SERIAL NETFLIX
Miałbym szanse
dostać się do akademii?
Nie wiem.
Ale ciężka praca i pasja
to gwarancja sukcesu.
POKÓJ NAUCZYCIELSKI
Wiesz, dlaczego cię wezwałem?
Nie do końca.
Daj spokój.
Nie wciskaj mi kitu.
Jesteś bystry. Zmarnujesz czas.
Mówię poważnie.
Chcę iść uczelnię artystyczną.
Nie jestem dziany, więc zostaje mi TUS.
Od kiedy zajmujesz się sztuką?
Chodzę na kółko plastyczne.
Nie pokazałeś tego rodzicom, co?
Wiedziałem.
Najpierw przekonaj rodziców.
Nie stać nas na prywatną uczelnię.
Yaguchi.
To jak?
Jestem Yatora Yaguchi. Chodzę do drugiej klasy.
Miło was poznać.
Skąd tutaj taki margines?
Okropne.
Chcę się uczyć o sztuce.
Mam nadzieję, że się dogadamy.
Może to i miły koleś.
Wydaje się inteligentny.
Został tydzień do wakacji.
Przygotowałam specjalny plan dla pierwszo- i drugoklasistów.
Trzymajcie się go, a rozwiniecie swoje umiejętności.
Niewiele, prawda?
To niewiele?
To dużo!
Do martwej natury i akwareli weźcie co najmniej trzy motywy.
Poświęćcie na nie najwyżej po pięć godzin.
Przestrzegajcie tej zasady.
W brudnopisie możecie umieścić, co tylko chcecie.
Prowadźcie dziennik ze zdjęciami w telefonie.
Pamiętajcie o kompozycji.
Wydrukujcie i oddajcie prace.
Stwórzcie też jedno dzieło sztuki.
W dowolnym rozmiarze i z dowolnego materiału.
Wszystko jedno, 3D, 2D, film czy manga.
Po prostu dobrze się bawcie.
Dziś narysujemy martwą naturę.
Potem omówimy wasze prace.
Omówimy?
Oceni nasze prace jedną po drugiej.
Straszne.
Wygląda profesjonalnie.
Pozostałym idzie świetnie.
Yaguchi.
Nie masz czym rysować? Pożyczę ci.
Dziękuję.
To nie żart.
Rysik jest długi nie bez powodu.
Zmieniając położenie ołówka, możesz zmieniać kreskę.
Pani Saeki.
Myślę o tym już jakiś czas. Po co nam martwa natura?
W Internecie jest wielu artystów,
którzy nigdy nie rysowali martwej natury.
Rozumiem. Przejdę do rzeczy.
Możecie rozwijać umiejętności i bez tego.
Ale to metoda skuteczna dla każdego,
która pozwala ćwiczyć wszystko.
To jak nauka wzoru, który można stosować na wiele sposobów.
Poprawicie zdolności obserwacji i technikę.
Coś tu nie gra.
Rysuję to, co widzę. Ale…
Jest zbyt skupiona.
Straszne.
Tak. Świetnie ci idzie, Yaguchi.
Podoba mi się ogólna kompozycja.
- Yaguchi? - Tak?
Mori to dobra artystka,
ale teraz skupmy się na tym.
Przepraszam.
Rysując kształty,
za pomocą ołówka mierz rozmiar, kąt i odległości między przedmiotami.
To dlatego tak robią.
Po naszkicowaniu kształtów dodaj cienie.
Kierunek światła jest ważny.
Cienie to duże powierzchnie.
Narysuj wzory, faktury i kolory.
Rysownicy zwykle się pochylają.
Od czasu do czasu wstań i spójrz z daleka.
Przyjrzyj się najbliższym, najdalszym, najjaśniejszym i najciemniejszym obszarom.
Dokładnie odwzoruj wzory.
Rysując zakrzywienia,
rozjaśnij cienie i linie.
Nadaj rysunkowi trzeci wymiar.
Jest świetna.
Chciałbym tak umieć.
Cholera! Wkurza mnie to!
Jest miła.
Wzory wyszły nierówno.
Nie starasz się.
Stać cię na więcej, Mori.
Yaguchi, teraz ty.
Zwróciłeś uwagę na kierunek padania światła.
Oby tak dalej.
Choć poszło mi najgorzej…
To dlatego, że byłem najgorszy.
Tylko mnie od początku tak traktuje.
Jestem wykończony.
Nawalają mnie plecy.
Ręce i oczy też.
Masz coś do prania?
Przeziębisz się.
DRUGA KLASA ANKIETA DOTYCZĄCA KARIERY
TOKIJSKI UNIWERSYTET SZTUKI
Dlaczego?
Dzień dobry.
Co?
Co tu robisz w wakacje?
Pracownia jest otwarta dwa dni w tygodniu.
W nocy spędzam czas z chłopakami.
Nawet przychodzisz tu rysować.
Zaskoczył mnie, dołączając do kółka.
Moje komplementy go cieszyły.
Stąd moje zaproszenie, by do nas dołączył.
Celujesz w akademię?
Skąd u ciebie taka pasja?
Co?
Podsłuchujesz.
Nie zrozum mnie źle.
Mam pierwszeństwo.
- Ty… - Porysuj z nami, Yuka.
Jasne.
Zanim zacząłem rysować,
myślałem, że tworzenie to magia dla wybranych.
Ale tak nie jest.
Odkąd zacząłem rysować, znajome scenerie
stały się bardziej wyraziste.
Okazuje się,
że o niczym nie wiedziałem.
To dlatego, że nauczyłem się używać pędzla?
To takie przyjemne.
Mózg działa na pełnych obrotach.
Ręka sama wędruje tam, gdzie powinna.
Kiedyś muszę powiedzieć rodzicom.
Ale jak ich przekonać?
Yakkun.
Piękne.
Czyli mówi poważnie.
W tym roku zadanie wykonali:
Yuka, Umino
i Yaguchi.
Każdy stworzył jakieś dzieło.
Tak. Doskonale.
Ciężko powiedzieć po martwej naturze,
ale dzieła i albumy wyrażają ich charakter.
Porównując te zdjęcia, widać, że każdy ma inny punkt widzenia.
Album Umino dotyczy jej hobby.
Ten Yuki jest udekorowany.
Zrobiłaś kostium, Shirota?
Super.
Nawiasem…
Yaguchi narysował 30 martwych natur. Poważnie?
Codziennie po jednej.
Zrobił postępy.
Gość ma spory potencjał.
Naprawdę?
Cieszę się.
Ani trochę się nie opalił.
Mori, chodziłaś latem na kursy?
- Tak. - Jak było?
Pewnie byłaś najlepsza.
- Nie. - Co?
Na kursie byłam piąta od końca.
Na kursy przygotowawcze chodzą zaawansowani.
Nowi absolwenci rozwijają się aż do egzaminów,
więc się nie martw.
No i masz rekomendację na UAM za trzy miesiące.
Skupmy się na pracach do portfolio.
Dobrze.
A teraz posprzątajmy.
Mori jest niesamowita.
Ja nawet na kółku jestem kiepski.
Na jakim poziomie jestem?
Przestań analizować.
Powinienem być dumny z moich prac i rozwoju.
Ale ponuro.
Co się stało?
Wiesz,
koło południa powinni ogłosić
wynik rekomendacji Mori na Musashino.
Yuka się smuci, bo przyjaźni się z Mori.
Ale dlaczego ty, Yaguchi?
Martwię się o Mori.
Ale ostatnio tracę ochotę na martwą naturę.
Może dlatego,
że mało wiesz o egzaminach wstępnych na studia.
Może idź na kurs przygotowawczy?
Myśli pani, że nie zdam egzaminu, po prostu ćwicząc martwą naturę?
Martwa natura jest ważna.
Ale większość studentów sztuki we wschodniej Japonii chodziła na kurs.
Nie zaszkodzi spróbować.
Ja idę.
Babcia mnie o to prosiła. Idę na sztukę japońską.
TOKIJSKI UNIWERSYTET SZTUKI RYUJI AYUKAWA
A ty, Yaguchi?
Idę, ale nie wybrałem kierunku.
Musiałbym powiedzieć mamie.
Przepraszam za spóźnienie.
Wyniki przyszły w południe, ale mama
nalegała na sushi, żeby je uczcić.
- Gratulacje. - Super!
- Świetnie! - Wiedziałem.
- Gratulacje, Mori. - Mori.
Gratulacje.
Yuka-chan, bardzo mi pomagasz.
Bardzo dziękuję.
Zdała.
Mori.
Gratulacje.
Dziękuję, Yaguchi.
Proszę pani.
Tak?
Ja też wybieram malarstwo olejne.
Tym razem niech rodzice podpiszą.
Co? Nie powiedziałeś rodzicom?
Powiedziałem. Ale…
Yakkun,
nie utrzymasz się ze sztuki.
Mama dała mi ulotkę centrum kultury.
Można stracić pewność siebie.
Muszę ich przekonać.
Mamo.
TUS to według ciebie kiepska uczelnia?
Yakkun.
Czemu tak bardzo chcesz iść na TUS?
Yaguchi.
Myślałam, że nikt teraz nie używa pracowni.
Co tu robisz?
Zabieram rzeczy do domu.
Rozumiem.
Skoro cię przyjęli,
w zasadzie skończyłaś szkołę.
Tak.
Będziemy tęsknić.
Jestem też trochę podekscytowana.
Na studiach będę mogła skupić się tylko na sztuce.
Ale będę tęsknić za liceum.
A rodzice byli przeciwni twoim planom?
Od dziecka zajmuję się sztuką.
Chciałbym być tak dobry.
- Co? - Nic.
Yaguchi.
Mam do ciebie prośbę.
Po co jej moje rysunki?
Cieszę się, że dostałam prezent od uroczego drugoklasisty.
Nie wywieraj na mnie presji.
Lubię twoje rysunki.
Przepraszam, że wymieniam je za swoje.
Nie mów tak.
Gdyby nie ty,
nie zacząłbym tworzyć.
Naprawdę?
Tak bardzo lubię twoje prace.
Cieszę się.
Właśnie.
Rozmawialiśmy w pracowni zeszłej wiosny.
Wtedy
nie sądziłam, że zechcesz studiować sztukę.
Wyglądałeś jak łobuz.
Potrafiłeś udawać uśmiech.
Szczerze mówiąc,
miałam cię za oszusta.
Ale naprawdę ciężko pracujesz.
Ja…
Ja tworzę tylko to, co lubię.
Dlatego wykorzystałam to na potrzeby rekomendacji.
To mi pasuje.
Inaczej nie zdałabym egzaminu wstępnego.
Pamiętaj,
że w ciebie wierzę.
Wiesz, skąd wzięły się obrazy?
Istnieje wiele teorii. Jedną jest modlitwa.
Dlatego
tworząc, modlę się,
aby odbiorca moich dzieł
poszedł w dobrą stronę.
Nike to bogini walki, mądrości i zwycięstwa.
Modlę się, by ci się udało.
Mori.
Dodałaś mi odwagi.
Dziękuję.
Zachowałam się jak maturzystka?
Dość już zrobiłaś.
Jeśli chodzi o prezent, zaczekasz do zakończenia roku?
Co?
Co to? To ja?
Tak.
Cieszę się. Ale nie powinniśmy porozmawiać o uniwersytecie?
Masz rację.
Narysowałem to, bo nie wiem, jak to wyrazić słowami.
Sztuka wyraża to,
czego nie można wyrazić słowami.
Zrozumiałem, że na świecie jest wiele ciekawych rzeczy i koncepcji.
Poznajemy to, co widzimy. Rozumiemy to, co rysujemy.
Na początku chciałem narysować twój portret,
jak to dzieci w Dzień Matki.
Ale rysując, zrozumiałem jedno.
Twoje dłonie.
Zmieniły się od mycia naczyń w gorącej wodzie.
Masz muskularne ramiona od dźwigania zakupów.
Rysując,
przypominałem sobie różne rzeczy.
Co drugi dzień gotujesz dla nas ryby lub mięso.
Sobie nakładasz najgorszy kawałek.
Zrozumiałem, że myślisz tylko o rodzinie.
Gdybym nie rysunek, nie zauważyłbym.
Przepraszam.
Wybacz, że nie byłem dobrym synem.
Przepraszam.
Mimo to
chcę iść na TUS.
Może nie mam talentu.
Ale teraz stawiam wszystko na sztukę.
Chcę być lepszy i zobaczyć więcej świata.
W tym celu
musisz mi pomóc.
Zamiast martwić się o mnie,
spróbuj mi zaufać.
Dziękuję, że na mnie polegasz.
Dziękuję za ten rysunek.
ZAKOŃCZENIE ROKU
Mori.
Yamamoto.
- Gratulacje. - Gratulacje.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Jaki wielki bukiet.
Super.
Mam tyle kwiatów, że mogę poćwiczyć ich rysowanie.
Włóżmy je do wanny i zróbmy zdjęcie.
Dajcie spokój z tymi komentarzami z kółka.
Po egzaminie zrobimy fanzin.
Chyba wspólnie.
Będę rysować ładne wojowniczki.
- Lubisz to. - Mori?
Daj z siebie wszystko na uczelni.
Nie zrozum mnie źle.
Właśnie otworzyła.
To ja.
Nie wiem, czy dobrze narysowałem.
Nie martw się.
Dziękuję.
Ale się cieszę.
Mori.
Pani Saeki!
Zrobi sobie pani z nami zdjęcie?
Jasne.
TOKIJSKI INSTYTUT SZTUKI
RECEPCJA
Napisy: Konrad Szabowicz