Piękna, prawda?
Eternals to bardzo ambitny film.
Dziesięć nowych postaci.
Akcja na przestrzeni 7000 lat,
zarówno w kosmosie, jak i na Ziemi,
i to w każdym zakątku globu.
Rozmach jest po prostu zdumiewający.
Uważam, że to najambitniejszy film
NATE MOORE PRODUCENT
w MCU, nie wyłączając Końca Gry.
Mamy w nim wszystko.
Są potwory. Olbrzymi, kosmiczni bogowie.
Jest też historia miłosna.
Filmowcy uwielbiają takie opowieści.
Nakręciliśmy w Marvel Studios ponad 25 filmów,
ale ten jest wyraźnie inny od poprzednich produkcji.
To nowy świat.
Jednym z największych atutów Marvela jest,
że stworzył niezwykle złożone uniwersum.
Myślę, że Eternals to najbardziej monumentalny
film Marvela.
Nie koloryzuję, mówiąc,
że stawka nigdy nie była wyższa.
Tak wielkiej produkcji
jeszcze nie widzieliśmy w MCU.
Opowiada o narodzinach legend.
Ten film zmienia
spojrzenie widza na MCU i samą Ziemię.
KEVIN FEIGE PRODUCENT
Eternals będą mieli olbrzymi wpływ na MCU.
Odmienią oblicze tego filmowego uniwersum.
ZA KULISAMI FILMU ETERNALS
Moją wizję tego filmu
można podsumować zwrotką wiersza Williama Blake'a.
„Świat nasz ujrzeć
„w ziarenku piasku,
„Niebiosa w dzikim kwiecie lasu.
„Nieskończoność zmieścić w dłoni,
„A w godzinie całą wieczność czasu”.
To zadeklamowałam, kiedy poszłam zabiegać
CHLOÉ ZHAO REŻYSERKA
o tę pracę.
Ten film miał być w założeniu opowieścią zarówno epicką,
jak i bardzo intymną.
Widz musiał zobaczyć epickie stworzenie Słońca,
ale i usłyszeć intymne szepty kochanków.
Jak takie momenty mogą koegzystować w jednej produkcji?
W tym właśnie tkwiło wyzwanie.
Sama nie wiem, jak to się stało.
Właśnie skończyłam kręcić Jeźdźca.
Zaproszenie na spotkanie z Natem Moorem
w sprawie Eternals bardzo mnie zaskoczyło i ucieszyło.
Szukamy reżyserów, którzy nas inspirują
i wydobywają wspaniałą grę.
Obejrzałem pierwszy film Chloé,
a potem Jeźdźca. Zachwycił mnie.
Podczas pierwszej rozmowy
omawialiśmy z Natem wątki, postacie
oraz to, co mogę wnieść.
Od razu ustaliliśmy, co właściwie chcemy zrobić
i jak mamy to zrobić,
ponieważ technika kręcenia filmu
przesądza o efekcie końcowym.
Chloé miała bardzo specyficzną wizję,
ponieważ kręci w nietypowy sposób. Ma bardzo osobiste podejście.
Produkcja sprawia wrażenie niezależnej,
choć ma olbrzymi rozmach.
Kiedy usłyszałem, że reżyseruje film Marvela,
gorąco zapragnąłem w nim wystąpić.
Zobaczyć, jak wkracza w świat bohaterów i odmienia go na swoją modłę.
Chloé Zhao, przedstawicielka nurtu naturalistycznego,
naciskała, byśmy jak najwięcej
kręcili na naturalnych lokacjach,
co jest wyzwaniem, chociażby z uwagi
na logistykę transportu ekipy.
Trzeba znaleźć plany filmowe, stawiać czoło niepogodzie.
To trudne.
Męczy ekipę i obsadę, utrudnia życie
działowi efektów wizualnych.
A wszystko w imię odmiennej estetyki obrazu.
Postanowiliśmy podjąć się wyzwania.
Tak się składa, że uwielbiam takie wyzwania,
bo jestem zarówno filmowcem, który chce opowiedzieć historię,
jak i fanką.
Dla mnie MCU to świat wspaniałych postaci i wspaniałych przygód.
Oczywiste jest, że tworzą go ludzie,
którzy kochają ten gatunek i fanów.
Zostaliśmy wezwani.
Marvel Studios i filmowe uniwersum Marvela
obchodziły już dziesiątą rocznicę.
Wraz z ostatnim filmem z serii Avengers
zakończyliśmy składającą się z 22 produkcji sagę Infinity.
Co dalej? Czym się zająć?
Zdecydowaliśmy, że pragniemy dwóch rzeczy.
Zacząć od zera z nowymi bohaterami i nowymi wątkami,
ale wrócić też do najbogatszych fabularnie mitów
świata komiksowego.
Największym twórcą mitologii Marvela
jest Jack Kirby. Nie bez powodu zwą go Królem.
Wiele lat temu wymyślił Eternalsów,
GDY BOGOWIE KROCZĄ PO ZIEMI! ETERNALS
jedną z najbardziej szczegółowych mitologii w historii Marvela.
Jest ona jak płótno, na którym możemy
splatać wątki komiksowe
z prawdziwymi mitologiami naszego świata.
Jack Kirby stworzył Eternalsów pod koniec lat 70. zeszłego wieku.
Wrócił do Marvela
i pragnął zająć się czymś kosmicznym i całkiem nowym.
W komiksach, tak jak w filmie,
zadaniem Eternalsów była ochrona ludzkości,
dopóki Celestianie nie wrócą i nie osądzą,
czy jest godna dołączyć do gwiezdnej społeczności.
Kanwa fabularna filmu jest bardzo podobna.
W komiksie Celestianie przybyli na Ziemię, odkryli pierwszych ludzi
ZOIE NAGELHOUT SZEFOWA DZIAŁU PRODUKCJI I ROZWOJU
i przeprowadzili eksperyment. Nie powiódł się
i powstali Dewianci.
Aby stworzyć dla nich przeciwwagę,
Celestianie powołali do życia Eternalsów.
Kirby wymyślił świat ekscytujący i ciekawy,
ale zakorzeniony w ludzkiej historii
i bardzo wiarygodny.
Uwielbiam tło mitologiczne,
podoba mi się, że zdołał połączyć kosmiczną opowieść
z ziemskimi mitami,
że splótł je i stworzył postacie, które brały udział
w obu historiach.
Stworzył okazję, żebyśmy na nowo poznali nasze dzieje.
Byliśmy podekscytowani perspektywą
SCENARZYŚCI
eksploracji początków filmowego uniwersum Marvela.
Pierwszy raz mieliśmy stanąć twarzą w twarz z Celestianami.
Dotąd widywaliśmy ich jedynie przelotnie.
Napomykaliśmy o Celestianach we wcześniejszych filmach.
W Strażnikach galaktyki, Knowhere, baza Kolekcjonera,
jest tak naprawdę głową Celestianina.
Celestianie to kamień węgielny komiksów Marvela.
Chcieliśmy, aby w uniwersum filmowym odgrywali równie ważną rolę.
Eternals to epopeja.
Traktuje o nieśmiertelności. O tożsamości i obowiązku.
Eksplorujemy zagadnienia,
które nurtowały już wielu superbohaterów,
ale przyglądamy się temu na przestrzeni
całej historii ludzkości.
Zdradzę wam, że otrzymaliśmy 800 stron materiału źródłowego.
Wszystkie komiksy, powieści graficzne, wszystko o tym świecie.
„Trzymajcie. Zróbcie z tego film”.
Myśleliśmy cztery, pięć tygodni.
Waliliśmy głową w mur, kreując ten świat.
Nas przestrzeni 30,40 lat wydano trzy serie komiksów o Eternalsach.
Zainspirowały nas głównie rysunki Króla Kirby'ego
i oczywiście wersja Neila Gaimana.
Fani chyba oczekiwali,
że będziemy bazować na komiksach Neila Gaimana z pierwszej dekady 20 wieku.
Pod wieloma względami to najpopularniejsza odsłona.
Dla nas jednak inspiracją była oryginalna seria Kirby'ego z 1976 roku.
Głównie dlatego, że czerpał głęboko z historii ludzkości
i Azteków.
Spora część stylistyki, którą stworzył, a nawet wątków,
była inspirowana dziejami ludzkości.
Widziałam, jak walczą, kłamią, mordują się,
ale potrafią się też
śmiać i kochać.
W opowieści o Eternalsach podoba mi się,
że cofamy się do zarania naszej cywilizacji,
aby się przekonać, że oni żyli pośród nas
i pomagali od samego początku.
Oglądamy wydarzenia historyczne.
Widzimy tragedie oraz triumfy.
Dowiadujemy się, co to znaczy żyć na Ziemi.
Ta planeta
i jej mieszkańcy
zmienili mnie.
Cofnęliśmy się w czasie i zobaczyliśmy coś,
czego dotąd nie widzieliśmy,
nie tylko w MCU, ale też jako filmowcy.
Wydarzenia rzadko pokazywane na dużym ekranie.
Starożytną Mezopotamię u zarania dziejów,
uważany przez historyków za kolebkę cywilizacji starożytny Babilon.
Dynastię Guptów około roku 200 n.e.
Rzadko przedstawiane w produkcjach kinowych,
choć bogato udokumentowane czasy,
których nawet filmowcy nie znali.
Czemu nie pomogliście z Thanosem?
I w żadnej z potwornych wojen w naszej historii?
Nie wolno nam się wtrącać, o ile sprawa
nie dotyczy Dewiantów.
STEPHANE CERETTI KIEROWNIK DZIAŁU EFEKTÓW WIZUALNYCH
Aby stworzyć Dewiantów,
przyjrzeliśmy się potworom ze starożytnych legend:
greckich i egipskich.
Chloé chciała czegoś unikalnego.
Czegoś wyglądającego obco,
ale ze znajomymi elementami.
Na początku filmu, w Mezopotamii,
są wielkie jak dinozaury.
To olbrzymie potwory.
Z upływem lat ewoluują
i upodabniają się do współczesnych zwierząt.
Musiały pasować do scenariusza,
który poniekąd narzucał im formę.
Akcja toczy się na przestrzeni 10000 lat
i zawiera różne elementy,
ale Kevin i Nate nieustannie
naświetlali postacie.
Ważne jest znać ton
i gatunek filmu, który się kręci.
Sekwencje akcji, jak przyzna wielu fanów,
Uciekaj!
grają drugie skrzypce wobec fabuły.
Co jest emocjonalnym jądrem filmu? Dlaczego jest ono wyjątkowe
i poruszające?
Jeśli film nie ma emocjonalnego jądra i ciekawych postaci,
widz nie zaangażuje się w to, co spotyka Iron Mana, Thora,
czy Eternalsów.
Skupiliśmy się na rodzinnej dynamice drużyny.
Film ma warstwy. Jest wspaniała, ciągnąca się przez epoki
przygoda science fiction.
Jest skomplikowany dramat rodzinny.
Pod nim ukryta jest historia miłosna.
A samym sercem opowieści jest poznawanie samego siebie.
Główną postacią jest Sersi, skomplikowana i pełna wad kobieta.
Najbardziej ludzka superbohaterka, jaką widzieliśmy w MCU.
Eteryczna.
Spostrzegawcza.
Słodka.
Pełna blasku.
Jest przyszłością.
Sersi to empatka. Potrafi też manipulować materią.
Zmienia jedne rzeczy w inne.
Nie do końca pojmuje zakres swoich mocy.
Jest niezwykle kreatywna. W jej postaci podoba mi się to,
że nikogo nie bije.
Jej moc wynika z ciekawości.
Jest artystką.
Ma głęboką więź z przyrodą.
Ludzkość ciekawi ją bardziej niż innych Eternalsów.
W komiksach przejawia głód życia,
którego często brak w opowieściach o nieśmiertelności.
Dostrzega piękno w długim życiu,
ponieważ nie wypiera przeżyć i doświadczeń.
Miło je wspomina.
Wybraliśmy ją na protagonistkę właśnie z uwagi na pozytywne nastawienie.
Skonfliktowany.
Pełen pasji.
Tajemniczy.
Niesamowity.
Przywódca.
Ikaris dźwiga na swych barkach świat.
To lojalny żołnierz.
Musi wybierać między własną korzyścią
a dobrem ogółu.
Dobra...
A Ikaris?
Sersi i Ikaris kręcą ze sobą od niemal 5000 lat.
Można powiedzieć, że to długi związek.
Konkretny staż.
Całkiem odmiennie postrzegają ludzkość.
Dobrą analogią jest pustynia.
Sersi dostrzega ziarenka piasku
i piękno każdego z nich.
Ikaris nie widzi tego.
Mówi: „Tu jest niebezpiecznie.
„Idziemy”. Zakochali się w sobie,
bo fascynowało ich, jak to drugie postrzega świat.
W przeszłości, przez te 5000 lat,
wielokrotnie się krzywdzili. Przeszli razem wszystko.
Łączy ich wielka miłość i długa historia.
Wielkie romanse, takie jak Casablanca,
pokazują wzloty i upadki.
Brzemieniem tej pary jest to,
jak ewolucja ludzkości odmieniła sposób, w jaki się postrzegają.
Konstruktor.
Wynalazca.
Inteligentny.
Geniusz.
Obrońca.
Phastos to technopata.
Mocą swojego umysłu mogę skonstruować
z czystej energii każde urządzenie.
Wszystko, co robię, wspiera rozwój ludzkości.
Bezbrzeżnie wierzył w ludzkość. Był pełen pasji,
ale, niestety, ludzie nie potrafili sprostać jego oczekiwaniom.
W pewnym momencie zaczął postrzegać ludzkość inaczej
i zamknął się w sobie.
Podoba mi się, że obserwujemy, jak znów zaczyna się troszczyć.
Phastos zawsze kierował się swoim sercem i swoją duszą.
Teraz na powrót próbuje się taki stać i nauczyć tego innych.
Jest emocjonalnym rdzeniem naprawdę wielu scen tego filmu.
Dewiantów było więcej.
Pewnie świetnie się bawiłaś.
Jak nigdy.
Waleczna.
Niestała.
Wojownicza.
Krucha.
Thena to nieustraszona wojowniczka.
Walka to jej jedyna pasja.
Jest boginią wojny.
Potrafi tworzyć różną broń,
co komplikowało moje treningi.
Pytałam, co stworzę, żeby móc poćwiczyć.
Przysyłali mi najróżniejszą broń.
Jej ilość dała mi do zrozumienia,
że będzie się zmieniała w trakcie walki.
Kiedy nie walczy, nie wie, co z sobą począć, ani jak się zachowywać.
Milczy i obserwuje.
Musi pokonać jedną z największych, jeśli nie największą,
przeszkodę w filmie.
Silny.
Potężny.
Żywiciel.
Unikat.
Może „seksowny”?
Gilgamesh to najsilniejszy z Eternalsów.
Jest obrońcą. Jego specjalnością jest piącha. Silna piącha.
Mocna jak spirytus.
Gilgamesh ma wielkie serce.
Jest lojalny. Stawia przyjaciół na pierwszym miejscu.
Lubię zabawę, dostarczam rozrywki.
Jestem jak najstarszy brat w tej rodzince.
To uroczy miś.
Nie traktuje świata zbyt poważnie. Cieszy się życiem.
Gilgamesz raz kazał mu uśpić mnie.
Jechałem na urlop na Fidżi.
Jest świetnym kucharzem. Jeśli jest jakieś święto albo przyjęcie,
idźcie do Gilgamesha.
Sarkastyczna.
Urocza.
Wróżka.
Tragiczna.
Sprite potrafi tworzyć iluzje. Jest porywcza.
Ma niezły charakterek.
- Nieźle, co? - Zostawiłeś mnie samą w Macedonii.
Sprite jest osobą, która żyje wiecznie, ale utknęła w ciele dziecka.
To niełatwe, gdy jest się najbardziej dojrzałą z Eternalsów.
W wersji komiksów Gaimana ciekawe jest to,
jak przedstawił Sprite.
Dodał jej tragiczny, pełen niuansów wymiar.
Dlatego uczyniliśmy z niej jedną z najważniejszych postaci.
Ona pragnęła tylko mieć piękne życie,
być dzieckiem i poznawać świat z jego perspektywy.
Sprite odnajdzie swoje miejsce
po pełnej emocji podróży.
No nie, nie wierzę.
Stęskniony.
Pełen pasji.
Mroczny.
Palant.
Co za palant.
Celna uwaga.
Druig kontroluje umysły.
Walczy o to, w co wierzy.
Nie boi się popaść przez to
w konflikt z innymi.
Jest idealistą i filozofem.
Jeśli cię lubi, wspaniale.
Jeśli nie, lepiej uważaj.
Schodziłem po schodach azteckiego planu.
Był nie z tej ziemi.
To było trudne. Schody były bardzo strome,
a ja musiałem patrzyć w kamerę.
Miałem nadzieję, że trafię stopą na kolejny stopień, zgrywałem luzaka.
Potem wszyscy w kostiumach padli na twarz
i tylko ja pozostałem wyprostowany.
Poczułem się jak superbohater.
Primadonna.
Pozer.
Charyzmatyczny.
Dowcipniś.
Radosny.
Kingo kocha życie.
Lubi się popisywać.
Chce, żeby ludzie wiedzieli, że jest superbohaterem,
choć nie może tego ujawnić.
Znalazł idealne rozwiązanie.
Jest superbohaterem i gwiazdą kina.
To pierwsze jest tajemnicą,
ale o tym drugim wiedzą wszyscy.
Czy jestem gwiazdą kina?
Jasne, jestem. Ale jestem także...
Eternalsem.
W teraźniejszości moją postać poznajemy na planie bollywoodzkiego filmu.
Wykonuje wielki numer taneczny.
Ja nie tańczę. Nie umiem.
Kiedy zaczęliśmy zdjęcia, Chloé powiedziała:
„Wiedz, że zatańczysz spory numer”,
a ja na to: „Przeraziłaś mnie. Brzmi niesamowicie.
„Załatw mi nauczycielkę tańca”.
Została nią Nileeka.
Trenowałem z nią miesiącami, zanim zaczęliśmy kręcić wspomnianą scenę.
Było tam pół setki tancerzy, bollywodzki plan był gigantyczny.
Ciężka praca popłaciła. Wyszło świetnie.
Szybka.
Super szybka.
Makkari to najszybsza kobieta wszechświata.
Wykorzystuje energię kosmiczną, żeby szybko biegać.
Przełamując barierę dźwięku,
tworzy niesamowite fale uderzeniowe.
W bitwie to potężna broń.
Kocham Makkari. Jest bardzo szybka.
To jej atut.
Poza tym jest lojalna.
Spisałaś się.
Ty też.
W Lauren drzemie olbrzymia energia.
Zmusiła nas, żebyśmy wprowadzili do filmu język migowy.
Jej mąż, Doug, został naszym tłumaczem
i uczył innych aktorów migać.
Ona wytłumaczyła nam, jak stworzyć plan zdjęciowy
przyjazny dla osoby niesłyszącej.
Wniosła w tę produkcję sporą wiedzę
i mogliśmy kręcić, jak należy.
Przywódczyni.
Uzdrowicielka.
- Matczyna. - Matka.
Mamusia.
Kochająca.
Ajak to w pewnym sensie przywódczyni Eternalsów.
Do tej roli podchodzi trochę jak do macierzyństwa.
Nawiązała bliską więź z każdym z podopiecznych.
Jest jednocześnie matką i nauczycielką.
Kocha, ale jest surowa.
W filmie musi podjąć naprawdę ważną decyzję.
Podczas produkcji filmu przeżyłam coś niezwykłego.
W jednej scenie musiałam pojechać konno.
Wiele lat temu miałam wypadek.
Zaczęłam unikać koni.
Teraz uwolniłam się od przeszłości i od lęku.
Wskoczyłam na konia i znów pogalopowałam.
Nie byłam pewna, czy dam radę,
ale chciałam spróbować.
Pomogło mi to lepiej zagrać tę postać.
Wyzwoliłam się całkiem jak ona.
Dla mnie rozwój emocjonalny
każdej z tych postaci
odzwierciedla inny aspekt ludzkiej natury.
To również studium dualności naszego charakteru.
Eternalsi przejęli od nas to, co w nas kochają lub nienawidzą,
i to wiele mówi zarówno o nich, jak i o nas.
- I akcja! - Akcja!
Myślę, że film został obsadzony genialnie.
Każde z nas w dziwaczny sposób doskonale pasuje do swojej roli.
Wszyscy jesteśmy unikalni, wyjątkowi, kochający i pomocni.
Wszystkie swoje filmy obsadzam aktorami,
w których dostrzegam cechy postaci.
Staram się jak najlepiej dopasować odtwórców do roli,
żeby mogli wnieść w nią cząstkę siebie, pokazać ją na ekranie.
Kamera uchwyci wtedy coś,
czego ja nigdy bym nie wymyśliła
i nie napisała. To ekscytujący proces.
Podczas produkcji pojawiły się nieoczekiwanie relacje
i dynamika, których w scenariuszu
zwyczajnie nie było.
Ujawniły się po zebraniu aktorów.
Uwielbiałam grać z nimi jeden na jednego
i odkrywać nieoczekiwane możliwości.
Dopisało nam szczęście.
Kiedy się spotkali,
od razu zaiskrzyło. Byłam zachwycona.
Nikt się nie spodziewał, że ci ludzie kiedykolwiek się spotkają.
Pochodzą z różnych środowisk,
doświadczyli w życiu czego innego.
Mają jeden wspólny pierwiastek.
Każde z nich jest odrobinę odmieńcem
i każde jest wyjątkowe.
To tworzy z nich rodzinę.
Eternalsi żyją na obrzeżu społeczeństwa.
To nieśmiertelni, którzy mieszkają na Ziemi od 35000 lat.
Są częścią MCU, chociaż dotąd ich nie poznaliśmy.
Czy macie ochotę zobaczyć kilkoro Eternalsów?
No dobrze.
Pomijając Gemmę, obsada poznała się na lipcowym Comic-Conie.
Panie i panowie, nasz Ikaris, Richard Madden.
Kumail Nanjiani.
Lauren Ridloff.
Poznaliśmy się na Comic-Conie.
Jeśli mam być szczera, czułam się strasznie niezręcznie.
Podeszła do mnie Angelina Jolie.
Powiedziała, że jest fanką Żywych trupów.
Nie miałam pojęcia, zatkało mnie.
W roli Sprite Lia McHugh.
Jakie to uczucie być najmłodszą,
a grać najstarszą postać MCU?
Nierzeczywiste.
Comic-Con był fajny, poznałam wszystkich.
Między nami natychmiast zagrało.
Zapoznanie się na Comic-Conie było interesujące...
Salma Hayek.
Musieliśmy się zaprezentować rzeszy ludzi,
a jednocześnie sobie nawzajem.
To było dziwne. Bardzo dziwne.
Przeraziłam się,
bo zrozumiałam, jak olbrzymie oczekiwania mają widzowie.
Staliśmy, zerkaliśmy na siebie i myśleliśmy:
„Obyśmy nie schrzanili”.
Oto Eternalsi!
Przyznaję, najbardziej ekscytowało mnie budowanie i projektowanie świata.
Bazowaliśmy na komiksach Jacka Kirby'ego oraz Neila Gaimana.
To była wspaniała inspiracja.
Dużo rozmawialiśmy z historykami,
lingwistami, antropologami i innymi naukowcami.
To było bardzo ważne dla Eternals, ponieważ nasz film
musiał przekonać widownię,
ci bohaterowie naprawdę żyli na Ziemi przez 7000 lat.
Widz musiał to zobaczyć, przekonać się na własne oczy.
Scenograf odpowiada
za każdą najdrobniejszą rzecz, którą pokaże kamera.
Nieważne, czy chodzi o jedzoną kanapkę, prowadzony samochód,
statek kosmiczny czy każdy plan zdjęciowy.
Zbudowanie ponad 130 planów
było olbrzymim przedsięwzięciem. Skala produkcji była gigantyczna.
Podróżowaliśmy po świecie, w kosmosie i poprzez wieki.
Musieliśmy stworzyć
wyjątkowe plany zdjęciowe o niebywałym rozmachu.
Moim punktem wyjściowym były komiksy Kirby'ego.
Starannie je przejrzałam. Wspaniałe było to,
że miejscami scenariusz pozostał im bardzo wierny.
Jeden z planów szczególnie zachęcił mnie do głębszego zaangażowania się.
Mówię o azteckiej świątyni Teotihuacana.
Niektórzy uważają, że zbudowali ją bogowie albo kosmici.
Ten mit krąży wszędzie.
Zaczęłam o tym czytać.
Okazało się, że mieszkało tam 100 tysięcy ludzi.
To miejsce nie leżało nad rzeką, tylko na kompletnym odludziu.
Według legendy, a raczej mitu,
przybyli tam bogowie i zbudowali to miejsce dla ludzi.
Naprowadziło mnie to na pomysł,
z którym udałam się do zespołu produkcyjnego.
Zaczęłam się zastanawiać, jaki wpływ
ci przybysze mogli mieć na nasz świat,
na naszą technologię i wszystko inne.
ARTEFAKTY LUDZKIEJ HISTORII
Potem wróciłam do studiowania komiksów
i odkryłam ilustracje wielu świątyń,
które były dekorowane właśnie
motywami Eternalsów i Celestian.
Wykorzystaliśmy ten pomysł i nasze konstrukcje
również przyozdobiliśmy takimi motywami.
Zarówno wnętrze, jak i góra świątyni są wyraźnym ukłonem w stronę Kirby'ego.
Dział scenografii Eve Stewart
spisał się wspaniale. Stworzyli język,
który wykorzystaliśmy na kostiumach i ścianach statku kosmicznego.
Estetyka pisma musiała być jednolita.
Maszyny przybyszów musiały się wydawać jednocześnie starożytne
i zaawansowane. To spore wyzwanie.
Jak stworzyć wizerunek obcych, którzy mieszkają tu od 7000 lat
i zainspirowali wiele dzieł
ludzkich cywilizacji?
Wyzwanie było trudne. Na początku wyczytałam,
że to Celestianie stworzyli Eternalsów,
jakiś milion lat temu. Ich statek nie mógł wyglądać
jak te cudeńka z filmów Ridleya Scotta.
Co więcej, statek Eternalsów stał uśpiony na Ziemi
przez ostatnie 7000 lat.
Nie mógł przypominać ziemskich pojazdów.
Co więcej, musiał być miejscem uduchowionym,
bo był dziełem Celestian,
czyli teoretycznie bogów.
Zaczęłam studiować geometrię sakralną.
To, jak różne religie świata wykorzystywały kształty.
Wszystkie wyznania lubią koła.
Wszystkie wyznania lubią trójkąty.
Postanowiłam je połączyć.
Statek szybko przybrał kształt trójkąta,
bo musiał być aerodynamiczny.
Rozmawiałam dużo z Chloé o tym, jak koła i trójkąty
łączyły chrześcijaństwo, islam oraz kulturę azjatycką.
Postawiliśmy na globalną symbolikę.
Zaczęliśmy od całego mnóstwa trójkątów.
Potem skonsultowałam to z naukowcami,
którzy mi przyklasnęli,
bo trójkątne samoloty generują olbrzymią siłę nośną, jeśli w odpowiednich punktach
przyłoży się odpowiednią siłę.
Od tego zaczęliśmy.
Nasz statek bardzo mnie zaskoczył.
Widziałam wiele statków kosmicznych. Wszystkie są takie same. Futurystyczne.
Ten jest zupełnie inny, niesztampowy.
Dopracowano każdą rzecz i każdy szczegół.
To było coś nowego i ekscytującego.
Uwielbiam nasz statek kosmiczny, jest taki nietypowy.
Ma sklepienia kopułowe, takie okrągłe.
Przypomina świątynię, wręcz katedrę.
Długo pracowaliśmy nad teksturami,
żeby przypominały pradawną
skałę meteorytową.
Przyjrzeliśmy się babilońskiemu pismu klinowemu
i stworzyliśmy własne.
Tu napisaliśmy „gwiazda”, „księżyc”, „podróż”, „człowiek”, „Ziemia” i „Bóg”.
To symbole z kostiumów.
Stanęli pod ścianą, a moc Arishema stworzyła ich kostiumy.
Kształty na kostiumach bazują na rysunkach Jacka Kirby'ego.
SAMMY SHELDON DIFFER KOSTIUMOGRAF
Chloé była zachwycona tymi okręgami
i przecinającymi je liniami.
Oni spędzili na Ziemi 7000 lat.
Czy symbole na ich strojach mogły wpłynąć na ikonografię
różnych ziemskich religii i kultur?
Pokazaliśmy, że tak.
Powiem bez ogródek.
To najtrudniejsze stroje superbohaterów, jakie stworzyłam.
W tej sali urządziliśmy wystawę kostiumów superbohaterów
i strojów z różnych epok.
Kiedy przeczytałam scenariusz, pomyślałam: „Rany! Tu jest wszystko”.
Różne epoki: przyszłość, przeszłość. Wszystkie.
Kostiumograf miał spore pole do popisu.
Trzeba było zaprojektować kostiumy dziesięciu nowych superbohaterów.
Poproszono mnie,
żebym nie ubrała ich w oklepane pancerze. Kostiumy miały być inne,
miały przylegać jak druga skóra.
Musiały też wyglądać kosmicznie.
Zaczęliśmy eksperymentować z minerałami i przyrodą
oraz różnymi tkaninami.
Pamiętam, jak Kevin odwiedził warsztat kostiumowy.
Powiedział: „To jak laboratorium naukowe”.
W filmie widać, że kostiumy nie są jednolicie niebieskie.
Użyliśmy różnych odcieni czerni i niebieskiego,
malowaliśmy farbami olejnymi, łączyliśmy różne elementy.
Potem trzeba było odczekać kilka dni,
aż wyschnie i ocenić finalną teksturę.
Każdy z kostiumów jest unikatowy.
Potrzeba było wielu prób, ponieważ na dużym ekranie
tekstury są doskonale widoczne.
Każdy z kostiumów ma wiele warstw,
IVO COVENEY EFEKTY KOSTIUMOWE
a każdą wykonaliśmy ręcznie.
To było olbrzymie przedsięwzięcie.
Najprostszy z kostiumów miał pięć czy sześć elementów.
Najtrudniejszy był kostium Sprite, miał 18 elementów.
Każdy wymagał narysowania w komputerze,
stworzenia formy, odlania, oczyszczenia, zmodyfikowania i pomalowania,
czyli olbrzymiego nakładu pracy.
Momentami w warsztacie siedem czy osiem osób naraz
malowało te elementy.
Dla każdej postaci musieliśmy stworzyć przynajmniej sześć wersji jej kostiumu.
Trudno sobie wyobrazić, ile godzin na to poświęciliśmy.
Ajak kocha przyrodę i jest przywódczynią.
Ma kontakt z Celestianami.
Stworzyliśmy jej bajeczne nakrycie głowy.
Jej kostium zdobią faliste linie.
Jest dużo złota i niebieskiego.
Kostium ma też pelerynę, ręcznie malowaną.
Miałam szczęście pracować z Sammy,
która zawarła w moim kostiumie rozległą symbolikę.
Dodaje mi on sił i noszę go z dumą,
ponieważ symbolizuje coś ważnego.
Sersi kocha ludzkość, jest osobą wspaniałomyślną.
Przydzieliliśmy jej zieleń i srebro.
Jej kostium jest lejący, kobiecy i miękki.
Nie ma wyraźnie zarysowanej struktury. Jest eteryczny.
Dalej jest kostium Ikarisa, czyli wojownika.
Nie chcieliśmy go ubrać w tradycyjny obcisły kombinezon.
Postawiliśmy na segmentowany pancerz.
Sprite to myślicielka. Jej kostium to alabaster
z odrobiną jadeitowych akcentów.
Z jej współczesnym kostiumem odbiegliśmy od schematu.
Chcieliśmy pokazać,
że ta postać desperacko próbuje dorosnąć.
Ubiera się dziwacznie, ale bardzo poważnie.
Jakby szukała swojej tożsamości.
Potem jest Druig. Wygląda jak zakonnik.
W jego życiu zachodzi wielka zmiana.
Z czasem staje się postacią coraz mroczniejszą.
Jego kostium też jest ciemny,
bardzo długi i ma mocny akcent pośrodku.
Thena to wojowniczka,
ale też osoba bardzo krucha.
Zaczyna jako zapierająca dech, złota bogini,
ale z czasem staje się bardzo kruchym,
filigranowym, delikatnym
i skrzywdzonym motylem.
Gilgamesh jest najsilniejszym wojownikiem. Jest ciężko opancerzony.
Ma twardy napierśnik.
Wyrusza w podróż z Theną i utyka z nią w czasie.
Oboje nie przebierają się we współczesne stroje.
Żyli w miejscu,
które zatrzymało się około roku 1900.
Dlatego Gilgamesh jest ubrany staroświecko.
Uwielbiam swój kostium,
bo drugiego takiego w MCU nie ma.
Świetnie się porusza, pasuje jak ulał.
Jest fioletowy, a to od zawsze mój ulubiony kolor.
Każde z nas miało łzę w oku, kiedy mierzyło swój kostium.
Ja na pewno.
Rany.
Powiem wam, że płakałam.
To było jak przymiarka sukni ślubnej.
Wiedziałam, że to ten jedyny.
Najlepsze wspomnienie zafundował mi Brian.
Mówię o jego ostatniej przymiarce.
Poszedłem na ostatnią przymiarkę.
Widziałem rysunki, ale to nie to samo.
Ilekroć mi je pokazywali,
pytałem: „Czy to ja? Chyba nie. To naprawdę ja?”.
Włożyliśmy mu kostium, a on nie chciał spojrzeć w lustro.
Forsowałem swoje poglądy
Odnośnie do tego, jak powinno wyglądać MCU.
Denerwowałem się, jak przedstawią mnie.
Zaczął ciężko oddychać.
Ilekroć zasunęli suwak, zapięli jakiś guzik
albo włożyłem buty,
krzyczałem: „Bomba!”.
Powtarzali: „Musisz się zobaczyć”,
a ja: „Nie jestem gotów”.
Już się przeraziłem, że coś mu jest.
W końcu zapięli kostium na plecach
i powiedzieli: „Teraz musisz się już zobaczyć”.
Odwróciłem się.
Odwrócił się i wrzasnął.
„Dobry Boże! To niesamowite!”.
Wydzierałem się: „Chodźcie tu wszyscy.
„Wszyscy, którzy robili ten kostium. Zapraszam tutaj”.
Zebrali się, a ja płakałem.
Przez łzy powiedziałem:
„Nie macie pojęcia, jaką radość sprawiliście czarnemu chłopcu
„z Karoliny Północnej, który nawet nie marzył,
„że kiedyś tu stanie i uwierzy, że jest superbohaterem”.
Powiem coś teraz prosto z serca.
Każda osoba, która przyczyniła się do powstania tego filmu,
jest prawdziwym bohaterem. Naprawdę.
Bez nich my nie zostalibyśmy bohaterami.
Chcę, aby nasi widzowie wiedzieli,
jak wielu ludzi poświęciło swój czas,
żebym mógł się poczuć superbohaterem.
Najfajniej było, kiedy wszyscy włożyli kostiumy
i stanęliśmy w szeregu.
Towarzyszyły temu wielkie emocje.
Cały dzień krzyczeliśmy i płakaliśmy.
Darłem się: „Boże, patrzcie!”.
Ten moment nas poruszył.
Niesamowity dzień.
Wietrzny, więc wyszło dramatycznie.
Peleryny powiewały.
Bywają dni, że czujemy się jak fani.
To wyjątkowe chwile.
Dziękuję. Dziękuję, Eternalsi!
Kiedy mnie zatrudnili, myślałem,
że będę siedział w zielonym pudle,
bo tak się teraz kręci.
Myliłem się. Spędziłem w studio jeden dzień.
Reszta minęła mi na lokacjach.
Chloé chciała kręcić na prawdziwych planach.
Dużo czasu spędzaliśmy na dworze.
Plany i krajobrazy to ważna część filmu.
Są wplecione w fabułę, bo opowiadamy o rozwoju cywilizacji
i przyrody, o tym, jak ludzkość i natura
ewoluowały obok siebie.
Dużo kręciliśmy pod Londynem.
Tamta okolica jest uniwersalna.
Udawała Dakotę Północną, Alaskę,
a nawet, co zaskakujące, Amazonię.
Udawała różne epoki historyczne.
Na czas nocnych zdjęć wyłączali oświetlenie Camden.
Dziwiłem się, że tak można. Wyłączają jeden
z najruchliwszych zakątków Londynu, żebyśmy mogli filmować?
Ambitne.
Sporo scen nakręciliśmy na Fuerteventurze i Lanzarote,
to Wyspy Kanaryjskie,
hiszpański łańcuch wysp przy wybrzeżu Afryki.
Zyskaliśmy scenerię niepokazywaną dotąd
w naszych filmach.
Zastąpiła miejsca, które już nie istnieją
albo do których trudno się dostać.
Na Wyspach Kanaryjskich
kręciliśmy Babilon i Mezopotamię.
Naprawdę czuliśmy się jak w Mezopotamii.
Wszystko wyglądało realistycznie. Świetna sprawa.
Fajnie było kręcić na prawdziwych planach. W lasach wśród drzew,
na tych czarnych plażach wulkanicznych wysp.
Prawdziwe lokacje zdjęciowe
pozwalają się lepiej wczuć w rolę,
choćby to były dziwne miejsca,
których się wcześniej nie znało.
To naprawdę magiczne.
Ten krajobraz zapiera dech.
Nigdy tyle nie podróżowałem podczas zdjęć.
Produkcja nie była prosta.
Byliście na Fuerteventurze? Nic tam nie ma.
Bez urazy, ale to po prostu wyspa.
Na planie były tylko skały.
Tyle zostało z wulkanów.
Staliśmy nad urwiskiem. Wspomniałem o tym?
Urwisk było mnóstwo, kręciliśmy przy nich sceny walki.
Wspinaliśmy się i wisieliśmy na linkach.
Była też plaża.
Na Fuerteventurze wiały silne wiatry. Graliśmy w kłębach pyłu.
Czarny piasek nie chce się zmywać.
Było ciężko. Musieliśmy zewrzeć szyki.
Przez te wyzwania Fuerteventura bardzo nas zbliżyła.
Fajnie było mieszkać w jednym hotelu. Jedliśmy razem kolacje,
spotykaliśmy się i spędzaliśmy razem czas.
Zdjęcia na prawdziwym planie pozwalają się wczuć
i po prostu żyć chwilą.
Zdjęcia na wyspie uczyniły nas rodziną.
Pomogły nam rozwinąć relacje między postaciami.
- Cięcie. - Dave?
- Pięknie. Udało się. - To prawda.
Zdjęcia na prawdziwym planie pozwoliły nam uchwycić
oświetlenie i charakter tych miejsc.
Chcemy, aby widzowie zobaczyli nie tylko postacie,
ale też relacje tych postaci z otaczającym je światem.
Na scenie trudno jest wiarygodnie to przedstawić.
Przejście na prawdziwy plan było naturalnym krokiem.
Ucieszył się z tego szef działu efektów wizualnych, Steph Ceretti.
On uwielbia pracować
z prawdziwymi, naturalnymi środowiskami.
Dla nas praca z prawdziwymi miejscami, nad którymi nie panujemy,
jest zwyczajnie znacznie ciekawsza.
Takie miejsca czynią film bardziej realistycznym.
Bardzo nam zależało,
żeby jak najwięcej nakręcić na prawdziwych lokacjach.
Chloé też tego chciała. Przykładem jest scena w Amazonii.
Ikaris!
Debatowaliśmy z Chloé, czy nakręcić ją w studio,
ale wspólnie uznaliśmy,
że nie możemy. Zabrakłoby nam miejsca.
Musieliśmy kręcić na lokacji.
To było naprawdę trudne, w Anglii właśnie zapadała zima.
Jak się domyślacie, strasznie lało.
Jednak warto było się tam znaleźć i poczuć ten klimat.
Aktorzy mogli się wczuć, ich grę zabarwiła niepogoda.
My zyskaliśmy przestrzeń dla kamer.
Mogliśmy kręcić z każdej strony, bez ograniczeń.
Scena wyszła znacznie bardziej naturalna,
znacznie bardziej ekspresywna.
Chloé chciała uchwycić jak najwięcej otoczenia.
Dla niego było to olbrzymie wyzwanie.
Musiał wpasować efekty wizualne w prawdziwy świat.
Zrobił to dobrze
i film Eternals zyskał niezbędny tej produkcji realizm.
Scena akcji na plaży...
Piękne otoczenie, niesamowita lokacja.
Kręciliśmy tam, żeby w pełni uchwycić
naturalne oświetlenie, prawdziwą pogodę i wiatr.
Niełatwo było ustawić na tej plaży konstrukcje
do numerów kaskaderskich, ponieważ było to odludzie.
Niektórych ujęć nie byliśmy w stanie nakręcić,
dlatego w końcu stworzyliśmy wirtualny plan zdjęciowy
i tak powstały te nieosiągalne ujęcia.
Stworzyliśmy je od zera.
Bohaterowie są w nich wirtualni. Walczą, latają, uderzają przy pełnej prędkości.
Staraliśmy się jednak zachować charakter ujęć prawdziwych.
Chloé naprawdę bardzo zależało,
żeby wszystko wyszło naturalnie.
Kręcąc na planie studyjnym,
mamy pełną kontrolę nad oświetleniem.
Ono się nie zmienia. Niebo też nie,
bo używamy tego samego do wszystkich ujęć.
W rzeczywistości jest inaczej.
W każdym ujęciu jest inne niebo, inny wiatr, inne chmury.
Staraliśmy się to korygować,
ale Chloé powiedziała: „Nie walczcie z tym.
„Ma być naturalnie.
„Kręciliśmy na lokacji, a warunki były zmienne.
„Musicie to odzwierciedlić.
„Wprowadźcie naturalną zmienność otoczenia,
„zmiany oświetlenia i pogody”.
To było ciekawe zadanie.
Wyszła świetna symbioza.
Ona musiała się podszkolić, bo nigdy dotąd
nie kręciła tak dużych filmów,
nigdy dotąd nie miała takiego budżetu, jaki my mamy.
My z kolei nie opowiadaliśmy historii na jej sposób.
Nigdy nie poruszaliśmy kamerą tak, jak ona to robi.
Pochodzę ze świata filmów niezależnych.
Teraz mogłam popuścić cugli wyobraźni.
Doświadczeni i otwarci na zmiany ludzie
rozwijali moje pomysły w szalony sposób.
To naprawdę niesamowity proces.
- On trzyma biały worek. - Bardzo dobrze.
Chloé uwielbia kręcić o „magicznej godzinie”,
kiedy Słońce zachodzi za horyzont.
Bohaterzy w niesamowitych kostiumach,
wysokie fale na oceanie, mocny wiatr.
To idealne środowisko,
które chcielibyśmy odtworzyć cyfrowo, ale rzadko się to udaje.
Aktorzy i aktorki przyznają, że to były wyjątkowe dni,
bo kręciliśmy zakończenie filmu.
Sceny powstawały nie po kolei,
ale czuliśmy energię i dramatyzm zakończenia.
Tamte chwile były wyjątkowe.
SUITA „LIFE MEMORY” KOMPOZYTOR: RAMIN DJAWADI
Wiedzieliśmy, że fundamentem filmu będą tematy muzyczne.
Pokazujemy 11 postaci.
I 7000 lat ludzkiej historii.
Kosmos. Ziemię. Wiele różnych elementów.
Dlatego tak ważne są powtórki.
Ramin poradził sobie z tym znakomicie w Grze o Tron.
Stworzył naprawdę piękne tematy muzyczne.
Rozbrzmiewający temat wywołuje emocje.
Zamiast przypisać każdej postaci inny temat,
podeszliśmy do tego inaczej.
Zapytaliśmy: „Czego doświadczają w naszej opowieści?
„Kochają, wypełniają misję, wspominają.
„Przypiszmy tematy stanom emocjonalnym”.
Potrzebujemy cię.
Dzięki temu tematy pomagają się wczuć w tę epicką epopeję.
Nieważne, czy postacie są we współczesnej Amazonii,
czy też w starożytnym Babilonie.
Temat pamięci nam przypomina,
że choć ci bohaterowie przeżyli tak wiele,
wciąż borykają się z tymi samymi problemami, co ludzkość.
- Eternalsi, zbiórka! - Dziękuję.
- Eternalsi, zbiórka. - W porządku.
Panowała rodzinna atmosfera,
ale reżyserka podchodziła do postaci i współpracy z aktorami
w niezwykle poważny sposób.
Wprowadzała nas głębiej w rolę.
Bomba.
Interakcje postaci są najważniejsze.
To one najbardziej zapadają fanom MCU w pamięć.
Na przykład Avengersi zajadający się szawarmą.
To trafia do widzów.
Chloé Zhao, nasza reżyserka,
jest świetna w tworzeniu takich momentów.
Bitwy, kosmici i tak dalej, to wszystko jest bardzo ekscytujące.
Byliśmy jednak rodziną przez 7000 lat. Mamy spory bagaż.
Przeglądanie go było niezwykle satysfakcjonujące.
Chloé jest wyjątkowo spostrzegawcza, analizuje każdą sekundę filmu,
zastanawia się, co może zrobić lepiej.
Po prostu jest perfekcjonistką.
Jest zaangażowana w każdy aspekt produkcji.
Robi sto rzeczy naraz.
Nie wiem jak. To niesamowite.
Ona jest jak kamikaze.
Nie ma nic wspanialszego niż reżyser,
która tak się ekscytuje zdjęciami,
który wyskakuje zza kamery i podbiega.
Chce próbować czegoś nowego. Entuzjazm jest zaraźliwy.
Trzeba się dopasować do jej wizji,
co wymaga sporej improwizacji.
A tak się składa, że dzięki niej można wiele odkryć.
Wiedziałem, że poradzi sobie
z interakcją i związkami postaci.
Ciekaw byłem, jak wyjdzie akcja.
Kręciliśmy jakieś ujęcie sceny akcji,
a Chloé pytała: „Chcesz zobaczyć?”.
Podchodziłem i stwierdzałem, że czegoś takiego nie widziałem
ani w filmach MCU, ani żadnych innych.
Chloé buduje z naszych osobowości i naszego zróżnicowania
jednolitą opowieść, która jednoczy widzów.
Czuję się częścią czegoś wyjątkowego.
Nawet mi się nie śniło, że zagram w MCU,
I to jako superbohaterka.
Moi przyjaciele zagrali w różnych częściach.
Ja marzyłem sobie: „Chciałbym zagrać chociaż faceta,
„który naprawia komputer Kapitana Ameryki”.
Teraz gram w tym filmie. To wspaniałe.
Gram w produkcji Marvela,
która jest najbardziej zróżnicowanym filmem
o superbohaterach w historii takich produkcji.
To ekscytująca, zakrojona na szeroką skalę,
globalna produkcja.
Pokazuje ludzi o różnym pochodzeniu,
z odmiennych kultur.
Ten czynnik wzbogaca naszą opowieść,
czyni ją epicką i ogólnoświatową.
Pierwszy raz w historii nie tylko kina, ale i ludzkości,
mamy drużynę superbohaterów równie zróżnicowaną jak Ziemia.
Jak nasza planeta i ludzkość.
Na myśl o tej obsadzie ciarki mnie przechodzą.
Każde z nas jest inne. Każde brzmi inaczej.
Każde wnosi odmienną energię.
Nie widziałem dotąd takiej obsady,
a na dodatek to sami
superbohaterowie Marvela. Niebywałe.
Nigdy w życiu nawet przez myśl mi nie przeszło,
że zagram w MCU.
Chloé przyjęła nas takimi, jakimi jesteśmy.
Nie pasuję do tradycyjnej estetyki Marvela,
ale Chloé powiedziała: „I o to chodzi.
„Jesteś, jaki jesteś.
„Potrzebujemy aktorów, którzy reprezentują zwykłych ludzi,
„bo każdy może zostać superbohaterem”.
Widzowie przyjdą do kin
z wyobrażeniami, jak powinien wyglądać
i brzmieć bohater Marvela.
Rozwalimy te oczekiwania w drobny mak.
Pokażemy widzom na ekranie ich samych.
Filmy naprawdę odzwierciedlają społeczeństwo.
Jeśli się nie zobaczymy,
jeśli nie zobaczymy swojego odbicia,
skąd będziemy wiedzieli, że w ogóle istniejemy?
Potrzebujemy cię.
Skąd będziemy wiedzieli, że żyjemy?
Jak przeżycia innych ludzi mają nas czegoś nauczyć?
A także ich błędy. Jak mamy się stawać lepszymi ludźmi?
Staliśmy się jednością.
Dlatego tak ważne jest
zobaczyć na ekranie kogoś, kto nas reprezentuje.
A zróżnicowanie naszej obsady
jest naprawdę niesłychane.
Uważaj na swoje plecy.
Ciężka sprawa. W porządku?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Bardzo się cieszę,
bo nawiązałam wyjątkowe, osobiste relacje
ze wszystkimi postaciami z ich odtwórcami.
Zyskałam piękne przyjaźnie.
Myślę, że szybko złapaliśmy rytm.
Nie tylko na planie, ale i poza nim.
Szybko staliśmy się rodziną.
Czuliśmy, jakbyśmy się znali od zawsze.
Nie potrafię tego opisać, ale bardzo szybko...
Staliśmy się przyjaciółmi.
Kocham ich wszystkich. Każdego członka obsady.
Byliśmy prawdziwą rodziną.
To niesamowite, jak się zbliżyliśmy.
Mam ochotę trzymać tę rodzinę razem.
Wiem, że to zamysł mojej postaci,
ale trochę nią przesiąkłam. Czuję się odpowiedzialna.
Łatwo było stać się rodziną.
Staliśmy się nią bardzo szybko.
- Cięcie. - Pięknie.
Choć to film o 10 nieśmiertelnych z planety Olympia,
jest opowieścią o tym, co to znaczy być człowiekiem
i co to znaczy żyć na Ziemi.
Czy jesteśmy jej namiestnikami,
czy też to jedynie odskocznia do czegoś więcej?
Jako społeczeństwo, mówię zarówno o Stanach, jak i o całym globie,
zaczynamy badać nasze relacje ze światem.
I ze sobą nawzajem.
Uważam, że to bardzo ważne,
bo odgrywają one olbrzymią rolę w naszym życiu.
Zdradziłeś własną rodzinę.
Ten film to hołd oddany Ziemi
oraz ludzkości.
Uczy, co to znaczy być śmiertelnym.
Uczy, co to znaczy być człowiekiem
i mieć bardzo ograniczony czas w tym wszechświecie.
To piękny sposób, by celebrować ludzkość.
Trzeba podkreślić, że choć każde z nas jest potężne,
stajemy się najsilniejsi, kiedy jednoczymy się, by pomóc światu.
To piękne przesłanie. Razem jesteśmy silniejsi
i możemy naprawdę wiele zmienić.
Ta produkcja będzie miała olbrzymi wpływ na przyszłość MCU.
Mam ochotę nawijać jak fanka,
że nakręciłam film, który odbije się szerokim echem w uniwersum.
Otuchy dodawała mi pewność,
że Kevin, Nate i zespół złapią mnie, jeśli się potknę,
a kiedy zechcę rozpostrzeć skrzydła, pozwolą mi.
Wiele się od nich nauczyłam.
Jestem bardzo wdzięczna za tę okazję.
Mogłam nie tylko oddać hołd przeszłości MCU,
ale też wprowadzić je w przyszłość.
To olbrzymi zaszczyt.
Napisy: Tomasz Kutner