‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ตระหนักถึงความปีติในการวาดภาพ)
‎ญี่ปุ่นได้ฟรีคิกครับ ส่งลูกข้ามไปแล้วครับ
‎- เยส ‎- โกล!
‎- ยิงประตูได้แล้ว! ‎- ญี่ปุ่นพลิกแต้มกลับมาได้ครับ
‎ได้ไปรอบชิงแล้ว
‎เป็นลูกเตะที่สวยมากครับ
‎(ราเมง)
‎ราเมงหลังโต้รุ่งอร่อยเหาะชะมัด
‎- อร่อยเนอะ ‎- อร่อยเนอะ
‎ที่ยิงประตูลูกนั้นสุดยอดเลย
‎- ใช่ ‎- ต่อไปรอบชิงแล้วเหรอเนี่ย
‎- เจ๋งจริงๆ เลยว่าไหม ‎- อืม
‎(นิทรรศการปิกัสโซ)
‎นิทรรศการปิกัสโซเหรอ
‎เราไม่เข้าใจว่ารูปของปิกัสโซมีดียังไง
‎เราเองก็น่าจะวาดได้นะ
‎ว่าแต่ หลังจากนี้เอาไงต่อดี
‎ไปบ้านสุมิดะได้ปะ
‎ได้สิ ไปดื่มต่อกัน
‎ยาโทระล่ะ
‎มันไม่ไปหรอก
‎วันนี้วันธรรมดานี่
‎มันเป็นนักเรียนดีเด่นนี่นา
‎โทษทีที่ไม่ได้ไปด้วย
‎จำนวนชั่วโมงเรียนพวกนายจะไม่ถึงเอานะ
‎มาเรียนด้วยล่ะ
‎- ครับผม ‎- ครับผม
‎(ใบแจ้งผลสอบกลางภาคเทอมหนึ่ง ‎ชื่อ ยางุจิ ยาโทระ อันดับที่ 4)
‎อันดับนี่มันอะไรกัน น่าขนลุกชะมัด
‎นายเป็นแค่เด็กเกเรที่เอาแต่เล่นไปวันๆ นี่
‎เป็นอัจฉริยะหรือไง
‎เห็นว่าฉันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เหรอ
‎ล้อเล่นน่า
‎เห็นฉันเป็นแบบนี้แต่ฉันขยันนะ
‎จะว่าไป ได้ยินว่าเขาจะแจกแบบสอบถาม ‎จุดมุ่งหมายหลังเรียนจบด้วยแน่ะ
‎เพิ่งจะฤดูใบไม้ผลิชั้นม.ห้าแท้ๆ
‎จะไปคิดออกได้ไงกัน
‎ยาโทระ จะเอาไง
‎ตัดสินใจได้แล้วเหรอ
‎ยูกะจัง!
‎ยูกะจัง
‎ไม่เห็นต้องวิ่งเลย
‎ใครคือยูกะจังฟะเนี่ย
‎กระดานนั่น ปีศาจกำแพงเหรอ
‎ไม่รู้สิ
‎"ทิวทัศน์ที่ฉันชอบ"
‎ให้วาดรูปในหัวข้อนี้ภายในสองชั่วโมงค่ะ
‎ค่ะ เริ่มได้เลยนะคะ
‎"ทิวทัศน์ที่ฉันชอบ" เนี่ย เห็นเด็กประถมหรือไง
‎เอาน่า วาดส่งๆ เขาก็ให้คะแนนแล้ว ดีจะตาย
‎ยาโทระ ขอบุหรี่มวนหนึ่งสิ
‎ฉันน่ะชอบทิวทัศน์ตอนที่แฟนให้ซุกหน้าอกแหละ
‎ขืนวาดรูปแบบนั้น เดี๋ยวยัยแก่นั่นช็อกตายเอานะ
‎ต๊าย ดีจังเลยนะคะ
‎อื้ม ดีมากเลย
‎นี่ แล้วแฟนเธอหน้าอกใหญ่ไหม
‎ถ้าวาดความใหญ่นุ่มหยุ่นออกมาได้ ‎ก็คงดีนะคะ
‎แล้วก็กระเพื่อมยังไงด้วยนะ
‎ยัยแก่นั่นเพี้ยนชะมัดเลย
‎กลับมาแล้วครับ
‎กลับมาแล้วเหรอ ยัคคุง
‎ไปเที่ยวบ้านเพื่อนมาสนุกไหม
‎อืม สนุกดี
‎เหนื่อยชะมัด
‎(ข้อมูลการสอบเข้ามหาวิทยาลัย)
‎แม่เอามาวางเหรอ
‎สำหรับเราแล้ว การเพิ่มคะแนนสอบ
‎หรือการสานสัมพันธ์ให้ราบรื่นนั้น
‎สนุกใกล้เคียงกับการทำงานให้ได้ตามเป้า
‎เราเดิมพันมากกว่าคนอื่น ‎ในการทำงานให้ถึงเป้าหมาย
‎มันเลยแสดงผลออกมาก็เท่านั้น
‎(สุมิดะ: วันนี้สองทุ่ม รอบชิงแล้วโว้ย ‎อุตะชิมะ: โอ้!)
‎ไม่ได้เป็นอัจฉริยะอะไรหรอก
‎(รวมคำศัพท์โบราณ หนังสือภาพศัพท์ภาษาอังกฤษ ‎คำศัพท์ภาษาอังกฤษโดยมหาวิทยาลัยโตเกียว)
‎เรารู้สึกว่างเปล่าทุกครั้งที่มีคนชม
‎ความรู้สึกว่างเปล่านี้…
‎คืออะไรกันนะ
‎เนือยชะมัดเลย
‎เจ๋งแฮะ
‎นี่ภาพที่สมาชิกชมรมศิลปะวาดเหรอ
‎สุดยอด
‎เอ๊ะ ทำไมถึงเป็นสีเขียวล่ะ
‎ปีศาจเหรอ
‎ผิวของคนนี้มัน…
‎เห็นเป็นสีเขียวอ่อนๆ แฮะ
‎ช่วยอย่าแตะได้ไหม
‎มันยังไม่แห้งน่ะ
‎มาเยี่ยมชมชมรมศิลปะเหรอ
‎ถ้างั้นมาวันอังคารหรือพฤหัสนะ
‎หรือว่า…
‎มาตามหาสิ่งนี้กันแน่ล่ะ
‎ขอบใจ
‎สูบบุหรี่เพื่อเข้าสังคมสินะ
‎ซองยู่ยี่ขนาดนี้แต่บุหรี่ไม่พร่องเลย
‎ชอบก็ไม่ได้ชอบ ‎ถ้าเข้าสังคมแล้วเสียสุขภาพ ก็เลิกเถอะ
‎พอเห็นเธอแล้ว ฉันรู้สึกกังวลขึ้นมาน่ะ
‎- ไปก่อนนะ ‎- เฮ้ย เดี๋ยวก่อนสิ
‎ฟังนะ เวลาที่ฉันเห็นริวจิแต่งตัวแบบนี้ ‎ฉันก็รู้สึกกังวลเหมือนกันแหละ
‎หา
‎หน้าไม่อาย ‎พูดเหมือนตัวเองยิ่งใหญ่มาจากไหนเลยนะ
‎ริวจิคุงน่ะ
‎อย่าเรียกฉันด้วยชื่อนั้นได้ไหม
‎อ๋อ หรือที่ฉันบอกว่าสูบบุหรี่เพื่อเข้าสังคม ‎มันแทงใจดำเข้างั้นเหรอ
‎หา
‎พอดีไม่รู้ภาษาคนเพี้ยนน่ะ ‎ช่วยพูดภาษาญี่ปุ่นได้ไหมครับ
‎หน้าตาสวยไม่เปลี่ยนเลยนะ
‎จะว่าไป ที่มาอยู่ชมรมศิลปะ ‎เพราะอยากเข้าม.ศิลปะเหรอ
‎รู้ไหมว่าค่าเทอมมหาวิทยาลัยน่ะ
‎รองจากคณะแพทย์ เภสัช ทันตะแล้ว ‎คณะศิลปกรรมฯ ก็แพงติดอันดับเลยนะ
‎แล้วอย่างม.ศิลปะเนี่ย ยังไงก็ไม่มีอนาคตหรอก
‎ใช้หน้าตาสวยๆ นั่นเล็งหาผู้ชายรวยๆ ดีกว่ามั้ง
‎ต๊าย
‎รู้ดีเลยนี่คะ คุณยางุจิ
‎ใช่แล้วค่ะ
‎ม.ศิลปะใช้เงินเยอะไม่ใช่เล่นเลยล่ะค่ะ
‎แต่ที่ว่าม.ศิลปะค่าเทอมแพง ‎ก็มีแต่ม.เอกชนนั่นแหละค่ะ
‎ม.ศิลปะของรัฐเพียงแห่งเดียวคือ ‎มหาวิทยาลัยศิลปะโตเกียวหรือเกได
‎ค่าเล่าเรียนประมาณปีละห้าแสนค่ะ
‎ผมขอโทษที่พูดจาไม่ดีกับสมาชิกชมรมศิลปะนะครับ
‎เดิมที ผมก็ไม่เห็นจะเข้าใจไอ้ความมุ่งมั่น
‎ที่ถึงทำมาหากินไม่ได้ ‎ก็จะยังทำในสิ่งที่ชอบ
‎อย่างผมขอเลือก ‎หนทางธรรมดาๆ ที่มั่นคงแล้วกันครับ
‎แหม
‎ศิลปินดังๆ ที่ไม่สนใจเรื่องเงินมีน้อยนะคะ
‎อย่างปิกัสโซเองก็วาดรูปเหมือน ‎ในสไตล์ที่พ่อค้างานศิลปะชอบ
‎เป็นนักธุรกิจตัวฉกาจเลยค่ะ
‎เหรอครับ
‎ครูว่าคุณยางุจิมีมุมที่ใส่ใจคนอื่นมากไปหน่อยนะคะ
‎ครูน่ะ
‎อยากรู้ว่าเธอให้คุณค่ากับอะไร
‎ที่ไม่ใช่คุณค่าที่สังคมเขาบอกว่าดีน่ะ
‎จะนอนในคาบศิลปะ ครูก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ
‎แต่นี่ยังไม่ได้วาด "ทิวทัศน์ที่ฉันชอบ" ใช่ไหมล่ะ
‎แสดงฝีมือโชว์ทิวทัศน์ที่คุณยางุจิ ‎อยากให้ทุกคนเห็นทีค่ะ
‎ศิลปะมันสนุกนะคะ
‎ยิ่งเป็นคนที่ซื่อตรงต่อตัวเองเท่าไร ‎ศิลปะจะยิ่งมีพลังมากเท่านั้น
‎เพราะมันเป็นภาษาที่ไร้ตัวอักษรยังไงล่ะ
‎ไม่เห็นจะเข้าใจเลย
‎ศึกรอบชิงเหลือเวลาสามนาทีสุดท้ายแล้วครับ
‎- ตื่นเต้นชะมัดเลย ‎- ตอนนี้ ญี่ปุ่นได้ยิงลูกโทษครับ
‎พวกที่ซื่อตรงกับตัวเองน่ะ ‎อยู่รอดในสังคมอารยะแบบนี้ไม่ได้หรอก
‎ไม่เข้าใจหรือไงกัน
‎เอาเถอะ ศิลปะก็แค่ศูนย์รวมพวกเพี้ยน ‎ที่เอาแต่เล่นอยู่ในโลกแห่งพรสวรรค์เอง
‎แล้วเจ้าพวกนั้นทำมาเป็นพูดนั่นนี่เกี่ยวกับเรา
‎นี่มัน…
‎- โกล! ‎- ไชโย!
‎ใช่ นี่มันปัญหาของเรา
‎ถ้าอย่างนั้น…
‎ความรู้สึกตื้นตันใจนี่มันเป็นของใครกันล่ะ
‎ผลแห่งความพยายามของคนอื่น
‎ไม่ใช่ของพวกนายนี่
‎ไม่ใช่ของเราด้วย
‎ความรู้สึกตื้นตันนี้ไม่ใช่ของเรา
‎(นิทรรศการปิกัสโซ)
‎(วันที่ 9 มีนาคม ถึง 10 มิถุนายน ‎ณ หอศิลปะประจำเขต)
‎ไหวไหมเนี่ย
‎เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำมานะ
‎ยาโทระ มาช่วยหน่อย
‎อืม
‎เอ้า ฮึบ
‎นี่
‎ชิบุยะตอนเช้าตรู่เนี่ย
‎ก็ดีเหมือนกันนะ
‎หา เหม็นขยะจะตาย
‎ว่าแต่ เป็นอะไรไปเนี่ย
‎สวมบทเป็นกวีเหรอ เห่ยชะมัด
‎นี่เราทำอะไรลงไปเนี่ย
‎โห หนักเป็นบ้าเลย
‎จะขนไปห้องศิลปะเหรอครับ
‎ภาพวาดของรุ่นพี่เหรอครับเนี่ย
‎อืม แต่ยังวาดไม่เสร็จน่ะ
‎ทำไมคนทางซ้ายถึงเป็นสีเขียวเหรอครับ
‎โห ตาแหลมนะเนี่ย
‎เทคนิคแบบดั้งเดิมน่ะ
‎ถ้าผสมสีแดงที่เรียกว่าเวอร์มิลเลียน
‎และสีซิลเวอร์ไวท์เข้าด้วยกัน
‎แล้วระบายลงบนสีเทอร์แวร์ตหรือสีเขียวดิน
‎จะทำให้ผิวดูสวยขึ้น เพราะเป็นสีคู่ตรงข้ามกันน่ะ
‎โห
‎รุ่นพี่สุดยอดไปเลยนะครับ
‎มีพรสวรรค์ด้วย
‎ฉันไม่ได้มีพรสวรรค์อะไรหรอก
‎แค่ใช้เวลาคิดเรื่องภาพวาด ‎มากกว่าคนอื่นเท่านั้นเอง
‎แล้วก็นะ…
‎ภาพวาดพวกนี้ มีวิธีวาด วิธีเรียนอยู่
‎แค่สะบัดแปรงไปแล้วมาชมว่า "พรสวรรค์" เนี่ย
‎ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมาบอกว่า ‎ฉันไม่ได้พยายามอะไรเลยน่ะ
‎ขอโทษครับ
‎ไม่ต้องขอโทษหรอก
‎โทษทีนะ
‎นายอุตส่าห์ชมฉันแท้ๆ
‎ไม่หรอกครับ ผมเข้าใจครับ
‎รุ่นพี่ครับ
‎เคยเห็นทิวทัศน์ของชิบุยะตอนเช้าตรู่ไหมครับ
‎ก็ชิบุยะนี่แหละครับ
‎แต่ว่าเงียบสงบ แล้วก็เป็นสีน้ำเงินน่ะครับ
‎เป็นสีน้ำเงินเหรอ
‎อื้ม
‎เป็นสีน้ำเงินใช่ไหมล่ะครับ
‎โทษทีนะ
‎เวลาไปชิบุยะ ฉันไปแค่โตคิวแฮนด์สน่ะ
‎แต่ว่าเมื่อก่อนน่ะ
‎ครูฉันเคยบอกมาอย่างหนึ่งน่ะ
‎"ถ้าเธอเห็นว่ามันเป็นสีน้ำเงิน
‎ไม่ว่าจะเป็นแอปเปิ้ลหรือกระต่ายเอง ‎ก็เป็นสีน้ำเงินได้"
‎ที่ผ่านมา เวลาวาดสิ่งที่เป็นสีน้ำเงิน ‎เราใช้แค่สีน้ำเงินสีเดียวในการวาด
‎แต่แบบนั้นก็จะใช้ได้แค่น้ำ ‎ในการคุมความอ่อนแก่ของสี
‎หรือจะลองระบายสีทับซ้ำๆ เหมือนรุ่นพี่ดีนะ
‎วาดนมเสร็จแล้ว!
‎ก่อนอื่น ลงสีให้ทั่วหน้ากระดาษ
‎แล้วค่อยใช้ดินสอวาดตึกทีหลัง
‎ทำยังไงถึงจะสร้าง
‎บรรยากาศง่วงเหงานั่นได้นะ…
‎แต่บรรยากาศมันเงียบสงบ…
‎เหมือนไม่ใช่ชิบุยะเลย
‎ราวกับว่าวันใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
‎ขณะเดียวกันก็ราวกับจากนี้จะหลับใหล
‎โลกสีน้ำเงิน
‎เหม็นขยะจะตาย
‎อาจจะใช่
‎เดิมทีตึกไม่ได้เป็นสีน้ำเงินหรอก
‎แต่เราก็ชอบมันทุกอย่างนั่นแหละ
‎การพูดออกมาว่าชอบในสิ่งที่เราชอบเนี่ย
‎น่ากลัวจัง
‎ทำไมเราไม่เริ่มวาดภาพให้เร็วกว่านี้นะ
‎ภาพของยาโทระ โคตรฟ้าเลย
‎ท้องฟ้าแน่เลย
‎อ๋อ ทะเลเหรอ
‎อืม
‎ภาพนี้สวยดีนะ
‎ของใครเนี่ย…
‎ไม่น่าชมเลย
‎มีคนชมด้วยแน่ะ
‎มีพรสวรรค์นะเราน่ะ
‎นั่นชิบุยะใช่ไหม
‎อย่าบอกนะว่าเป็นตอนเช้าตรู่
‎อ๋อ ตอนที่กินราเมงโต้รุ่งใช่ไหม
‎เออๆ ฉันพอจะเก็ตแล้วล่ะ
‎บรรยากาศมันเป็นแบบนั้นจริงๆ ว่ะ
‎ยาโทระมันเห็นเป็นแบบนี้นี่เอง
‎ยาโทระ
‎อ้าว
‎อะไรเนี่ย ยาโทระ ทำตัวน่ารักเชียว
‎ตอนนั้น เป็นครั้งแรกในชีวิต
‎ที่รู้สึกว่าได้พูดคุยกับคนอื่นจริงๆ
‎เข้าใจไหม ส่งพรุ่งนี้นะ อย่าลืมล่ะ
‎ตอบด้วย
‎- คร้าบ ‎- ค่า
‎(ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า ‎แบบสอบถามจุดมุ่งหมายหลังเรียนจบ)
‎ยาโทระ ไปกันเถอะ
‎วันนี้ไปบ้านสุมิดะเหมือนเดิมนะ
‎คร้าบๆ
‎หา
‎(ยูกะ: ยาโทระ หลังเลิกเรียนว่างไหม ‎มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย)
‎คนที่ยูกะจังบอกว่าจะมาช่วยคือนายเหรอ
‎ต๊าย ขอบคุณมากนะจ๊ะ คุณยางุจิ ช่วยได้มากเลย
‎อะไรเหรอ
‎เปล่าครับ
‎ภาพนั่นรุ่นพี่จะส่งประกวดเหรอครับ
‎ฉันจะเอาไปยื่นสอบเข้ารอบรับตรง ‎เข้ามุซาบิน่ะ
‎มุซาบิเหรอ
‎มหาวิทยาลัยศิลปะมุซาชิโนะ
‎อ๋อ
‎รุ่นพี่ จะสมัครที่ไหนอีกบ้าง
‎อืม คงเป็นม.ศิลปะโตเกียวกับม.ศิลปะทามะมั้ง
‎ถ้าผ่านรอบรับตรงของมุซาบิ ‎ก็คงสบายใจหน่อย
‎แล้วยูกะจังตัดสินใจได้หรือยัง
‎ยังเลย
‎ปีที่แล้วไปงานเทศกาลของมหาลัยมาตั้งหลายที่
‎แต่ตัดสินใจเลือกสาขาไม่ได้เลย
‎ต้องรีบเลือกแล้วนะ
‎แหะๆ นั่นสินะ
‎คุณยางุจิ
‎ครับ
‎เป็นภาพที่มุ่งมั่นแรงกล้าดีมากเลยค่ะ
‎เพื่อเน้นมิติความตื้นลึกของสีน้ำเงิน
‎เลยใช้สีโทนเย็นอื่นๆ ‎อย่างสีเขียวหรือสีม่วงร่วมด้วยสินะคะ
‎เอ่อ ผมทำไปงั้นๆ แหละครับ
‎อาจจะทำไปงั้นๆ
‎แต่ในภาพนี้ มีสิ่งที่อยากจะแสดงออกมาให้เห็น ‎อย่างชัดเจนเลยนะคะ
‎เพราะงั้นเลยเลือกใช้สีที่จะทำให้สีน้ำเงินดูสดชื่น
‎แต่ว่าภาพนี้ยังไม่เสร็จสมบูรณ์สินะคะ
‎ถ้าเก็บกวาดเสร็จแล้วมาวาดต่อไหมคะ
‎ไม่วาดต่อแล้วครับ
‎ผมต้องกลับไปอ่านหนังสือ
‎ที่เขาชมเรื่องภาพวาดก็ดีใจอยู่นะ
‎แต่ว่า…
‎ผู้เล่นไซโต้ถูกเปลี่ยนตัวครับ
‎ไม่คาดคิดเลยนะครับเนี่ย
‎นั่นสินะครับ ‎เป็นผู้เล่นที่ผู้ชมตั้งความหวังไว้สูงเลยนะครับ
‎- นี่ ยัคคุง ‎- หือ
‎ฐานะบ้านเราคงเข้าเอกชนไม่ไหวนะ
‎รู้แล้วน่า รู้อยู่แล้ว
‎มัวมาทำแบบนี้ มีแต่จะเสียเวลาเปล่า
‎บอกแล้วไงว่าเสียเวลา
‎เสียเวลาเปล่าน่า
‎ตายจริง วาดมาเยอะเลยนะคะเนี่ย
‎อื้อ ดีมาก
‎ทำได้ดีมากค่ะ
‎เอ่อ ผมอยากจะขอคำแนะนำ ‎จะได้วาดให้ดีขึ้นน่ะครับ
‎ผมรู้สึกว่าผมน่าจะวาดได้ดีกว่านี้
‎นั่นสินะคะ
‎อย่างเช่น ทิวทัศน์ในห้องเรียนนี่…
‎แทนที่จะวาดคนให้ตัวใหญ่เท่ากัน
‎วาดคนที่อยู่ไกลๆ ให้ตัวเล็กลง
‎จะทำให้ภาพมีมิติมากขึ้นค่ะ
‎โอ้โฮ นี่มันอะไรเนี่ย
‎ภาพนี้ด้วย แค่ใช้เทคนิคนี้
‎จริงด้วย
‎แต่ว่า ภาพทิวทัศน์นี้ดีมากเลยนะคะ
‎ภาพที่คนวาด วาดขึ้นมาด้วยความชอบ ‎และสนุกไปกับมัน แล้ววาดด้วยใจรักน่ะ
‎คนที่เห็นภาพก็จะรู้สึกสนุกไปด้วยนะคะ
‎เอาละ กลับบ้านกันดีกว่าค่ะ
‎- ครูครับ ‎- ว่าไงคะ
‎ถ้าไม่มีหลักประกันว่าจะเอาไปทำมาหากินได้
‎เข้าม.ศิลปะไป จะมีประโยชน์อะไรล่ะครับ
‎ก็ได้สัมผัสกับผลงานและการสร้างสรรค์ ‎ของคนรุ่นเดียวกันโดยตรง
‎มีวัสดุและอุปกรณ์ให้เหลือเฟือด้วยนะคะ
‎แถมมีโอกาสมากมายที่จะโชว์ ‎ผลงานของตัวเองให้คนอื่นดูด้วยค่ะ
‎ได้เรียนเทคนิคต่างๆ ด้วยนะคะ
‎ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่า ‎ต้องเข้าม.ศิลปะ ถึงจะวาดภาพได้
‎ผลงานดีๆ ที่วาดเป็นงานอดิเรกมีเยอะเลยค่ะ
‎แต่ว่านะ…
‎"ทำสิ่งที่ชอบเป็นแค่งานอดิเรกก็พอแล้ว"
‎ครูว่านี่เป็นความคิดแบบผู้ใหญ่นะคะ
‎เด็กที่พยายามไม่เป็นคือเด็กที่ไม่มีสิ่งที่ชอบค่ะ
‎การทุ่มเทให้สิ่งที่ชอบสุดชีวิต ‎เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ
‎ผม…
‎พูดตามตรง ตอนนี้ ผมกำลังลังเลอยู่น่ะครับ
‎แต่ว่า ผมไม่มั่นใจเลยครับ
‎ครูคิดว่าอย่างผมเนี่ย…
‎จะเข้าม.ศิลปะได้ไหมครับ
‎ไม่ทราบค่ะ
‎แต่ว่าคนขยันที่ได้ทำในสิ่งที่ชอบเนี่ย
‎แข็งแกร่งสุดๆ เลยล่ะค่ะ
‎ผม…
‎พรุ่งนี้จะเอาใบสมัครเข้าชมรมมาส่งครับ
‎ใจร้อนนะคะเนี่ย
‎ตัดสินใจแล้วก็ไม่อยากเสียเวลาเปล่าน่ะครับ
‎บ้านผมส่งเข้าเอกชนไม่ไหว ‎เกไดเลยเป็นทางเลือกเดียวของผม
‎จะว่าไป ภาควิชาจิตรกรรม ม.ศิลปะโตเกียว
‎อัตราส่วนการสมัครสอบเข้า ‎สูงเป็นอันดับหนึ่งในญี่ปุ่นเลยค่ะ
‎ส่วนอัตราส่วนการสอบเข้าได้ในครั้งแรก ‎อยู่ที่ประมาณ 1 ต่อ 200
‎หา
‎ทุกปีมีประมาณห้าคนที่สอบเข้าได้ในครั้งแรก ‎ซิ่วสามสี่ปีเพื่อสอบเข้านั้นเป็นเรื่องปกติ
‎เกไดเป็นทางเลือกเดียว
‎บ้าไปแล้ว
‎แต่ที่ผ่านมา เราไม่เคยรู้สึกว่า ‎ตัวเองมีชีวิตอยู่เลย…
‎จนกระทั่งได้วาดรูปสีน้ำเงินนั่น
‎ตอนนี้หัวใจของเรา ‎มันเหมือนจะเริ่มเต้นขึ้นมาแล้ว
‎คำบรรยายโดย: ฉัตรียา ธนากิจเจริญสุข