SERIAL NETFLIX
RADOŚĆ Z MALOWANIA
Rzut wolny dla Japonii. Celnie!
- Tak! - Gol!
- Strzeliliśmy gola! - Powrót Japonii!
Jesteśmy w finale!
Wspaniały strzał!
RAMEN
Uwielbiam ramen po takiej nocy.
- Ja też. - No.
To była bramka wszech czasów.
- Tak. - Teraz finał.
- Było super. - Tak.
WYSTAWA PABLA PICASSA
„Picasso”?
Co w nim takiego fajnego?
Ja bym to namalował.
Dokąd teraz?
Do Sumidy?
Jasne. Wypijemy.
Będzie Yatora?
Nie.
Jest środek tygodnia.
To wzorowy uczeń.
Wybaczcie nieobecność.
Też możecie wpaść do szkoły,
bo was obleją.
- Jasne. - Jasne.
OCENY Z EGZAMINU: 4
Jakim cudem?
Całymi dniami się obijasz.
Jesteś geniuszem?
To takie oczywiste?
Żartuję.
Ciężko pracuję.
Ponoć zbliża się ankieta dotycząca kariery.
Dwa lata przed końcem szkoły.
Nie mam pojęcia.
A ty, Yatora?
Już wiesz?
Yuka-chan!
Nie musisz tak biec!
Kto to Yuka-chan?
To plansza do nurikabe?
Kto wie?
„Moja ulubiona sceneria”.
Macie na to dwie godziny.
Zaczynamy.
„Ulubiona sceneria”? To szkoła podstawowa?
Namaluj cokolwiek i zgarnij ocenę. Proste.
Yatora, poratuj papierosem.
Moja ulubiona sceneria to dekolt mojej dziewczyny.
Gdybyś to namalował, babka padłaby na zawał.
Rety! Brzmi wspaniale!
Świetny wybór!
Ma duże piersi?
Mam nadzieję, że uchwycisz to, jakie są duże i miękkie.
I jak się kołyszą.
Stara wariatka.
Wróciłem.
Cześć, Yakkun.
Dobrze się bawiłeś u kolegi?
Tak, było fajnie.
Padam z nóg.
INFORMATOR REKRUTACYJNY
To pewnie od mamy.
Dla mnie podnoszenie ocen
i dbanie o dobre relacje
jest tak satysfakcjonujące, jak zrealizowanie celu.
Wkładam w to więcej wysiłku niż inni.
Ciężka praca się opłaca.
SUMIDA: OSTATNI MECZ O ÓSMEJ.
Nie jestem geniuszem.
SŁOWNIK ANGIELSKI
Nie chcę za to pochwał.
Dlaczego nic
nie ma znaczenia?
Ale porażka.
Cholera.
Obraz z kółka artystycznego?
Rany.
Czemu ma zieloną skórę?
Goblin?
Jej skóra
też jest zielonkawa.
Możesz nie dotykać?
Nie wysechł.
Chcesz chodzić na kółko?
We wtorki i czwartki.
A może
szukasz tego?
Dzięki.
Palisz dla towarzystwa?
Pognieciona, ale pełna.
Jak ci się nie podoba, przestań rujnować sobie zdrowie dla kumpli.
Martwię się o ciebie.
- Na razie. - Czekaj.
Też się o ciebie martwię, Ryuji, jak cię widzę w takich ciuchach.
Co?
Co ty sobie myślisz, żeby mnie poniżać?
Ryuji.
Możesz przestać tak do mnie mówić?
Zabolało nazwanie cię palaczem dla towarzystwa?
Co?
Nie mówię po dziwacku. Możesz mówić po japońsku?
Nadal masz ładną twarz.
Chodzisz na kółko. Planujesz studia artystyczne?
Wiesz, ile wynosi czesne?
Medycyna, farmacja, stomatologia i sztuka to najdroższe kierunki.
No i nie masz po tym przyszłości.
Poszukaj sobie lepiej bogatego partnera.
O rety.
Dużo wiesz, Yaguchi.
To prawda.
Studia na akademii kosztują majątek.
Ale tylko na prywatnej.
Tokijski Uniwersytet Sztuki to uczelnia publiczna.
Tam czesne wynosi jedynie 500 tysięcy jenów.
Przepraszam, że byłem nieuprzejmy.
Nie rozumiem, jak można robić to, co się chce,
nie zarabiając na tym.
Wolę bezpieczniejszą i powszechniejszą drogę.
Właściwie
prawie wszyscy znani artyści mieli obsesję na punkcie pieniędzy.
Picasso malował portrety marszandów w ich ulubionym stylu.
Był biznesmenem.
Naprawdę?
Yaguchi, zbytnio się przejmujesz zadowalaniem innych.
Ja nie chcę
znać wartości według społeczeństwa.
Chcę wiedzieć, co cenisz ty.
Nie przeszkadza mi, że śpisz na zajęciach.
Jeszcze nie zacząłeś malować swojej ulubionej scenerii, prawda?
Pokaż mi, jaką scenerią chcesz się podzielić.
Sztuka jest przyjemna.
Wielką sztukę tworzą ci, którzy są sobie wierni.
Sztuka to język bez słów.
Nie rozumiem.
Ostatnie trzy minuty meczu.
- Ale stres. - Rzut karny dla Japonii.
Ludzie wierni sobie nie przetrwają w tym społeczeństwie.
Nie rozumie tego?
Sztuka to banda cudaków bawiących się talentem.
Nic o mnie nie wie.
To mój…
- Gol! - Tak!
Tak, to mój problem.
To do kogo
należą te uczucia?
To ciężka praca innych.
Nie twoja.
Ani nie moja.
To nie są moje uczucia.
WYSTAWA PABLA PICASSA
OD 9 MARCA DO 10 CZERWCA GALERIA MIEJSKA
Wszystko w porządku?
Przyniosę ci wody.
Yatora, pomóż nam.
Spoko.
Do góry.
Hej.
Shibuya o poranku
jest całkiem fajna.
Serio? Cuchnie śmieciami.
Co z tobą?
Udajesz poetę? Fuj!
Co ja robię?
Ciężkie.
Do pracowni?
To twój obraz?
Tak, ale wciąż nad nim pracuję.
Czemu lewa postać jest zielona?
Masz dobre oko.
Klasyczna technika.
Mieszasz czerwoną farbę, cynober,
ze srebrną bielą.
Nakładasz na zieloną farbę terre verte.
Te kolory dopełniające sprawiają, że skóra jest piękna.
Naprawdę?
Jesteś niesamowita.
Co za talent.
Nie mam talentu.
Po prostu więcej niż inni myślę o sztuce.
Poza tym
by tworzyć sztukę, trzeba poznać metody.
Mówienie o talencie brzmi,
jakbym w ogóle się nie przykładała.
Przepraszam.
Niepotrzebnie.
Ja przepraszam.
To był komplement.
Rozumiem.
Mori,
widziałaś kiedyś Shibuyę o świcie?
Jak to Shibuya, ale…
cicha i niebieska.
Niebieska.
Tak.
Bardzo niebieska!
Przepraszam.
Bywam tam tylko w Tokyu Hands.
Ale raz
nauczycielka mi powiedziała,
że jeśli coś jest dla mnie niebieskie,
to niech będzie, czy to jabłko, czy królik.
Dotychczas malowałem na niebiesko za pomocą jednego rodzaju farby.
Ale mogę ją tylko rozcieńczyć wodą.
Może powinienem nakładać na siebie kolory.
Cycki gotowe!
Zamaluję cały arkusz.
Naszkicuję budynki ołówkiem.
Jak odtworzyć
ospałą atmosferę?
I ciszę.
Nieznana Shibuya.
Jak początek nowego dnia
przed zaśnięciem.
Niebieski świat.
Cuchnie śmieciami.
Może i tak.
Budynki nie były nawet niebieskie.
Ale i tak mi się podoba.
Okazanie, że coś mi się podoba,
jest przerażające.
Czemu nie namalowałem tego wcześniej?
Obraz Yaty jest taki niebieski.
To niebo?
To morze?
Tak.
Piękne.
Kto to namalował?
Cofam to.
Ktoś cię pochwalił.
Masz talent.
To Shibuya?
Może wcześnie rano?
Jak poszliśmy na ramen nad ranem?
Tak! Teraz widzę.
Taka panowała atmosfera.
A więc tak to widzisz.
Yatora?
Co?
Jesteś uroczy.
Wtedy pierwszy raz w życiu
odbyłem szczerą rozmowę.
Pamiętajcie, żeby jutro oddać ankietę.
Słyszycie?
- Tak. - Tak.
ANKIETA DOTYCZĄCA KARIERY
Yatora, idziemy.
Znowu do Sumidy.
Jasne.
Co?
YUKA: MASZ CZAS PO SZKOLE, YATORA? POMÓŻ MI.
To o tobie mówiła Yuka-chan.
Dziękuję za pomoc, Yaguchi.
O co chodzi?
Nic.
Zgłaszasz tę pracę na konkurs?
To do egzaminu wstępnego na UAM.
UAM?
Uniwersytet Artystyczny Musashino.
Rozumiem.
Na jakie uczelnie złożysz podanie, Mori?
Chyba na uniwerki w Tokio i w Tamie.
Chociaż wolałabym UAM z polecenia.
A ty, Yuka-chan?
Nie wiem.
Mam za sobą wiele dni otwartych,
ale wybrałam żadnego programu.
Musisz zdecydować jak najszybciej.
Wiem.
Yaguchi.
Tak?
Namalowałeś ambitny, dobry obraz.
Aby błękit był głębszy,
użyłeś innych zimnych kolorów, takich jak zieleń i fiolet?
Tak, losowo.
Może i losowo,
ale widać, że chciałeś coś wyrazić.
Tymi kolorami nadałeś błękitowi świeżości.
Jednak to nie koniec.
Pomaluj z nami, jak posprzątamy.
Nie mogę.
Idę się uczyć do domu.
Komplementy mnie ucieszyły.
Ale…
Saito schodzi.
Co za niespodziewany ruch.
Oczywiście. Był wyczekiwanym graczem.
Yakkun.
Nie stać nas na prywatną uczelnię.
Wiem o tym.
To była strata czasu.
Strata czasu.
Strata czasu!
Sporo narysowałeś.
Rany. Świetnie.
Bardzo dobre prace.
Liczyłem na radę. Chcę się podszkolić.
Mam wrażenie, że mogę rysować lepiej.
Zobaczmy.
Szkic z klasy.
Wszyscy są tej samej wielkości,
ale siedzący dalej powinni być mniejsi.
To stworzy wrażenie głębi.
Rany. Genialne!
Tak samo tutaj. Użyj tej metody.
Ma pani rację.
Ale tu poszło ci świetnie.
Jeśli tworzenie daje ci radość, ekscytację i pasję,
odbiorcy poczują to samo.
Powinniśmy się zbierać.
- Pani Saeki! - Tak?
Po co szkoła artystyczna, skoro nie ma gwarancji,
że można się z tego utrzymać?
Można popatrzeć na dzieła kolegów.
Mają mnóstwo sprzętu i środków.
Więcej okazji, by pokazywać swoje prace.
Poznają też różne techniki.
Co nie znaczy, że bez tej szkoły nie można malować.
Wiele arcydzieł powstało w ramach hobby.
W każdym razie
„niech twoja pasja pozostanie hobby”.
Dorosły by tak powiedział.
Dzieci, które nie dają z siebie wszystkiego, nie mają pasji.
To naturalne, że skupiasz się na pasji.
Ja…
Szczerze mówiąc, czuję się rozdarty.
Brak mi pewności siebie.
Miałbym szanse
dostać się do akademii?
Nie wiem.
Ale ciężka praca i pasja
to gwarancja sukcesu.
Ja…
Jutro zapiszę się do kółka.
Nie możesz się doczekać?
Nie chcę marnować czasu.
Rodziców nie stać na prywatne studia. TUS to moje jedyne wyjście.
Wydział malarstwa na TUS
ma najniższy wskaźnik przyjęć w Japonii.
Jest około 0,5% szans na dostanie się.
Co?
Przyjmują pięciu studentów. Większość oblewa wstępny kilka razy.
TUS to moje jedyne wyjście.
Cholera, to szaleństwo.
Ale nigdy nie czułem się tak żywy,
jak gdy namalowałem ten niebieski obraz.
Serce mi wali.
Napisy: Konrad Szabowicz