJSKI INSTYTUT SZTUKI
Naprawdę? Rozumiem.
Na razie.
Jestem wykończona.
Dobra robota.
Dacie radę odtworzyć tu swoje prace?
Omówimy je.
Szybko.
Akt?
Jak zawsze robiłam po swojemu.
Uchwyciłam ruch modelki.
Uwzględnij ulotne elementy
i baw się nimi.
Wziąłem pod uwagę akty w historii sztuki.
Tak to zrobiłem.
Oby nie wyszło zbyt sztywno, baw się tym.
To wszystko na dziś. Do widzenia.
Szybko.
Oba sensei.
Yaguchi nie przyszedł?
Nie martwcie się. Dzwonił do mnie.
Skupcie się na sobie.
Cholera.
Trochę wypocząłem,
ale kiedy wytężyłem oczy i mózg, by tworzyć,
zrobiło mi się niedobrze.
Yakkun?
Dzwoni twoja nauczycielka.
Yaguchi.
Jak się czujesz?
Bolą mnie oczy.
I głowa.
A pokrzywka…
Przezabawne.
Dlaczego akurat teraz?
Bo to właśnie ten moment.
To z przemęczenia i stresu.
Za dużo, jak na pierwszy dzień.
Yaguchi jest nowym absolwentem.
Może nie dać rady.
Oba sensei.
Potraktowałem nagość jako prawdziwe oblicze.
Ale to za mało, prawda?
- Cholera! - Yaguchi.
Nie poddajesz się.
Ale krzyczy.
Fakt, przeciętny motyw.
Wyślij mi e-mailem to, co narysowałeś.
NOWY E-MAIL: YAGUCHI
Kompozycja prawidłowa.
Ale rzeczywiście motyw jest przeciętny.
Znów rozbolała mnie głowa.
Yaguchi.
Chcesz to wykorzystać?
Wykorzystać?
IBUPROFEN OKŁADY CHŁODZĄCE
To o tym mówiła.
Yakkun.
Jak się czujesz?
O wiele lepiej.
Chętnie wzięłabym chorobę na siebie,
ale musisz wytrzymać.
Tylko się nie przemęczaj.
Dam radę.
Do zobaczenia.
TOKIJSKI UNIWERSYTET SZTUKI EGZAMINY
Cześć, Yotasuke.
Cześć.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Jak nowo narodzony.
Rozumiem.
Wczoraj wybrałem kompozycję i nałożyłem podkład.
Tak naprawdę rozpocznę egzamin dziś.
Dzieło sztuki składa się z trzech elementów.
To motyw, kompozycja i przedstawienie.
Jak dotąd mam kompozycję.
Drugi egzamin trwa trzy dni, po pięć godzin dziennie.
Pierwszy dzień zmarnowałem, zostało mi dziesięć godzin.
Muszę doszlifować motyw, zanim usiądę.
Yaguchi, ręka.
Zrobiłem to podświadomie.
Wytrzymaj te dwa dni.
Po tym wszystkim
będę grać w Pokémony i spać.
Daj dziś z siebie wszystko.
Sala otwarta.
Nagość jako prawdziwe oblicze.
Przeciętny motyw.
Co dla ciebie, Yaguchi,
oznacza prawdziwe oblicze?
Oba sensei.
Może to i prosty motyw,
ale nie mam czasu, żeby go zgłębić.
Mam zaległości.
Wykorzystaj to.
Inni już zaczęli malować, prawda?
To znaczy, że widzisz ich odpowiedzi.
Uspokój się, zanim zaczniesz malować.
Rozejrzyj się.
Jeszcze nie jest za późno, by określić motyw.
Co? Moment.
Nie zrobili aż takich postępów.
Szkicownik.
To oczywiste.
Pierwszego dnia kandydaci opracowywali motyw w szkicowniku.
Potem nałożyli podkład.
Nie widzę żadnych pomysłów.
Musi być choć jedna osoba,
która prawie kończy,
Dawno nie oglądałem jego prac,
ale Yotasuke jest niesamowity.
Mimo to
dostałem się do drugiego etapu
obok tego geniusza.
Zajmijcie miejsca.
Zaczynajcie.
Zaczyna się.
Zależało mi na kolejności. Motyw, kompozycja i przedstawienie.
Ale ryzykowałbym, że nie zdążę.
Nie mam wyboru. Określę motyw, malując.
Na razie skupię się na nagości jako prawdziwym obliczu.
Głównym elementem pracy będzie nagość.
Chcę, by podobała mi się najbardziej.
Co mam zrobić, by ją uatrakcyjnić?
Podczas pierwszego egzaminu postawiłem na intensywność.
Potrafi ona wpłynąć na atrakcyjność pracy.
Z drugiej strony
mało intensywna praca będzie mdła.
Mimo to
mój szkicownik jest pusty.
Zdążę?
Jak się przyjrzeć,
to modelka ma piękną skórę.
Gdy patrzyłem na swoje nagie ciało,
wyglądało żałośnie, jak gumka.
Każda skóra…
Dodawanie farb kreuje intensywność.
Nie mam czasu na takie dodatki.
W takim razie…
ukażę nagą skórę, odejmując.
W ten sposób oszczędzę dużo czasu.
Co więcej,
odkryję nagie płótno,
wyrażając, że „nagość to prawdziwe oblicze”.
Jeśli płótno ma wyglądać jak ludzka skóra,
potrzebna mi matowa, płaska powierzchnia wokół modelki.
Potem poprawię intensywność i uwydatnię pierwszy plan.
Werniks nada połysk i stworzy głębię pracy.
Pozostaje reszta elementów
i zgłębienie motywu.
Przerwa na lunch.
Wreszcie przerwa.
Twoje pudełko jest ogromne.
- To ty. - Nie zauważyłem,
że jesteśmy na tym samym piętrze.
Widziałeś Yaguchiego?
Rano, ale nie rozmawialiśmy.
Tak lepiej.
Też nie chce mi się gadać na egzaminie.
Straszne.
Jesteś zbyt wyluzowany, Hashida.
Zwłaszcza że to drugi dzień.
Zwykle podczas tego egzaminu
pierwszy dzień to kompozycja,
drugi to malowanie, a trzeci to ostatnie szlify.
Nadrobisz czas stracony pierwszego dnia,
ale jeśli użyjesz farb, które będą schnąć dnia trzeciego,
możesz popełnić nieodwracalne błędy.
Drugi dzień i tak jest ważny.
Yaguchi stracił pierwszy dzień i jest pod ścianą.
Martwisz się o Yatorę.
Cóż,
jeśli podda się podczas egzaminu, to jego wina.
Mój sukces nie ma nic wspólnego z jego porażką.
Mimo to
nazbyt dobrze rozumiem ból tworzenia.
Nie życzę mu porażki.
Niezręcznie.
Chyba nie powinienem z nim rozmawiać.
Yotasuke. Napij się herbaty.
Nie masz?
- Dziękuję. - Żyjesz?
Właśnie.
Czemu wtedy pomyliłem go z Mori?
Przez brwi? Przedziałek?
Czy oboje mają duże oczy?
Co?
Nic. Przerwa obiadowa już się kończy.
Racja.
Tęsknię za Mori.
Nie widziałem jej, odkąd skończyła szkołę.
Nieustannie tworzyła o modlitwie.
To byłaby dla niej łatwizna.
Odniosłaby się do modlitwy.
Jeśli coś jest dla mnie niebieskie,
to niech będzie, czy to jabłko, czy królik.
Nagość, swoboda dekorowania nagości i brzydoty.
Urocze, prawda?
Może nie o to chodziło pani Obie,
ale nie rozejrzałem się dość dobrze.
Nie widząc innych, założyłem,
że moje prawdziwe oblicze jest takie, jak wszystkich innych.
Nie lubię nagości ani ubrań jak Ryuji.
Nie potrafię się modlić jak Mori.
Moje nagie ciało jest żałosne jak gumka do ścierania.
Też jestem żałosny.
Boję się rozmawiać z ludźmi, jeśli nie mam argumentów.
Odpowiedź miałem od początku.
Nagość jest dla mnie żałosna i zawodna.
Noszę ubrania tylko dlatego, by skryć nagie ciało.
Ten obraz to mój świat widziany moimi oczami.
Dlaczego teraz to pojąłem?
Czy to nie oczywiste?
Jak z autoportretem.
To taka żałosna odpowiedź.
Ale to nic.
Nic? Na pewno?
Taki przeciętny obraz?
Daj spokój. To drugi egzamin.
Jeśli się nie wyróżnię bardziej niż na pierwszym,
nie będę wśród 55 wybranych.
Wiem o tym.
No to…
TERPENTYNA
Napisy: Konrad Szabowicz