SERIAL NETFLIX
TOKIJSKI INSTYTUT SZTUKI
Yaguchi na malarstwo olejne
i Ayukawa na sztukę japońską?
Tak.
Wszystkie grupy mają pierwsze zajęcia razem.
Zupełnie inna atmosfera niż na kółku.
Wszyscy chcą pójść do akademii.
To chyba oczywiste.
Lepsze to niż wałkowanie martwej natury.
Napięcie nie jest takie złe.
Będziemy rysować gipsowe figury węglem lub ołówkiem.
W ostatniej godzinie skomentuję prace.
Pytajcie, o co chcecie.
Przepraszam.
W martwej naturze rysuję to, co widzę?
Tak.
Sprawdzę obecność.
Rozumiem.
Niektórzy nie rysowali martwej natury, choć chcą studiować sztukę.
Szukasz gumki? Weź połowę mojej.
Coś ty za jeden?
- Pan Kamei? - Obecny.
Podobno wielu artystów to dziwaki.
- Ale ten ma charakter. - Pan Takahashi?
- Yotasuke Takahashi? - Obecny.
Dziwny chwyt.
Dwa razy rysowałem rzeźby.
To naprawdę trudne.
Ludzka twarz to kombinacja złożonych kształtów.
Naprawiając jeden element, zepsujesz drugi.
Lewe oko jest jakieś dziwne.
Ta twarz wygląda znajomo.
Ludzie nieświadomie rysują twarz, którą najczęściej widzą i której dotykają.
Tylko nie narysujcie własnej twarzy.
Nawet jeśli to zmażę, zostanie ślad.
Co zrobić?
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Cała brudna.
Muszę się skupić na rysunku.
Proporcje są złe.
Zabawne, że nie widzisz wad w swojej pracy,
dopóki nie postawisz jej pośród innych.
Przezabawne.
Ciemne tło.
To rysunek tej dziewczyny.
Podkreśla biel gipsu.
Dobra metoda.
Dobry jest.
To oszustwo.
Cichy…
Cichy krzyk
rozbrzmiał w mojej głowie.
- Panie Takahashi. - Tak?
Proporcje są dobre, prawidłowo używa pan węgla.
Nie mam czego krytykować.
Ile rzeźb narysował pan wcześniej?
To mój pierwszy raz.
Jest wyjątkowy.
Wyróżnia się na tle grupy.
Co więcej, zajął siódme miejsce na próbnej maturze z japońskiego.
Rozumiem.
Ty też nie oberwałeś.
Nie ignoruj mnie!
Ten gość to geniusz.
Nie uważam się za utalentowanego.
Ale myślałem, że się rozwijam.
W końcu
jestem tylko człowiekiem.
- Co? - Rozśmieszyłeś mnie.
Jesteś chciwy.
Ale lubię to w tobie.
Co?
Nie możesz porównywać się do Boga.
Większość grupy
nieświadomie go chwaliła, jakby był poziom wyżej.
Miałeś podobnie z Mori.
Ale Takahashiego tak nie postrzegasz.
Jeśli mu zazdrościsz, możesz walczyć.
Na razie. To mój.
Właśnie. Ryuji ma rację.
Skąd ta arogancja?
Maluję dopiero od pół roku.
Jest wielu zdolnych ludzi.
Jesteś…
Yotasuke Takahashi, prawda?
Mam ciarki.
Przebiłeś wszystkich.
Chyba tak.
Raczej nie ma przyjaciół.
Chcesz iść na TUS?
Tak.
To pewnie geniusz.
A ja…
jestem tylko człowiekiem.
Nikim wyjątkowym.
Nie mogę być geniuszem.
Mogę jedynie ćwiczyć.
Wybacz, że cię zaskoczyłem. Na razie.
Na razie, Yaguchi.
Będę ćwiczyć, aż nikt nie odróżni moich prac od dzieł geniusza.
Rany. Prześliczna.
Warkocze?
Bob?
Yotasuke Takahashi.
ZAKAZ SZEPTANIA
Dzień dobry.
Usiądźcie.
Od dziś będę uczyć was malarstwa olejnego.
Nazywam się Oba.
Miło was poznać.
Porozmawiam z wami pojedynczo.
Gdy was zawołam, przynieście pracę.
Pan Aikawa.
Tak.
TERPENTYNA
TOALETA
Cholera.
Nie wiedziałem, że wywołuje wysypkę.
Yatora.
Cześć, Ryuji. Nie jesteś na sztuce japońskiej?
To szóste piętro.
Mam sprawę.
- Masz zatwardzenie? - Nie!
Sasaki.
Ja?
O co chodzi?
Nazywam się Ayukawa.
Chodźmy kiedyś na randkę.
Chętnie.
Udaje, że nie dba o zdanie innych.
Nie w moim guście.
- Yuka-chan. - Słodko.
Yaguchi!
ROZMOWY INDYWIDUALNE
Miło cię poznać.
Nazywam się Oba.
Yaguchi. Miło mi.
- Dokąd chcesz iść? - Tylko TUS.
Rozumiem.
Jesteś inteligentny.
Co?
Same piątki.
Ale na tę chwilę nie masz co liczyć na TUS.
Nie owija pani w bawełnę.
To praca chłopaka, który się tam dostał.
TUS ceni wizję, osobowość
i perspektywę bardziej niż inne szkoły.
Ten obraz jest szczery i interesujący.
Ale ujmę to tak.
Malujesz tylko to, co widzisz.
Jednak
najważniejsze jest tworzenie po swojemu.
Dlatego powinieneś poćwiczyć kompozycję.
Kompozycję?
Tak. Ten artysta znalazł odpowiedź.
Doceniając różne dzieła
i potrafiąc udzielić różnych odpowiedzi,
możesz je odzwierciedlić w swoich pracach i koncepcjach.
Naśladowanie jest w porządku.
Każdy od tego zaczyna.
Ale zapożyczając jedynie ekspresję,
dalej nie zajdziesz.
Po pierwsze, musisz wiedzieć, co lubisz.
Zacznijmy od tego.
Idź do muzeum, poczytaj o sztuce.
Rób, co chcesz.
Zapamiętuj, co cię raduje.
Tak się dowiesz, co lubisz.
Kompozycja?
Co lubię?
Nie mogę malować bez celu.
Hashida.
Tak.
Hashida.
Ciekawe.
Bardzo zabawne.
Brutalna kreska,
ale łatwo to zrozumieć.
Podoba mi się.
Tak też można tworzyć.
Na tym polega kompozycja?
Czas iść do muzeum.
Lubię tworzyć sztukę, ale nie umiem jej doceniać.
Yotasuke.
Pójdziemy razem?
Dlaczego?
Wystawa w Muzeum Morzon?
Mogę iść z wami?
Dzięki, że mnie zabraliście.
Przestań.
Jesteś…
Haruka Hashida.
Warkocze podkreślają moją powagę.
Rozumiem.
Jesteście z tej samej szkoły?
Tak. Jestem w klasie plastycznej.
Sekai jest w zaawansowanej grupie.
Fajnie, że macie w grupie kogoś ze szkoły.
Tak.
Nie sądzę.
Często chodzicie do muzeów?
Tak jakby.
Często.
Oglądanie prac innych to moje hobby.
Tak mi wstyd.
Nie sądziłem, że mam tak niski poziom.
A ty jak często chodzisz do muzeów?
Co? No…
Wyglądam na takiego, co chodzi?
- Wstyd mi. - Niepotrzebnie.
Nie rozumiem obrazów Picassa.
Nawet ja bym to namalował.
Też za nim nie przepadam.
Co?
Sztuka jest dla mnie jakby niejadalnym jedzeniem.
Co?
Gust to coś naturalnego.
Drogie potrawy nie zawsze są smaczne.
Znając miejsce i sposób produkcji,
mogę je uznać za smaczne.
Nawet jeśli mnie coś nie interesuje, jestem ciekaw recenzji.
Nawet coś nic nieznaczącego dla świata
staje się skarbem, gdy stworzy to ktoś ważny.
Rozumiem.
Ale czasami interpretacja dzieła
różni się od moich odczuć.
Najważniejsze w sztuce jest to, co ty sam czujesz.
Rozumiem.
Udajmy, że chcemy kupić obrazy.
Mamy je oglądać z zamiarem kupienia?
Może staną się bardziej przystępne.
Ten obraz
rozjaśniłby mój dom, gdybym powiesił go nad schodami.
Portrety nie są dla mnie.
Dam radę podejść do tego na luzie?
Być może
sztuka nie musi być niedostępna i wyniosła.
Być może mogę wybrać to, co lubię.
Uważałem sztukę za coś niepojętego.
Nabrałem perspektywy.
Pierwszy raz kupiłem książkę o sztuce.
Znam tu świetną knajpkę z anmitsu.
Ja idę do domu.
Zaczekaj.
- Idziesz? - Nie…
Lubię anmitsu.
To my idziemy.
Co?
Ryuji.
Hej.
Poczęstujesz mnie papierosem?
Szkoda, że dziś nie pada.
Nie ma nic gorszego niż złamane serce w słoneczny dzień.
Poznał prawdę o twojej płci?
Tak.
Gdyby wziął cię za kobietę,
wściekłby się, że się przebierasz.
Wiem.
Tyle dobrego,
że chociaż cię przytulił.
Żartujesz?
To okropne!
Nigdy by tego nie zrobił dziewczynie.
Na początku był zaskoczony.
Potem miał wyrzuty.
Nagle spojrzał z politowaniem
i mnie przytulił.
Powiedział, że jest hetero.
Masz ładną twarz.
Więcej ugrasz w męskich ciuchach.
Chyba tak.
Ale jeśli mam żyć wedle narzuconych standardów,
to wolę umrzeć.
Dziewczyny mnie lubią.
Ja je rozumiem, ale mnie nie pociągają.
Czasem mówią mi rzeczy, których nie powiedzą innym dziewczynom.
Dla dziewczyn jestem jakby księciem.
Nigdy cię nie lubiłem.
Dziwny, ale popularny transwestyta.
To dziwne, że ubieram się jak dziewczyna?
Co w tym złego, że chcę wyglądać uroczo?
Co jest złego w miłości dwóch facetów?
Nie mogę się bronić, robiąc to, co lubię?
To, co lubi, może ją ochronić,
ale jednocześnie ją rani.
Chyba…
im lepiej poznaję Ryuji,
tym mniej dziwna się wydaje.
Jestem naprawdę okropny.
Chłopcy z rzeźbiarstwa mają wielkie muskuły, prawda?
Szybko doszłaś do siebie.
Yatora?
Rozglądam się.
Sportowcy są lepsi od artystów.
Jednak mnie wkurza.
Surrealizm.
Granat na obrazie wybucha.
Urocze, prawda?
Przeurocze!
Yaguchi.
Tak?
Piękna praca,
ale nie wiem, co chcesz powiedzieć.
Maluj więcej na próbę.
Dobrze.
Nadal nie wiem,
co dokładnie lubię.
Hashida, Yotasuke.
Przepraszam za wtedy.
Spoko.
Nieważne.
Jeśli ta ślicznotka jest wolna, powiedz jej, że kogoś dla niej masz.
Ale z ciebie cwaniak.
Jest jakiś konkurs na letni kurs.
Konkurs?
Krótko mówiąc,
powstanie ranking uczestników kursu malarstwa olejnego.
Na kursie byłam piąta od końca.
Super.
Dziwak.
Rzadko można obejrzeć prace zaawansowanych.
Nie boję się ich.
Nie martwisz się?
Cóż.
Kilka lat temu najlepszy wynik z malarstwa olejnego
miała nowa absolwentka.
Co? Naprawdę?
Nie wiedziałeś?
Nazywa się Kuwana.
To starsza siostra tej dziewczyny.
Rany.
Cała jej rodzina studiowała na TUS.
Mają to we krwi.
Konkurs.
To coś jak próbny test.
I dobra okazja, by obejrzeć prace zaawansowanych.
Mimo to,
skoro Mori była piąta od końca,
to gdzie uplasuję się ja?
Przestań.
Muszę zrozumieć kompozycję.
Odpowiedź, którą znalazł artysta.
Naśladowanie jest w porządku.
Wystarczy to powielić.
Cóż.
Wciąż czegoś brakuje.
Dlaczego?
Ale rzucasz sobie wyzwania. Wspaniale.
Powinieneś mieć bardziej otwarty umysł.
A tak się skupiałem na ekspresji i kompozycji.
Teraz Kuwana.
Dobrze.
Tak. Ładne.
Super.
Ciężko mi to przyznać, ale Kuwana naprawdę się wyróżnia.
Tylko dlaczego?
Myślałem, że to dzięki kompozycji.
Czego brakuje moim pracom?
Muszę ćwiczyć więcej.
Coś tu nie gra.
Wybacz, że ci zawracam głowę.
Sam nie mogę tego ogarnąć.
Nie widzę różnicy
między oryginałem a moją pracą.
To powierzchowna kopia.
Oryginał to dzieło współczesnego artysty Tamany Motekiego.
Ale to tylko powierzchowna imitacja.
W ogóle nie rozumiesz prawdziwego zamysłu.
Napisy: Konrad Szabowicz