‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎โย…
‎ตะสุเกะคุง
‎(ใจเครียดจริง ไม่ล้อเล่น)
‎ทำไมถึงรู้เบอร์เราได้ล่ะ
‎ตอนนั้นเองเหรอ
‎ไม่ได้คุยกันนานเลย
‎ตอนนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษนะ
‎แล้วโยตะสุเกะคุงล่ะ ช่วงนี้เป็นไงบ้าง
‎หา
‎โยตะ
‎ยางุจิคุงว่าไงบ้าง
‎เห็นว่าติดธุระแน่ะ
‎โทรมาแกล้งกันเหรอ
‎พวกอัจฉริยะขี้โกงชะมัด ‎ไม่ต้องลงแรงอะไรมากก็เก่งได้
‎ส่วนคนธรรมดาพยายามให้ตายก็เทียบไม่ติด
‎เธอเล่นเอางานเก่ามาใช้ซ้ำนี่นา ‎ไอ้ภาพสายสัมพันธ์น่ะ
‎ไม่ใช่ว่าเราไม่ตั้งใจวาดสักหน่อย
‎ตอนนั้นเราเองก็พยายามเต็มที่…
‎ไม่เป็นไร
‎แค่ไปต่อแบบนี้เรื่อยๆ
‎ตอนนั้น เราวาดออกมายังไงนะ
‎นี่เราคิดจะก๊อบปี้ตัวเองเหรอเนี่ย
‎หา นี่เราคิดว่าตัวเองสูงส่งมาจากไหนกัน
‎โห น่าอายสุดๆ
‎ตอนที่เราเห็นภาพวาดแรเงา ‎ของโยตะสุเกะคุงครั้งแรก เราก็คิดขึ้นมา…
‎เราไม่ใช่อัจฉริยะ
‎เก่งได้แค่เท่าที่ฝึกมาเท่านั้น
‎ถ้าอย่างนั้น เราก็แค่วาดรูปต่อไป ‎จนกว่าจะเทียบอัจฉริยะได้ก็พอ
‎(สถาบันศิลปะโตเกียว)
‎ตั้งแต่พรุ่งนี้จะเข้าช่วงวันหยุดฤดูหนาวจ้ะ
‎วันหยุดฤดูหนาว
‎การบ้านเยอะไปไหมเนี่ย
‎ครูครับ
‎ผมขอการบ้านวันหยุดฤดูหนาว ‎เพิ่มอีกสักสิบรูปได้ไหมครับ
‎- เอ๊ะ ‎- เอ๊ะ
‎ได้เลยจ้ะ
‎เดี๋ยวครูจะเตรียมโจทย์พิเศษสำหรับยางุจิไว้ ‎ก่อนเข้าห้องสัมภาษณ์นะจ๊ะ
‎ครับ
‎ขยันแท้น้อ
‎ว่าแต่ วันนี้เป็นวันอะไรเอ่ย
‎เอ๊ะ
‎เยี่ยมเลย
‎งั้นก็สู้ๆ นะจ๊ะ
‎ยาโทระคงชินกับคริสต์มาสแล้วสิ
‎ไม่นึกว่าเด็กเตรียมสอบอย่างเรา ‎จะได้ฉลองคริสต์มาสด้วยนะเนี่ย
‎น่าอร่อยจัง
‎เดี๋ยวนะ
‎(จงวาดด้วยแท่งถ่าน)
‎อ้าว ยางุจิไม่ชอบของหวานเหรอ
‎เปล่า ฉันแค่คิดว่าชอร์ตเค้กเนี่ย…
‎ถ้ามีแค่เนื้อเค้กกับครีมสด ‎ก็จะเป็นขนมหวานดาดๆ
‎แต่พอเพิ่มสตรอว์เบอร์รี่เข้าไป ‎กลับทำให้กินได้เรื่อยๆ
‎นอกจากรสชาติแล้ว
‎สีแดงของสตรอว์เบอร์รี่ลูกโต ‎ที่วางอยู่บนครีมสีขาว
‎ข้างในยังมีสตรอว์เบอร์รี่สีแดงชิ้นเล็กๆ ‎กระจายอยู่ด้วย
‎เหมือนจุดเด่นหลักกับเส้นนำสายตาเลย
‎จะว่าไป…
‎เราเคยได้ยินตอนดูทีวีว่าคู่สีขาวกับแดงเป็น ‎หนึ่งในเคล็ดลับความฮิตของชอร์ตเค้กด้วยนี่นา
‎โห
‎ยางุจิคิดถึงเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ
‎จริงจังจังเลยนะ
‎ขอการบ้านไปทำเพิ่มด้วยนี่
‎เพราะฉันไม่ได้เป็นอัจฉริยะไง
‎งั้นเหรอ
‎ฉันกลับก่อนนะ
‎สิ่งที่เป็นที่นิยมต่างมีจุดแข็งในตัว
‎เราก็อยากได้จุดแข็ง
‎อยากได้อาวุธเหมือนกัน
‎อืม ครูเห็นด้วยที่จะตามหาอาวุธของตัวเองนะ
‎เราเอาสีมาเป็นอาวุธได้ไหมครับ
‎เอ่อ เลิกคิดเรื่องสีดีกว่านะ
‎สีเนี่ย ฝึกให้เซียนยากมากเลยนะ
‎แถมถ้าไม่ผ่านรอบแรก เธอก็ไม่ได้ใช้สีหรอก
‎ลองคิดเรื่องการใช้อุปกรณ์ศิลปะดูดีไหม
‎ผมว่ากรีดผืนผ้าใบ ‎หรือละเลงด้วยมือก็ดูเท่ดีนะครับ
‎แต่งานผมไม่ใช่สไตล์โลดโผนขนาดนั้นน่ะสิ
‎อ้อ ไม่ใช่ๆ
‎อุปกรณ์แต่ละชนิดจะสร้าง ‎ความแตกต่างเฉพาะตัวออกมาได้น่ะ
‎ถึงแม้จะไม่ใช่อุปกรณ์สำหรับวาดรูปก็เถอะ
‎นี่จ้ะ ตัวอย่าง
‎ไม่ว่าจะผ้าก๊อซ ทิชชู นิ้ว หรือแท่งเกลี่ยสี
‎แต่ละอย่างก็เกลี่ยได้ออกมาต่างกัน
‎อุปกรณ์มันสำคัญนะ
‎การวาดรูปไม่ใช่สองมิติ ‎แต่เป็นสามมิติต่างหาก
‎พอเปลี่ยนวิธีใช้อุปกรณ์
‎ขอบเขตในการแสดงออกก็จะกว้างขึ้นโขเลยจ้ะ
‎เหมือนกับการคิดค้นอะไรบางอย่างสินะครับ
‎ใช่แล้ว!
‎เอ้า โจทย์เพิ่มเติมสำหรับวันหยุดฤดูหนาว
‎ขอบคุณค…
‎เอ๊ะ
‎ได้เพิ่มแค่ห้าข้อเองเหรอครับ
‎เธอต้องใช้เวลาทดลอง ‎เพื่อคิดค้นแนวทางการใช้อุปกรณ์นะ
‎การวาดให้เยอะก็สำคัญอยู่หรอก
‎แต่ช่วงวันหยุดฤดูหนาว ‎เน้นไปที่การทดลองและท้าทายดีกว่าจ้ะ
‎แล้วก็นะ
‎ปีใหม่ทั้งที พักผ่อนให้เต็มที่เถอะน่า
‎งั้นก็สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้า
‎(ขอบคุณสำหรับปีนี้นะ! วันสิ้นปี)
‎โห
‎สุดยอดเลย
‎แปรงลูกกลิ้งนี่ระบายผงถ่าน ‎ได้ดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
‎ดินสอเขียนผ้าที่ยืมมาจากแม่ก็ใช้ได้เลยนะ
‎ไส้ออกจะอ่อนแต่พอวาดออกมาแล้วเส้นดูหยาบ
‎แต่จะเอามาใช้ในงานวาดของเรายังไงดีล่ะ
‎ยาโทระไม่รับสายแฮะ
‎มันคงยุ่งแหละน่า พวกเราไปกันก่อนเถอะ
‎แต่ช่วงปีใหม่น่าจะให้มันได้พักบ้างนา
‎- อุตะชิมะก็มีสอบใช่ไหม ‎- ก็มีแหละ
‎ครับ
‎สุมิดะ โทษทีนะ ฉันคงไปเคาท์ดาวน์ด้วยไม่ได้
‎เดี๋ยวตามไปทีหลังนะ
‎เออ อืม
‎ไว้เจอกันนะ
‎คร้าบ
‎เฮ้อ ไหงกลายมาเป็นแบบนี้ล่ะเนี่ย
‎(สายเรียกเข้า ทาคาฮาชิ โยตะสุเกะ)
‎ฮัลโหล
‎คุณยางุจิ ไปศาลเจ้าวันปีใหม่กันไหม ตอนนี้เลย
‎ขอบใจที่ชวนฉันมานะ
‎เปล่าชวนสักหน่อย
‎ฉันไม่คิดว่านายจะมาจริงๆ ด้วยซ้ำ
‎ทำไมเราถึงได้เป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยเลย
‎เป็นมาโซหรือไงนะ
‎คุณยางุจิ
‎ก่อนหน้านี้ ขอโทษที่โทรไปด้วยนะ
‎ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลย
‎ทั้งคราวที่แล้ว แล้วก็วันนี้ด้วย
‎แม่ฉันบอกให้ออกไปข้างนอกบ้าง
‎พอตอบไปว่าไม่มีเพื่อน…
‎เฮ้อ ขอโทษที่แม่เลี้ยงลูกได้ไม่ดีนะ
‎ฉันคิดว่าถ้าโชว์ให้แม่เห็นว่า ‎ชวนเพื่อนแล้วโดนปฏิเสธ แม่คงจะเข้าใจ
‎เลยโทรไปหานาย
‎คุณยางุจิมีเพื่อนเยอะแยะ
‎ในรายชื่อผู้ติดต่อ ฉันมีแค่เบอร์ของพ่อแม่ ‎ฮาชิดะ แล้วก็คุณยางุจิแค่นั้นเลย
‎ขอโทษที่ลากนายเข้ามาเอี่ยวนะ
‎งั้นเหรอ แม่นายพูดแรงเนอะ เศร้าแย่เลย
‎แต่กะอีแค่โทรศัพท์เอง ‎โทรมาสิ เราเป็นเพื่อนกันนะ
‎ไม่ใช่เพื่อนกันสักหน่อย
‎งั้นวันนี้จะโทรหาฉันอีกทำไมล่ะ
‎ไม่อยากบอก
‎"ไม่น่ามาเลย"
‎เราไม่อยากคิดแบบนั้นข้ามปีเลยแฮะ
‎ทำไมโยตะสุเกะคุงถึงไม่ชอบฉันเหรอ
‎ฉันออกจะมุ่งมั่นเรื่องศิลปะจะตายไป
‎ถ้าจะให้พูด ก็เพราะเรื่องนั้นแหละ
‎ฉันว่าคุณยางุจิไม่เข้าใจหรอก
‎นายมีทุกอย่างเพียบพร้อมอยู่แล้วนี่
‎ส่วนฉันมีแค่ศิลปะเท่านั้น
‎ฉันน่ะ…
‎ดีใจที่ได้รู้จักกับโยตะสุเกะคุงนะ
‎ฉันชอบคนเก่งน่ะ
‎แต่จะยิ่งชอบขึ้นไปอีก ‎ถ้าคนคนนั้นไม่ได้อยู่ในแวดวงศิลปะ
‎- หา ‎- สิบ เก้า…
‎- ฉันชอบโยตะสุเกะคุงนะ ‎- แปด เจ็ด หก ห้า…
‎แต่ก็เกลียดจนท้องไส้ปั่นป่วนเลยล่ะ
‎หนึ่ง!
‎- สวัสดีปีใหม่! ‎- สวัสดีปีใหม่!
‎อ๊ะ ข้ามปีแล้วสินะ
‎สวัสดีปีใหม่
‎พูดอะไรน่ะ ขนลุกชะมัด
‎เปล่านะ คือแบบว่าฉันอิจฉานายไง
‎ขอโทษถ้าทำให้รู้สึกแย่ตั้งแต่เริ่มปีใหม่นะ
‎ปกติฉันไม่ได้สนใจใครอยู่แล้วล่ะ
‎แต่พอเห็นคุณยางุจิแล้ว ‎ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเหมือนกัน
‎จริงเหรอ ฉันโคตรดีใจเลย
‎คุณยางุจิเป็นคนแปลกๆ สินะ
‎ให้ตายสิ โคตรดีใจเลย
‎เราเป็นแค่คนธรรมดา
‎แต่ว่าสำหรับอัจฉริยะคนนี้
‎เราเป็นคนพิเศษล่ะ
‎เอาล่ะ ต้องฮึดสู้แล้ว
‎หมอนี่มาถึงบ้านคนอื่นปุ๊บ ก็หลับปั๊บเลยแฮะ
‎มันคงเหนื่อยแหละ
‎ปล่อยให้นอนไปเหอะ
‎(สถาบันศิลปะโตเกียว)
‎สวัสดีปีใหม่จ้ะ
‎ได้พักไหม ได้เที่ยวหรือเปล่า ‎ได้ทำการบ้านไหม
‎- ได้เที่ยวฮะ ‎- พักเยอะไปจนได้
‎- ให้ตายสิ พวกเธอ ‎- ขอโทษที่มาสายครับ
‎- หนักชะมัด ‎- อะไรเนี่ย
‎ขอโทษที่นับวันยิ่งแบกของ ‎มาเต็มไม้เต็มมือไปหมดนะครับ
‎(ห้องสัมภาษณ์)
‎สุดยอดเลยนะ
‎อืม เยี่ยมยอดเลยล่ะ
‎ขอบคุณครับ
‎เหมือนจะมีงานที่ยัง ‎ไม่ชินกับการใช้อุปกรณ์อยู่บ้าง
‎แต่ได้ลองท้าทายอะไรหลายๆ อย่างเลยนะ
‎โดยเฉพาะชิ้นนี้ ‎ความสามารถของเธอฉายแววออกมาเลยล่ะ
‎พื้นผิวที่ดูหยาบๆ นี่ทำออกมายังไงเหรอ
‎- ดินสอเขียนผ้าครับ ‎- อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‎อุปกรณ์ศิลปะนี่มหัศจรรย์ดีนะครับ
‎ตอนวาดหัวข้อที่คิดว่าไม่ถนัด ‎แค่ลองเปลี่ยนอุปกรณ์ดู
‎กลับวาดออกมาได้ง่ายจนน่าตกใจเลยครับ
‎เหมือนกับมันช่วยนำพาผม ‎ให้ไปได้ไกลกว่าความคาดหมายอีก
‎ทำให้ผมคิดได้ว่าผมเคยทึกทักตีกรอบตัวเอง ‎เรื่องขีดจำกัดการวาดรูปน่ะครับ
‎แต่คนที่สังเกตเรื่องนั้นได้ ‎มีแค่พวกที่วาดภาพมาเยอะเท่านั้นแหละจ้ะ
‎อีกหนึ่งเดือนครึ่ง
‎ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ‎อีกแค่เดือนครึ่งทุกอย่างก็จบลงแล้ว
‎โค้งสุดท้าย
‎พยายามเข้านะ
‎ครับ
‎มากิ
‎พรุ่งนี้สอบเอนท์แล้วใช่ไหม สู้ๆ นะ
‎การสอบเนี่ยทรมานเนอะ
‎บ้านเราติดเกไดกันหมด คงกดดันแย่เลย
‎อย่าคิดมากเรื่องที่พี่ได้ที่หนึ่งเลยนะ
‎- มากิแค่ทำตามที่มากิ… ‎- นี่เคยบอกเหรอว่าคิดมากน่ะ
‎โธ่ อย่าโกรธสิ
‎(ศูนย์สอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัย)
‎มันจบแล้ว
‎จบแล้ว!
‎ทีนี้ก็มีสมาธิกับการฝึกภาคปฏิบัติได้สักที
‎ไม่ได้หมายความว่า "จบแล้ว" แบบนั้นสักหน่อย
‎กะแล้วว่าเร่งอ่านแบบอัจฉริยะข้ามคืนคงไม่รอด
‎- ไปหากินอะไรก่อนกลับกันเหอะ ‎- อืม
‎คุณคุวานะ
‎โอ้ ยางุจินี่นา
‎อ้อ พ่อหนุ่มหัวทองใส่ต่างหูนี่เอง
‎มากิรู้จักเหรอ
‎เราอยู่ห้องเดียวกันน่ะ
‎พวกนี้ก็เรียนที่โทบินะ
‎งั้นไว้เจอกันที่โรงเรียนติวนะ
‎สาวแกลชัดๆ
‎คนนั้นเก่งที่สุดในโรงเรียนติวเลยนะ
‎ถามจริง
‎แต่ดีแล้วแหละ นึกว่าโรงเรียนติวศิลปะ ‎จะบรรยากาศอึมครึมกว่านี้ซะอีก
‎ดูสดใสกว่าที่คิดนะเนี่ย
‎บรรยากาศโคตรแย่เลย
‎ปกติเราเรียนสี่ชั่วโมงต่อวัน
‎ชั่วโมงเรียนเพิ่มเป็น 12 ชั่วโมงแล้ว
‎อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‎นี่ๆ รู้ไหมว่าฉลามมีเปลือกตาด้วยแน่ะ
‎มหัศจรรย์เนอะ พวกสัตว์ทะเลเนี่ย
‎ครูเนี่ย ถึงจะใกล้ช่วงสอบแล้ว ‎แต่ยังอารมณ์ดีไม่เปลี่ยนเลยแฮะ
‎หายเครียดเลย
‎พอได้ลองใช้อุปกรณ์หลายๆ อย่าง
‎เราก็ได้เฉดสีในการวาดภาพแรเงาเพิ่มมาด้วย
‎ขอบเขตในการแสดงออกก็ขยายกว้างขึ้น
‎ถ้าทำแบบนี้ต่อไป ‎ก็น่าจะเพิ่มสีสันให้กับภาพสีน้ำมันได้ด้วย
‎ตั้งแต่วันนี้ไป ครูจะเน้นไปที่การวาดเส้นนะ
‎- หนึ่งวันขอให้วาดสองใบจ้า ‎- ว่าไงนะ
‎แล้วภาพสีน้ำมันล่ะคะ
‎รอบแรกกับรอบสองห่างกันสิบวันนะ
‎เดี๋ยวค่อยไปเน้นวาดภาพสีน้ำมันช่วงนั้นเอา
‎แต่ว่าต่อให้ผ่านรอบแรกไป ก็ยังมีรอบสอง…
‎ยางุจิ! ถ่ายรูปผลงานที่ชอบ ‎กับผลงานของตัวเองซิ
‎เอ๊ะ
‎แล้วแปลงมันให้เป็นภาพขาวดำดู
‎ภาพที่ดีน่ะ
‎ไม่ว่าจะเป็นภาพสีหรือภาพขาวดำ มันก็ยังสวยนะ
‎ถ้าเราพัฒนาการวาดเส้นได้ ‎เราก็จะวาดภาพสีน้ำมันได้เก่งขึ้นด้วยไง
‎เอาละ จะแจกโจทย์แล้วนะจ๊ะ
‎ที่ครูพูดก็มีเหตุผลนะ
‎แต่ว่ามันเสี่ยงเกินไปหรือเปล่า
‎ที่ไม่ฝึกวาดภาพสีน้ำมันตอนนี้น่ะ
‎ในกลุ่มนี้ คนที่วาดภาพสีน้ำมันแล้วมีสไตล์ชัดเจน ‎ก็มีแค่คุณคุวานะ
‎เราเข้าใจนะ
‎แต่เด็กม.หกไม่มีเวลาแล้ว
‎รู้ๆ กันอยู่แล้วว่าเอกจิตรกรรมสีน้ำมัน ‎ของเกไดต้องวาดเส้นได้เป็นทักษะยืนพื้น
‎หลังจากนั้นจึงค่อยดูว่า ‎เราแสดงสิ่งที่อยากจะสื่อออกมาได้ไหม
‎พวกเด็กซิ่วมีเทคนิคการวาดอยู่พอสมควร
‎แต่เทคนิคของเด็กม.หกอยู่แค่ระดับคาบเส้น
‎หรือก็คือ เราต้องเดิมพันทุกสิ่ง ‎ทุกอย่างไว้ที่รอบแรกนั่นแหละ
‎จะมองพวกเตรียมสอบที่ยังสอบไม่ติด ‎เป็นคู่แข่งไปก็คงไม่มีความหมายสินะ
‎เอาเป็นว่าใช้ผลงานของคนที่สอบติด ‎เป็นคู่แข่งก็แล้วกัน
‎ผลงานของคนที่สอบติดนี่ ‎ไม่ว่าจะเป็นสไตล์ไหน ก็เท่ไปหมดเลยแฮะ
‎ทำไมกันนะ เรื่องแสงเงาเหรอ
‎ไม่สิ เหมือนมีอะไรบางอย่างมาดึงดูดเราด้วย
‎อ้าว
‎(คุวานะ)
‎อะไรเนี่ย
‎อ้าว ไหนๆ
‎นั่นภาพของพี่สาวฉันนี่นา
‎คุณคุวานะ
‎พี่สาวที่ว่าคือเด็กม.หกที่ได้ที่หนึ่งใช่ไหม
‎ที่นี่ลมพัดสดชื่นดีเนอะ
‎กินไหม
‎- ขอบใจนะ ‎- นึกว่าเป็นภาพของฉันใช่ไหม ภาพนั้นน่ะ
‎มีคนพูดแบบนั้นกับฉันบ่อยมาก
‎เป็นพี่น้องกัน งานเลยออกมาเหมือนกันเนอะ
‎นี่งานของยางุจิเหรอ
‎เก่งขึ้นมากเลยนะ
‎อ๊ะ ไม่ได้พูดเพราะคิดว่าเก่งกว่านะ
‎นายพัฒนามากที่สุดในโรงเรียนติวเลยมั้ง
‎รู้สึกได้เลยว่าวาดมาเยอะ
‎ไม่เลย
‎ฉันไม่อยากให้คนที่ได้ที่หนึ่งมาชมหรอกนะ
‎น้ำหน้าอย่างฉัน ชาตินี้คงไม่มีวันได้ที่หนึ่งหรอก
‎ชอบมาที่นี่บ่อยๆ เหรอ
‎มาบ่อยเลยล่ะ
‎นักเรียนโรงเรียนเราเหรอ
‎พอเห็นคนจิตตกแล้ว
‎ก็ช่วยให้คิดว่า "เรายังไหวอยู่" น่ะ
‎บ้าจริง
‎ฉันนี่นิสัยไม่ดีเลย
‎ไม่หรอก ฉันเข้าใจอยู่นะ
‎จริงเหรอ
‎จะว่าได้ยินจากคุณคุวานะ ‎แล้วมันเกินคาดหรือยังไงดีล่ะ
‎แล้วก็…
‎ยางุจิ!
‎ไว้เจอกันล่ะ
‎- ขอบใจที่ให้ขนมฉันนะ ‎- อืม
‎เอาไปเทียบกับผลงานของคนที่สอบติดเหรอ
‎ผลงานของคนที่สอบติดเนี่ย
‎ไม่ว่าจะสไตล์ไหน ก็ดูเท่พิลึกเลยนะครับ
‎ผมก็อยากจะพัฒนาจนเท่ได้อย่างเขาบ้าง
‎นี่ ยางุจิ ยังไหวไหม
‎- ไหวครับ ‎- พูดได้ดี!
‎ถ้างั้นก็วาดรูปลงสมุดขนาดบีหกนี่นะ
‎วาดองค์ประกอบที่คิดว่าเท่ที่สุดออกมา ‎ใช้แค่สามเหลี่ยมกับวงกลมนะ ขอเยอะๆเลย
‎สิบแบบแรกอาจจะวาดออกมาได้ชิลๆ เลยแหละ
‎แต่หลังจากนั้น มักจะเป็นองค์ประกอบภาพ ‎ที่เราไม่ค่อยวาดออกมา
‎รูปแบบการจัดองค์ประกอบภาพ ‎จะเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัวเลยล่ะ
‎เดี๋ยวก่อนครับ
‎ผมอยากรู้ว่างานของผมต่าง ‎กับงานของคนที่สอบติดยังไงน่ะครับ
‎ถามไปก็เปล่าประโยชน์น่า
‎การทำความเข้าใจผลงานของคนอื่น ‎เป็นเรื่องที่ดีนะ
‎แต่ถ้าเอาไปเทียบมากเกินไป มันอันตรายนะ
‎ยางุจิต้องตั้งเป้าที่การสร้างผลงานชิ้นเอก ‎ของตัวเอง ไม่ใช่ผลงานที่ได้ที่หนึ่งนะ
‎ง่วงสุดๆ
‎เฮ้อ อยากจะนอนหลับให้เต็มอิ่มชะมัด ‎แค่วันเดียวก็ยังดี
‎โธ่เว้ย!
‎นี่มันแย่กว่าก่อนหน้านี้อีกแฮะ
‎ช่วยไม่ได้แหละ
‎ต้องมานั่งอุดอู้วาดภาพ เหงาอยู่ในห้องปิดทึบ ‎ใต้แสงไฟนีออน วันละหลายชั่วโมง
‎วาดภาพตามโจทย์ที่ไม่มีคำตอบที่แน่ชัดไปเรื่อยๆ
‎ไง
‎- แปลกจัง ‎- แปลกยังไงเหรอ
‎วันนี้เธอไม่กินอะไรเหรอ
‎- เอาไหม ‎- ไม่เป็นไร ฉันนี่เอาแต่รับอยู่ฝ่ายเดียวเลย
‎ถ้าไม่กิน เดี๋ยวจะสอบไม่ผ่านเอานะ
‎- เว่อร์น่า ‎- ไม่ได้เว่อร์นะ
‎จำคนผมดำที่เจอที่ศูนย์สอบได้ไหม
‎เข้าโรงพยาบาลไปแล้ว
‎นอนไม่พอ แถมพฤติกรรมการกินผิดปกติด้วยน่ะ
‎เขาพยายามมากเลยนะ
‎ไม่สิ เพราะพยายามมากไปหรือเปล่านะ
‎บอกว่า "ปีนี้คงเข้าสอบไม่ไหวแล้ว"
‎ฉันนี่เลวสุดๆ เลย
‎พอเห็นเพื่อนอ่อนแอลง ‎เลยทำให้สภาพจิตใจฉันยังโอเคอยู่น่ะ
‎เอาเถอะ พอมาอยู่ที่นี่แล้ว
‎ฉันก็คงโดนมองแบบเดียวกันแหละมั้ง
‎ไม่ใช่ความผิดของคุณคุวานะหรอกนะ
‎การสอบเข้าม.ศิลปะเปล่าเปลี่ยวจะตาย
‎เวลาก็ไม่มี คำตอบคืออะไรก็ไม่รู้
‎ยังจะสติดีอยู่ได้ยังไง
‎ฉันว่าที่จิตตกเพราะการสอบ
‎เป็นปัญหาของเจ้าตัวเองนะ
‎ไม่เกี่ยวหรอกว่าคนที่นี่จะสอบติดหรือสอบไม่ติดนะ
‎ยางุจิ
‎ไม่เคยกลุ้มใจเรื่องอื่น ‎นอกจากเรื่องจะวาดภาพให้ดียังไงล่ะสิ
‎ว่าไงนะ
‎ไม่เคยกลุ้มใจเหรอ เวลามีคำพูด ‎มาเหนี่ยวรั้งเราเอาไว้ตอนวาดรูปน่ะ
‎เคยคิดไหมว่า "ถ้าไม่มีคนคนนั้น ‎เราคงวาดภาพได้สนุกกว่านี้แท้ๆ " น่ะ
‎เคยสิ
‎คนที่ฉันชอบแต่ก็เกลียดจนท้องไส้ปั่นป่วนน่ะ
‎แต่เพราะคนคนนั้น ‎ฉันเลยได้สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่าง
‎ฉันไม่เคยคิดว่าภาพของคุณคุวานะ ‎เหมือนกับภาพของพี่สาวคุณคุวานะเลยนะ
‎ภาพของคุณคุวานะดูมีความลึก ‎แถมยังดูโปร่งกว่าด้วย
‎คุวานะน่ะ
‎มัวแต่เอาตัวเองไปเปรียบกับพี่สาว
‎ไม่รู้ว่าทำไมถึงคิดว่าตัวเองสู้พี่สาวไม่ได้
‎ถึงเขาจะได้ที่หนึ่ง
‎หรือต่อให้สอบติดก็เถอะ
‎ศัตรูที่แท้จริงของเขาน่ะ ไม่ใช่พี่สาวหรอก
‎การวาดภาพเนี่ย
‎ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยจริงๆ
‎แต่ว่า…
‎คุณคุวานะวาดโคตรเก่งอย่างที่คิดเลย
‎อ้าว ยางุจิ จะกลับแล้วเหรอ
‎อือ
‎ขอโทษที่เมื่อกี้บ่นอะไรแปลกๆ นะ
‎ไม่เป็นไรเลย
‎เอ้านี่
‎ถึงจะแก้ปัญหาอะไรไม่ได้สักอย่างก็เถอะ
‎แต่ฉันรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยแล้วล่ะ
‎ยางุจินี่เข้มแข็งจังนะ
‎การสอบนี่ทำให้คนเสียสติไปเลยจริงๆ
‎แน่นอนว่า
‎เราเองก็เป็นกับเขาเหมือนกัน
‎ไม่ได้เป็นลมพิษมาตั้งแต่ประถมแล้วนะเนี่ย
‎แต่ก็ดีกว่าต้องล้มหมอนนอนเสื่อแหละนะ
‎อร่อยแฮะ
‎อีกหนึ่งอาทิตย์…
‎จะถึงการสอบรอบแรก
‎คำบรรยายโดย: ฉัตรียา ธนากิจเจริญสุข