SERIAL NETFLIX
Nie do wiary, że zdałem pierwszy egzamin.
Jesteś obrzydliwy, Hashida.
Podobno Sekai też zdał.
Tak?
Wspaniale.
Rozumiem.
Cieszę się.
Yaguchi, dziwnie się zachowujesz, kiedy ktoś wspomina o Takahashim.
Gratulacje.
Do drugiego egzaminu macie pięć dni.
Jestem do dyspozycji.
Jeśli coś was martwi, mówcie.
Martwi mnie coś.
Kolory.
Ostatnio mnie zniechęciła.
Ale spróbuję jeszcze raz.
Yaguchi!
Kolory? Jasne.
- Co? - Pierwszy egzamin za nami.
Jeśli to cię trapi, omówmy to.
Wygląda nieźle.
Co cię martwi?
W dobrej kolorowej pracy
barwy mieszają się w ciekawy sposób.
Nie mam wyczucia koloru.
Cóż, używanie kolorów jest skomplikowane.
Relacje, podział,
kształt, kompozycja, materiał, światło, faktura. To nie wszystko.
Dzięki kolorom można stworzyć nieskończenie wiele wariacji.
Jednak, jak już mówiłam,
zbyt wiele sztuczek sprawi, że praca stanie się niejednoznaczna.
Dlatego mówiłam, żebyś nie skupiał się na kolorach.
Yaguchi, jaki to kolor?
- Czerwony? - No dobrze.
- A ten? - Żółtawoczerwony?
Nie do wiary, że tak mało wiesz o tym pięknym kolorze.
Artystę, który potrafi używać kolorów,
wyróżnia wyostrzone poczucie koloru.
Nie wystarczy zalać pracy kolorami.
Tylko ty wiesz, jaki kolor ci pasuje.
Ma rację.
Nie przyjrzałem się kolorom.
Bardzo dziękuję.
- Yaguchi. - Tak?
Spotkałeś się z Ryujim Ayukawą?
Dawno się nie widzieliśmy.
No to w porządku.
Odpocznij czasem.
Może powinienem pójść po farby, póki wciąż myślę o kolorach.
- Proszę pana. - Tak?
Czy my się skądś znamy?
Co za niespodzianka!
Kopę lat. Zmizerniałeś, Yatora.
A już miałem się ucieszyć na twój widok.
Kupujesz przybory?
Tak.
Mam spotkanie, ale zdążę.
Iść z tobą?
FARBY OLEJNE
Co u ciebie?
Mam pracę. Pierwszy egzamin mi nie poszedł.
Naprawdę?
Czasem nie przyjmują nowych absolwentów na kurs sztuki japońskiej na TUS.
Zdałeś egzamin?
Jakimś cudem.
To cynober.
Lubię ten kolor.
Ten barwnik wytwarzano z cynabarytu.
To piękny czerwony minerał.
Ale pomimo piękna jest trujący.
Kiedyś praca w kopalni cynabarytu
była równoznaczna z karą śmierci.
Pięknie wyglądasz.
- Flirtujesz ze mną? - Nie o to mi chodziło.
Nauczycielka pytała, czy się ostatnio widzieliśmy.
Przepraszam.
Muszę iść.
Yatora!
Fajnie, że pogadaliśmy.
Nie strasz mnie.
Jesteś wredny.
Do widzenia. Pozdrów nauczycielkę.
Nie pozdrowię.
Odwiedź ją.
Nie mogę. Odpuściłom studia artystyczne.
Do widzenia. Na razie.
Nie wiedziałem.
Odpuściłom studia plastyczne.
To strasznie drogie studia.
A przecież nie są obowiązkowe.
Gdyby nie Ryuji, nie poszedłbym na kółko artystyczne.
To nie znaczy, że nadal ma się zajmować sztuką.
Przecież wiem.
Czemu spotkaliśmy się przed egzaminem?
A właśnie.
Pamiętasz moją przyjaciółkę z zaburzeniami odżywiania?
- Tak. - Już ma się lepiej.
Naprawdę? To dobre wieści.
Zrezygnowała ze szkoły plastycznej
i dorabia na kursie rysowania.
Naprawdę się cieszę.
Nawet jak ktoś umie malować,
robi to ciągle i lubi to robić,
ale nie lubi rywalizacji,
nie musi wybierać tej drogi.
Trudno wybrać łatwe rozwiązanie.
Masz rację.
Cieszę się.
Narzucałem Ryuji swoje uczucia.
A potrafi podjąć własną decyzję.
KOBALTOWY ŻÓŁTOPOMARAŃCZOWY
Nie chodzi tylko o przelanie koloru.
Trzeba umieć ich nie wybrać.
Jak się zastanowić,
to oczywiste.
Wyostrzając wszystkie zmysły,
powoli zaczynam rozumieć, co jest dla mnie ważne.
Każdy kolor rozpala moje serce.
Nie wystarczy dobierać tych, które są ładne.
Wybrać wilgotną czerwień?
A może tę przerażającą?
Albo rześką?
Którą czerwień?
Co chcę nią wyrazić?
Dam sobie radę.
Dokonam właściwego wyboru.
CYNOBER
Jestem pewny,
że Ryuji też wie, co robi.
Gość, który rzucił Yukę.
Poznaliśmy się na teście.
Pamiętasz mnie.
Jako jedyna nowa zdała pierwszy egzamin ze sztuki japońskiej.
Serio?
Serio.
Szkoda Yuki.
Tak.
Ale to był rock and roll.
Yuka narysowało na płótnie znak „X”.
I wyszło z sali.
Kozacko.
Powinni przyjąć Yukę.
Co takiego?
Jesteś wspaniała.
- Gdzie znalazłeś taką ładną dziewczynę? - Naprawdę?
To może zamówisz mi szampana?
Za dużo czasu spędzasz z tą nową.
Przepraszam.
Halo, Yatora? O co chodzi?
Chcę cię o coś spytać.
O co?
Na egzaminie…
Narysowałom krzyżyk i wyszłom?
Tak.
- Co z tego? - Co?
Muszę kończyć, jeśli to wszystko.
Czekaj. Może…
- Mogę coś dla ciebie zrobić? - Co?
Co cię tak bawi?
Zrobić coś dla mnie?
No cóż.
Spotkajmy się.
Teraz.
Teraz?
- Nie mogę. - Wiedziałom!
Chciałom, żebyś wydał co nieco na barze.
Cóż, pech.
Co za małpa.
Cóż.
Taki właśnie jesteś, Yatora.
Jeśli ktoś tonie,
rzucisz mu koło ratunkowe,
ale sam nie rzucisz się w toń.
Jeśli ktoś płacze nago,
dasz mu ubrania i go wysłuchasz,
ale sam się nie rozbierzesz.
Powiem ci coś.
Owszem, jesteś opanowany.
Doskonały, bo postępujesz właściwie.
Jesteś wzorowym uczniem.
Ale jeśli to jedyna perspektywa, jaką znasz,
to nie mam ci nic do powiedzenia.
Powodzenia na egzaminie.
Dobranoc.
Szlajasz się po mieście po niezdanym egzaminie?
- Pracowałom. - „Pracowałeś”?
W takim stroju?
Zawsze patrzył na nas z góry.
Chciał tworzyć japońską sztukę, jak jego mama.
Dlatego mu pozwalaliśmy.
Jestem wykończone.
Yuka.
Idę.
Po pracy? Pewnie padasz z nóg.
Nie jest ci zimno?
Przyniosłam herbatę z syropem z pigwy.
Yuka, egzamin ci nie poszedł,
ale możesz go powtórzyć.
Sztuka to twój żywioł.
Kiedyś pokażę ci, jak wybrać odpowiedni pędzel.
W mojej rodzinie tylko babcia jest dla mnie miła.
Ale w jej oczach
nadal mam siedem lat i uwielbiam tworzyć.
To chodźmy kiedyś na zakupy.
Babciu,
zrezygnowałom ze studiowania sztuki.
Nie mogłom jej znów powiedzieć.
Nie mam prawa śmiać się z Yatory za ukrywanie planów.
Yatora.
Czemu zadzwonił?
Chciałobym,
żeby ktoś
siłą zabrał mnie z tego świata.
Dobre.
Cholera.
Niepotrzebnie zadzwoniłem.
Dzień dobry!
Wiecie, jak określa się płeć krokodyla lub żółwia?
Zależnie od temperatury jajka.
Niesamowite, co?
Dobrze. Egzamin za dwa dni.
Macie do zrobienia cztery prace.
Jak już mówiłam,
drugi egzamin sprawdza proces myślowy stojący za waszymi pracami
znacznie bardziej niż pierwszy.
Innymi słowy,
szkicowniki mogą wam zapewnić miejsce.
Dlatego dziś otwarcie ocenimy wasze szkicowniki.
Co? Serio?
To prace do porównania.
Powodzenia!
Szkice?
Przydadzą się dodatkowe punkty.
Ale szkice to takie notatki, prawda?
Różnią się…
- Co? - No tak.
To szkicownik starszej siostry Kuwany.
Chwileczkę.
Czy każdy z tych szkicowników jest tak dobry?
Nie.
Mówią, że to dzięki niemu moja siostra dostała komplet punktów.
Jest wyjątkowa.
Mimo wszystko…
W tym są tylko słowa.
Ten wygląda jak komiks.
Tu jest wiele stron.
Bezpośrednio pokazują,
co artysta chciał przekazać. To nie tylko jeden rysunek.
Wszystkie są wyjątkowe.
Cholera.
Mój szkicownik jest przeciętny.
Przejrzę szkicowniki w bibliotece.
Pójdę z tobą.
Już pora lunchu.
Wyskoczymy coś zjeść?
Ja wezmę coś ze sklepu.
Jeszcze nie skończyłem podmalówki.
Szkoda.
Wzorowy z ciebie uczeń.
Zawsze byłeś wzorowym uczniem.
Co masz na myśli?
Przepraszam.
Ktoś powiedział mi wczoraj coś podobnego.
Gdyby ktoś tonął,
rzuciłbym mu koło ratunkowe,
ale nie wskoczyłbym do morza.
Hej!
Rozumiem, o co chodzi.
Przezabawne.
Ale tak serio,
koło ratunkowe to dobry pomysł.
To prawda.
Ale tylko ci, którzy sami tonęli,
znają cierpienie tonącego i strach przed morskimi falami.
Jeśli chcesz ich zrozumieć,
musisz sam rzucić się do wody.
Cóż,
nie wiem, czy to konieczne.
Idę na lunch.
Że co?
Czemu muszę wszystko poświęcić dla Ryuji?
Co to ma znaczyć?
I dlaczego tak się przejmuję?
Nie mogę się skupić.
Po prostu się skup.
Muszę zrobić parę szkiców.
Rozpocznijmy ocenę.
Twój mi się podoba, Yaguchi.
Gdzie tam, jest byle jaki.
Tamten jest bardziej szczegółowy.
Taki sobie.
Też wolę ten Kuwany.
Ale w tym szczegółowym
- ładnie dobrałeś kolory. - Serio?
Aby poszerzyć perspektywę,
musisz doświadczyć czegoś, czego nie znasz.
Poza tym
czasem inni zauważą twoje mocne strony.
Ryuji świetnie to idzie.
W sumie
nie widziałem jego prac od drugiej klasy liceum.
Przykro mi.
Nie wolno przeglądać cudzych prac bez pozwolenia.
No tak.
O proszę.
Znowu się spotykamy.
Cześć.
Masz może zdjęcia prac Ryuji?
Jesteś stalkerem?
Nie! No…
- Mam kilka. - Serio?
Bo stalkuję Yukę.
Proszę.
To nie jest japońska sztuka.
O to chodzi.
Proszę.
Co?
Ta pierwsza była…
Pierwsza jest lepsza.
Też tak myślę.
Yuka czuło się niekomfortowo na lekcjach sztuki japońskiej.
Yuka zawsze coś szkicowało na przerwach.
Co?
Dlaczego wybrało sztukę japońską?
Mamo!
- Moje rzeczy… - Mnie nie pytaj.
To twój ojciec.
To naruszenie praw człowieka.
Ojcze.
Wykorzystaj tę okazję, by znormalnieć.
Muszę się stąd wynieść.
To jedyny sposób.
Yuka,
otworzę drzwi.
Babciu.
Twoje cenne przybory.
Tyle udało mi się uratować.
Mamo, niepotrzebnie.
Bez przyborów sobie nie poradzisz. Prawda, Yuka?
Tak.
Chodź tu. Nie płacz.
Przepraszam.
Mamo.
Nigdy więcej ich nie wyrzucaj.
Mówiłom. Nie mam ci nic do powiedzenia.
Masz dziwny głos.
Płaczesz?
Nie wiem.
Gdzie jesteś?
Kto wie?
Przyjdziesz do mnie?
To do ciebie niepodobne.
Masz egzamin za dwa dni.
Zgadza się.
Ale nie chcę zdawać egzaminu, martwiąc się o ciebie.
To nie fair. To ty wydzwaniałeś.
Jest mi jeszcze trudniej proponować spotkanie.
Posłuchaj.
Gdyby ktoś tonął,
rzuciłbym koło ratunkowe, ale nie skoczyłbym na ratunek.
Bo jeśli skoczę, oboje możemy utonąć.
Ale jeśli nie ma innego sposobu,
skoczę bez wahania!
Gdzie jesteś?
- Hej. - Dokąd idziemy?
Knajpa przed stacją jest czynna do 23.
Yatora.
Tak?
Dziś nie wrócę do domu.
Rozumiem.
Yatora.
Na pewno skoczysz, jeśli nie będziesz miał wyboru?
Co masz na myśli?
Czas utonąć.
W morzu.
Nie utonę.
Będę płynął, by utrzymać się na powierzchni.
Jeśli wrócę jutro w południe, zdążę namalować jedną pracę.
To jak?
Idziemy?
Napisy: Konrad Szabowicz