‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ผ่านรอบแรกมาได้นี่โชคช่วยจริงๆ
‎ฮาชิดะ นายนี่ชวนยี้กว่าที่คิดนะเนี่ย
‎จะว่าไป ได้ยินว่าเซไกคุงก็ผ่านเหมือนกันนะ
‎โห
‎เก่งมากเลยนะ
‎อ๋อเหรอ…
‎ไม่ใช่อะไรหรอก ฉันน่ะดีใจนะ
‎พอพูดถึงทาคาฮาชิแล้ว ‎ยางุจินี่มีพิรุธขึ้นมาเชียวนะ
‎เอาเถอะ เอาเป็นว่ายินดีด้วยนะจ๊ะ
‎เหลือเวลาอีกห้าวันจะถึงการสอบรอบสอง
‎เดี๋ยวจะสัมภาษณ์กัน
‎ถ้ากังวลอะไรอยู่ก็มาคุยกันได้เลยนะ
‎สิ่งที่กังวลอยู่…
‎ยังไงก็คือสีแหละ
‎เพราะก่อนหน้านี้โดนครูเบรกมาแล้วน่ะสิ
‎แต่ยังไงก็ลองดูก่อนแล้วกัน
‎ยางุจิ!
‎สีเหรอ อื้ม ได้สิ
‎- อะไรนะครับ ‎- ก็รอบแรกมันจบไปแล้วนี่เนอะ
‎ถ้ารู้สึกคาใจขนาดนั้น ก็มาลุยกันดีกว่า
‎อืม ครูว่าก็ไม่เลวนะ
‎กังวลใจเรื่องอะไรเหรอ
‎แบบว่า ผลงานที่มีสีสันสวยงามเนี่ย
‎เขาใช้สีหลายๆ สี เท่มากเลยล่ะครับ
‎ผมไม่มีเซนส์เรื่องสีเลย
‎อืม ก็เพราะสีเป็นโลกที่ลึกล้ำน่ะนะ
‎ความสัมพันธ์แต่ละสี สัดส่วนที่ระบาย
‎รูปทรง องค์ประกอบ ‎วัสดุอุปกรณ์ แสง พื้นผิว
‎นอกจากนั้นก็มีอีกมากมาย ‎เปลี่ยนแปลงไปได้ไม่มีสิ้นสุด
‎แต่เหมือนที่ครูเคยบอกไปก่อนหน้านี้
‎ถ้าเราใช้อาวุธหลายอย่างเกินไป ‎ถึงจะวาดได้ดี แต่ภาพนั้นจะดูไม่ชัดเจน
‎ที่ครูเคยบอกว่าให้เลิกคิดเรื่องสีดีกว่า ‎ก็เพราะแบบนั้นแหละ
‎ยางุจิ นี่สีอะไรจ๊ะ
‎เอ่อ สีแดงครับ
‎- งั้น อันนี้ล่ะ ‎- สีแดงออกเหลืองหน่อยๆ เหรอครับ
‎สีออกจะสวยขนาดนี้ ‎แต่มองผ่านๆ ไปหมดเนี่ยนะ ไม่อยากเชื่อเลย
‎ความแตกต่างระหว่าง ‎คนที่ใช้สีเก่งกับไม่เก่ง
‎อยู่ที่ว่าคนคนนั้นขัดเกลาประสาทสัมผัส ‎ที่มีต่อสีได้หรือเปล่านั่นเอง
‎การใช้สีไม่ใช่แค่ระบายสีถมลงไปก็จบนะ
‎สีที่เยี่ยมยอดที่สุดสำหรับตัวเอง ‎ก็มีแต่ตัวเราเองที่รู้ใช่ไหมล่ะ
‎จริงด้วย
‎เรามองสีแบบไม่ได้ใส่ใจอะไรเท่าไรเลย
‎ขอบคุณครับ
‎- นี่ ยางุจิ ‎- ครับ
‎ช่วงนี้ได้เจออายุคาวะ ริวจิคุงบ้างไหม
‎ไม่นะครับ ไม่ได้เจอเลย
‎งั้นก็ไม่เป็นไร
‎อย่าลืมพักบ้างนะ
‎ลองไปดูสีตอนยังมีแรงบันดาลใจเรื่องสีดีกว่า
‎- พี่ชายคะ ‎- ว่าไงนะครับ
‎เราเคยเจอกันที่ไหนสักแห่งหรือเปล่าคะ
‎ตกใจหมดเลย!
‎ไม่ได้เจอกันนานเลย ยาโทระดูโทรมนะ
‎เจอเมื่อกี้ไป ไอ้ความรู้สึกคิดถึง ‎มันปลิวไปหมดเลยเหอะ
‎มาดูอุปกรณ์ศิลปะเหรอ
‎ใช่แล้วล่ะ
‎ยังพอมีเวลาจนกว่าจะถึงเวลานัด
‎ช่วยดูอุปกรณ์ศิลปะให้ไหม
‎(สีน้ำมัน)
‎ช่วงนี้ทำอะไรอยู่เหรอ
‎เราสอบตกรอบแรก ตอนนี้เลยทำงานพิเศษอยู่
‎จริงเหรอ
‎บางปีก็ไม่มีเด็กม.หกสอบ ‎สอบภาคจิตรกรรมญี่ปุ่นของเกไดติดเลยนะ
‎ยาโทระผ่านรอบแรกแล้วสิ
‎ถูๆ ไถๆ มาได้น่ะ
‎นั่นสีเวอร์มิลเลียนเหรอ
‎เราชอบสีนี้
‎ผงสีธรรมชาติของเวอร์มิลเลียน ‎คือแร่ที่เรียกว่า "ซินนาบาร์"
‎เป็นแร่สีแดงที่สวยมากเลยล่ะ
‎แม้จะสวย แต่ก็มีพิษ
‎ในสมัยก่อน เขาถึงกับเปรียบว่า ‎ถ้าต้องไปเหมืองแร่ซินนาบาร์เนี่ย
‎เท่ากับการต้องโทษประหารเลยล่ะ
‎ริวจิ ไหงดูน่ารักขึ้นเนี่ย
‎- จีบเหรอ ‎- ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย
‎จะว่าไป ครูที่โรงเรียนติวถามฉันด้วย ‎ว่าช่วงนี้ได้เจอกันหรือเปล่า
‎โทษที
‎ต้องไปแล้วล่ะ
‎ยาโทระ
‎ดีใจที่วันนี้ได้คุยกันนะ
‎พูดอะไรน่ะ ขนลุกน่า พอเลยเหอะ
‎ใจร้ายจังเลย
‎งั้นฝากสวัสดีครูที่โรงเรียนติวด้วยแล้วกันนะ
‎ไม่บอกให้หรอก
‎ไปสวัสดีครูเองสิ
‎ไม่ได้หรอก เราตัดสินใจ ‎ว่าจะไม่เข้าม.ศิลปะแล้วน่ะ
‎งั้นไว้เจอกันนะ
‎ไม่เห็นรู้มาก่อนเลย
‎เราตัดสินใจว่าจะไม่เข้าม.ศิลปะแล้วน่ะ
‎ม.ศิลปะต้องใช้เงินเยอะเป็นบ้าเลยนี่
‎แล้วก็ใช่ว่าจะต้องเรียนต่อมหาลัยด้วย
‎แต่ริวจิเป็นคนพาเราเข้าชมรมศิลปะไม่ใช่หรือไง
‎แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่า ‎เจ้านั่นจะต้องเดินในเส้นทางศิลปะต่อไปนี่
‎เรื่องนั้นน่ะ เรารู้ดีเลย
‎ทำไมเราถึงต้องเจอริวจิก่อนสอบด้วยเนี่ย
‎จะว่าไป
‎จำได้ไหมที่เพื่อนฉันเข้าโรงพยาบาล ‎เพราะพฤติกรรมการกินผิดปกติน่ะ
‎- อืม ‎- ยัยนั่นอาการดีขึ้นหน่อยแล้วล่ะ
‎เอ๊ะ จริงเหรอ ดีใจด้วยนะ
‎ได้ยินว่าตัดใจเรื่องเข้าม.ศิลปะ
‎แล้วไปทำงานพิเศษที่โรงเรียนศิลปะแน่ะ
‎ฉันล่ะดีใจกับเขาด้วยจริงๆ
‎ถึงจะวาดรูปเก่ง
‎วาดมานานหรือชอบวาดรูปมากก็เถอะ
‎ถ้าการต่อสู้มันทรมาน
‎เราก็ไม่จำเป็นต้องเลือกมันก็ได้นี่เนอะ
‎การเลือกทางที่ตัวเองไม่ต้องฝืน ‎ยากกว่าที่คิดใช่ไหมล่ะ
‎จริงด้วย
‎ดีแล้วแหละ
‎เราเอาความรู้สึกของตัวเองไปยัดเยียดให้ริวจิ
‎หมายความว่าเจ้านั่น
‎ก็เลือกด้วยตัวเองได้แล้วหรือเปล่านะ
‎(สีน้ำเงินโคบอลต์ เหลืองส้ม)
‎ไม่ใช่แค่ระบายสีถมๆ ไป
‎การเลือกที่จะไม่เลือกก็สำคัญพอๆ กัน
‎พอมาลองคิดๆ ดู
‎มันก็เรื่องแค่นี้เอง
‎ถ้าเราขัดเกลาทุกประสาทสัมผัสของตัวเอง
‎เราจะค่อยๆ เข้าใจว่า ‎เราอยากจะให้ความสำคัญกับอะไร
‎สีแต่ละสี
‎จุดประกายต่างๆ ในใจเรา
‎แต่ว่า เราไม่ได้เลือกสีนั้น ‎เพราะเอามาระบายแล้วสวย
‎ระหว่างสีแดงที่ดูชุ่มชื้น
‎สีแดงที่ดูน่าหวาดหวั่น
‎และสีแดงที่ดูมีชีวิตชีวา
‎เราจะเลือกสีแดงแบบไหนดี
‎เราอยากจะใช้สีแดงเพื่อแสดงอะไรออกมากันแน่
‎ไหวน่า
‎เราเลือกสีได้ดีแน่
‎(เวอร์มิลเลียน)
‎ริวจิเองก็…
‎เลือกได้ดีแล้วแหละ
‎อ้าว คนที่ปฏิเสธยูกะจังนี่นา
‎อ้อ คนที่เคยเจอที่ศูนย์สอบ
‎โอ้ จำฉันได้ด้วยเหรอ
‎ได้ยินว่าเด็กม.หกที่ผ่านรอบแรก ‎ของภาคจิตรกรรมญี่ปุ่นมีแค่ยัยนี่ล่ะ
‎เอ๊ะ จริงเหรอ
‎จริงสิ
‎เอ้อ น่าเสียดายแทนยูกะจังจังเลยเนอะ
‎อ้อ อืม
‎แต่มันจี๊ดมากเลยแหละ
‎เห็นว่าวาดแค่กากบาทลงบนกระดาษวาดรูป
‎ออกจากห้องสอบของเกไดกลางคันด้วย
‎โคตรเท่เลย
‎ฉันอยากให้กรรมการให้ผ่านมากเลยล่ะ
‎เอ๊ะ ว่าไงนะ
‎สุดยอดไปเลย มาม่าซัง
‎ไปหาเด็กหน้าตาน่ารักขนาดนี้มาจากไหนเนี่ย
‎ถ้างั้นช่วยสั่งแชมเปญให้หน่อยได้ไหมคะ
‎อย่าเอาแต่สนใจสาวๆ สิลุง
‎ขอตัวแป๊บนะค้า
‎ฮัลโหล ยาโทระ มีอะไรเหรอ
‎นี่ ฉันมีเรื่องอยากจะถาม
‎ถามอะไร
‎ตอนสอบ…
‎อ๋อ เรื่องวาดกากบาทแล้วกลับบ้านเลยน่ะเหรอ
‎อือ
‎- ถ้าใช่แล้วไง ‎- เอ๊ะ
‎แค่นี้ใช่ไหม จะวางแล้วนะ
‎เอ่อ คือว่า…
‎- มีอะไรที่อยากให้ฉันทำให้ไหม ‎- หา
‎อะไรเล่า
‎เรื่องที่อยากให้ทำให้เหรอ
‎ถ้างั้น…
‎มาหาหน่อยสิ
‎ตอนนี้เลย
‎ตอนนี้เลย…
‎- คงไม่ได้หรอก ‎- นั่นสินะ
‎ว่าจะให้มาช่วยเพิ่มยอดขายของร้านสักหน่อย
‎ไม่ได้เหรอจ๊ะเนี่ย
‎แกนี่นะ!
‎แต่ว่า…
‎เพราะเป็นแบบนี้นี่แหละ ยาโทระ
‎ถึงเธอจะเจอคนที่กำลังจะจมน้ำ
‎เธอก็คงไปเอาห่วงชูชีพมาให้
‎แต่เธอจะไม่โดดลงทะเลไงล่ะ
‎ต่อให้มีคนเปลือยกายร้องไห้อยู่
‎เธอก็คงหาเสื้อผ้าไปคลุมตัวเขา ‎แล้วฟังเรื่องที่เขาเล่า
‎แต่เธอจะไม่มีทางถอดชุดของตัวเองออกแน่
‎จะบอกอะไรให้นะ
‎เธอเป็นคนสุขุม ซึ่งมันก็ถูกต้องแล้วล่ะ
‎เพราะถูกต้องไง เธอถึงได้ดีเลิศน่ะ
‎ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอก็ดีเลิศเสมอนั่นแหละ
‎แต่ว่านะ ถ้าทำได้แต่พูด ‎จากมุมที่ตัวเองมองว่าถูกแล้วล่ะก็
‎เราก็ไม่มีอะไรจะพูดด้วยทั้งนั้น
‎สอบก็สู้ๆ นะจ๊ะ
‎ราตรีสวัสดิ์
‎พอสอบตกปุ๊บก็เที่ยวกลางคืนเลยเหรอ
‎- ไปทำงานพิเศษมาเหอะ ‎- ทำงานพิเศษเหรอ
‎ใส่เสื้อผ้าแบบนั้นน่ะเหรอ
‎มันหยามพวกเราอยู่ยังไงล่ะ
‎ทำมาเป็นพูดว่าอยากวาดจิตรกรรมญี่ปุ่น ‎เหมือนคุณแม่
‎อุตส่าห์ปล่อยให้ทำอะไรตามใจชอบ
‎เหนื่อยชะมัด
‎ยูกะจัง
‎ค่า
‎ไปทำงานมาเหรอ เหนื่อยแย่เลย
‎หนาวใช่ไหมล่ะจ๊ะ
‎น้ำเชื่อมผลคะรินใส่น้ำร้อนจ้ะ
‎ยูกะจัง ถึงปีนี้จะพลาดไป
‎แต่ไว้ลองใหม่ก็ได้จ้ะ
‎หลานวาดรูปเก่งจะตายไป
‎คราวหน้าย่าจะสอนวิธีเลือกพู่กันดีๆ ให้นะ
‎ในบ้านนี้ มีแค่ย่าคนเดียวที่ใจดีกับผม
‎แต่ยูกะจังที่อยู่ในความคิดของย่า
‎คือยูกะจังอายุเจ็ดขวบ ‎ที่ชื่นชอบการวาดรูปเป็นที่สุด
‎งั้นคราวหน้าไปร้านขายอุปกรณ์ศิลปะกันนะ
‎ย่า…
‎ผมจะไม่เข้าม.ศิลปะแล้วนะ
‎พูดไม่ออกอีกแล้ว
‎เราไม่มีสิทธิ์ไปหัวเราะยาโทระ ‎ที่ปิดบังเรื่องจุดมุ่งหมายหลังเรียนจบกับพ่อแม่สินะ
‎ยาโทระ…
‎จะโทรมาทำไมเนี่ย
‎ใครก็ได้
‎ใครสักคนที่ต่อให้เราดึงดันจะไม่ไป
‎แต่ขอให้ช่วยฉุดเราออกไป ‎จากโลกใบนี้หน่อยได้ไหม
‎อร่อยจัง
‎โธ่เว้ย
‎ไม่น่าโทรไปเลยจริงๆ
‎อรุณสวัสดิ์จ้า
‎นี่ๆ รู้ไหมว่าเขากำหนดเพศ ‎ของพวกจระเข้หรือเต่าจากอะไร
‎ได้ยินว่ามันกำหนดเพศจากอุณหภูมิ ‎ตอนที่ยังเป็นไข่ยังไงล่ะ
‎สุดยอดเลยเนอะ
‎เอาละ อีกสองวันจะถึงวันสอบ
‎จะต้องวาดอีกสี่ภาพ
‎ก่อนหน้านี้ก็เคยบอกไปแล้ว
‎รอบสองจะสนใจว่าเราคิดอะไรขณะวาด
‎มากกว่ารอบแรก
‎หรือก็คือ
‎มีโอกาสที่สมุดสเก็ตช์จะกลายเป็น ‎จุดสำคัญที่ทำให้เราสอบติดยังไงล่ะ
‎ดังนั้น วันนี้เราจะมาคอมเมนต์สมุดสเก็ตช์กันจ้ะ
‎เอ๊ะ เอาจริงเหรอครับ
‎งั้นครูจะวางผลงาน ‎สำหรับดูเป็นแนวทางไว้ตรงนี้นะ
‎พยายามเข้าล่ะ
‎สมุดสเก็ตช์เหรอ
‎เราคิดว่ามันคงจะช่วย ‎เพิ่มคะแนนพิเศษให้ได้อยู่หรอก
‎แต่การร่างภาพเนี่ยมันก็แค่การจดบันทึกนั่นแหละ
‎มันจะต่างอะไรมาก…
‎- หา ‎- โอ้
‎นี่ของพี่สาวคุณคุวานะนี่นา
‎เอ๊ะ เดี๋ยวนะ
‎สมุดสเก็ตช์ของทุกคนงานดีจังเลย
‎ไม่หรอก
‎ก็เพราะมีข่าวลือว่าพี่สาวฉัน ‎ได้ที่หนึ่งเพราะสมุดสเก็ตช์นั่นน่ะ
‎เป็นเคสพิเศษแหละนะ
‎เอ่อ แต่ว่า…
‎เล่มที่มีแต่ตัวอักษร
‎เล่มที่เหมือนกับสมุดภาพ
‎เพราะมีหลายต่อหลายหน้า
‎เลยสื่อออกมาได้ตรงๆ
‎ว่าต้องการแสดงอะไรออกมา ‎ได้ดีกว่าภาพเพียงภาพเดียว
‎แถมยังออกมาดูเป็นตัวของตัวเองสุดๆ อีก
‎แย่แล้วสิ
‎สมุดสเก็ตช์ของเราธรรมดาสุดๆ เลย
‎เดี๋ยวฉันไปดูสมุดสเก็ตช์ที่อยู่ ‎ในห้องเก็บเอกสารเพิ่มหน่อยนะ
‎เอ้อ ฉันไปด้วยสิ
‎เที่ยงแล้วสินะ
‎ไปหาอะไรกินกันไหม
‎เดี๋ยวฉันไปร้านสะดวกซื้อเอา
‎ฉันยังรองพื้นก่อนลงสีน้ำมันไม่เสร็จเลย
‎โธ่ น่าเสียดาย
‎ยาโทระเป็นนักเรียนดีเด่นจริงๆ
‎ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอก็ดีเลิศเสมอนั่นแหละ
‎นี่ ที่พูดนั่นหมายความว่ายังไง
‎อ้อ โทษที
‎พอดีเมื่อวานเพื่อนฉันก็บอกแบบเดียวกันมาน่ะ
‎บอกว่า ถ้าฉันเจอคนที่กำลังจะจมน้ำ
‎ฉันก็คงไปเอาห่วงชูชีพมาให้
‎แต่จะไม่โดดลงไปในทะเลน่ะ
‎เฮ้ย
‎ฉันโคตรเข้าใจเลยล่ะ
‎ตลกชะมัด
‎แต่ว่านะ
‎พกห่วงชูชีพมาด้วยมันก็ดีแล้วนี่นา
‎นั่นก็จริง
‎แต่ว่า
‎ความทรมานตอนที่กำลังจะจมน้ำ ‎หรือความมืดมิดใต้ทะเลเนี่ย
‎มีแต่คนที่เคยจมน้ำเท่านั้นแหละ ‎ถึงจะเข้าใจกันได้ใช่ไหมล่ะ
‎ถ้าอยากจะพูดคุยกับคนคนนั้น
‎ยาโทระก็ต้องโดดลงไปเท่านั้นแหละ
‎แต่ก็นะ
‎ฉันไม่รู้ว่าจำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นไหม
‎ฉันไปกินข้าวเที่ยงก่อนล่ะ
‎อะไรเล่า
‎ให้สละทุกอย่างเพื่อเจ้านั่นงั้นเหรอ
‎มันอะไรกัน
‎แล้วเราจะไปใส่ใจอะไรขนาดนั้น
‎ตั้งสมาธิไม่ได้เลย
‎ขอล่ะ ให้เราได้มีสมาธิทีเถอะ
‎เราต้องเพิ่มรายละเอียด ‎ในสมุดสเก็ตช์มากกว่าทุกที
‎เอาละ มาเริ่มคอมเมนต์กันได้เลยจ้า
‎ของยางุจิน่าสนใจมากเลย
‎ไม่หรอก ธรรมดาจะตายไป
‎จะว่าไป เล่มนั้นเขียนละเอียดมากเลยนะ
‎ฉันว่าเล่มนั้นเฉยๆ นะ
‎ฉันก็ว่าเล่มที่คุณคุวานะถืออยู่ดีกว่านะ
‎แต่ว่าเล่มนี้มีรายละเอียดเยอะกว่า
‎- ยาโทระใช้สีสวยจังเลยนะ ‎- จริงเหรอ
‎ถ้าไม่ลองสัมผัสสิ่งที่ไม่เป็นตัวเองดู
‎โลกของเราก็จะไม่เปิดกว้างออกไปนะ
‎ยิ่งไปกว่านั้น
‎ข้อดีของตัวเองน่ะ ‎คนอื่นมักจะหาเจอเยอะกว่าที่เราคิดนะ
‎ริวจิดูน่าจะถนัดอะไรแบบนี้
‎จะว่าไป
‎เราไม่ได้ดูผลงาน ‎ของริวจิมาตั้งแต่ม.ห้าแล้วนะเนี่ย
‎ขอโทษนะจ๊ะ
‎เราคงให้ดูผลงานของนักเรียนปัจจุบัน ‎โดยพลการไม่ได้หรอกจ้ะ
‎นั่นสินะครับ
‎อ้าว
‎เราเจอกันอีกแล้วนะ
‎นี่
‎เธอมีรูปงานของริวจิบ้างไหม
‎นายเป็นสตอล์กเกอร์เหรอ
‎เปล่านะ คือ…
‎- แต่ฉันก็พอมีรูปอยู่หรอกนะ ‎- จริงเหรอ
‎พอดีฉันเป็นสตอล์กเกอร์ของยูกะจังน่ะ
‎นี่เลย
‎นี่มันไม่ใช่ภาพจิตรกรรมญี่ปุ่นนี่
‎เอาแบบนั้นเหรอ
‎เอ้านี่
‎เอ๊ะ
‎ทำไมรู้สึกเหมือนภาพก่อนหน้า…
‎ฉันชอบภาพก่อนหน้ามากกว่าล่ะ
‎เหมือนกันเลย
‎จะว่าไป ยูกะจังดูทรมาน ‎เวลาเรียนคาบจิตรกรรมญี่ปุ่นจะตาย
‎ตอนพักก็เอาแต่วาดรูปเสื้อผ้าตลอดเลยล่ะ
‎เอ๊ะ
‎งั้นทำไมเจ้านั่นเลือกเรียนจิตรกรรมญี่ปุ่นล่ะ
‎แม่!
‎- ของในห้อง… ‎- ฉันไม่รู้เรื่อง
‎ฝีมือพ่อแกต่างหากล่ะ
‎ทำแบบนี้ ละเมิดสิทธิมนุษย…
‎พ่อ…
‎ใช้โอกาสนี้กลับมาเป็นปกติซะทีเถอะ
‎คงต้องหนีออกจากบ้านแล้วล่ะ
‎มีแค่ทางนั้นทางเดียว…
‎ยูกะจัง
‎ย่าเปิดประตูนะ
‎ย่า
‎ย่าเก็บอุปกรณ์ศิลปะที่แสนสำคัญของยูกะจัง
‎มาได้เท่านี้จ้ะ
‎คุณแม่คะ ทำไมทำตามใจชอบแบบนี้ล่ะคะ
‎ถ้าหลานไม่มีอุปกรณ์วาดภาพ ‎ก็ลำบากแย่เลยเนอะ ยูกะจัง
‎อืม
‎อย่าร้องเลยจ้ะ
‎ขอโทษนะ
‎แม่
‎ขอล่ะ อย่าเอาของพวกนี้ไปทิ้งอีกนะ
‎อะไรล่ะ บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไรจะคุยด้วยไงล่ะ
‎ทำไมเสียงเป็นแบบนั้นล่ะ
‎ร้องไห้เหรอ
‎ไม่รู้สิ
‎ตอนนี้อยู่ไหน
‎ไม่รู้สิ ที่ไหนล่ะเนี่ย
‎จะมาหาเหรอไง
‎ไม่สมเป็นนายเลยนะ
‎วันมะรืนจะสอบแล้วไม่ใช่หรือไง
‎ใช่ไง
‎ฉันไม่อยากจะสอบ ‎แบบยังมัวแต่กังวลเรื่องริวจิหรอกนะ
‎อะไรเล่า นายน่ะฉันโทรมาหาอยู่ได้
‎ถ้าให้ฉันพูดว่า "อยากเจอ" ‎มันยิ่งไม่สมเป็นฉันเลยเหอะ
‎ฟังนะ
‎ฉันน่ะ ถ้าฉันเจอใครที่กำลังจะจมน้ำ
‎ฉันจะไปเอาห่วงชูชีพมาให้ ‎แต่ไม่โดดลงไปหรอก
‎ถ้าโดดลงไป ก็อาจจะจมไปพร้อมกันก็ได้นี่
‎แต่ถ้าเหลือแค่ทางเดียวเท่านั้นที่จะช่วยได้
‎ฉันก็จะกระโจนลงไปแน่!
‎ตอนนี้อยู่ไหน
‎- ไง ‎- จะไปไหน
‎ร้านแฮมเบอร์เกอร์หน้าสถานีน่าจะเปิดถึงห้าทุ่ม…
‎ยาโทระ
‎หืม
‎วันนี้ฉันจะไม่กลับบ้านนะ
‎อ้อ งั้นเหรอ
‎ยาโทระ
‎ถ้านายไม่มีทางเลือกนอกจากต้องโดดลงไป ‎นายจะโดดลงไปได้จริงๆ เหรอ
‎หมายความว่ายังไงเนี่ย
‎ไปจมน้ำด้วยกันไหม
‎ไปทะเลกัน
‎ฉันไม่จมหรอกนะ
‎เพราะฉันจะว่ายน้ำให้ไม่จมไงล่ะ
‎ถ้ากลับมาทันช่วงกลางวันพรุ่งนี้ ‎จะวาดได้อีกหนึ่งภาพ
‎อะไรล่ะ
‎ไม่ขึ้นมาเหรอ
‎คำบรรยายโดย: ฉัตรียา ธนากิจเจริญสุข