‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(สถาบันศิลปะโตเกียว)
‎คุณยางุจิลงเป็นคอร์สสีน้ำมัน
‎คุณอายุคาวะเป็นคอร์สจิตรกรรมญี่ปุ่นใช่ไหมคะ
‎ครับ
‎ในคาบเรียนแรก ทุกหลักสูตรจะเรียนรวมกันค่ะ
‎บรรยากาศต่างกับที่ชมรมศิลปะเลยแฮะ
‎ทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ตั้งเป้าจะเข้าม.ศิลปะนี่นะ
‎ก็แหงอยู่แล้วสิ
‎แต่ก็ดีกว่าเอาแต่วาดเส้นไปเรื่อยเปื่อยแหละ
‎บรรยากาศตึงเครียดแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน
‎จากนี้ไป จะให้ใช้แท่งถ่านหรือดินสอ ‎วาดภาพหุ่นปูนปลาสเตอร์ค่ะ
‎หนึ่งชั่วโมงสุดท้ายจะมาวิจารณ์งานกันค่ะ
‎ถ้าอยากถามอะไรก็ถามได้เลยนะคะ
‎ขอโทษครับ
‎ภาพแรเงาหุ่นนี่ ‎แค่วาดไปตามที่เห็นเลยใช่ไหมครับ
‎ใช่แล้วค่ะ
‎งั้นจะเริ่มเช็กชื่อแล้วนะคะ
‎งั้นเหรอ
‎ถึงจะตั้งเป้าเข้าม.ศิลปะกัน
‎แต่ก็มีคนที่เพิ่งเคยวาดภาพแรเงา ‎เป็นครั้งแรกด้วยแฮะ
‎ยางลบนวดเหรอ ‎ถ้าไม่รังเกียจแบ่งไปใช้ครึ่งหนึ่งไหม
‎นายเป็นใคร
‎- คุณคาเมอิ ‎- มาครับ
‎ถึงจะว่ากันว่า ‎พวกวาดรูปเนี่ยมีแต่พวกเพี้ยนๆ ก็เถอะ
‎- แต่หมอนี่ดูท่าทางแรงชะมัดเลยแฮะ ‎- คุณทาคาฮาชิ
‎- คุณทาคาฮาชิ โยตะสุเกะ ‎- มาครับ
‎วิธีจับแปลกแฮะ
‎เราเคยวาดหุ่นปูนอยู่ประมาณสองครั้ง
‎นี่ไม่ใช่ง่ายๆ เลย
‎หน้าตาเป็นศูนย์รวมของรูปทรงอันซับซ้อน
‎พอแก้ตรงนั้น ตรงนี้ก็จะเพี้ยนไป
‎เอ๊ะ ตำแหน่งของตาซ้ายแปลกจังแฮะ
‎เคยเห็นหน้านี้ที่ไหนสักแห่งนะเนี่ย
‎การวาดหน้าน่ะ คนเรามักจะวาด ‎หน้าตาที่ตัวเองเห็นหรือจับบ่อย
‎ระวังอย่าเผลอวาดหน้าตัวเองลงไปแทนนะจ๊ะ
‎ถึงลบออกไป ก็ยังมีรอยจางๆ ติดกระดาษอยู่แฮะ
‎โธ่ ทำยังไงดีเนี่ย
‎- ขอโทษค่ะ ‎- ไม่เป็นไร
‎ดำปี๋เลย
‎ตอนนี้ตั้งสมาธิกับรูปวาดของตัวเองก่อนดีกว่า
‎อะไรเนี่ย สัดส่วนรูปเรามันแย่ขนาดนี้เลยเหรอ
‎จุดด้อยของภาพเนี่ย ‎ถ้าไม่ได้เอามาวางเรียงบนชั้นแบบนี้
‎ก็ไม่ทันสังเกตได้อย่างน่าประหลาดเลยเนอะ
‎"อย่างน่าประหลาด" เลยสินะ
‎ภาพที่พื้นหลังเป็นสีดำนั่น…
‎ของคนเมื่อกี้เองเหรอ
‎ยิ่งพื้นหลังดำเท่าไร ‎ก็ยิ่งทำให้สีขาวของหุ่นปูนชัดขึ้นสินะ
‎มีวิธีวาดแบบนั้นด้วย
‎เจ๋งแฮะ
‎แบบนี้ขี้โกงชะมัด
‎เสียงกรีดร้อง…
‎เสียงกรีดร้องอันเงียบงัน
‎ก้องกังวานอยู่ภายในตัวเรา
‎- ทาคาฮาชิคุง ‎- ครับ
‎วาดได้สมส่วนแถมใช้แท่งถ่านแรเงาได้ดีเลย
‎ไม่มีอะไรให้วิจารณ์แล้วแหละมั้ง
‎เธอเคยวาดหุ่นปูนมาแล้วกี่ภาพเหรอ
‎เพิ่งเคยวาดครั้งแรกครับ
‎คนละชั้นเลยเนอะ
‎โดดเด่นที่สุดในกลุ่มนั้นเลย
‎หนำซ้ำหมอนั่นได้ที่เจ็ดวิชาภาษาญี่ปุ่น ‎ในสนามสอบจำลองทั่วประเทศด้วย
‎อือ
‎แต่คอมเมนต์ของยาโทระเอง ‎ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนี่
‎อย่าเมินกันสิ
‎เขาเรียกคนอย่างหมอนั่นว่าอัจฉริยะสินะ
‎ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์เลย
‎แต่ก็คิดบ้างเหมือนกันว่าฉันเก่งขึ้นตั้งเยอะ
‎ฉันนี่มัน…
‎เป็นแค่คนธรรมดาสินะ
‎- เฮ้ย ‎- ก็แหม…
‎ยาโทระเนี่ยโลภเอาการเลยนะ
‎ถึงฉันจะชอบส่วนนั้นของเธอก็เถอะ
‎ว่าไงนะ
‎เพราะว่ามนุษย์น่ะ ไม่อาจเอาตัวเอง ‎ไปเทียบกับเทพเจ้าได้ยังไงล่ะ
‎เมื่อกี้น่ะ คนส่วนใหญ่ชื่นชมเขา
‎เหมือนอยู่กันคนละชั้นอย่างไม่รู้ตัว
‎ยาโทระเองก็เป็นแบบนั้นกับรุ่นพี่โมรินี่
‎แต่พอเป็นทาคาฮาชิคุงแล้ว ‎ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้นเลย
‎ถ้าเจ็บใจแบบนี้ แปลว่ายังสู้ไหว
‎ไว้เจอกัน รถไฟมาแล้วน่ะ
‎จริงด้วย จริงอย่างที่ริวจิพูดเลย
‎เรามัวมาหลงระเริงอะไรเนี่ย
‎เรามันก็แค่คนที่เพิ่ง ‎เริ่มวาดรูปเมื่อครึ่งปีก่อนเอง
‎บนโลกใบนี้มีคนเก่งๆ อีกตั้งมากมาย
‎เอ่อ…
‎ทาคาฮาชิ โยตะสุเกะคุงใช่ไหม
‎แหม เมื่อกี้ฉันขนลุกเลย
‎นายเก่งที่สุดในกลุ่มนั้นเลยใช่ไหม
‎ก็คงงั้นแหละ
‎เพื่อนไม่ค่อยคบแหง
‎จะเข้าเกไดเหรอ
‎อืม คงงั้น
‎หมอนี่คงเป็นอัจฉริยะแน่
‎ส่วนเรา…
‎ก็เป็นแค่คนธรรมดาๆ สินะ
‎ไม่ได้พิเศษอะไร
‎ไม่อาจเป็นอัจฉริยะได้
‎เก่งได้แค่เท่าที่ฝึกเท่านั้น
‎ขอโทษที่จู่ๆ ก็มาทักนะ ไว้เจอกัน
‎ไว้เจอกัน คุณยางุจิ
‎ถ้าอย่างนั้น เราก็แค่วาดรูปต่อไป ‎จนกว่าจะเทียบอัจฉริยะได้ก็พอ
‎โอ้โฮ สาวสวยแจ่มว้าวเลย
‎ผมเปีย
‎ผมบ๊อบ
‎ทาคาฮาชิ โยตะสุเกะ
‎(ห้ามคุยกันระหว่างเรียน)
‎ไงจ๊ะ
‎มานั่งกันก่อนมา
‎ตั้งแต่วันนี้ไป ครูจะมารับผิดชอบ ‎หลักสูตรสีน้ำมันภาคค่ำจ้ะ
‎ครูชื่อโอบะจ้า
‎ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‎จากนี้ไป จะสัมภาษณ์ทีละคนนะจ๊ะ
‎ถ้าครูเรียกแล้ว ถือผลงานมาที่ห้องสัมภาษณ์นะจ๊ะ
‎งั้น ไอคาวะ
‎ครับ
‎(น้ำมันสน)
‎(ห้องน้ำ)
‎แดงแปร๊ดเลย
‎น้ำมันสนเนี่ยทำให้แสบผิวด้วยเหรอ
‎อ้าว ยาโทระ
‎อ้าว ริวจิ เรียนคอร์สจิตรกรรมญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ
‎นี่ชั้นหกนะ
‎มีธุระนิดหน่อยน่ะ
‎- ยาโทระท้องผูกเหรอ ‎- เปล่าสักหน่อย
‎คุณซาซากิขา
‎เรียกฉันเหรอ
‎มีอะไรเหรอ
‎ฉันชื่ออายุคาวะค่ะ
‎วันหลังไปเดตกับฉันนะคะ
‎ได้สิ
‎นิสัยของเจ้านี่…
‎ที่แสดงออกว่าไม่แยแสคนรอบข้างเนี่ย
‎เราไม่ชอบเอาซะเลย
‎- นั่นยูกะจังนี่นา ‎- น่ารักจัง
‎ยางุจิ!
‎(ห้องสัมภาษณ์)
‎ฝากเนื้อฝากตัวด้วยอีกรอบนะจ๊ะ
‎ครูชื่อโอบะจ้ะ
‎ยางุจิครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ
‎- มหาลัยที่อยากเข้าล่ะ ‎- เกไดที่เดียวเลยครับ
‎อย่างนี้นี่เอง งั้นเหรอ
‎หัวดีใช่ไหม เธอน่ะ
‎อะไรนะครับ
‎หรือจะเรียกว่าพวกจริงจังดีล่ะ
‎แต่ถ้ายังฝีมือเท่านี้อยู่ คงเข้าเกไดลำบากนะ
‎พูดโผงออกมาเลย
‎นี่คือผลงานของคนที่เข้าเกไดได้
‎เกไดจะให้ความสำคัญกับวิสัยทัศน์ เอกลักษณ์
‎และโลกทัศน์ของคนคนนั้นมากกว่ามหาลัยอื่นเลย
‎ภาพนี้ก็มีความจริงใจ ดูดีเลยนะ
‎แต่ถ้าให้ครูพูดแบบแย่สุดๆ ก็…
‎ภาพวาดของยางุจิเนี่ย ‎วาดแค่สิ่งที่เห็นตรงหน้าตัวเองเท่านั้น
‎แต่ว่า…
‎สิ่งสำคัญที่สุดคือการวาดภาพของตัวเองออกมา
‎เพราะฉะนั้นเธอลองฝึกสร้างผลงานก็ดีนะ
‎สร้างผลงานเหรอ
‎ใช่แล้ว ผลงานก็คือคำตอบๆ หนึ่ง ‎ที่ศิลปินแสดงออกมาน่ะ
‎ดูผลงานหลายๆ ผลงาน
‎พอรู้จักคำตอบหลายๆ แบบแล้ว
‎ก็นำอิทธิพลมาปรับใช้ในชิ้นงาน ‎หรือความคิดตัวเองได้ด้วย
‎การเลียนแบบเหรอ ดีเลย
‎ไม่ว่าใครก็เริ่มด้วยการลอกแบบทั้งนั้นแหละจ้ะ
‎แต่ถ้ายืมสิ่งที่ต้องการจะสื่อ ‎มาจากคนอื่นอย่างเดียว
‎ก็จะเป็นได้แค่ผลงานที่คล้ายๆ เขาเท่านั้น
‎ก่อนอื่น ต้องรู้ก่อนว่าตัวเองชอบอะไร
‎มาเริ่มจากจุดนั้นกันนะ
‎ไปพิพิธภัณฑ์ ดูหนังสือศิลปะ
‎หรืออะไรก็ได้ที่อยากทำ
‎ลองเก็บสะสมสิ่งที่ตัวเองรู้สึกว่าใช่ดู
‎ถ้าทำแบบนั้นแล้ว ‎จะรู้เองว่าสิ่งที่ตัวเองชอบคืออะไรไงจ๊ะ
‎การสร้างผลงานเหรอ
‎สิ่งที่ตัวเองชอบ
‎วาดไปเรื่อยเปื่อยคงไม่รอดจริงๆ สินะ
‎ต่อไป ฮาชิดะ
‎ครับ
‎ฮาชิดะ
‎ตลกดีนี่
‎มีอารมณ์ขันนะเนี่ย
‎ถึงจะแรเงาดินสอเลอะๆ ไปหน่อย
‎แต่สิ่งที่เธอจะสื่อเข้าใจง่ายดี
‎ดีเลยนะ
‎วิธีวาดแบบนี้ก็ได้เหมือนกันแฮะ
‎นี่คือสิ่งที่เรียกว่าการสร้างผลงานเหรอ
‎ไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะดีกว่ามั้ง
‎เราก็ชอบวาดนะ แต่ไม่ถนัดดูภาพเลยนี่สิ
‎โยตะสุเกะคุง
‎ไปที่นี่ด้วยกันไหม
‎อะไรเนี่ย
‎อ้าว นิทรรศการพิพิธภัณฑ์ศิลปะโมร์ซงนี่นา
‎ฉันไปด้วยได้ไหม
‎ขอบคุณที่ให้มาด้วยนะ
‎พอเถอะๆ ไม่ต้องขอบคุณหรอก
‎เอ่อ…
‎ฉันชื่อฮาชิดะ ฮารุกะ
‎ผมเปียเป็นหลักฐานแสดงความตั้งใจน่ะ
‎อ๋อ
‎ทั้งสองคนมาจากโรงเรียนเดียวกันใช่ไหม
‎แม่นแล้ว ฉันอยู่สายศิลป์
‎ส่วนเซไกคุงน่ะ จริงๆ แล้วเขาอยู่ห้องกิฟต์
‎ดีจัง มีเพื่อนจากโรงเรียนเดียวกันด้วย
‎นั่นสินะ
‎ไม่หรอก
‎มาพิพิธภัณฑ์ศิลปะบ่อยเหรอ
‎ก็นะ
‎ฉันมาบ่อยอยู่นะ
‎ชอบดูผลงานคนอื่นเป็นงานอดิเรกน่ะ
‎แย่แล้วสิเรา
‎รู้สึกอ่อนด้อยกว่าที่คิดยังไงไม่รู้สิ
‎นี่ ยาโทระมาพิพิธภัณฑ์ศิลปะบ่อยแค่ไหนเหรอ
‎เอ๊ะ เอ่อ…
‎ดูยังไงๆ ก็ไม่เหมือนคนชอบมาพิพิธภัณฑ์เนอะ
‎- อายจัง ‎- ไม่เห็นต้องอายเลย
‎ฉันไม่เก็ตเลยว่าภาพวาดของปิกัสโซมีดียังไงน่ะ
‎ฉันคิดว่า "ฉันก็น่าจะวาดได้นะ" อะไรแบบนั้นน่ะ
‎แต่ว่าฉันเองก็ไม่ได้ชอบ ‎ภาพวาดของปิกัสโซขนาดนั้นนะ
‎เอ๊ะ
‎ฉันคิดว่าศิลปะคือ "อาหารที่กินไม่ได้" น่ะ
‎เอ๊ะ ว่าไงนะ
‎การมีสิ่งที่ชอบหรือเกลียดเป็นเรื่องปกติแหละ
‎อาหารราคาแพง ‎ก็ไม่ได้หมายความว่าจะถูกปากเสมอไป
‎พอรู้แหล่งที่มาหรือวิธีปรุงแล้ว
‎ถึงรู้สึกว่าอร่อยก็มี
‎ต่อให้ไม่ได้สนใจ แต่พอเป็นประเด็น ‎ในเว็บไซต์ที่เขารีวิวกัน ฉันก็รู้สึกสนใจขึ้นมา
‎ถึงจะไม่มีค่าแม้สักแดงเดียวบนโลกนี้
‎แต่ถ้าเป็นของที่คนสำคัญสร้างขึ้นมา ‎ก็ถือเป็นสมบัติใช่ไหมล่ะ
‎อย่างนี้นี่เอง
‎แต่ว่าพออ่านคำบรรยายผลงานแล้ว
‎ไอ้สิ่งที่ฉันรู้สึกได้มันแตกต่างจากที่เขียนน่ะสิ
‎สิ่งสำคัญในงานศิลปะน่ะ ‎มันอยู่ที่ตัวเองรู้สึกยังไงต่างหากล่ะ
‎อย่างนี้นี่เอง
‎ลองติ๊งต่างว่าจะซื้อชิ้นงานดูสิ
‎หมายถึงให้ดูภาพโดยคิดว่าจะซื้อเหรอ
‎อืม อาจจะรู้สึกว่าชิ้นงานใกล้ตัวกว่าที่คิดก็ได้นะ
‎โห ภาพนี้มัน…
‎ถ้าเอาไปแขวนไว้ตรงชานพักบันได ‎น่าจะทำให้บรรยากาศบ้านดูสดใสขึ้นนะ
‎ภาพเหมือนนี่ไม่ค่อยเก็ตเลยแฮะ
‎เดินดูชิลๆ แบบนี้จะดีเหรอเนี่ย
‎แต่ว่า
‎ศิลปะอาจจะไม่จำเป็นต้องสูงส่ง ‎หรือเข้าถึงยากก็ได้แหละมั้ง
‎เอาตามที่ตัวเองชอบก็อาจจะดีนะ
‎ความคิดที่หยุดลง ‎เพียงเพราะคำว่า "ไม่ค่อยเข้าใจ"
‎มันเริ่มแล่นขึ้นมาอีกแล้ว
‎เพิ่งเคยซื้อหนังสือศิลปะครั้งแรกเลย
‎ฉันรู้จักร้านอันมิตสึอร่อยๆ แถวนี้ด้วยนะ
‎แต่ฉันจะกลับแล้ว
‎นี่นาย หยุดเลยนะ
‎- จะไปใช่ไหม ‎- บอกว่าไม่ไปไง
‎ดีเลย อันมิตสึเนี่ย
‎พวกฉันขอไปก่อนนะ
‎เอ๊ะ
‎ริวจิ…
‎นี่
‎ขอบุหรี่มวนหนึ่งได้ไหม
‎ถ้าวันนี้ฝนตกก็ดีสิ
‎ไม่มีอะไรเจ็บปวดไปกว่า ‎การอกหักในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสแล้ว
‎บอกเขาไปว่าเป็นผู้ชายเหรอ
‎บอกไปแล้ว
‎พอรู้ว่าคนที่ตัวเองนึกว่าเป็นผู้หญิง
‎เป็นผู้ชายแต่งหญิง เขาก็คงกลัวแหละ
‎ฉันรู้น่า
‎แต่ก็ดีแล้วนี่
‎ที่เขากอดเธอตอนสุดท้ายน่ะ
‎อย่ามาล้อกันเล่นสิ
‎โคตรเลวร้ายเลย!
‎เพราะว่าเขาคงไม่ทำแบบนั้นกับผู้หญิงไง
‎ตอนแรก เขาตกใจ
‎ต่อมาก็ทำหน้าเหมือนเสียใจ
‎แล้วจู่ๆ ก็แสดงสีหน้าอ่อนโยนออกมา
‎แล้วก็มากอดฉัน
‎บอกฉันว่า "ฉันปกตินะ เข้าใจใช่ไหม"
‎หน้าตาดีแบบเธอน่ะ
‎ถ้าแต่งชุดผู้ชาย คงเนื้อหอมกว่านะ
‎ก็คงงั้น
‎แต่ถ้าต้องเป็นในสิ่งที่สังคมเห็นดีเห็นงามด้วย
‎ฉันยอมตายดีกว่า
‎ที่ฉันเป็นที่ชื่นชอบของพวกผู้หญิง ‎เพราะฉันเป็นแบบนี้ไง
‎เข้าใจสิ่งที่ผู้หญิงคิด ‎แต่ไม่ได้มองพวกเธอไปในทางลามก
‎บางครั้งพวกเธอก็เล่าเรื่อง ‎ที่เล่าให้ผู้หญิงด้วยกันฟังไม่ได้ให้ฉันฟัง
‎สำหรับพวกผู้หญิงแล้ว ‎คนแบบฉันนับเป็นเจ้าชายประเภทหนึ่งเลยล่ะ
‎เราขยาดมาตลอดเลยล่ะ
‎ที่เจ้าตัวชอบแต่งหญิง เพี้ยนๆ แต่ป๊อปเนี่ย
‎แต่งตัวเป็นผู้หญิงนี่มันแปลกขนาดนั้นเลยหรือไง
‎การอยากให้ตัวเองสวยหรือน่ารักบ้าง
‎หรือการที่ผู้ชายชอบผู้ชาย ‎มันผิดปกติตรงไหนกัน
‎ฉันจะปกป้องตัวเอง ‎ด้วยการทำสิ่งที่ฉันชอบไม่ได้เลยเหรอ
‎การทำสิ่งที่ชอบอาจทำให้รายนั้นปกป้องตัวเองได้
‎แต่ในขณะเดียวกัน เพราะชอบก็เลยเจ็บปวดน่ะสิ
‎เพราะแบบนั้นแน่เลย…
‎ยิ่งได้รู้จักริวจิมากขึ้นเท่าไร
‎เราก็เลิกคิดว่าเจ้าตัวเพี้ยนมากขึ้นเท่านั้น
‎เรานี่มันอ่อนด้อยชะมัดเลย ในฐานะมนุษย์เนี่ย
‎พวกภาควิชาประติมากรรมเนี่ย ‎กล้ามใหญ่เบิ้มจริงๆ เลยนะคะ
‎ทำใจได้เร็วไปหน่อยไหมเนี่ย
‎อ้าว ยาโทระ
‎ฉันตาสว่างแล้วล่ะ
‎ฉันว่าสายพละเนี่ยดีกว่าพวกสายศิลป์อีกแน่ะ
‎เราว่าเราอาจจะขยาดเจ้านี่จริงๆ ก็เป็นได้
‎เซอร์เรียลจัง
‎ผลทับทิมที่เป็นแบบมันระเบิดออกมาเลยนี่
‎น่ารักใช่ไหมล่ะครับ
‎น่ารักๆ
‎ยางุจิ
‎ครับ
‎อันนี้สวยดีนะ
‎แต่เหมือนจะยังไม่ชัดนะ ‎ว่าเธอต้องการจะสื่ออะไร
‎ลองวาดเล่นๆ ดูอีกดีไหม
‎ครับ
‎เรายังไม่รู้เลย
‎ว่าสิ่งที่ตัวเองชอบคืออะไร
‎ฮาชิดะ โยตะสุเกะคุง
‎ขอโทษเรื่องวันก่อนด้วยนะ
‎เอาน่าๆ
‎ไม่เป็นไร
‎ถ้าสาวน้อยน่ารักคนนั้นหัวใจยังว่าง ‎ฝากบอกหน่อยว่านายมีคนอยากแนะนำให้รู้จักน่ะ
‎นายยังทำตัวไม่ทุกข์ไม่ร้อนได้อีกนะ
‎เห็นว่าจะมีการประกวดในภาคฤดูร้อนแน่ะ
‎การประกวดเหรอ
‎สั้นๆ เลยนะ
‎จะมีการจัดอันดับทุกคนในคอร์สสีน้ำมันยังไงล่ะ
‎ที่โรงเรียนติว ฉันอยู่อันดับที่ห้านับจากท้ายสุดน่ะ
‎น่าตื่นเต้นชะมัด
‎เพี้ยนสิไม่ว่า
‎ก็เราไม่ค่อยมีโอกาสดูผลงานของเด็กซิ่วนี่นา
‎ฉันไม่กลัวพวกเด็กซิ่วอะไรนั่นหรอก
‎นายไม่กังวลเลยเหรอ
‎อืม…
‎แต่ได้ยินว่าคนที่สอบติดด้วยคะแนนสูงสุด ‎ของเอกสีน้ำมันเมื่อไม่กี่ปีก่อน
‎เป็นเด็กม.หกนะ
‎เอ๊ะ จริงเหรอ
‎อ้าว ไม่รู้เหรอ
‎ชื่อคุณคุวานะน่ะ
‎พี่สาวของเด็กคนนั้นไง
‎โห
‎แต่แหม ได้ยินมาว่าครอบครัวของคุณคุวานะ ‎เรียนเกไดกันทุกคนเลยนะ
‎สืบสายเลือดกันมาเลยนะเนี่ย
‎การประกวดเหรอ
‎หรือก็คือการซ้อมสอบนั่นแหละ
‎เป็นโอกาสดีมากๆ ‎ที่จะได้เห็นภาพวาดของพวกเด็กซิ่ว
‎แต่ว่า…
‎ขนาดรุ่นพี่โมริยังได้แค่ที่ห้านับจากที่สุดท้าย
‎แล้วเราล่ะ
‎ไม่สิ
‎ก่อนอื่นต้องหัดสร้างผลงานให้เป็นก่อน
‎คำตอบๆ หนึ่งที่ศิลปินนั้นแสดงออกมา
‎การเลียนแบบเหรอ ดีเลย
‎เอามาปรับใช้กับภาพของเราเลยแล้วกัน
‎อืม
‎ยังขาดอะไรไปหน่อยหรือเปล่านะ
‎ทำไมกัน
‎แต่ความรู้สึกว่าเธอกำลังท้าทายตัวเองเนี่ย ‎สุดยอดมากเลยล่ะ
‎วิสัยทัศน์เปิดกว้างกว่าแต่ก่อนนะเนี่ย
‎ทั้งที่เราใส่ใจในการจัดองค์ประกอบภาพ ‎กับสิ่งที่จะสื่อแล้วนะ
‎ต่อไป คุวานะ
‎ค่ะ
‎อืม เท่จัง
‎เย่
‎ถึงจะเจ็บใจแต่ก็ต้องยอมรับว่า ‎ภาพของคุณคุวานะดึงดูดสายตา
‎แต่ทำไมกันนะ
‎เราคิดว่าที่ภาพนั้นโดดเด่นเตะตาได้ ‎เพราะเจ้าตัวเข้าใจการสร้างผลงาน
‎ส่วนภาพวาดของเรากลับดูขาดอะไรไป
‎วาดออกมาหลายๆ ภาพดูก่อนแล้วกัน
‎ดูไม่เข้าที่เข้าทางยังไงไม่รู้
‎ขอโทษที่ทำให้เสียเวลานะ
‎ฉันดูเองแล้วไม่รู้น่ะ
‎ว่ามันแตกต่างกันยังไง
‎ระหว่างงานที่ฉันเอามาเป็นแบบกับงานของฉันน่ะ
‎มันดูเหมือนภาพที่ลอกเลียนแบบมาแค่เปลือกน่ะ
‎นายใช้ผลงานยุคแรกของโมเตกิ ทามานะ ‎ศิลปินร่วมสมัยมาเป็นแบบใช่ไหมล่ะ
‎แต่นายเลียนแบบแค่เปลือก ‎ของงานนั้นมายังไงล่ะ
‎นายไม่ได้เข้าใจแก่นแท้เลยสักนิด
‎คำบรรยายโดย: ฉัตรียา ธนากิจเจริญสุข