Zostało sześć dni do Gwiazdki.
Mam w planach sporo zajęć. Co byście chcieli robić?
-Domek z piernika. -Załatwione!
-Świąteczny maraton filmowy. -Maraton filmowy, super!
-Szpetne sweterki? -Sweterki gwiazdkowe!
To będzie coś, a co najważniejsze,
zrobimy to wszystko razem.
ZA KULISAMI SERIALU HAWKEYE
TRINH TRAN PRODUCENTKA WYKONAWCZA
Była druga połowa 2017 roku. Siedzieliśmy w przyczepie Marvela,
wciąż trwały zdjęcia do Końca Gry,
a my zaczęliśmy rozmawiać, jak miałaby wyglądać opowieść o Hawkeye'u.
Dotąd nie było okazji opowiedzieć historii Clinta Bartona,
czyli Hawkeye'a.
W Końcu Gry dowiadujemy się, jaką przeżył tragedię,
jakie emocje nim targały,
kiedy Pstryknięcie odebrało mu rodzinę. Potem ją odzyskał,
ale w międzyczasie był Roninem.
Ich dorwał Thanos. A was ja.
Zaczęliśmy rozpisywać tę opowieść,
wymyślać wątki. Pamiętam, siedziałam w przyczepie,
zdjęcia do Końca Gry jeszcze trwały,
a ja myślałam: „Mam mnóstwo świetnego materiału źródłowego.
„Jak to wcisnąć w dwie godziny?”.
Doszliśmy do wniosku, że jest tak dużo do opowiedzenia,
że przeniesiemy projekt na platformę Disney Plus.
Potem ty mówisz: „Kate, szybciej!”,
strzelasz z łuku, podbiegasz do niej
i krzyczysz: „Skacz!”.
BERT I BERTIE REŻYSERKI
Serial ma wszystko.
Mogłyśmy zaprezentować różne umiejętności,
i to w wielkiej skali.
Marzyłyśmy o takiej okazji
i oto nadeszła.
-To ekscytujące. -Uwielbiam zderzać samochody.
Bomba.
-To ma być niemal jak... -Nadjeżdża i spoglądam.
-Ląduje i ruszam. -Właśnie.
RHYS THOMAS REŻYSER / PRODUCENT WYKONAWCZY
Lubię tę postać w wykonaniu Jeremy'ego.
Czuć, że to zwykły facet,
który po prostu czuje się w obowiązku działać.
Nie chronią go żadne supermoce.
Ciekawe jest to, że oglądamy go w momencie,
gdy na pozór odnalazł spokój,
którego przecież od zawsze pragnął,
ale, jak wiemy, cena za niego była bardzo wysoka.
W Avengers: Koniec Gry
BRAD WINDERBAUM PRODUCENT WYKONAWCZY
tytułowa gra toczy się o najwyższą stawkę.
Fioletowy gość pstryknął i pół wszechświata zniknęło.
Trzeba cofnąć się w czasie i go powstrzymać.
Na początku widzimy, że rodzina zwykłego człowieka zniknęła
i oczywiście bardzo mu współczujemy.
Ta emocja towarzyszy nam przez cały film.
Puść mnie.
Nie.
Nie!
Kiedy takim aktorom, jak Jeremy Renner, daje się
wolną rękę i pozwala eksplorować
odgrywaną postać oraz jej historię, efekty są zachwycające.
Kocham was.
My ciebie też.
To będzie najlepsza Gwiazdka Bartonów w historii!
Wspaniale było móc odkrywać,
jakim człowiekiem tak naprawdę jest ten cały Clint Barton.
Dobra, Kate. Czym według ciebie handluję?
Na pewno nie
kostiumami na Halloween ani zabawkami.
Dajesz inspirację.
W takich sytuacjach popłaca cierpliwość.
W Thorze pojawiłem się epizodycznie,
żeby zaistnieć w Avengers. Potem usłyszałem:
„Niespodzianka!
„Nie zagrasz Hawkeye'a, bo został pomocnikiem Lokiego”.
Nie trać serca.
Nie mogłem zrozumieć tego gościa.
Jakbym mu sprzedał strzałę w oko,
to poczułbym się lepiej.
Potem, w Ultronie, pokazali jego rodzinę.
To było ważny moment dla pierwszych sześciu Avengersów.
Przekonali się na własne oczy, o co tak naprawdę walczą.
Zamiast szczytnych idei zobaczyli uśmiechnięte dzieci.
To był olbrzymi skok w rozwoju mojej postaci.
Wiesz, że popieram to, co robisz.
Jestem dumna.
Ale gdy ich widzę...
Tych bogów...
Nie potrzebują mnie?
Potrzebują i to jest straszne.
Moje wyobrażenie tej postaci
zaczęło się krystalizować. Zmodyfikowałem swoją definicję
superbohaterów i supermocy.
To właśnie ludzki pierwiastek Clinta Bartona czyni go
tak bliskim każdemu fanowi.
W innych okolicznościach
to by był totalny czad.
On zna tę postać na wylot.
Dla Jeremy'ego bardzo ważne było,
żebyśmy pokazywali i mówili
prawdę o tym bohaterze.
Jeremy nie godzi się na żadne przekłamania.
Naprawdę uważnie dba o to,
żeby jego kwestie miały sens
i nie stały w sprzeczności z charakterem Clinta.
Wiesz, w końcu zawsze miałem ich skrzywdzić.
-Byłeś bohaterem. -Byłem bronią.
Pamiętam spotkanie na Zoomie.
Stwierdziłem: „Kochani, w pierwsze dwa tygodnie zdjęć
„powiedziałem więcej niż przez cały czas istnienia uniwersum Marvela”.
Czy ta misja ratunkowa ma część drugą?
Tak. Za kogo ty mnie masz?s
-Tabatha? -Tak, to ja.
Zamówiłaś nam Ubera? Na litość boską.
Musiałem odkryć jego głos, jego tempo i rytm.
Cały ten proces eksploracji oraz odkrywania odbywał się
podczas kręcenia serialu.
Wiele detali stworzyliśmy, po prostu improwizując.
Wczuwaliśmy się w postacie
i szukaliśmy najlepszych rozwiązań.
Przepraszam. Tak się podekscytowałam,
kiedy powiedział: „To byłaś ty”, że odpłynęłam.
-Ejże. -Naprawdę.
W poprzednich częściach Avengers
pokazaliśmy Clinta Bartona w wersji z serii komiksów Ultimate.
Wiecie, poważnego bohatera filmów akcji.
Jednak mnie bardziej ciekawiło inne jego oblicze.
Dlatego w tym serialu postanowiłem wykorzystać
Clinta Bartona pióra Matta Fractiona:
bardziej zuchwałego samotnika,
takiego dowcipnego dziwaka.
Pomyślałam, że kto lepiej odsłoni to jego oblicze niż Kate Bishop?
To młoda, dwudziestoparoletnia dziewczyna,
która pragnie zostać superbohaterką
pod wpływem tego, co zobaczyła, mając osiem lat.
W filmie Avengers Clint Barton, jako Hawkeye,
wykonał to słynne salto w tył
i ocalił ją oraz cały Nowy Jork.
Wtedy właśnie pomyślała sobie:
„Wiecie co? Ja też tak mogę.
„Muszę się tylko przyłożyć i ciężko trenować”.
Dobrze się czujesz?
Jasne. Powinieneś widzieć tamtych.
Kate dorastała, mając nietypowego idola.
On o tym oczywiście nie wiedział.
Teraz może go poznać i udowodnić mu, ile jest warta.
To zmienia nasze postrzeganie filmu Avengers,
zwłaszcza widzów, którzy od początku zastanawiali się,
jakby to było tam być
i jak wyglądałoby życie po tych wydarzeniach.
Bez jaj!
Hawkeye!
A ty coś za jedna?
Kevin chyba od początku widział Hailee w roli Kate.
Powiedzieliśmy sobie: „Spotkajmy się z nią,
porozmawiamy i zobaczmy, jak pójdzie”.
Pamiętam, że po rozmowie
Kevin po prostu zaoferował jej tę rolę. Na miejscu.
To było niezwykłe.
Zakończyliśmy spotkanie uściskiem dłoni
i słowami: „Bierzemy cię. Zagrasz Kate Bishop”.
Niewiele o niej wiedziałam,
poza tym, że fani nie mogli się doczekać opowieści o niej.
Zanurkowałam w tę rolę.
Fajnie jest grać bohaterkę,
o której jest dużo informacji
i która ma oddanych fanów.
Nie mogłam się doczekać spotkania z zespołem.
Chciałam usłyszeć, jak widzą tę bohaterkę.
Jakie elementy przeniosą z komiksów.
Wiecie, to dziewczyna dorastająca w Nowym Jorku.
Wyjątkowa spryciara.
Sama stworzyłam swój kostium, kiedy uwięzili mnie kiedyś w jaskini.
Miałam dużo wolnego czasu i uznałam...
Bardzo dobrze.
Jest zabawna, ale mocno stąpa po ziemi.
Nigdy się nie wygłupia, nie dowcipkuje.
To naprawdę trudna rola. Trzeba oddać zapał Kate, ale nie pozwolić,
żeby z powodu uprzywilejowania
wydała się widzowi irytująco nadęta.
Hailee radzi sobie doskonale, chwyta widza za serce.
Jest dokładnie taką kobietą jak my, próbuje sobie radzić na tym świecie,
w cudowny sposób kipi życiem.
Patrz, to ty.
Nie.
Uwielbiam ją.
Cięcie!
Fajnie było grać z Jeremym.
Pamiętam, jak pierwszy raz usiedliśmy nad scenariuszem
i naprawdę się w nim zagłębiliśmy.
Od razu poczułam się komfortowo.
Prowadził mnie przez świat, w którym żył dziesięć lat.
Co ty tutaj robisz? Jesteśmy za widoczni.
Wstawaj. Kryj się.
Podjąłem się obowiązku mentora, tłumaczę, jak powstają produkcje Marvela,
jak robi się numery kaskaderskie i inne rzeczy,
jak zapanować nad chaosem grafików i wszystkim, co się dzieje.
Zdobyłem jej zaufanie,
bo zaopiekowałem się nią.
-Wysiadam z wozu, ty strzelasz -W porządku.
-i spotykamy się. -Dobrze.
Kiedy aktorzy sobie ufają, może powstać arcydzieło.
Kluczem do niego jest zaufanie.
Czas na przekazanie mądrości. Uwielbiam tę część.
-Jaką znowu część? -No proszę cię.
Stary gliniarz wraca rozwiązać ostatnią sprawę
i przekazuje swoją mądrość młodemu, zaskakująco zdolnemu partnerowi.
Ja ci niczego nie przekazuję.
Był wspaniały, pokazał mi co i jak.
Współpracowaliśmy,
żeby wytworzyć porywającą dynamikę między Clintem a Kate.
On trafia w dynamiczne sytuacje,
spotyka pełną energii Kate.
Trudno mu dotrzymać temu wszystkiemu kroku,
brak mu już tchu.
W tym cała frajda.
I w tym momencie miałeś wyskoczyć z planem.
Nie jestem w tym najlepszy. Jesteś pewna, że to się zetrze?
Pamiętam, jak przedstawili mi zarys scenariusza.
Zostało sześć dni do świąt, jestem z dziećmi
i wszystko szlag trafia.
Najpierw chcieliśmy rozpocząć serial Hawkeye
wstępem z Clintem i jego rodziną w ich domu, w Iowie,
ale przenieśliśmy tę wprowadzającą akcję
do Nowego Jorku.
Jezu, oszalałeś?
Wesołych Świąt, kolego.
Cieszę się, że zaczęliśmy produkcję w Nowym Jorku.
To unikalne, wyjątkowe miejsce
o energii, której nie sposób podrobić.
Kto przyjedzie do Nowego Jorku, czuje, że w nim jest.
Kto pojedzie do centrum, czuje, że w nim jest.
W Boże Narodzenie to naprawdę niezwykłe miasto.
Chcieliśmy uchwycić jak najwięcej charakteru i smaczków Nowego Jorku.
Pokazać różne okolice. Wyszło wspaniale.
Musieliśmy pokazać skalę, widoki, ulice, brud,
kolory, mieszkańców i energię Nowego Jorku. To było ważne,
miasto jest jednym z głównych bohaterów serialu.
Zgadnijcie, co jest po drugiej stronie.
-Największa... -Restauracja Burger King!
Największa choinka, jaką widziałem. W Rockefeller Center.
Idziemy później zobaczyć?
Clint próbuje przejść na emeryturę.
Superbohater nie ma szans tego zrobić.
No, chyba że umrze. To jedyny sposób.
Teraz jest jednak w Nowym Jorku z rodziną i nie myśli o niczym
poza powrotem do domu.
Jest w Nowym Jorku z konkretnego powodu.
Został zaproszony na musical Rogers.
Wszyscy Avengersi zostali zaproszeni, ale zjawił się tylko Clint.
Obsada zawsze z tego żartowała.
Nawet tańczyliśmy i śpiewaliśmy na planie,
używając naszych rekwizytów,
bo chyba każdy z obsady Avengers jest w jakiś sposób muzykalny.
Teraz jednak zobaczyłem prawdziwy musical.
Niezłe widowisko. Byłem pod wrażeniem.
Wymagał sporego nakładu pracy. Niepowtarzalna rzecz.
Ustawiamy plan i powtarzamy od początku.
Kiedy mnie zatrudnili, w scenariuszu była krótka wzmianka o musicalu Rogers.
Taki smaczek fabularny. Natychmiast powiedziałem:
„Słuchajcie, widz musi zobaczyć ten musical.
„Skoro o nim wspominamy, pokażmy go”.
Kevin był zachwycony pomysłem.
Polecił nam stworzyć piosenkę, całe cztery i pół minuty.
Napisał ją nam Marc Shaiman. To naprawdę niesamowite.
Nie mogę uwierzyć, że współpracowaliśmy z Markiem.
Kevina Feige poznałem
MARC SHAIMAN TEKŚCIARZ / PRODUCENT PIOSENEK
na ceremonii rozdania Oscarów, w roku premiery Mary Poppins powraca.
Ktoś z Disneya podszedł i powiedział:
„Kevin Feige chciałby pana poznać”.
Pomyślałem, że to żart.
Mój mąż, Lou, jest największym fanem Marvela na świecie.
Pomyślałem, że zadzwonił do kogoś, żeby ten mnie wkręcił.
Zobaczyłem jednak Kevina Feige, podszedłem do niego,
a on zaczął nawijać o podkładach muzycznych do filmów.
Miałem ochotę powiedzieć: „Przecież jesteś Kevin Feige. Żeby mój mąż tu był”.
Potem zadzwonił telefon. Chodziło o napisanie piosenki
do serialu Marvela. Ponownie pomyślałem, że Lou kazał komuś mnie wkręcić.
Wreszcie zadzwonił Kevin i powiedział: „Potrzebuję pełną, broadwayową piosenkę
do musicalu o Avengersach”.
Na szczęście latami chodziłem do kina z Lou,
a potem siedzieliśmy w samochodzie
i on mi tłumaczył, co zobaczyłem,
oraz wszystkie ukryte smaczki i historie.
Dlatego znałem takie słowa jak „Chituari” oraz „Tesserakt”.
Nie sądziłem tylko, że będę szukał rymów do „Tesseraktu”.
Sześć, siedem i...
Mus nam odzyskać Tesserakt Już czas bitwę rozpocząć
Z Chitauri armią bój By zjeść potem, odpocząć
Zjawiliśmy się, kiedy wszystko było już gotowe.
Ty i ja zaczęliśmy od razu.
Uczyliśmy się choreografii.
Drugiego dnia opanowaliśmy już całą piosenkę.
Byłem zdziwiony, jak bardzo jest podobna do produkcji broadwayowskich,
z których wykonywania żyję.
-Potem w dół i w górę? -Tak.
Pięć, sześć...
Tak.
Dla mnie to coś nowego,
bo nie występowałem na Broadwayu od jakichś 25, 30 lat.
Myślałem, że będzie łatwo.
Sądziłem, że wystąpimy w musicalu,
który tak naprawdę jest serialem.
Że nie będzie dużo choreografii,
że nie będę się pocił osiem godzin dziennie na próbach.
Okazało się, że kręcimy prawdziwy musical.
Jednoczą się By powiedzieć światu, że
By powiedzieć światu
Zatrudniliśmy wyłącznie ludzi z okolic Atlanty.
Jak zapewne dobrze wiecie,
JOSHUA BERGASSE CHOREOGRAF SEKWENCJI MUZYCZNYCH
Z powodu pandemii koronawirusa nie mogliśmy zrobić tego, co zawsze,
tak zwanego „castingowego spędu”.
Trudno było znaleźć osoby, które mogły zagrać Avengersów.
Gram Tony'ego Starka. Jestem w szoku.
Nie poznaję się w lustrze.
Nie śniło mi się,
że będę grał na scenie Hawkeye'a.
Że będę strzelał z łuku i zabijał złych, śpiewając i tańcząc.
Wielu tancerzy potrafi wykonać
salto w tył, gwiazdę czy inne trudne figury.
Okazało się, że koordynatorka kaskaderów Marvela,
Heidi, też potrafi to wszystko, a nawet więcej.
Heidi Moneymaker to perełka.
Mieliśmy szczęście współpracować z nią przez lata.
Długo była dublerką Czarnej Wdowy.
Teraz możemy z nią współpracować na wyższym poziomie. Jest koordynatorką.
Dla nas to spełnienie marzeń. Jest bardzo utalentowana.
Wdrożymy cię. Zejdziemy na dół i puszczą ci filmik.
Ekstra.
Ja i Lloyd Bateman, nasz koordynator walk,
HEIDI MONEYMAKER KOORDYNATORKA KASKADERÓW
powiedzieliśmy, co myślimy o ich tanecznej walce.
Zaoferowaliśmy sugestie związane z postaciami,
pokazaliśmy, jak powinny wyglądać ciosy i kopniaki,
jak walczy Czarna Wdowa i tak dalej.
Mój zespół przygotował uprząż, na której poleci Iron Man.
Byłam tancerką, gimnastyczką
oraz performerką i muszę przyznać, że patrząc na ich próby,
nabrałam ochoty, żeby w tym musicalu wystąpić.
Maya Shimoguchi, nasza scenografka,
świetnie spisała się z tym planem zdjęciowym.
Most był prawdziwą konstrukcją.
MAYA SHIMOGUCHI SCENOGRAFKA
Ma 15 metrów.
Jak widać, jest ażurowy.
Stanowił wyzwanie, nie mieliśmy go jak przetestować,
dopóki nie został na koniec zmontowany w teatrze.
Jego elementy powstały w różnych budynkach,
dlatego ulżyło mi, gdy okazało się, że do siebie pasują.
Powtarzamy. Teraz spróbujemy z głazem.
Playback!
Hulk, ty znasz zadanie swe
Miażdż. Miażdż. Miażdż.
Ratujcie miasto
Pamiętam, jak poszłam tam dzień przed zdjęciami,
obejrzałam to wszystko na żywo i powiedziałam:
„Nie wierzę, że to robimy. To naprawdę zachwycające”.
Kevin bardzo chciał to zobaczyć, ale pech chciał, że nie zdołał.
Wyszło niesamowicie. Wszystko zagrało.
Ta piosenka na zawsze zapadła mi w pamięć. Jest po prostu przebojowa.
Mogą robić to cały dzień Ratujcie miasto
Ocalcie nas od wszelkiego zła
Mogę robić to cały dzień
Mogą robić to cały dzień
I cięcie!
Być może pamiętacie zamaskowanego mściciela,
który latami gromił zorganizowaną przestępczość tego miasta.
W okrutny sposób wymierzył sprawiedliwość swoim ofiarom,
a jego tożsamość pozostaje wielką tajemnicą.
Jednym z głównych wątków serialu jest to,
że kiedyś Clint był Roninem, mścicielem,
a teraz zaczynają go nękać demony przeszłości.
Musi przyznać, że pobłądził.
A to, że nie jest Roninem, nie znaczy, że Ronin nie wrócił.
To tylko plotki.
Mamy okazję pogłębić ten wątek. Co wiemy o Roninie? Naprawdę niewiele.
Zwariowałeś!
To cenny wątek, ponieważ ludzie uwielbiają Ronina,
ale wiedzą tylko, że on morduje zarówno pojedynczych zbirów, jak i całą Jakuzę,
i nic więcej.
Kate Bishop pakuje się w tarapaty. Wkłada strój Ronina,
który znalazła na aukcji i przysparza Clintowi sporego kłopotu.
Clint postanawia chronić tę dziewczynę,
zadbać, żeby nie ucierpiała przez jego dawny strój.
Zmusza to ich do trzymania się razem.
Patrz, co narobiłaś.
Ciekawym wątkiem było to, że Clint żyje w niepewności.
Nie wie, czy tak naprawdę
jest Roninen, czy Hawkeyem.
Hawkeye to bohater, o którym zrobili musical. Wzór dla Kate,
któremu ona próbuje dorównać. Jednak to również mroczny Ronin.
Przykro mi, Kate. Nie jestem żadnym wzorem.
I nigdy nie byłem.
Co? Właśnie że jesteś.
Jesteś... Pojawiłeś się tu. Zostawiłeś swoją rodzinę na Święta,
bo uznałeś, że obca ci osoba może zostać skrzywdzona.
Zostałeś, mimo że nawaliłam.
A teraz masz problem.
Czy ci się to podoba, czy nie,
ci dresiarze powiązali nas oboje z Roninem
i to oczywiste, że sobie tego nie odpuszczą.
Czerpaliśmy z komiksów Matta Fractiona, które twardo stąpają po ziemi,
jeśli chodzi o numery kaskaderskie oraz postacie złoczyńców.
Dresiarze to banda niebezpiecznych idiotów.
Pobudka, stary.
Są fajni. To fajni złoczyńcy,
ale musieli też wydawać się groźni i nieprzewidywalni.
Zadbał o to Fra Fee, a raczej jego postać, Kazi.
Kazi to zaciekły milczek.
Próbowałem zgłębić jego charakter i zrozumieć jego historię.
Dużo grałem w teatrze. Uwielbiam teatr.
Gdy opowiada się prawdę, nie ma znaczenia, czy jest ona wielka, czy malutka.
Są one równie ważne.
Ilekroć ufamy operatorowi, wierzymy, że zrobi, co do niego należy,
możemy rozwinąć skrzydła nawet w maleńkiej roli. To wspaniałe emocje.
Pomogę ci złapać Ronina.
Ale... jak go załatwimy
koniec.
Fra niewiele mówi, ale jego zaciekłość
jest wręcz namacalna. Jego gra koreluje z naszą.
Paradoksalnie wydaje się ważniejszy, bo mówi mało, a my sporo.
Może nie wyraziłem się jasno. Nie planowałem cię zabijać,
ale zaczynam się ku temu skłaniać.
Desperacko próbuje awansować w hierarchii,
ale nie jest w stanie. Na drodze stoi mu Maya.
Przypomnij mi, kto tu rządzi?
Ty.
Właśnie.
Najbardziej cieszymy się z możliwości wprowadzenia i rozwinięcia Echo,
czyli Mai. To naprawdę niesamowita postać.
Zagrała ją debiutantka, Alaqua. Cudownie było patrzeć,
jak odnajduje swój rytm i styl.
To był dar od losu.
Obawialiśmy się oddać rolę w ręce kogoś, kto jeszcze nie grał przed kamerami,
ale Alaqua udowodniła na castingach,
że jest gotowa zapracować na to wyróżnienie.
Mój przyjaciel podesłał mi link
i napisał, że poszukują rdzennej, niesłyszącej Amerykanki.
Machnęłam ręką.
Potem dwóch innych przyjaciół podesłało ten sam link
i pomyślałam: „Dobrze, spróbuję”.
Wysłałam email, szybko odpisali
i rozpoczęliśmy korespondencję.
To już nie były żarty.
Dalej już wiecie...
Trzy miesiące później dostałam tę rolę.
Nie planowałam zostać aktorką.
To niesamowita okazja.
Jesteśmy tacy sami.
Jesteś potworem.
Jesteśmy bronią.
Jest niesamowita. Praca z osobą niesłyszącą to zupełnie inna bajka.
Potrzebuje dodatkowych informacji, żeby łapać, o co chodzi.
W dodatku to jej debiut aktorski. Myślę jednak,
że doskonale podołała roli i jej fizycznym wymogom.
Jeśli chodzi o mój styl, walczę głównie łokciami.
Nimi uderzam.
Planowałam walczyć pięściami, ale postanowili
chronić moje dłonie. Palce były mi potrzebne do komunikacji
i nie mogłam sobie ich uszkodzić.
Mój styl walki to połączenie MMA i karate,
naprawdę porażający. W większości starć wyręczała mnie dublerka,
bo ona mogła swobodnie kopać, a ja nie.
Moja proteza nogi nie zgina się pod pewnymi kątami,
a dublerka nie ma takich ograniczeń.
To urodzona aktorka. Ma świetlaną przyszłość.
Podoba mi się rozwój jej postaci.
Dlaczego nie było cię na tamtym spotkaniu?
O czym ty gadasz?
Byłeś w mieście.
Byłeś jego prawą ręką.
Czemu nie poszedłeś na spotkanie,
kiedy zamordowano mojego ojca?
Zacząłem uczyć się języka migowego,
żeby móc się łatwiej porozumieć z Alaquą na planie.
Mieliśmy sporo czasu na próby.
Zazwyczaj tak nie jest.
Na szczęście mój grafik tak wyglądał,
że miałem sporo czasu na naukę języka migowego i dzięki bogu.
Inaczej umarłbym z nerwów.
Chciałem porozmawiać.
Możemy teraz?
Gra bez głosu
Żaden z tych gamoni nie nauczył się przecież nagle migania.
jest czymś ciekawym.
W scenach bliskiego kontaktu z Mayą
jedynie szepczę.
Jest bardzo cicho. Niesamowita sprawa. Słychać szum wiatru
albo auta za oknem. To niesamowite środowisko aktorskie.
Odczytywaliśmy swoje emocje. Zaprosiła mnie do swego milczącego świata.
Pytała, co tu robisz, Barton.
-Ujeżdżam jednorożca. -Pamiętaj o zaufaniu.
Od niemal dwunastu lat Marvel doskonale sobie radzi
przede wszystkim z jednym.
Kiedy trzeba, zachowuje powagę,
ale potem wrzuca na luz i nabija się sam z siebie.
Oni uwielbiają się z siebie śmiać. Mówię o Marvelu
i jego postaciach. W jednej scenie poruszają
niezwykle kontrowersyjny, drażliwy temat, a potem raczą nas komedią.
Dresiarze to świetny przykład.
Ziomy, pomocy! A ty się turlaj!
Jazda, ziomy! Zgaście go! Usmażysz się jak kurczak! Wstawaj!
Dostaliśmy ten komiks o dresiarzach, a tam „Ziomie to” i „Ziomie tamto”.
Uzgodniliśmy, że zwiększymy liczbę „ziomów” na minutę,
bo za rzadko używamy tego słowa.
I zaczęło się „ziomowanie”. To zaszczyt grać złoczyńców,
których pojawienia się
w MCU wyczekiwali fani.
-Nie pozujemy, tylko się wygłupiamy. -Właśnie.
Miałem olbrzymie oczekiwania, bo dział kostiumowy przysłał mi SMS-a:
„Proszę podać swoje wymiary, szyjemy panu wyjątkowy kostium”.
To w końcu Marvel, więc pomyślałem:
„Boże, będziemy grali bohaterów. A nawet superbohaterów”.
-Podkreślające muskuły. -Czadowe.
To był żart kostiumografa,
któremu odbijało, bo musiał szyć tysiące dresów.
Powiem wam jednak, że ja się wyróżniam. Wszyscy nosimy dresy,
są świetne, ale spójrzcie na moje buty ze skóry aligatora. Popatrzcie na nie.
-To nie przelewki. -On jest tu szefem.
On tu rządzi!
Dyskutowaliśmy o tym, czy będą wyglądali jak idioci w identycznych dresach.
I skąd weźmiemy tyle dresów?
Przeprowadziliśmy kilka prób.
MICHAEL CROW KOSTIUMOGRAF
Ubraliśmy ich w codzienne ubrania, potem w różne dresy
o różnych kolorach, w różne stroje sportowe.
Uznaliśmy jednak, że nie wyglądają wtedy na zwartą grupę,
a mieli przecież stanowić gang.
W końcu doszliśmy do wniosku, że najprościej będzie
uszyć od zera wszystkie dresy potrzebne aktorom i kaskaderom.
Ziomy!
Momentami są przerażający i zagrażają bohaterom.
To widać zwłaszcza w scenie w sklepie KB Toys,
gdzie Clint i Kate zostają złapani.
Maya Shimoguchi i dział scenografii
wspaniale przenieśli scenografię komiksu do rzeczywistości.
Dzięki temu serial stał się lepszy.
Fajną macie miejscówkę.
Ten plan zachwyca bogactwem detali. Nie jest do końca realistyczny.
Ma taki dziwaczny, kreatywny pierwiastek, ale na planie nie ma niczego,
co nie byłoby wiarygodne.
W KB Toys jest biuro na piętrze.
Poszłam tam jednego dnia, usiadłam za biurkiem
i zaczęłam przeglądać papiery.
Każdy z nich został ręcznie zapisany
informacjami związanymi z działalnością gangu.
Szczegółowość rekwizytów jest aż nie do uwierzenia.
Dzięki nim aktorzy mogą się łatwiej wczuć.
Heidi Moneymaker, koordynatorka numerów kaskaderskich,
świetnie rozpisała całą walkę. Stworzyliśmy wstępne projekty
i pokazaliśmy jej modele oraz rysunki.
Czasem pytała: „Czy możemy zmienić to lub tamto?”.
Fajnie było słyszeć, jak będzie wyglądała walka,
ponieważ zwykle, kiedy tworzymy plany,
nie wiemy, jak ma wyglądać starcie.
Próbujemy umożliwić aktorom poruszanie się po planie
i stworzyć miejsca, w których może się wydarzyć coś ciekawego.
Ludzie od numerów kaskaderskich zaskakiwali nas swoimi pomysłami.
To było spore wyzwanie, a to dlatego,
że mieliśmy tak wiele postaci, a każda powinna mieć własny styl i akcent.
Hawkeye miał już poniekąd wypracowany styl,
ale trafia do serialu jako emerytowany superbohater.
Mieszka z rodziną, ma upośledzony słuch, nosi aparat słuchowy i łupie go w krzyżu.
Pomijając morderstwa, to John Wick Marvela.
Nie musiałeś.
Clint znów jest Clintem. Zamknął rozdział Ronina.
Rany po Pstryknięciu zaczęły się goić, rodzina wróciła.
Clint znów chce być dobry, postępować moralnie.
Walczy w sposób bardzo zachowawczy.
Nie używa zabójczej siły, nie chce nikogo skrzywdzić.
Strzała przylepna? O co tu chodzi? Przecież to bez sensu.
Dotąd nie reżyserowałyśmy seriali akcji.
Dotarło do nas, jak bardzo jest wysportowany,
kiedy kręciliśmy scenę na moście, pierwszą sekwencję akcji.
Z podziwem patrzyłyśmy, jak biega.
Robi wszystko bez namysłu.
Ma niesamowitą technikę i pamięć mięśniową.
Potrafi biec, strzelić z łuku, sięgnąć po następną strzałę...
Ja nawet pokazać tego nie umiem. On nie popełnia błędów.
Choreografię walk łapie od Heidi w mgnieniu oka.
W tych momentach widać jego kunszt. To mistrz tego fachu.
Pamiętam rozmowę z zespołem kreatywnym.
„Nie chcę nosić legginsów, mając 50 lat.
„Nikt nie będzie chciał mnie oglądać w legginsach”.
Nie jest jednak źle. Jakoś daję radę. Cieszy mnie to.
Byłyśmy pod wrażeniem. Dotarło do nas, ile części Avengers Jeremy ma za pasem,
w ilu scenach akcji zagrał.
Hailee, choć debiutowała w Marvelu, grała już w Bumblebee,
czyli oswoiła się ze scenami akcji. Poza tym jest bardzo sprawna fizycznie.
Zanim przyjechałam na plan,
trenowałam numery kaskaderskie w LA, z ojcem,
który jest trenerem osobistym.
Najlepszym w branży.
Miesiącami ćwiczyliśmy różne style walki wręcz.
Po pierwszych lekcjach łucznictwa
zaczęliśmy trenować również mięśnie,
które są do tego potrzebne. Zdradzę wam,
że po strzelaniu bolą miejsca, o których nie miałam pojęcia.
„Ence pence, w której...” a potem...
-Wybierasz następnego. -„ręce” i oddech?
Walczyła tak, jak dobrze wyszkolona wojowniczka.
Nie było wielkich zamachów, nie popisywała się jak facet.
To były silne, oszczędne, kobiece ruchy.
Odrobina judo, głównie aikido.
Ponieważ jest sprytna, używa też swojego intelektu
i dostępnych przedmiotów.
Ewoluuje wraz z rozwojem akcji.
Z początku trafia na głęboką wodę. Stawia czoło facetom,
którzy mają spluwy i chcą jej zrobić krzywdę.
Wcześniej walczyła jedynie w turniejach, według zasad.
Teraz widzimy, jak wykorzystuje wszystko, co ma pod ręką.
Wzorowaliśmy się na Jackiem Chanie,
skopiowaliśmy spontaniczność i geniusz improwizacji.
Potrzeba nam wozu.
Nie może być ten? Ale cacko.
Pościg ma miejsce po wielkiej bijatyce.
Nie będę się rozbijał w challengerze z '72.
Gonią nas dresiarze, mają olbrzymią przewagę liczebną.
Pędziłem ulicami „Nowego Jorku”.
To była Atlanta.
Zamontowali auto na platformie,
a kierował nią zawodowy kierowca. Naprawdę jeździliśmy po ulicach.
Niesamowite.
Zbliżają się. No dawaj.
ROBERT NAGLE KASKADER
To platforma z silnikiem. Stawiamy na nią samochód z aktorami w środku
i w bezpieczny sposób kręcimy sceny akcji.
Odtwarzamy wiernie fizykę pościgu samochodowego.
-Ile wozów? -Cztery!
Aktorzy robili swoje, czyli grali,
a ja im szoferowałem.
Mogliśmy lawirować, wpadać w poślizg, ostro zawrócić.
Wszystko wydawało się prawdziwe, bo działo się naprawdę.
Chcieliśmy wykonać wspaniałe, 360-stopniowe ujęcie.
Pomysł był taki, żeby nie było żadnej sklejki.
Aktorzy byli w wozie, kamera się obraca,
TREVOR WATERSON PRODUCENT
tło przelatuje nam przed oczami
i nie jest tylko efektem specjalnym.
Hawkeye ma nową brykę.
-Jak szybko jechaliście? -Słucham?
Jak szybko jechaliście?
Nie wiem. Podczas ostatnich trzech ujęć...
160.
Raczej nie. Myślę, że z 80.
Wjechaliśmy na autostradę 180 z prędkością 80 km/h.
W ostatnich trzech ujęciach pędziliśmy.
Tak będzie wyglądała kolejka Hawkeye'a w Disneylandzie.
Goście powiedzą: „Nie wierzę” i poczują się, jakby brali udział w akcji.
Hailee i ja zbieraliśmy szczęki z podłogi.
Nigdy nie doświadczyliśmy czegoś takiego.
Przywykliśmy do jazdy z prędkością 40 km/h.
Udawania, że jedziemy szybko.
Tym razem czuliśmy się jak na kolejce górskiej.
Naprawdę, pędziliśmy jak wariaci. Krzyczeliśmy:
„Powtórzmy ujęcie!”.
Jak było?
-Dawno się tak nie bawiłem. -Bardzo dawno.
Forhend!
Wielki skok!
Rozmawialiśmy ze scenarzystami o tym,
jak zintegrować naszych bohaterów z aktorami drugoplanowymi,
którzy wzbogacą ich grę i pomogą fabularnie.
Potrzebowaliśmy grupy takiej jak skazańcy, którzy wsparli Scotta Langa w Ant-Manie.
Potrzebowaliśmy kogoś, kto wniesie w serial nieco humoru.
Istnieje coś takiego jak LARP, live action role-playing.
To coś jak fabularna gra terenowa.
Ci ludzie są strasznie w to wkręceni. Szyją sobie stroje i tak dalej.
Zaryzykuję.
Kręcimy w Atlancie, choć ma to być nowojorski Central Park.
To pierwszy kontakt Clinta z LARP-em.
Jestem wikingiem. Prawdziwym wikingiem.
Noszę ten kostium. On myśli, że go ukradłem, ale ja go znalazłem,
a znalezione nie kradzione.
Daj się zabić.
Słucham?
To wszystko jest na niby. Pozwól się zabić w pojedynku,
a oddam ci kostium.
Nie.
No weź, stary. Jesteś prawdziwym superbohaterem.
To moja jedyna szansa, żeby się do tego zbliżyć.
Dochodzi do starcia. Wszyscy tworzą krąg wokół nich,
a oni staczają wielki, udawany pojedynek LARP-owy.
Ktoś wygrywa, a ktoś zdobywa strój.
Zaczynamy!
Wystarczy wciągnąć brzuch i przybieramy właściwą posturę.
Nie wiem, co wszyli w plecy kostiumu, ale czuję się pięć centymetrów wyższy.
Człowiek przybiera inne pozy. Często opieram ręce na biodrach.
Robię takie stoickie, ponure miny i tak dalej.
To kostium Marvela, ma długą historię,
był świadkiem wielu wydarzeń, jest ważnym motywem fabuły serialu.
Zwykle jest dość poważnym elementem scenografii.
Kiedy ktoś wkłada ten strój, źle to wróży dla czarnych charakterów.
Dlatego fajnie było choć raz powygłupiać się w nim z LARP-owcami.
Mam stąd świetny widok.
Wielokrotnie powtarzaliśmy dziś: „Nie wierzę, że nam za to płacą”.
Nie wygłupiałam się tak od dobrych 20 lat,
a nie jestem taka stara.
Przepraszam, za panią. Jezu!
Pizzopies był absolutnie konieczny.
W końcu w komiksach Matta Fractiona jest olbrzymią częścią
świata Clinta i Kate.
Nigdy nie pracowaliśmy... To znaczy ja nie pracowałam ze zwierzęciem.
Chcieliśmy zadbać, żeby Pizzopies wypadł jak należy.
Patrz, kolego. To jesteś ty. To ty.
To jest Jolt.
JACQUELYN JOHNSON TRESERKA ZWIERZĄT
Golden Retriever, trzyletnia sunia. Uwielbia pracować.
Dobra dziewczynka.
Jolt to cudowna, pogodna suka,
która pragnie być kochana i przytulana.
Nigdy nie widziałam, by pies uśmiechał się tak szeroko. Na zawołanie. O tak.
Lubimy pracę ze zwierzętami, choć ludzie odradzają.
Ale robimy to.
Pizzopies był cudowny.
Cześć!
Zanim zaczęliśmy kręcić, Hailee nakarmiła ją ciasteczkami i poprzytulała.
Ilekroć się spotykają, Jolt reaguje przyjaźnie.
Podchodzi się przywitać. Myślę, że się zaprzyjaźniły.
KLIENT: BISHOP DEREK
W komiksach Derek Bishop, tata Kate,
O NIE, TATUSIU
jest tak naprawdę złoczyńcą.
Zdecydowaliśmy się na interesujący zabieg. Postanowiliśmy to odwrócić
i naszym złoczyńcą uczynić Eleanor Bishop.
Zbadać dogłębnie relacje matki i córki,
bo rzadko prezentowaliśmy coś takiego w MCU.
To urocze, że się tak martwisz,
ale pamiętaj, że to ja jestem mamą. I odpowiadam za ciebie.
Nie jestem już dzieckiem.
Superbohaterką też nie.
Trudno jest matce wychować córkę tak, by odniosła sukces, zwłaszcza gdy
obie zupełnie co innego przez to rozumieją.
Nie wtrącałam się w twój kryzys,
ale jeśli teraz nie wkroczę, za 10 lub 20 lat
zaczniesz się zastanawiać, dlaczego nie przejęłam kierownicy,
kiedy ty straciłaś panowanie nad pojazdem.
Obie są pewne siebie, zdolne, przebojowe, mają ugruntowane przekonania,
ale są też całkiem odmienne.
Od kiedy interesują cię miecze, mamo?
Mieliśmy parę przetasowań, kiedy cię nie było.
Co za niezwykła niespodzianka.
Jack zjawia się i chce się podjąć
roli ojczyma. Nie wie,
że wchodzi na emocjonalne pole minowe dzielące te dwie kobiety.
Wspólne zainteresowania sprzyjają zacieśnianiu więzów.
Więzy. O tym samym pomyślałam.
Chcieliśmy wprowadzić Jacka Duquesne'a,
który w komiksach jest Swordsmanem,
czyli mentorem Clinta.
To on nauczył go łucznictwa, ale potem okazuje się złoczyńcą.
Zamierzaliśmy lepiej poznać tę postać, wprowadzić ją do serialu,
ale w nieco innym ujęciu.
Mój brat załatwił mi wszystkie komiksy o Swordsmanie,
te sprzed wielu lat.
Przeczytałem je i dowiedziałem się, co to za facet.
Klasyczny zawadiaka w typie Errola Flynna.
Próbowałem odegrać powierzoną mi rolę jak trzeba, to znaczy
ze szczyptą jowialności i mnóstwem klasy.
Jak to mówią...
Życie jest krótkie. Nigdy nie wiesz, co ci się przytrafi.
O co chodzi?
Postać Jacka miała być zmyłką.
Chcieliśmy, żeby ludzie zastanawiali się,
czy on naprawdę jest takim nadętym pajacem,
czy tylko świetnie go udaje?
Uważaj, skarbie.
A kiedyś nie uważałam?
Zawsze. Zawsze nie uważałaś.
Mówiłam do Jacka.
Kiedy dostałem rolę, zatrudniłem zawodowego szermierza
i ćwiczyłem tygodniami.
Nie uwierzycie, ale kiedyś trenowałem szermierkę.
Dwa semestry na studiach. Z grubsza wiedziałem,
co robić. Musiałem sobie tylko to odświeżyć. Minęło tyle lat.
Co ty ukrywasz, Jack?
Nic.
Jestem jak otwarta księga. Prawda, skarbie?
Kate atakuje go znienacka, a on paruje.
Postanowiliśmy, że jego postać pozostanie zagadką.
Dzięki temu będziemy mogli kiedyś przyjrzeć mu się bliżej,
jeśli na dobre wprowadzimy Swordsmana do MCU.
To jak budowanie ceglanego muru.
Trzeba położyć cegły, potem warstwę zaprawy, potem znowu cegły.
Mur powstaje stopniowo.
Każdy użyty element może potem
do czegoś posłużyć.
Serial Hawkeye mógł zaistnieć, ponieważ wcześniej
wydarzyło się to i owo.
A ponieważ zaistniał, mogła się u nas pojawić Florence z Czarnej Wdowy.
Wszystko się splotło. Kevin od początku buduje w ten sposób
kinowe uniwersum Marvela.
Chcieliśmy pokazać w naszym serialu,
jak Clint nawiązuje relacje z Jeleną.
Poszliśmy do Kevina i zapytaliśmy,
czy mogą zamieścić w Czarnej Wdowie punkt zaczepienia serialu Hawkeye.
NATASZA ROMANOW
Tym punktem okazała się scena, w której Jelena odwiedza grób Nataszy,
a postać Julii Louis-Dreyfus, Valentina, zjawia się
i przydziela jej nową misję.
Może chciałabyś się dobrać do gościa, który odpowiada za śmierć twojej siostry.
Niezłe z niego ciacho, co nie?
Kiedy zaczęli rozważać, czy Jelena może wrócić,
FLORENCE PUGH JELENA
natychmiast zastanowiłam się, w jakim jest stanie psychicznym. Jak się dowiedziała?
Kto jej powiedział? Jak zareagowała? Kogo próbuje dopaść?
Kiedy kręciliśmy tę scenę po napisach,
nie sądziłam, że obrócą mnie przeciwko Clintowi.
To fajny zwrot akcji.
Gdybym naprawdę walczyła w tych goglach, wyglądałabym o tak.
Przyniosę ci kanapkę. Zaraz wracam.
Musieliśmy dopracować stronę fabularną, bo nasze postacie
się nie znały. Ona myśli, że zabiłem jej siostrę,
a to przecież nieprawda.
Musieliśmy uzupełnić luki w fabule i naszej historii.
Wspaniale nam w tym pomogła.
To potwór. Ciągle mną rzuca.
Pamiętam mój pierwszy dzień zdjęciowy z Florence.
Byłam podekscytowana, że na planie pojawiła się druga kobieta,
która natychmiast wytyczyła swoją przestrzeń, a jej postać bez trudu
zajęła należne jej miejsce w naszej opowieści.
Pewnie myślisz sobie, co ze mnie za wariatka.
Po co miałabyś jeść kolację z wrogiem? Chociaż zrobiła naprawdę piękny makaronik.
Moje relacje z Hailee
rozwijają się w swoim własnym tempie.
Obie jesteśmy spragnione przyjaźni, zwłaszcza Jelena.
Co zabawne, obie myślimy sobie:
„Gdybyśmy walczyły naprawdę, ja wygrałabym w dwie sekundy,
„więc równie dobrze mogę mieć w niej przyjaciółkę”.
Co my robimy?
To Wigilia. Chlapnijmy coś.
-Dobra. Pewnie. -Fajnie.
Jak zabiję Bartona.
Nie. Nie to miałam... Nie musisz zabijać...
To taka zabawna, delikatna, przyjacielska walka.
-Bardziej... -Tak.
Bardziej siostrzana sprzeczka.
Wyda się urocza, bo do tej pory obie
byłyśmy w prawdziwych opałach.
One dobrze się bawią!
Zrobię to tak czy inaczej.
Wysłuchaj mnie. Co, jeśli nie musisz...
Jesteśmy przy Centrum Rockefellera.
Fajne przeżycie,
zwłaszcza że jest pusto.
Finał serialu chcieliśmy nakręcić w Centrum Rockefellera.
Nie wiedzieliśmy jednak, czy nam na to pozwolą
i jak mielibyśmy sobie tam poradzić z tymi wielkimi scenami.
Dlatego wybraliśmy się tam tylko zobaczyć, jak wszystko wygląda,
w tym choinka i lodowisko. Potem, co niesamowite,
odtworzyliśmy wszystko w Atlancie i tam kręciliśmy.
Teraz nie jesteśmy w Nowym Jorku. Wcześniej byliśmy.
Tu jest identycznie,
począwszy od planu, a skończywszy na temperaturze.
Maya Shimoguchi, nasza scenografka,
spisała się na tym etapie niesamowicie.
Zespół konstrukcyjny z Atlanty
zbudował plan, który zadziwił wszystkich.
Skopiowali nawet fakturę granitu.
Jedynie lód nie był lodem,
ponieważ uznaliśmy, że zbyt ciężko będzie o niego dbać.
W Atlancie było zwyczajnie za ciepło, topiłby się.
Zastąpiliśmy go inną substancją,
zamiennikiem, który nie był śliski.
To był plus, ekipa mogła po nim chodzić.
Zbliżamy się do końca zdjęć do tego serialu.
Większość kręciliśmy nie po kolei,
ale zakończenie z Kate jest dość wyjątkowe.
Ta postać dorosła, a ja dobrze ją poznałam
poprzez jej żartobliwe, szalone i zabawne sceny akcji.
Finał to jeszcze bardziej zwariowana zabawa.
Cześć, słonko.
Tę sekwencję nazywałem naszym Rio Bravo.
To oblężenie Centrum Rockefellera.
Zaczynamy na wysokim piętrze. Pogodne, bożonarodzeniowe przyjęcie.
Wszystko jest piękne i świąteczne,
a potem wybucha chaos.
Na koniec przewraca się choinka.
Dla mnie to szczególnie poruszające,
bo pracowałem w Centrum Rockefellera przez 12 lat.
Zdumiewa mnie, że zdołaliśmy to miejsce odtworzyć.
Nie wolno tak traktować choinek, zwłaszcza tej z Centrum Rockefellera.
Mikołaj się obrazi.
Ale świetnie się bawimy.
Na tym lodzie rozegra się naprawdę porywająca bitwa.
Moja giwera!
To ich powinno na chwilę odciągnąć.
Boże, założyłeś go!
Mówiłam, że będzie idealny.
W tym momencie stają się drużyną.
Na tym etapie widz chce już zobaczyć,
że są zgrani, że łączy ich więź.
Myślę, że osiągnęliśmy to poprzez kostiumy.
Umieściliśmy na nich
szewron oraz różne odcienie fioletu i czerni.
Widz czuje, że stanowią zespół
i widzi, jak dobrze układa się współpraca.
Kate.
Dajmy im popalić.
To zabawne. Podczas pierwszej przymiarki
sto razy powtórzyli: „To tylko prototyp”,
bo nadmiernie się ekscytowałam.
Zupełnie jak Kate przez większość serialu.
Mówili: „Nie masz pojęcia,
„jaki wyjdzie, to zaledwie wstępny projekt”.
Odpowiadałam: „Jeśli to jest wstęp,
„to gotowy kostium będzie wystrzałowy”.
-Sztuka skradania. -Nieźle.
Żeby pasowało to do reszty serialu,
ich kostiumy musiały wyglądać sportowo,
jak coś, w czym wygodnie się poruszać.
Wiele strojów superbohaterów
jest pękatych albo w jakiś sposób ogranicza ruchy.
My postawiliśmy na stroje oferujące pełną swobodę.
Nigdy nie będę narzekał na swój kostium.
W porównaniu do innych Avengersów i superbohaterów
mój jest chyba,
a raczej na pewno, jednym z najwygodniejszych.
Lepszy jest tylko kostium Marka Rufallo,
który grał w spodniach od pidżamy.
A ta Missy, rany, ona... Te jej kostiumy to rewelka.
-Jakie one są elastyczne... -Dobra, przestań.
To była trudna sekwencja.
Mnóstwo wątków zbiegało się w całość.
Każda postać musiała mieć swój moment,
poruszać emocje widza. Pokazywaliśmy, co się dzieje,
lawirując między postaciami.
To było największym wyzwaniem.
Pierwszą strzałę wypuszczasz do Nate'a.
-To jest Nate. -Cześć.
-Ty strzelasz do niego. Raz, dwa.
Drugą posyłasz wysoko.
Na lodowisku dochodzi do olbrzymiego starcia z Dresiarzami.
Kate i Clint w końcu odnajdują wspólny rytm.
To cudowna przemiana.
Gotowi? I raz! I dwa! I trzy!
I cztery! I pięć!
Gotowi? Strzelacie!
Kate znika, by znaleźć swoją mamę.
Clint zostaje na lodzie. Strzela do niego Kazi,
totalny obłęd. Nim się obejrzymy,
Jelena obala go z powrotem na lód.
Żebra.
Dla mnie to jedna z najbardziej emocjonujących i epickich scen.
Nikt jej nie zabił. To był jej wybór.
Przestań kłamać!
Coraz więcej faktów wychodzi na jaw.
Jelena walczy coraz brutalniej.
Pod koniec starcia pierze go na kwaśne jabłko
jedną ze swoich pałek, a on jej pozwala,
bo ma sobie za złe to samo, co ona.
Ponieważ to wielki finał,
wszystkie wątki dobiegają końca.
Clint próbował odkupić swoje winy.
Maya jest namacalną konsekwencją tego,
co nawyrabiał jako Ronin.
Oboje musieli stoczyć klimatyczną walkę.
On z Jeleną, ona z Kazim.
Od 20 lat nie posiadam się z radości,
kiedy strona komiksu ożywa na moich oczach.
KEVIN FEIGE PRODUCENT WYKONAWCZY
Wchodzimy jednak w drugą dekadę Marvel Studios
i równie mocno cieszy mnie
entuzjazm i radość, które aktorzy wnoszą
w rozwój i kreację swoich postaci, rok po roku.
Prowadziliśmy rozmowę konferencyjną, ja, Kevin i Trinh.
Rozmawialiśmy o dresiarskiej mafii
i organizacji przestępczej stojącej za wydarzeniami tego serialu.
Potrzebowaliśmy groźnego wroga.
Na samą myśl o nim Eleanor Bishop
powinna się trząść ze strachu, a Hawkeye stracić pewność siebie.
To musiał być ktoś potężny.
Kiedy mowa o zorganizowanej przestępczości w MCU,
zwłaszcza o półświatku Nowego Jorku,
tylko jeden złoczyńca przychodzi na myśl.
Kevin zapytał:
„A co, gdyby to był Kingpin”?
Byliśmy wtedy na Zoomie i opadły nam szczęki.
Zaczęliśmy się przekrzykiwać: „Żartujesz?
„Nie mówisz poważnie. Prawda?
„Myślisz, że...
„Naprawdę myślisz, że istnieje szansa,
„żeby Vincent D'Onofrio,
„który gra Kingpina w serialu Daredevil,
„zagrał u nas w paru scenach?
„Czy on będzie tym mafijnym bossem?”.
I Kevin zadzwonił do Vincenta.
Powiedział: „Chcę cię wprowadzić do MCU”.
Propozycja nie do odrzucenia.
Ludzie
muszą wiedzieć,
że miasto nadal należy do mnie.
Uwielbiałem grać tę postać.
Uwielbiałem tworzyć ją
na podstawie prac Davida Macka.
W Hawkeye'u chcieliśmy pokazać
całkiem odmienną wersję Kingpina.
Ubranie go w hawajską koszulę było jak spełnienie marzeń.
Dużo rozmawialiśmy, ona lubi się zagłębiać w szczegóły.
Ucieszyłem się, bo miałem okazję wyjaśnić, co myślę o tej postaci,
co ją motywuje.
Fisk kieruje się emocjami.
To równocześnie dziecko i potwór.
Wczoraj kręciliśmy sceny pełne ciężkich emocji.
Dziś było tylko trochę lżej.
Maya.
Ty i ja
jesteśmy rodziną.
Rodziną.
Czasami w rodzinie się nie układa...
To było zwariowane przeżycie.
Taka produkcja wymaga dopięcia wielu spraw
i niesamowitego, bardzo licznego zespołu.
Cieszę się, że Jeremy był moim przewodnikiem.
Był wspaniały.
Wtedy lepiej podkręcisz.
Delikatnie. Dasz radę.
Wokół nas sporo się dzieje. To bardzo fajne,
ale miło jest spojrzeć na osobę,
z którą kręci się scenę i mieć pewność,
że sobie poradzimy, choćby nie wiem co.
Jest moim wspólnikiem.
Nie jesteśmy wspólnikami.
-Bardziej przyjaciółmi. -To trochę naciągane.
Koniec zdjęć to dla mnie słodko-gorzki moment.
W tym serialu
próbujemy pokazać przede wszystkim relacje uczeń-mentor.
Nie jest jednak tak, że tylko Clint uczy Kate.
Co jest interesujące, on też wiele się od niej uczy
w miarę rozwoju wydarzeń.
Na koniec, nauczywszy się nawzajem tak wiele,
zostają partnerami,
a on wybiera ją na swoją następczynię.
Co powiesz na ksywę „Lady Hawk”?
FABRYKA ZABAWEK MIKOŁAJA
Fatalna.
Trudno precyzyjnie ocenić,
ile ta rola znaczyła dla mojej kariery.
Na pewno mnie rozsławiła.
Trzecio- i czwartoklasiści znają moje imię i nazwisko.
Dziwne, prawda?
Stałem się znany na całym świecie.
To pewne.
Jednak dla mnie MCU, to co przeżyłem, grając tę postać,
oraz każdy film Marvela, w którym miałem szczęście zagrać,
były dość osobistym przeżyciem.
Nawiązałem naprawdę wspaniałe przyjaźnie.
Wszyscy jesteśmy...
Zwykle po zakończeniu produkcji wszyscy się rozchodzą,
ale to coś więcej nawet niż trylogia.
To całe mnóstwo filmów.
Powstaje coś na kształt rodziny,
która spędza ze sobą czas przez wiele lat.
W tej branży takie więzi
pojawiają się bardzo rzadko albo wręcz nigdy.
Czuję się farciarzem,
ilekroć pomyślę o czasie spędzonym w MCU.
Widzicie? Choinka zasłania to, co... ani drgnie! Cholera!
Umarłem już?
Nie skacz beze mnie!
Jadłaś mięso renifera?
Nie miałam jeszcze przyjemności.
To żadna przyjemność.
Łup w ziemię!
Czy moja dusza już umarła?
A teraz?
Jeszcze nie?
Napisy: Tomasz Kutner