‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เดี๋ยวก่อน
‎คะ
‎อะไรกัน จะสละสิทธิ์สอบเหรอ
‎ตัวเองก็วาดรูปเป็นแท้ๆ ‎แต่มองไม่ออกสินะคะเนี่ย
‎ถ้าไม่ใช่สละสิทธิ์แล้วจะเป็นอะไรได้คะ
‎(ไอเดียพลุ่งพล่าน)
‎เริ่มแล้ว
‎โจทย์ของการสอบเข้ารอบแรก
‎ภาพเหมือนตนเอง
‎เพราะการวาดภาพตัวเองมันเรียบง่ายนี่แหละ ‎เลยเป็นโจทย์ที่ยาก
‎คิดง่ายๆ ก็แค่วาดรูปลักษณ์ของตัวเองออกมา
‎แต่นี่คือศิลปะ
‎จิตรกรหลายๆ คนวาดภาพเหมือนตนเอง ‎มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
‎จะว่าเป็นภาพสะท้อนให้เห็นถึงตัวตนของจิตรกร ‎ในห้วงเวลานั้นก็ย่อมได้
‎นั่นแหละคือการวาดภาพเหมือนตนเอง
‎หรือก็คือ โจทย์ข้อนี้…
‎ตั้งคำถามผู้เข้าสอบว่า ‎จะตีความตัวตนของตัวเองออกมายังไง
‎เวลาที่เขาให้เรามาคือห้าชั่วโมง
‎ถ้าเราวาดไม่เสร็จ ทุกอย่างก็สูญเปล่า
‎ต้องรีบตัดสินใจว่าจะวาดยังไงแล้วสิ
‎ยิ่งไปกว่านั้น
‎ตอนนี้เราเข้าใจความสำคัญของอาวุธลับแล้วล่ะ
‎จากบรรดาคนในห้องนี้ทั้งหมด
‎ถ้าเราวาดออกมาให้โดดเด่นเตะตาไม่ได้
‎ก็คิดได้เลยว่าคงสอบตก
‎อัตราส่วนการสอบติดเอกสีน้ำมันปีที่แล้ว
‎คือประมาณ 1 ต่อ 20
‎ในห้องนี้จะมีคนที่สอบติด ‎แค่คนเดียวหรือสองคนงั้นเหรอ
‎ภาพที่เรียบๆ ไม่โดดเด่นนี่คงเสี่ยงสุดเลยมั้ง
‎ในทางกลับกัน ‎ถึงจะเป็นภาพที่ดูไม่ได้ แต่ดึงดูดสายตา
‎อย่างน้อยๆ ก็คงทำให้ใครประทับใจได้บ้าง
‎แน่นอนว่าตัวตั้งของเรา ‎คือเราจะวาดภาพที่เราชอบ
‎แต่จะจัดองค์ประกอบภาพ ‎ให้ดูเรียบง่ายและโดดเด่นกว่าปกติ
‎แล้วเราเห็นตัวเราเองเป็นยังไงบ้างล่ะ
‎ตัวเรานอกกระจกกับตัวเราในกระจกเนี่ย
‎ตอนนี้ บนโลกใบนี้มีเราอยู่สองคน
‎เด็กเกเรกับนักเรียนดีเด่น
‎คนขยันกับคนขี้ขลาด
‎คนช่างฝันกับคนที่อยู่กับความเป็นจริง
‎มีสองด้านงั้นเหรอ
‎ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีขั้วตรงข้ามอยู่ในตัวเอง
‎เราจะแสดงทั้งสองด้านของตัวเองออกมา ‎คือตัวเรานอกกระจกกับตัวเราในกระจก
‎เชยจะตาย แถมยังดูโหลๆ อีก
‎แต่เราว่าธีมก็ไม่ได้แย่นะ
‎ภาพที่เรียบง่ายเนี่ยทำให้มันสมบูรณ์ยากนะ
‎จะว่าไป ตัวเราเนี่ยมีแค่สองด้านงั้นเหรอ
‎เอาจริงเหรอเนี่ย
‎ขอโทษค่ะ
‎มีอะไรเหรอครับ
‎- สายตาเย็นชาของทุกคน… ‎- ขอโทษครับ…
‎- มีกระจกสำรองไหมครับ ‎- พอผ่านไปสักพัก
‎ก็ได้ยินเสียงวาดดินสอดังขึ้นอีกครั้ง ‎ราวกับบอกว่า "ไม่ใช่เรื่องของฉัน"
‎โธ่เว้ย
‎เราคงไม่โดนปรับตกด้วยเรื่องนี้หรอกใช่ไหม
‎อีกประมาณห้านาที ‎เดี๋ยวเขาจะเอากระจกใหม่มาให้ครับ
‎กลับไปนั่งที่ได้เลยครับ
‎ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ
‎ตอนเราส่องกระจกที่ยังไม่แตก
‎เรายึดติดกับเรื่องด้านสองด้านมากไป
‎พอกระจกแตก ‎เราเลยเห็นว่าตัวเราเองมีหลากหลายด้าน
‎องค์ประกอบที่แตกออกเป็นส่วนๆ ก็ไม่เลวนะ
‎แต่เรารู้สึกไม่คลิกยังไงชอบกลแฮะ
‎งั้น ถ้าเราลองแบ่งภาพขั้วตรงข้าม ‎ที่วาดเมื่อกี้ออกมาง่ายๆ เลยล่ะ
‎หน้ากระดาษแนวนอน ‎แบ่งได้หลายส่วนกว่าหน้ากระดาษแนวตั้งแฮะ
‎ไม่ต้องวาดให้หันหน้าเข้าหากัน…
‎กระจกใหม่มาแล้วครับ
‎ขอบคุณครับ
‎พอองค์ประกอบภาพมันเรียบง่าย
‎เลยต้องมาตัดสินกันว่า ‎เราจะวาดเก็บรายละเอียดให้ภาพดูเด่นได้ไหม
‎พูดอีกอย่างก็คือ
‎มันเป็นการวาดแข่งกับเวลา
‎ก่อนอื่น ใช้มาสกิ้งเทปแบ่งช่องเอาไว้
‎แค่เราไม่ทำเป็นคอลลาจก็พอ
‎เว้นไว้หนึ่งช่องแล้ว แปะมาสกิ้งเทปไว้
‎ก่อนอื่น กำหนดว่าช่องนั้นต้องสว่างเท่าไร ‎แล้วค่อยแรเงาลงไป
‎เขาห้ามใช้สีผง แต่คงถูได้แหละเนอะ
‎ลอกเทปออก ‎คอยดูเงาที่ตกกระทบบนหน้าเรา
‎แล้วแรเงาให้แต่ละช่องตัดกันชัด ‎เพื่อให้ภาพดูหนักแน่นขึ้น
‎มุ่งมั่นวาดลงรายละเอียดของภาพ ‎เน้นภาพให้ดูเด่นขึ้นมา
‎แต่ถ้าวาดลงรายละเอียดทุกส่วน ‎ก็จะกลายเป็นโฟกัสไปทั่วภาพ
‎ภาพมันก็จะเสียโฟกัสไปน่ะสิ
‎งั้นจะทำยังไงดีเนี่ย
‎คุณยางุจิ
‎ตอนที่วาดเส้นโค้ง
‎ถ้าวาดเส้นและใช้โทนสีที่อ่อนลง
‎จะทำให้ดูมีมิติมากขึ้นค่ะ
‎ตั้งใจลงแรเงาบางส่วนให้บางๆ
‎เพราะองค์ประกอบภาพเรียบง่ายนี่แหละ
‎เราเลยจะทำให้ภาพมันละเอียดขึ้น ‎โดยเน้นความลึกของภาพ
‎ให้ดูมีมิติเกินจริง
‎จากนี้ไปจะเข้าช่วงพักกลางวัน ‎เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงครับ
‎ช่วงนั้นจะเข้ามาในห้องนี้ไม่ได้ ‎กรุณาพกของมีค่าติดตัวไปด้วยนะครับ
‎อีกสองชั่วโมง
‎ช่วงบ่าย เราค่อยมาลงรายละเอียดให้เสร็จ
‎โฟกัสที่หู ปาก ต่างหู แล้ววาดให้เสร็จ
‎แต่จะว่าไป
‎บรรยากาศโคตรอึมครึมเลย
‎เรานึกว่าจะได้เพื่อนใหม่ ‎ตอนพักกลางวันระหว่างสอบซะอีก
‎แต่คนที่อยู่ที่นี่ส่วนใหญ่จะสอบตกนี่นา
‎แหงอยู่แล้วแหละ ‎ที่จะตึงเครียดตอนพักกินข้าวน่ะ
‎คือว่า…
‎พูดกับผมเหรอครับ
‎ก่อนหน้านี้ ที่ฉันทำกระจกแตก
‎ต้องขออภัยด้วยนะค้า!
‎อ๋อ…
‎ไม่เป็นไรเลยครับ
‎หนำซ้ำ เพราะเรื่องนี้ผมเลยหายตื่นเต้นไปด้วย
‎ใจดีจัง
‎ผลงานไม่ได้เสียหายอะไร ฉันก็โล่งอกไปทีค่ะ
‎เอ่อ…
‎เรา…
‎มาพยายามไปด้วยกันนะคะ
‎เอ๊ะ อ๊ะ ครับ
‎ขอตัวก่อนนะคะ
‎สดใสเว่อร์
‎เพิ่งเคยเห็นเด็กอาร์ตแนวนั้นเลยนะเนี่ย
‎คนเข้าสอบเนี่ย ‎ไม่ได้มีแต่พวกปล่อยรังสีอำมหิตใส่กันสินะ
‎ไม่สิ
‎ทุกคนก็แค่กลัวน่ะ
‎(เครื่องรางส่งเสริมด้านการศึกษา)
‎เราก็เหมือนกัน
‎เราจะวาดไม่หยุดจนถึงวินาทีสุดท้าย
‎เราจะวาดให้มันดีๆ เท่ๆ แสบๆ เฟี้ยวๆ ไปเลย
‎โห สุดยอดเลย
‎สมองกำลังทำงาน
‎ไอเดียกำลังพลุ่งพล่านเลย
‎ตอนนี้สมองเราคงกำลัง ‎สั่งการโดยตรงมาที่มือเรา
‎เรารู้สึกทุกอย่างพร้อมกัน
‎ทั้งไอ้ความรู้สึกที่อยากจะสอบติดให้ได้
‎ความรู้สึกที่อยากจะฆ่าทุกคนให้หมด
‎ความรู้สึกที่ว่าจะสอบติดไม่ติดก็ช่าง
‎แล้วก็ความรู้สึกที่เราอยากวาดภาพนี้ด้วย
‎ตรวจดูด้วยว่าเขียนชื่อแล้วหรือยัง
‎เสร็จแล้ว
‎เราไม่รู้เลยว่าภาพนี้…
‎- หยุดวาดได้แล้ว ‎- จะทำให้เราสอบผ่าน
‎- เดี๋ยวปรับตกหรอก ‎- ได้หรือเปล่า
‎เอาเป็นว่า การสอบรอบแรกจบลงแล้ว
‎กระจกนาย…
‎ซวยมากเลยนะ ยาโทระ
‎ก็นะ
‎แต่ก็ถือว่าโชคดีด้วยแหละมั้ง
‎ห้องฉันมีคนมัดจุกครึ่งหัวที่เต้นไปวาดไป
‎กับสาวสวยที่ส่งเสียงโหยหวนตอนวาดด้วยล่ะ
‎นรกชัดๆ
‎เอาเถอะ รอบแรกจบแล้วนะ
‎ว่าแต่ เราสามคนไม่ได้มารวมตัวกันนานแล้วนะ
‎- เดี๋ยวไปกินเนื้อย่าง… ‎- วันนี้ขอฉันกลับไปนอนเถอะ
‎โยตะสุเกะคุงล่ะ เป็นยังไงบ้าง
‎งั้นๆ
‎ไม่ได้โหดเหมือนที่คิดไว้
‎ถึงจะมีคนที่เก่งโดดจากคนอื่นอยู่บ้างก็เถอะ
‎แต่หนึ่งในสามของคนพวกนั้น ‎คงมาสอบเป็นที่ระลึกละมั้ง
‎ฉันรู้แล้วว่าทำไมอัตราการแข่งขัน ‎สอบเข้าเกไดถึงได้สูงขนาดนี้
‎เพราะกระแสให้สอบเกไดเอาไว้ก่อน
‎ฉันว่าฉันคงสอบรอบแรกผ่านแหละ
‎พอมีคนมาสอบเยอะ ‎ก็คงมีคนที่ผ่านได้เพราะโชคช่วยด้วย
‎ที่น่ากลัวจริงๆ
‎คือการสอบรอบสองต่างหาก
‎การลงสนามครั้งใหญ่ที่จะต้องใช้ทั้งโชค ‎และความสามารถที่แท้จริง
‎แต่เราก็ต้องผ่านรอบแรกให้ได้ก่อนล่ะนะ
‎คนที่เก่งโดดจากคนอื่นงั้นเหรอ
‎จะว่าไป…
‎เราแอบมองแวบๆ ตอนขากลับ ‎วาดเก่งชะมัดเลย
‎ไม่เอาน่า เลิกคิดดีกว่า
‎คิดไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร
‎ยังไงๆ การสอบรอบแรกก็ผ่านไปแล้ว
‎ทำได้ดีมาก
‎ตัวเรา
‎ส่วนการสอบรอบสอง
‎ไว้ไปคิดหลังสอบผ่านรอบแรกก็ได้
‎(สถาบันศิลปะโตเกียว)
‎แต่นี่คือการสอบเกได เลยคิดอย่างนั้นไม่ได้น่ะสิ
‎ไงจ๊ะ
‎เหนื่อยแย่เลยนะจ๊ะ
‎นี่เรามีเวลาแค่เจ็ดวันก่อนจะถึงการสอบรอบสอง
‎วันนี้ก็มาฝึกวาดอย่างขยันขันแข็งกันนะจ๊ะ
‎ต้องมาโรงเรียนติวตามปกติ ‎หลังจากสอบเสร็จเนี่ย ทรมานชะมัดเลย
‎สมองยังตื้ออยู่เลย
‎ผลสอบรอบแรกจะประกาศในอีกสามวัน
‎แต่เราไม่มีเวลามารอน่ะสิ
‎แต่ว่า…
‎เรายังเปลี่ยนมู้ดไม่ได้เลยสักกะนิด
‎ดีละ
‎พรุ่งนี้ พวกเราทุกคนออกไป ‎คลายเครียดกันหน่อยไหม
‎หา
‎คลายเครียดเหรอ
‎- ช่วงนี้เนี่ยนะ ‎- ใช่จ้ะ
‎ทุกคนพยายามกันมาตลอดเลยนี่นา
‎ครูว่าต้องออกไปสูดอากาศภายนอกบ้างนะ
‎เอ๊ะ แต่ว่า
‎เราเหลือเวลาแค่หนึ่งอาทิตย์ก่อนสอบใช่ไหมครับ
‎ทุกๆ ปี ช่วงสามวันก่อนประกาศผลสอบรอบแรก
‎สติหลุดกันทุกคนแหละจ้ะ
‎แถมการสอบรอบสองที่จะจัดขึ้นอีกเจ็ดวัน
‎เป็นการสอบที่จะให้เวลาสามวัน ‎เพื่อวาดภาพสีน้ำมันหนึ่งภาพ
‎แล้วอีกอย่างนะ
‎พวกเธอจะต้องส่งสมุดสเก็ตช์ด้วย
‎ผมเคยได้ยินเรื่องสมุดสเก็ตช์มาบ้างนะครับ
‎มันคืออะไรเหรอครับ
‎สมุดสเก็ตช์ก็คือสมุดสเก็ตช์จ้ะ
‎ร่างภาพลงไป
‎หรือเขียนว่าเราวาดภาพนั้นออกมา ‎ด้วยความตั้งใจแบบไหนลงในสมุดสเก็ตช์
‎จะว่าไป พวกเธอเคยได้ยินมาบ้างไหม ‎ว่าการสอบเกไดเนี่ย เขาตัดสินกันยังไง
‎สำหรับการสอบรอบแรก ถ้ามีอาจารย์ ‎คนใดคนหนึ่งให้ผ่านก็คือผ่าน
‎แต่การสอบรอบสองเนี่ย
‎ต้องให้อาจารย์ตั้งแต่สองคนขึ้นไปให้ผ่าน ‎ถึงจะรอด
‎จากนั้นอาจารย์ทุกคนจะร่วมกัน ‎พิจารณาจากสิ่งเหล่านี้
‎แล้วประเมินความสามารถ ‎ในการถ่ายทอดงานของผู้เข้าสอบ
‎และความเป็นศิลปินของผู้เข้าสอบคนนั้น
‎สรุปก็คือ เขาจะมาเจาะถามว่า ‎เราอยากจะวาดอะไรมากกว่ารอบแรกจ้ะ
‎ออกไปหาแรงกระตุ้นข้างนอกบ้าง
‎จะได้จัดระเบียบความคิดของตัวเองได้นะจ๊ะ
‎- ได้ออกข้างนอกแล้ว! ‎- ได้ออกข้างนอกแล้ว!
‎- ไปข้างนอก! ‎- ไปข้างนอก!
‎- เย่! ‎- เอาละ ไปเปลี่ยนบรรยากาศกันดีกว่าจ้ะ
‎เดี๋ยวครูจะเรียกสัมภาษณ์นะจ๊ะ
‎เฮ้อ
‎เปลี่ยนมู้ดกลับมาไม่ได้จริงๆ นะเนี่ย
‎ห่อเหี่ยวไม่เปลี่ยนเลยนะนายน่ะ
‎ช่วยไม่ได้แหละเนอะ
‎เจ้าตัวบอกว่าตอนสอบรอบแรก ‎กระจกแตกด้วยนี่นา
‎อาจจะวาดได้ไม่เต็มที่ก็ได้
‎ยางุจิ!
‎สอบรอบแรกเป็นยังไงบ้าง
‎ถ้าให้พูดตามตรง
‎ผมว่าผมวาดออกมาได้ค่อนข้างดีเลยนะครับ
‎อย่างนี้นี่เอง
‎น่าสนใจ
‎ถ้าเธอวาดเสร็จเนี่ย ‎ภาพนี้จะต้องเป็นภาพที่ทำให้ประทับใจแน่เลย
‎พูดไปก่อนผลออกมันจะดีเหรอครับ
‎จะพูดว่าไงดีล่ะครับ ผมรู้สึกเหมือน ‎ผมปล่อยของที่ผมฝึกมาเลยล่ะครับ
‎แต่ว่า…
‎ผมไม่รู้สึกว่าผมจะวาดภาพอื่น ‎ออกมาได้ดีแบบรอบแรกเลยครับ
‎เทียบกันแล้ว ผมวาดเส้นมากกว่า ‎วาดภาพสีน้ำมันเยอะเลยใช่ไหมล่ะครับ
‎แถมช่วงนี้ผมวาดเส้นตลอดเลยด้วย
‎ผมเริ่มวาดรูปช้ากว่าคนอื่น
‎องค์ประกอบภาพที่ใช้ตอนวาดเส้น ‎ก็ใช่ว่าจะเอามาใช้กับการวาดภาพสีน้ำมันได้
‎ผมไม่ค่อยรู้เรื่องสีด้วย
‎คุณสมบัติของน้ำมัน
‎หรือวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ เนี่ย ผมก็ไม่รู้เลย
‎สรุปก็คือ
‎ยางุจิรู้สึกว่ามีโจทย์มากมายเต็มไปหมด
‎แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนสินะ
‎เอาน่า ตั้งหน้าตั้งตา ‎รอไปคลายเครียดพรุ่งนี้เถอะจ้ะ
‎เดี๋ยวเราจะไปที่ที่สนุกๆ ตื่นเต้นสุดเหวี่ยงกัน
‎จะว่าไป ไม่เห็นจะมีใครมาเลยเนี่ย
‎อ้าว อรุณสวัสดิ์ครับ…
‎นี่คนที่ใส่ชุดนักเรียนตลอดใช่ไหมเนี่ย
‎สไตล์การแต่งตัวชุดไปรเวทเกินคาดไปเยอะแฮะ
‎สายร็อกเหรอครับ
‎ตายจริง
‎ขอโทษที่มาสายนะคะ
‎อ้าว มากันแค่สองคนเองเหรอคะ
‎อรุณสวัสดิ์ คุณโอคาดะ
‎อรุณสวัสดิ์จริงๆ นะ…
‎คุณยางุจิ หน้าตาดูไม่ไหวเลยนะคะ
‎อ้าว คุณซากุราบะ
‎ชุดน่ารักจังเลยค่ะ
‎ทำไมล่ะ น่ารักจะตาย
‎- ฉันก็อยากใส่ชุดแบบนี้บ้าง ‎- คุณโอคาดะ…
‎- ปกติไปซื้อเสื้อที่ไหนเหรอคะ ‎- แข็งแกร่งชะมัด
‎นี่จ้ะ ตั๋ว
‎ด้านในอนุญาตให้สเก็ตช์ภาพ แต่ห้ามถ่ายภาพนะ
‎เรานึกว่าจะไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะซะอีก
‎ว้าว!
‎กระดูกน่ารักจัง!
‎ดูเส้นโค้งเว้านั่นสิ!
‎โอคาดะจัง
‎ร่าเริงสุดๆ ไปเลย
‎ใช่เลย
‎คลายเครียดได้ขนาดนั้น สุดยอดจริงๆ
‎งั้นเหรอ
‎ที่ผ่านมา เรามัวแต่ตั้งสมาธิ ‎ไม่ได้หายใจหายคอเลย
‎แต่ว่า
‎แต่ถ้าเราไม่ได้หายใจหายคอบ้าง
‎เราก็จะหายใจไม่ออกเอาได้
‎การคลายเครียด
‎ไม่ใช่การอู้หรอก
‎แหม สนุกจังเลยเนอะ
‎โครงกระดูกของกิ้งก่าแผงคอน่ารักจังเลย
‎แบบจำลองการฉีดยาเข้าเส้นเลือดก็สวยนะ
‎ฉันเก็ตเลย
‎รู้งี้น่าจะซื้อสมุดภาพมานะเนี่ย
‎ครูครับ
‎เดี๋ยวเราจะกลับไปที่โรงเรียนติวกันใช่ไหมครับ
‎เปล่าจ้ะ เราจะไปวนดูกันอีกรอบจ้ะ
‎- เอ๊ะ ‎- เอ๊ะ
‎รอบแรก เราดูเพื่อความเพลิดเพลิน
‎ส่วนรอบสอง เราจะไปดูในฐานะคนวาดรูปจ้ะ
‎เอาละ โจทย์วันนี้ก็คือ "จงไปหาแบบมาวาด"
‎พอกลับไปแล้ว ใช้สิ่งที่ได้จากที่นี่ ‎ไปสร้างผลงานเป็นที่โรงเรียนติวนะจ๊ะ
‎อย่าเอาแต่วาดอย่างเดียว
‎ลองคิดถึงความแตกต่าง ‎ระหว่างการดูรอบแรกและรอบสองด้วยนะจ๊ะ
‎อะไรกัน ไหนบอกว่ามาคลายเครียดเฉยๆ ไงล่ะ
‎แต่ก็นะ ถ้าบอกว่าเป็นโจทย์ตั้งแต่แรก
‎เราคงดูโน่นนี่เพื่อจะเอาอะไรมาวาดนั่นแหละ
‎ที่เราเห็นมันก็ของเดิมๆ นี่แหละ
‎แต่จุดที่เราโฟกัส กลับต่างกับรอบแรกโดยสิ้นเชิง
‎คงไม่ใช่แค่เราหรอก
‎พอมองเป็นศิลปะ
‎แต่ละคนก็จะโฟกัสกันคนละจุดนั่นแหละ
‎เรานึกว่าคงจะเป็นอย่างนั้น…
‎ทุกคนวาดออกมาคล้ายๆ กัน เกินคาดเลยนะเนี่ย
‎มีอะไรให้วาดเยอะแยะมากมายขนาดนั้น
‎แต่พวกเธอรู้ไหมทำไมภาพถึงออกมาคล้ายๆ กัน
‎ความย้อนแย้งของการมีตัวเลือกเหรอครับ
‎ใช่แล้วจ้ะ สมกับเป็นยางุจิจริงๆ
‎มนุษย์เรา พอมีตัวเลือกเยอะ ‎จะทำให้เราเลือกลำบากยังไงล่ะ
‎แต่สองภาพนี้ ของโอคาดะกับซากุราบะ
‎มุมมองต่างของคนอื่นเลยนะจ๊ะ
‎ทำไมถึงวาดภาพนี้ล่ะ
‎คือหนู สนใจผู้คนค่ะ
‎หนูรู้สึกสนใจคนที่มาชม ‎มากกว่าของที่จัดแสดงน่ะค่ะ
‎เพราะการจัดแสงมันเท่สุดๆ เลยค่ะ
‎อย่างนี้นี่เอง
‎อะไรของเราเนี่ย
‎ทำมาเป็นพูดว่าต่างคนต่างความคิด
‎โคตรเห่ยเลย
‎เฉิ่มสุดๆ
‎เรารู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้วนี่
‎เรามันธรรมดาชะมัดเลย
‎ไงจ๊ะ ไม่ได้มาวิจารณ์งานรวมกันแบบนี้ซะนาน
‎ได้ค้นพบอะไรแปลกใหม่ที่คาดไม่ถึงใช่ไหมล่ะ
‎ไม่เห็นต้องทำอะไรแปลกๆ เพี้ยนๆ ‎หรือเลียนแบบคนอื่นเลย
‎หนำซ้ำ ยิ่งเราดูผลงานของคนอื่น
‎ยิ่งทำให้เราเห็นสิ่งที่เราทำอยู่ชัดขึ้นนะจ๊ะ
‎เอาละ พรุ่งนี้ประกาศผลสอบเกไดรอบแรก
‎จะประกาศตอนสิบโมงเช้า
‎ผ่านบอร์ดประชาสัมพันธ์ ‎และเว็บของมหาวิทยาลัยนะจ๊ะ
‎ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง ‎ก็ช่วยติดต่อครูมาหน่อยนะจ๊ะ
‎คนที่สอบผ่าน มาฝึกวาดตามโจทย์ ‎ที่โรงเรียนติวเหมือนเดิมนะ
‎ครูจะไม่บอกพวกเธอหรอกนะว่า ‎ผลลัพธ์มันไม่ใช่ทุกสิ่ง
‎แต่หลายเดือนที่ผ่านมา
‎พวกเธอได้เผชิญหน้ากับความอ่อนแอ ‎และความแข็งแกร่งของตัวเอง
‎และวาดภาพอย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด
‎สิ่งเหล่านั้นจะมากลายเป็นสิ่งที่มีค่า ‎สำหรับพวกเธอแน่นอนจ้ะ
‎งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะจ๊ะ
‎นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย ‎ที่พวกเราเจอกันก่อนสอบก็ได้
‎รู้สึกแปลกจังเนอะ
‎ไม่นี่
‎นานสุดก็แค่อาทิตย์เดียวใช่ไหมล่ะ
‎เมื่อวานนายยังทำตัวเหมือนแมว ‎ที่ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรอยู่เลยนี่
‎กลับมามั่นใจแล้วเหรอ
‎เปล่าสักหน่อย
‎อย่ามาว่าฉันว่าน่าขยะแขยงก็แล้วกัน
‎พอรู้แน่ชัดแล้วว่าฝีมือเรายังไม่ถึงไหน
‎ถึงจะรู้สึกเจ็บใจ แต่ฉันก็โล่งนะ
‎ฉันกลัว ไม่อยากจะดูผลเลย ‎แถมรู้สึกเหมือนมันไม่ใช่เรื่องของฉันเลย
‎แหยงๆ อยู่นะแบบนี้
‎ฉันรู้น่า
‎ไว้เจอกันนะ ฮาชิดะ
‎ไว้เจอกันนะ
‎ยาโทระ นายนี่…
‎น่าขยะแขยงจริงๆ
‎(ผู้สอบผ่านรอบแรก ‎เอกจิตรกรรมสีน้ำมัน ม.ศิลปะโตเกียว)
‎จ้ะ เข้าใจแล้วจ้ะ
‎อืม ไว้เจอกันนะจ๊ะ
‎มาแล้วสินะ คนแรกที่สอบผ่านรอบแรก
‎คุวานะ
‎อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‎อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‎มีแค่หนูเหรอคะ
‎เปล่าจ้ะ มีอีกสองคนจ้ะ
‎อรุณสวัสดิ์ฮะ
‎- อรุณสวัสดิ์จ้ะ ‎- อรุณสวัสดิ์
‎ส่วนอีกคนก็…
‎อรุณสวัสดิ์ครับ
‎คำบรรยายโดย: ฉัตรียา ธนากิจเจริญสุข