Kiedy byłem początkującym aktorem,
dorabiałem sobie na przyjęciach urodzinowych dzieci.
Przychodziłem przebrany za Spider-Mana.
Wybrałem Spider-Mana z prostego powodu.
Byłem Azjatą, nie mogłem pokazać twarzy.
Wtedy nie było żadnych azjatyckich superbohaterów.
Mogłem grać tylko tych bohaterów, którzy nosili maski zasłaniające twarz.
To naprawdę niesamowite,
że na ekranie pojawia się w końcu Shang-Chi, bohater bez maski.
Wszyscy widzą jego twarz, a on nic sobie z tego nie robi.
Ludzie obejrzą film i na pewno zapytają:
„Czy ten aktor sam wykonał numery kaskaderskie? Czy zna sztuki walki?〟.
Wszystkim niedowiarkom powiem jedno.
ZA KULISAMI FILMU SHANG-CHI I LEGENDA DZIESIĘCIU PIERŚCIENI
RĘCE SHANG-CHI MISTRZA KUNG-FU
Kiedy ogłosili, że kręcą Shang-Chi, bardzo się ucieszyłem
i nie tracąc czasu, zapoznałem się bliżej z tą postacią.
Pomyślałem sobie: „Dobra, to mistrz sztuk walki,
„no i oczywiście Azjata〟.
Nasunęło się pytanie: „Co oni zrobią z tym fantem?〟.
Komiks powstał w latach 70. zeszłego wieku,
u szczytu popularności kung-fu.
Ameryka zafiksowała się na nim.
Dostępny materiał źródłowy
nie był zbyt postępowy, mówiąc oględnie.
Od samego początku,
od pierwszego dnia pracy, wiedzieliśmy, że musimy to zmienić.
Lektura komiksów wiele nas nauczyła.
JONATHAN SCHWARTZ PRODUCENT
Na przykład czego zrobić nie wolno.
Shang-Chi został wymyślony w 1973 roku
przez zapalonych fanów kina kung-fu,
którzy nie do końca rozumieli realia tego, o czym piszą.
Tę historię musieli opowiedzieć głównie Amerykanie azjatyckiego pochodzenia.
Scenarzystą został Dave Callaham, a reżyserem Destin.
Czuliśmy, że jesteśmy w dobrych rękach,
że oni nakręcą film, jak należy.
Musisz zabrzmieć jak najbardziej serdecznie...
Potem ona pyta: „Czy ty...〟.
Destin udowodnił już, że jest świetnym filmowcem.
KEVIN FEIGE PRODUCENT
Pracował z najlepszymi aktorami.
To było pewne.
Nie wiedzieliśmy natomiast,
czy jest zainteresowany zanurkowaniem w świat produkcji Marvela?
Czy jest zainteresowany projektem
znacznie większym od tych, którymi się dotychczas zajmował?
Przyjechałem i zobaczyłem dźwig.
Nigdy nie widziałem tak wielkiego,
a tu stoją dwa. Skala projektu zapiera dech.
W dzieciństwie miałem niewielki wybór.
DESTIN DANIEL CRETTON REŻYSER
Na Halloween mogłem się przebrać za
Bruce'a Lee, Rufio albo Ricky'ego „Smoka〟 Steamboata.
Tylko ich miałem do wyboru.
Teraz otrzymałem szansę dodania do tej listy nie pojedynczej postaci,
a całej plejady azjatyckich bohaterów,
młodych Azjatów, którzy zachowują się
tak jak ja i moi przyjaciele.
To absolutny przełom, nigdy wcześniej nie było to możliwe.
Cieszę się, że mogę brać w tym udział.
Mam spore doświadczenie w pisaniu scenariuszy
DAVE CALLAHAM SCENARZYSTA
filmów akcji i komedii akcji.
Zajmuję się tym zawodowo już od 18 lat.
Pisząc scenariusze, stawiałem się na miejscu obcych mi postaci.
Wyobrażałem sobie, że jestem seksownym, białym facetem o imieniu Chris,
a potem pisałem, jak traktuje mnie świat.
Teraz pierwszy raz otrzymałem szansę
napisania czegoś ze swojej własnej perspektywy.
Na nasze szczęście Shang-Chi to postać,
która pozostaje niemal nieznana.
Mało kto o niej słyszał.
Historia jego początków nie jest tak powszechnie znana,
jak historie Bruce'a Wayne'a, czyli Batmana,
i Spider-Mana ukąszonego przez radioaktywnego pająka.
W tej serii komiksów poruszyły mnie
OJCZE.
bardzo interesujące relacje
SYNU.
taty i syna, którego ten pierwszy wyszkolił na zabójcę.
Ten syn teraz dorósł i wrócił do domu.
Ojciec musi stawić mu czoło. To wydało mi się szalenie ekscytujące.
Uczyniłem z tego podwaliny zaproponowanego przeze mnie scenariusza.
Sam przeżyłem coś podobnego.
Destin otrzymał niezwykłą historię o synu,
który myśli o ojcu jedno,
ale z czasem zaczyna myśleć zupełnie co innego.
To była historia pełna emocji. Pomyśleliśmy sobie,
że jeśli ten wątek przetrwa wszystkie przeróbki scenariusza
i trafi do filmu, zrealizujemy swoje największe marzenie.
-Co mam wziąć? -Funyuns.
-Funyuns i papierosy. -Te tutaj?
-Nazywają się Fun... -Funyuns.
To takie krążki cebulowe.
Pierwszy dzień zdjęciowy.
Scena rodzinna.
Wszyscy byli zdenerwowani, niespokojni i podekscytowani.
Jednak kiedy weszliśmy na plan, od razu złapaliśmy rytm,
wyluzowaliśmy i dajemy czadu.
Mam nadzieję, że reszta zdjęć pójdzie tak samo, bo dziś było wspaniale.
Daj klaps.
Jestem Amerykaninem o chińskich korzeniach.
Tu się wychowałem. Nie czuję zbytniej więzi z Chinami.
Muszę przyznać, że odrobinę mnie to zawstydza.
Chciałem zbadać, jak mogłaby wyglądać ta historia,
gdyby bohater dzielił swój czas między oba te światy.
On dobrze zna etykę i kulturę Chin.
Wpojono mu troskę o rodzinę.
Posłuszeństwo wobec rodziców.
To miejsce dziadka.
Jednak ponieważ spędzał czas w Ameryce, ponieważ pojechał tam
ukryć się przed swoją przeszłością,
wytworzył wiele mechanizmów obronnych.
Dobra, dobra.
Do tego dochodzi szczypta komedii. On wydaje się fajtłapą.
Jego ukryte oblicze
KYM BARRETT KOSTIUMOGRAFKA
poznajemy dopiero znacznie później.
Próba kostiumowa
Staraliśmy się stworzyć mu bardzo amerykański wizerunek,
ponieważ on w pewnym sensie ukrywa się przed swoją przeszłością.
W rezultacie, kiedy widz go poznaje, ma na sobie kostium.
Oddaj wisiorek, to nikt nie oberwie.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Nasz bohater nie zyskuje supermocy,
wpadając do jamy ze śluzem.
Odkrywa ją, sięgając w głąb siebie
i rozliczając się z wydarzeniami z przeszłości, przed którymi uciekał.
To znany motyw
wielu pięknych chińskich opowieści.
Wiecie, bardzo długo szukaliśmy kogoś,
kto byłby w stanie zagrać tę postać,
20 lipca 2019
oddać wszystkie jej wymiary tak, jak ona na to zasługuje.
Jak na razie idzie nieźle.
Znaleźliśmy go.
-Powiesz nam, kto to? -Chcecie go poznać?
Poszukiwaniami kierowała, jak zawsze, niezrównana Sarah Finn,
która znalazła już
całą rzeszę odtwórców i odtwórczyń ról postaci z MCU.
Destin, Jonathan i Sarah spotkali się z tysiącami ludzi,
zorganizowali wiele rund castingów i znaleźli naprawdę wspaniałych aktorów,
ale nikogo, kto by...
W Marvelu od razu wiadomo, że się znalazło właściwego aktora.
Wszyscy są zgodni. Najważniejszego aktora nie znaleźliśmy.
Moje prawdziwe imię brzmi Shang-Chi.
Zdjęcia próbne Simu
Shang-Chi?
Shang-Chi.
Jestem totalnym przeciętniakiem.
Nigdy wcześniej nie zagrałem w filmie.
Cześć, jestem Simu Liu i mierzę 180 cm.
Nie sądziłem, że zostanę wzięty pod uwagę,
bo znam przynajmniej 20 innych facetów,
którzy są wyżsi i bardziej umięśnieni,
którzy lepiej znają sztuki walki.
Na moją korzyść przemawiało jedynie to,
że umiałem wykonywać pewne numery
i opowiadać dowcipy, bo grałem w kanadyjskim serialu
Sklepik Kimów.
Simu wyszedł na prowadzenie.
Jego wersja tej postaci była zabawna, ale również pełna uczuć.
Stało się jasne, że ten aktor jest, jak to mówimy, wulkanem emocji.
Wiedzieliśmy, że jest fanem,
że bardzo mu zależy i ciężko pracuje, żeby dostać tę rolę.
Wraz z Destinem i Kevinem zadzwoniliśmy do Simu.
Usłyszał, że dostał tę rolę.
To była naprawdę zabawna rozmowa.
W kwietniu 2019 roku obejrzałem w kinie Koniec gry.
Byłem tylko fanem,
nie miałem pojęcia, że trzy miesiące później,
na Comic Conie, stanę na żywo przed rzeszą 8000 fanów
i zostanę przedstawiony jako jeden z bohaterów fazy czwartej.
Mam olbrzymi zaszczyt przedstawić niesamowitego Simu Liu.
Po pierwszym przeczytaniu scenariusza popłakałem się.
Płakałem, bo poruszyło mnie to, jak blisko związany jest Shaun
z innymi członkami swojej rodziny.
Płakałem, bo w końcu mieliśmy zobaczyć jak superbohater-Azjata
ratuje świat i ludzkość.
To był naprawdę wiekopomny moment
dla mnie jako fana, aktora i osoby o azjatyckich korzeniach.
Pozwólcie, że najpierw się przedstawię.
Czy mogę?
Nazywam się Simu Liu.
Urodziłem się w Harbinie, a wychowałem w Toronto.
Jestem bardzo wdzięczny Marvelowi,
że umożliwił mi zagranie roli Shang-Chi.
Zrozumieliście wszystko?
Ani jednego słowa? Nie szkodzi.
Z postacią Shauna łączy mnie to,
że obaj jesteśmy zawieszeni pomiędzy światami.
Obaj próbujemy pogodzić ze sobą swoje dwa odmienne oblicza.
Moi rodzice pochodzą z Chin. Ja się tam urodziłem.
Jednak odwiedzając Chiny, czuję się jak outsider.
Kiedy rozmawiam z krewnymi,
śmieją się z mojego mandaryńskiego.
Dzień dobry!
W Kanadzie i w Stanach też nie czuję się w pełni jak w domu.
Postanowiliśmy, że do tej produkcji,
choć będzie to w dużej mierze film akcji,
zatrudnimy, zresztą jak zawsze,
najlepszego aktora. Pomożemy mu wykonać tyle numerów, ile zdoła,
ale musi zachwycić widzów przede wszystkim swoją grą,
swoimi emocjami, a sceny akcji i walki staną się tego naturalną ozdobą.
Chyba każdy aktor rozpoczynający taki projekt
czuje się choć trochę niepewnie.
Destin znakomicie mi wytłumaczył,
o czym tak naprawdę będzie ten film,
kim jest Shaun
i co go motywuje do działań, które podejmie.
Czego się o sobie dowie w miarę rozwoju akcji?
Kiedy skupiłem się na tym, cała reszta,
czyli marvelowskie widowisko, przestała mnie tak przytłaczać.
Ta postać to mistrz kung-fu.
Panuje nad swoim ciałem.
Pewnie mógłby wejść po ścianie wieżowca.
Ja taki wspaniały nie jestem, jasne?
Czasem, rano, kiedy jestem cały obolały,
nie mam siły wstać z łóżka.
O nie.
-Mocniej. -Panika w dyskotece!
17 września 2019
-Boże! -Dziewięć, dziesięć. Już dobrze.
Jesteś gotowy?
Kiedy otrzymałem tę rolę,
zaczęliśmy rozmawiać o tym, jak będzie wyglądał mój trening.
Zawsze uważałem się za dość wysportowanego faceta.
Pięćdziesiąt trzy.
Toronto to trochę mniejszy rynek.
Zawodowo wykonywałem numery kaskaderskie.
Tym razem na pierwszym dniu treningu skopali mi tyłek.
Kazali mu, więc trenuje jak wariat. Biedaczysko.
Szybciej, ruszaj się!
Moje treningi składają się z dwóch części.
Siła i kondycja oraz sztuki walki.
W pierwszej kolejności zajęliśmy się podstawami.
Elastycznością i siłą.
Trafił do nas, będąc już dość silnym.
Tak więc musimy głównie popracować nad jego elastycznością.
-Dobry Boże! -Raz.
Raz.
Dowodem, że ktoś jest prawdziwym mistrzem sztuk walki,
jest umiejętność robienia szpagatów.
Żeby mieć taki zakres ruchu,
trzeba trenować nieustannie przez wiele miesięcy.
Musiał opanować dwa odmienne style walki.
W naszym filmie tata uczy go stylu bardzo agresywnego,
a mama znacznie bardziej uduchowionego.
Obecnie bazujemy na dwóch stylach. Pierwszy to tai chi,
bardzo płynna sztuka walki.
Pozwala odnaleźć harmonię z otoczeniem.
Drugim stylem jest Wing Chun, o wiele bardziej nastawiony na walkę.
Dodaliśmy do tego elementy stylów regionalnych,
między innymi stylów południowych i innych.
One uzupełniły mozaikę ruchów głównego bohatera.
Długo nad nim pracowaliśmy. Szukaliśmy jego najmocniejszych stron.
Przyjrzeliśmy się też jego słabym punktom.
Jakim słabym punktom?
Nie mam żadnych.
-Przekonajmy się. -Nie mam ich.
-A szpagaty? -Mieliście nie mówić!
Zrób szpagat.
Chciałem wykonać tyle numerów, ile tylko zdołam.
Uważam, że aktor ma obowiązek
być jak gąbka i wchłaniać jak najwięcej.
Kiedy tu trafiłem, nie byłem gotów,
ale teraz z satysfakcją stwierdzam, że to się zmieniło.
Raz, dwa, szpagat!
Treningi były niezwykle intensywne.
To się dobrze przekładało na tę rolę.
Simu powiedział mi, że jego szkolenie
bardzo pomogło mu się wczuć w odgrywaną postać.
Ojciec zaczął cię szkolić na zabójcę, jak miałeś siedem lat.
Rozumiesz, że to jest chore?
Mieliśmy olbrzymią ochotę przybliżyć widzom postać Mandaryna.
To świetnie znany łotr z komiksów, którego nie zdołaliśmy dotąd
przedstawić na dużym ekranie.
Imiona są święte.
Łączą nas nie tylko z osobowością, lecz także i z przodkami.
Ojcem Shang-Chi jest Wenwu, znany również jako Mandaryn,
który został poniekąd przedstawiony w filmie Iron Man 3.
Wiesz, kim jestem.
Nie wiesz, gdzie jestem.
I nie zauważysz, że nadchodzę.
Zobaczyliśmy jedynie zmyłkę.
Gdzie jest Mandaryn? Gdzie on jest?
Kiedy w końcu zajrzeliśmy za kurtynę,
zobaczyliśmy tylko żałosnego oszusta.
Nazywam się Trevor. Trevor Slattery.
Tylko nie w twarz! Jestem aktorem.
Chcieliśmy, aby Shaun miał w Chinach wpływowego i potężnego ojca,
a tak się złożyło, że napomknęliśmy o Mandarynie,
lecz w żaden sposób go nie wykorzystaliśmy.
Organizacja zwana Dziesięć Pierścieni
przewija się w uniwersum Marvela już od pierwszej części Iron Mana.
Napomykaliśmy o niej w Iron Manie i w Ant-Manie.
Po premierze Iron Mana 3 wypuściliśmy krótki filmik,
zatytułowany Niech żyje król, w którym pokazaliśmy,
jak prawdziwy Mandaryn, ten, którego nie widzieliśmy w filmie,
uwalnia Trevora z więzienia.
Ktoś chciałby się z tobą spotkać.
-Znam go? -Nie.
Ale zabrałeś mu imię. I chciałby je odzyskać.
Nie, sorki, wciąż nie łapię.
Jesteśmy zachwyceni, że sir Ben wrócił jako Trev.
Odgrywa tę postać w sposób
jednocześnie dziwaczny i rozczulający.
Każda scena z jego udziałem tętni życiem, nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Na żywo, w telewizji.
Brzmi znajomo, prawda?
Zastrzeliłeś kogoś w telewizji, na żywo?
Tak. Nie. Tak na niby.
Z dramaturgicznego punktu widzenia dopuściłem się tego czynu.
To moje trzecie spotkanie z postacią Trevora.
Największą zaletą Trevora jest to, że potrafi się przystosować jak nikt.
Przystosuje się do wszystkiego. Przetrwa wszystko.
Spokojnie.
Nie umarłem, podgrywam. Kładź się i rób to samo.
Dla mnie, jako aktora,
cały ten projekt i ta podróż, która trwa już kilka lat,
są wyjątkowo atrakcyjne.
W naszej ocenie dziesięć pierścieni z komiksów
wymagało pilnej aktualizacji.
W komiksach dziesięć pierścieni nosi się na palcach,
a każdy z nich obdarza inną mocą.
Pomysł był taki, że musimy stworzyć nową wizualizację, nowy zestaw artefaktów.
Wiedzieli, że nie chcą widzieć pierścieni na palcach,
ANDY PARK KIEROWNIK DZIAŁU WIZUALIZACJI
tak jak narysowano to w komiksach.
Głównym tego powodem był prawdopodobnie Thanos,
który w bardzo podobny sposób nosił kamienie nieskończoności.
Destin wpadł na pomysł, że pierścienie
mogą być bransoletami, takimi używanymi w treningach sztuk walki.
W Shang-Chi te pierścienie stały się
żelaznymi bransoletami Hung Gar,
tradycyjną bronią znaną z filmów kung-fu,
i lepiej pasowały do stylistyki tego gatunku kina.
Mandaryn znalazł dziesięć pierścieni,
od których nazwę wzięła organizacja.
Zbudował ją od podstaw
właśnie dzięki mocy tych dziesięciu pierścieni.
W mgnieniu oka Dziesięć Pierścieni zmieniło się
z kinowego żarciku w pierwszy film MCU, którego zasadniczym jądrem jest jeden
z najdramatyczniejszych związków ojca z synem w naszym uniwersum.
Wspólnie odbudujemy imperium Dziesięciu Pierścieni.
Ojciec Shang-Chi to bardzo specyficzna postać.
Człowiek zepsuty przez pierścienie, skorumpowany przez władzę,
który na każdym kroku próbował postępować właściwie,
jednak konsekwentnie odwodziły go od tego chciwość i obsesje.
Kiedy to pojęliśmy, mogliśmy wiernie przedstawić postać,
która w komiksach nigdy nie została do końca nakreślona.
Mandaryn był jak marka, którą postanowiliśmy poddać analizie,
żeby zrozumieć człowieka stojącego za tym tytułem.
Kto inny jak nie Tony Leung mógł w jednej chwili odejść
od wyświechtanego wizerunku złoczyńcy podkręcającego wąsik?
I cięcie. Wspaniale.
-Wyszło naprawdę nieźle. -Serio?
To było świetne.
Nadal nie mogę w to uwierzyć,
ale właśnie nakręciłem scenę z Tonym Leungiem,
a jeśli interesuje was kino azjatyckie,
2 marca 2020
wiecie, że Tony Leung to żywa legenda.
Ilekroć rozmawiam z rodzicami, zawsze zaczynają od tego samego pytania.
Nie jest nim: „Jak się masz?〟, ani: „Czy się wysypiasz?〟.
Pytają: „Czy pracowałeś dziś z Tonym Leungiem?〟.
Doskonale.
Kiedy się dowiedziałem, że go w tym obsadzili,
prawie spadłam z krzesła, bo to bez cienia wątpliwości
jeden z moich ulubionych aktorów.
Myślę, że tym razem próbujemy przedstawić
bardziej ludzkie
oblicze Mandaryna.
Tony Lueng postrzega tę postać
przez pryzmat bólu Wenwu
oraz jego rozpaczliwej potrzeby bycia kochanym
i okazywania miłości, choć nie potrafi jej okazywać.
Gdybym nie zdjął pierścieni,
nie odważyliby się tego zrobić.
Destin postanowił zrobić
z dziesięciu pierścieni, oraz z mocy i nieśmiertelności,
jaką obdarzają właściciela,
swoistą metaforę uzależnienia.
Wpadłem na pomysł, żeby po aktywacji
pierścienie wsuwały się wyżej na ramiona.
Widz wyraźnie widzi, jak się wciskają w skórę,
jak napełniają swoją energią czy mocą
całe ciało właściciela.
Ta moc kusi Wenwu jak narkotyk.
CHRISTOPHER TOWNSEND KIEROWNIK DZIAŁU EFEKTÓW WIZUALNYCH
Postanowiliśmy stworzyć iluzję,
że pierścienie wnikają w ramiona.
Widzimy rozświetlające się żyły i Wenwu staje się potężniejszy.
Te pierścienie to równocześnie łańcuchy.
Uniemożliwiają Mandarynowi
bycie człowiekiem, którym powinien być,
którym jego żona wierzyła, że może być.
W gruncie rzeczy to historia rodziny,
która właściwie się rozpadła.
Jej spoiwem była matka, która zginęła.
Ojciec nie jest już człowiekiem, którego chłopiec pamięta z dzieciństwa.
Stał się znacznie bardziej wredny i surowy.
Naznaczyła go tragedia.
Historię jaskini hazardu poznajemy w retrospekcji.
Shang-Chi przekonuje się tam,
WILLIAM POPE OPERATOR OBRAZU
że jego ojciec jest potworem,
że wszystko, co było w nim dobre, przepadło i został tylko potwór.
O to właśnie chodzi w tej scenie.
O dziecko i o jego dziecięce pojmowanie.
Zamiast podążyć na koniec pomieszczenia,
gdzie Wenwu wszystkich tłucze, zostaliśmy z chłopcem.
Możemy obserwować jego twarz, kiedy patrzy na to, co się dzieje,
Nieobrobione ujęcia
a co my widzimy w lustrze za nim,
albo zogniskować wzrok za nim i widzieć to, co on.
Zawsze jednak wracamy do niego.
Nakręciliśmy tę scenę bez sklejek, żeby widz poczuł tę samą grozę, co mały.
Za krew płaci się krwią.
Wenwu to postać tragiczna.
Chociaż dzięki pierścieniom jest niesamowicie potężny,
przez całe życie był samotny, aż do czasu poznania żony.
To był najszczęśliwszy moment w jego tysiącletniej egzystencji.
Widzowie, którzy pójdą na ten film do kin,
obejrzą tę scenę i pomyślą:
„No tak, znaleźli idealnie oświetlony,
„piękny wodospad w środku lasu〟.
W rzeczywistości wszystko, począwszy od ziemi,
na której stoimy, przez liście
i każdą gałąź bambusa, zostało starannie zaprojektowane.
To jeden z najpiękniejszych planów, jakie zbudowaliśmy na potrzeby tego filmu.
Dla mnie to słodko-gorzki fakt,
ponieważ na tym etapie opowieści jeszcze się nie urodziłem.
Chcieliśmy, żeby plany zdjęciowe, na których kręciliśmy sceny z Li,
były zbudowane z pięciu żywiołów tradycyjnej filozofii chińskiej.
SUE CHAN SCENOGRAFKA
Ogień, metal, woda, ziemia i drewno.
W chińskiej kosmologii to pięć podstawowych pierwiastków.
-To piękny plan. -Jeszcze ci się nie znudził?
Jest przepiękny.
Idea jest taka, że w życiu Li tych pięć żywiołów jest w równowadze.
W podobnej harmonii są plany zdjęciowe, na których pojawia się Li
i demonstruje nam swoje tai chi
w ślicznej choreografii Brada.
Ta sztuka walki kładzie nacisk na harmonię z przyrodą.
Zaprosiliśmy Brada Allana,
BRAD ALLAN - REŻYSER DRUGIEJ EKIPY / KOORDYNATOR SCEN KASKADERSKICH
ponieważ bardzo nam zależało,
żeby wszystkie sztuki walki prezentowane w tym filmie traktować
z należnym im szacunkiem.
Wiedzieliśmy, że Brad ściągnie wspaniałych choreografów
z Chin i Hongkongu, że sięgniemy do korzeni
tych sztuk walk i oddamy hołd wszystkiemu, z czego czerpiemy inspirację.
O scenach walki bardzo rzadko mówi się,
że są piękne i wzruszające.
Peng i Chris spisali się niesamowicie, tworząc sekwencję walki,
która tak naprawdę opowiada historię pewnej międzyludzkiej więzi.
Destin miał bardzo wyrazistą wizję.
My podsuwaliśmy mu różne pomysły i wiele różnych projektów.
W tym momencie pierścienie powinny już śmigać.
Powinniśmy skasować to ujęcie
i trochę zmodyfikować choreografię następnego.
On dokładnie wiedział, czego potrzebuje
i dawał nam znać,
co trzeba usunąć, a co zatrzymać,
żebyśmy opowiedzieli tę historię dokładnie tak, jak on tego chciał.
Postać Li, znaczna część
jej stylu walki i filozofii, zakorzeniona jest w tai chi,
dokładnym przeciwieństwie agresji.
To styl walki, który obraca silne i agresywne ataki wroga
przeciwko niemu samemu.
Tai chi to nie tylko sztuka walki.
To również kultura oraz filozofia.
Bardzo trudno jest umieścić ten styl w filmie,
zwłaszcza w produkcji Marvela.
Musieliśmy wpaść na wiele pomysłów,
jak wpleść ten styl w emocjonującą akcję,
jednocześnie okazując szacunek jego kulturze i filozofii.
Tai chi wydaje się proste i pełne wdzięku,
ale w rzeczywistości trudno je opanować.
Każdemu ruchowi towarzyszy jakby jego kontra.
Zrozumienie tej idei zajęło mi całe tygodnie.
Tony'emu przychodziło to bez trudu.
Wszystkich swoich ruchów nauczył się w ciągu dwóch dni,
a ja potrzebowałam tygodni, żeby zapamiętać swoje.
Odwołałem się do stylu „pazur tygrysa〟.
To bardzo symboliczna technika.
Odzwierciedla stan umysłu mojej postaci.
W mojej opinii reprezentuje agresywność
i gniew Wenwu.
Gotowi, akcja.
Każda postać ma własny styl walki.
Chcieliśmy, żeby charakter, emocje, oraz motywacje wszystkich bohaterów,
jak też towarzyszące temu okoliczności, były odzwierciedlone w tym, jak walczą.
Ta wersja jest lepsza.
Każda scena akcji ma inny styl i inny wydźwięk.
Mieliśmy szczęście pracować z różnymi projektantami
i różnymi choreografami, a każdy z nich ma odmienny styl.
Naturalnie wiele inspiracji czerpaliśmy z chińskiego kung-fu,
jednak uważam, że bardzo ważne było rozróżnienie
filmu Marvela od filmu kung-fu,
bo Shang-Chi to przede wszystkim film Marvela.
Filmy sztuk walki i filmy Marvela łączy to, że jedne i drugie
ukazują bohatera poprzez jego czyny.
Destin i ten film świetnie sobie z tym poradzili.
Sceny, których kołem zamachowym byłby normalnie dialog,
są napędzane akcją i walką.
W ten wspaniały sposób udało nam się
oddać hołd filmom kung-fu, a jednocześnie stworzyć klimat Marvela.
Jesteśmy w środku sceny autobusowej,
25 lutego 2020
w której Shang-Chi pierwszy raz ujawnia
swojej przyjaciółce i całemu światu,
że tak naprawdę jest świetnie wyszkolonym wojownikiem.
Może zgarnąłem po drodze jakąś przekąskę?
-Albo napój? -Czyli coś podjadasz?
Lepiej, żebyś popijał.
Potrzebowaliśmy kogoś, kto zakotwiczy Shang-Chi
w kulturze azjatycko-amerykańskiej.
Trudno o kogoś lepszego do tej roli niż Nora.
Patrzcie, jak wysoko trzyma parasol.
To dla mnie kompletna nowość.
Wygląda jak Statua Wolności, co nie?
Utożsamiam się z Katy.
Każdy, kto do jakiegoś stopnia uważa się za imigranta
albo jest Amerykaninem obcego pochodzenia,
zawsze będzie miał dwa oblicza
i kłopot ze znalezieniem własnej tożsamości.
Katie jest tego ucieleśnieniem.
Nie zamierza wypierać się swojej kultury,
ale im lepiej ją poznaje, tym bardziej ona wydaje się jej obca.
-To amerykański wymysł. -Jesteś Amerykanką.
W jej wykonaniu Katy jest zabawna i ma unikalny punkt widzenia.
Od razu odkryliśmy też,
że nasza ekranowa chemia jest po prostu wspaniała.
To świadczy o jej świetnym przygotowaniu, nienagannej etyce pracy,
oraz o tym, że oboje umiemy się wygłupiać.
Niedawno zawróciłam i wcisnęłam się na miejsce parkingowe
używając wyłącznie, nie kłamię, swoich pośladków.
W scenie w autobusie Shang-Chi pokazuje Katy swoje prawdziwe oblicze.
To jest w tej scenie najważniejsze.
Katy zdaje sobie sprawę, że ten potulny facet
tak naprawdę nie potrzebował jej pomocy.
Kręciliśmy tę scenę do ostatniego tygodnia zdjęć.
Tak, była pierwszą i ostatnią sceną tej produkcji.
Nazywałem ją drogą donikąd. Nie miała końca.
Z początku było fajnie, potem zrobiło się klaustrofobicznie.
We współpracy z najlepszymi kaskaderami
i koordynatorami walk tej branży
szlifujemy tę sekwencję przez ostatnie,
-ile to już, cztery miesiące? -Cztery?
-Raczej siedem. Zaczęliśmy we wrześniu? -Tak.
Październik, listopad, grudzień, styczeń... Pięć.
-Więc to już... -Tak, pięć.
Dobra, Yung nie umie liczyć, ale minęło wiele miesięcy.
Pewne sceny tego filmu to klasyczny Jackie Chan.
Komedia sytuacyjna, śmieszna, ale bardzo realistyczna.
Koordynator numerów kaskaderskich, Brad Allan,
pracował z kaskaderami Jackiego Chana
wniósł w naszą produkcję niesamowite umiejętności
i zaprosił wielu ludzi, którzy uczynili tamte filmy wspaniałymi.
-Jego pytaj, on zna plan. -W jakim stylu jest ta walka?
-W jakim stylu? -Pytam o choreografię.
-Możesz ją do czegoś porównać? -Pewnie.
Ten styl to nasza własna szkoła. Numery Jackiego Chana.
Inspirujemy się Jackiem Chanem,
ale żadnego stylu nie wykuto w kamieniu,
ANDY CHENG KOORDYNATOR WALK
jak mawiał Bruce Lee.
To film o Shang-Chi,
dlatego tworzymy go w stylu Shang-Chi.
Mamy tu elementy wszystkiego, co może wam przyjść do głowy.
Nie opieramy się wyłącznie na jednej rzeczy.
Dopasowujemy choreografię do postaci i do sytuacji,
tworzymy coś, dzięki czemu Shang-Chi będzie wyjątkowy.
Mój ulubiony ruch to ten tutaj.
Robię coś takiego.
Przebiegam tutaj.
Coś w tym guście.
Efekty specjalne ograniczymy tutaj niemal wyłącznie
do umieszczenia San Francisco za szybami autobusu.
Nasze oświetlenie zaprogramowaliśmy tak, że symuluje
grę światła i cieni podczas jazdy ulicami.
Usuniemy też linki i inne pomoce kaskaderskie.
-Serio? -Tak, to naprawdę proste.
Całą pracę odwala kamera.
Chris nieustannie powtarza,
że najlepiej jest wszystko nagrywać na żywo.
Scenę, która jest zakorzeniona w rzeczywistości, można ulepszyć
i nie kończy się to komentarzem rozczarowanego widza w stylu:
„Widać, że to grafika komputerowa〟.
Musieliśmy zbudować mechanizm, który symulowałby bujanie autobusu.
DAN OLIVER KIEROWNIK DZIAŁU EFEKTÓW SPECJALNYCH
W przypadku tego autobusu zastosowaliśmy sześcioosiowy kardan.
Innymi słowy, to zawieszenie daje nam sześć stopni swobody:
unoszenie, czyli ruch góra-dół, pochylenie, czyli bujanie przód-tył,
przechylenie, czyli obrót wzdłuż osi podłużnej, oraz odchylenie.
Wszystkie te ruchy można z góry zaprogramować,
żeby autobus zachowywał się tak, jak te prawdziwe na ulicach.
Choreografię walki musieliśmy dopasować do ulic San Francisco,
do ich obniżeń, krzywizn i zakrętów.
Walka musiała to odzwierciedlać.
Dostawałem choroby lokomocyjnej.
To szczera prawda.
Autobus miał się przewrócić na bok
a ja uznałem, że fajnie będzie reżyserować ze środka.
Wsiadłem i zaczęło mi się kręcić w głowie...
Nie byłem w stanie tam wytrzymać.
A to mała zjeżdżalnia na dachu autobusu,
jak dotąd jeden z moich ulubionych numerów kaskaderskich.
Musiałem tu zrobić coś takiego.
Dojechałem trochę za daleko.
W porządku, zaczynamy! Trzy, dwa, jeden, akcja!
-Cięcie! Jesteś cały? -Tak.
Co się stało? Pękło?
Wszystko sprowadza się do równomiernego nacisku i rozprowadzenia ciepła.
Mogło wyjść trochę bardziej przekonująco.
-A skok... -Nie jest źle.
Po skoku mógłbym zrobić większy wymach nogami.
Tak myślę...
Skorygowałeś swoją minę. Podoba mi się. Wyszła śmieszna.
Skadrowałem cię z kąta, lepiej wyszło.
Czy mógłbyś rozpaczliwiej poprawić uchwyt?
-Za długo sobie wisisz. -Jasne.
-Spróbujemy jeszcze raz? -Bardzo chętnie.
I trzy, dwa, jeden, akcja!
O rany. Właśnie zakończyliśmy zdjęcia w autobusie.
Muszę przyznać, że pokochałem go i jednocześnie znienawidziłem.
Dobrze się bawiłem i wiele wycierpiałem. Dwa razy oberwałem w goleń.
Mogę cię przeprosić? Nagrywam...
No wiesz, gadająca głowa. Przepraszam.
Kręciliśmy przez jakieś osiem do dziewięciu tygodni,
zanim pandemia koronawirusa zatrzymała produkcję.
Stało się oczywiste, że nie możemy kontynuować.
Przerwaliśmy zdjęcia,
CHARLES NEWIRTH PROD. WYKONAWCZY
odesłaliśmy wielu ludzi do domu, do ich krajów.
Niektórzy tu zostali.
Został między innymi Destin, nasz reżyser. Zajął się postprodukcją,
bo zdążyliśmy nakręcić jedną trzecią filmu.
Kręciliśmy wszystkie sceny po kolei, dlatego podczas przerw w zdjęciach
właściwie ukończyliśmy cały początek filmu.
Dopracowaliśmy wiele efektów wizualnych. Właściwie można powiedzieć,
że doszlifowaliśmy tę część filmu w sposób, na jaki zwykle nie mamy czasu.
Decyzja o przerwaniu zdjęć nie była łatwa.
Debatowaliśmy co tydzień, a potem co miesiąc,
próbując oszacować, kiedy można będzie bezpiecznie wznowić zdjęcia.
Wiedzieliśmy, że musimy wprowadzić procedury bezpieczeństwa.
Mieliśmy takie szczęście, że kręciliśmy w Australii,
gdzie odnotowywano znacznie niższą liczbę zachorowań
na koronawirusa niż w Stanach Zjednoczonych.
Kiedy w końcu pozwolono nam wrócić,
byliśmy przeszczęśliwi.
Nie mogę uwierzyć, że to mówię,
24 lipca 2020
ale to nasz pierwszy dzień na planie
od czasu wybuchu pandemii.
To dla nas wszystkich bardzo ważna chwila.
Uczucie jest naprawdę nie do opisania.
Jestem bardzo wdzięczny, że mam pracę.
To wyjątkowe szczęście, że mogę pracować z wami
i to przy tak fajnej scenie. Dlatego dziękuję wszystkim.
Nie wiem, czemu pokazałem rogi.
Złote Sztylety to takie skrzyżowanie dyskoteki
z olbrzymim klubem walki.
Bardzo spodobały mi się reklamy Szanghaju z lat 30.
Były na nich te pięknie ubrane kobiety,
sprzedające papierosy czy coś innego.
Estetyka tych reklam była pierwszym pomysłem
na graffiti w tym klubie nocnym.
Nasz zespół niesamowitych grafików podchwycił pomysł
i wzbogacił go o graffiti współczesne, zarówno azjatyckie, jak i zachodnie.
Wrzuciliśmy to wszystko do jednego worka,
tworząc naprawdę wspaniałą estetykę
klubu nocnego. Wyszedł bardzo nowatorski i współczesny.
Tę scenę zaczęła kręcić jeszcze przed pandemią.
Aby zapełnić to miejsce, zatrudniliśmy tych uroczych aktorów,
zwanych manekinami. Właśnie rozstawiamy
tych naszych statystów po całym klubie,
żeby nie wydawał się pusty, lecz pełen bawiących się ludzi.
Xu Xialing!
Shang-Chi musiały towarzyszyć dwie silne postacie kobiece,
który reprezentowały oba światy, z których pochodzi.
Meng'er reprezentuje współczesną chińską kobietę.
Długo szukaliśmy odtwórczyni tej roli. Musieliśmy znaleźć aktorkę,
która pochodzi z Chin, dorastała tam, której ojczystym językiem
jest właśnie mandaryński.
Z całej paczki to Meng'er najbardziej się wygłupia.
Ma w sobie taką lekkość i iskrę. Zawsze znajduje sposób, żeby nas rozbawić.
Ona pierwsza dopada do przekąsek.
Simu jest mi jak brat.
Czasem mnie wkurza, a czasem troszczy się o mnie.
Głównie jednak mnie wkurza.
Walcz ze mną, bracie. Walcz ze mną.
Dzwonię do swojego agenta.
Boi się ze mną walczyć.
Żarty na bok. Nawiązałam z nim więź jak z prawdziwym bratem,
na planie i poza nim.
Chcieliśmy, żeby pojedynek Shang-Chi i Xialing
wydał się sprzeczką rodzeństwa,
tylko prowadzoną w sposób fizyczny.
Trzy, dwa, jeden, start!
Mam trzy siostry i dwóch braci.
Wiem, jak to jest toczyć na pozór bardzo agresywne
i pełne emocji kłótnie,
jednocześnie wiedząc, że tak naprawdę nic ci nie grozi,
bo żadne z was nie wyrządzi drugiemu krzywdy.
Jest zabawnie i brutalnie,
to po prostu rodzeństwo próbujące dojść ze sobą do ładu.
Cięcie!
Zapomniałem o tej części.
-Jesteś cały? -Tak, nic mi nie jest.
Niezwykle satysfakcjonujące było dla mnie
obserwowanie Meng'er od momentu przybycia aż do dziś.
Byłem świadkiem tego, jak w dziecku budzi się wojowniczka.
Kolejną wielką sceną akcji jest walka na rusztowaniu.
Znajduje się ono na fasadzie budynku, na wysokości 20. piętra.
Za cholerę. Bujaj się. Ja na to nie włażę.
Kręcenie przy pionowej ścianie jest niezwykle trudne,
dlatego postawiliśmy ją pod kątem 45 stopni.
Dział efektów specjalnych zbudował niesamowitą platformę,
która pozwala pochylić cały plan pod kątem 45 stopni,
żeby sekcja kaskaderska mogła na nim pracować
zarówno przy ustawieniu pionowym, jak i przy przechyleniu.
To jeden z moich dublerów, Sunny.
To jedna z tych osób, które codziennie narażają dla mnie życie.
Wkłada w to 100% swojego umysłu, ciała i duszy,
bo jest mistrzem tego fachu.
Trzy, dwa, jeden, akcja!
Zespół kaskaderów...
Oni robią numery, których ja
nie podjąłbym się za żadne pieniądze.
Każdy aktor chciałby wystąpić w talk-show i opowiedzieć,
jak to sam wykonał numery kaskaderskie, ale rzeczywistość jest taka,
że kaskaderzy to zawodowcy, którzy ćwiczą całe życie.
Trenują codziennie.
Mówiąc, że sam wszystko zrobiłem, zlekceważyłbym ich wysiłki.
To byłoby kłamstwo.
Simu bardzo chciał wykonać osobiście wiele numerów.
Zawsze chodził przybity, kiedy musiał zastąpić go dubler.
Widać było wtedy wyraźnie, że ma nos na kwintę.
Powtarzał: „Naprawdę chcę to zrobić〟.
Bardzo mu na tym zależało.
On naprawdę świetnie się bawi, wykonując numery kaskaderskie.
Pozwól, że to powtórzę. Czuję, że jesteśmy blisko.
A jeśli nam się nie uda, machniemy już na to ręką.
W porządku.
Te opowieści o wiosce to prawda?
Mama opowiadała o Ta Lo, jak byliśmy mali.
Ta Lo było niesamowitym planem zdjęciowym,
czuliśmy się na nim jak w innym świecie.
Rezerwat Prospect
Sue i jej zespół zbudowali dla nas całą wioskę, w której mogliśmy kręcić.
Zachodnie Sydney
Zdumiewające, co zdołali zbudować.
To wszystko zmieniło.
Zamiast mówić, że idziemy na plan, mówimy, że idziemy do Ta Lo.
Bardzo ważne jest, żeby plany zdjęciowe były jak najbardziej realistyczne.
W szczególności ta wioska.
Postanowiliśmy zbudować domy tak,
jak naprawdę były budowane.
Zapoznaliśmy się z chińską architekturą
i wznieśliśmy budynki, które tu pasują.
Żeby móc wznieść nasze budynki,
musieliśmy tu wyrównać sporo terenu.
Jak widać, każdy z nich ma mały, kamienny fundament.
Niektóre są trochę większe.
Świątynia stanęła pośrodku wioski,
ponieważ w ten sposób Destin chciał przekazać
szacunek mieszkańców wobec przodków i długiej linii obrońców.
Człowiek nasiąka miejscem, w którym się wychowa.
W tej wiosce w oczy rzuca się liczba detali
poszczególnych domów i świątyni...
One są po prostu fantastycznie wykonane.
To prawdziwe, funkcjonalne domy, z toaletami.
Może akurat tu nie ma toalet, może zepsułyby klimat,
ale wiem, że zainstalowali pełną hydraulikę, to naprawdę niesamowite.
Można wejść do zbrojowni i wziąć jakieś narzędzie.
Ktoś zadał sobie trud, żeby je wykonać. To na przykład jest narzędzie
przeznaczone do cięcia smoczych łusek.
Wszystkie te szczegóły mogą nie znaleźć się na zdjęciach,
ale pojawią się tam w tym sensie, że zainspirują aktorów do lepszej gry.
Wnętrze domu, który zapewne ani razu nie zostanie pokazany, jest wyłożone
ciemnozielonymi płytkami.
Leniwy filmowiec powiedziałby:
„A po co to? Przecież widz nie zobaczy〟,
ale zobaczą to aktorzy i bardziej się zmobilizują.
Aktorów umieszczono w pięknej wiosce.
Gdziekolwiek spojrzą, widzą wspaniały, sielski widok.
Ta Lo to takie nadprzyrodzone miejsce ukryte między wymiarami,
więc mogliśmy swobodnie wprowadzić stworzenia
dosłownie „nie z tego świata〟.
Wiele z nich jest zainspirowanych starożytnymi chińskimi bajkami i kulturą.
Są tam dziewięcioogoniaste lisy, ogniste ptaki i quiliny.
Te ostatnie to połączenie konia, smoka i jelenia.
Od lat mam na plecach tatuaż quilina.
Teraz pojawią się one w filmie. Totalny odjazd.
Po prostu czad.
Kawał dziwnego konia.
Co się tak na mnie patrzy?
Psy Fo wyglądają trochę jak lwy, a trochę jak psy.
Zawsze stoją po obu stronach wejść.
Zostały w całości zaczerpnięte z chińskiej mitologii.
Niesamowicie było zobaczyć, jak ożyły.
Mam takiego uroczego kolegę, Morrisa,
który jest moim zwierzątkiem, towarzyszem, przewodnikiem oraz mentorem.
To mój animus.
Co to jest?
-Które to? -To! Tam!
To jest Morris.
Jest wzorowany na Hundunie, mitologicznym stworzeniu,
uważanym za coś w rodzaju boga chaosu i zamętu.
Na planie zastępuje go ten oto pluszak.
Aktorzy dostali rekwizyt,
żeby mogli go trzymać i reagować na niego.
W pewnym momencie zapytaliśmy sir Bena,
czy możemy zastąpić go czymś innym,
ale odpowiedział: „Wykluczone. Bardzo polubiłem tego Morrisa〟.
Świetnie się zgrałem z Davim, który obsługuje Morrisa.
Powiedziałem: „Davi, jesteś moim lalkarzem.
„Jesteś jak bratni aktor. Musimy się dotrzeć〟.
Nie pracowałem z abstrakcyjną zieloną bryłą.
Pracowałem ze stworzeniem,
ponieważ w każdej scenie David zadawał sobie pytanie:
„Co by teraz zrobił Morris?〟.
Podskoczyłby z wrażenia, nadstawił się do połaskotania,
a może wystraszyłby się
albo spróbował obudzić swojego pana.
Wybornie. Zielony ekran i efekty wizualne nie muszą być mordercze.
Świata poza wami nie widziała.
Wiedziała, że któregoś dnia się zjawicie,
dlatego poprosiła, żebym coś przygotowała.
Wiedziałem, że dostanę kostium. Każdy superbohater ma strój.
Pierwszy dzień w kostiumie.
20 sierpnia 2020
Ekscytująca sprawa.
Kostium Shang-Chi powstał na podstawie ilustracji Andy'ego Parka.
Bohater ewidentnie zaczyna porzucać amerykańską kulturę
i amerykańskie ubrania. Powoli wraca do swojego prawdziwego stylu.
Moim najważniejszym obowiązkiem jako projektanta postaci
jest zawarcie jej przeszłości w wyglądzie.
Historia Shang-Chi dotyczy tak naprawdę jego rodziny.
Jego matka pochodzi z Ta Lo.
Od tej wielkiej obrończyni
zapożyczyłem smocze łuski i smoczą skórę.
Jeśli chodzi o motyw trójkąta,
Wpadłem na pomysł, żeby użyć nieskończonego czy też bezkresnego węzła.
To symbol, który istnieje w różnych kulturach
od tysięcy lat.
W szczególności w kulturze chińskiej.
Symbolizuje niekończący się cykl życia, śmierci i odrodzenia,
co zdecydowanie pasuje do historii Shang-Chi.
Kiedy uciekł, przyjechał do Ameryki.
Teraz otrzymał chiński kostium, ale jeden element zachował amerykański.
Dlatego właśnie zobaczycie go w air jordanach.
Ukształtował go ojciec.
Pod koniec filmu jego wygląd się dopełnia. Otrzymuje Dziesięć Pierścieni.
Widzimy coś po mamie, coś po tacie,
i buty przywiezione z Ameryki.
Jego historia zatoczyła pełne koło.
Oczywiście smoczej skóry nie da się nigdzie kupić.
Musieliśmy sami wyrzeźbić wszystkie łuski,
a potrzebowaliśmy ich setki, tysiące, dziesiątki tysięcy.
Każdy kostium to 14 tysięcy malutkich łusek.
Nasz zespół przyklejał je ręcznie.
Pierwsze włożenie kostiumu było bardzo emocjonalną chwilą.
Zdawałem sobie sprawę z powagi sytuacji, wiedziałem, co to oznacza.
Rozumiałem, jak niewielu ludzi ma okazję
doświadczyć tego rodzaju uczucia.
Jak się czujesz? Jakie to uczucie włożyć strój po raz pierwszy?
Prawda? Ja też właśnie tak się czuję.
Jesteśmy w bambusowej kopule treningowej,
gdzie w filmie postać Shauna w zasadzie uczy się
zupełnie nowego stylu sztuk walki od swojej ciotki.
Fajnie było patrzeć, jak Michelle kopie Simu tyłek.
Kręcenie tej sceny z Michelle było niemal surrealistyczne,
ponieważ od lat jestem jej zagorzałym fanem.
Teraz miałem okazję ją poznać, pracować z nią.
Przekonałem się, że jest miła, lubi się wygłupiać
bywa dziwaczna,
a praca z nią to beczka śmiechu. Naprawdę świetnie się bawiliśmy.
Jeśli chodzi o reprezentację azjatycką, zwłaszcza azjatyckich kobiet,
Michelle zawsze grała silne kobiety.
Jeśli dorastamy, oglądając kogoś takiego,
ma to olbrzymi wpływ na to, kim postanowimy zostać,
zwłaszcza, gdy takich jak my jest niewiele.
Pracuję z Michelle, która jest wspaniała.
Pojedynek Tai chi dwóch osób jest jak taniec,
poruszać się płynnie można tylko, jeśli druga osoba tak się porusza.
Jej ruchy są miarowe i pełne wdzięku.
Przy niej czuję się jak nieudacznik,
ale na szczęście właśnie nim powinien się wydawać na początku walki.
Myślę, że świetnie to odegrałem.
Dobra robota.
Hura!
To naprawdę fajna postać. Ciotki zazwyczaj są fajne.
Moja postać pomaga mu zrozumieć, że trzeba wiedzieć, kim się jest,
a jedynym sposobem, żeby się poznać i pokochać,
jest zaakceptować się w pełni.
To w zasadzie nasza wielka finałowa bitwa,
w której organizacja Dziesięć Pierścieni mierzy się z siłami Ta Lo.
To szalona plejada mistrzów sztuk walki.
Rolę Guang Bo, którego poznajemy w mistycznej wiosce Ta Lo,
gra niesamowity aktor, Yuen Wah, legenda sztuk walki,
dubler Bruce'a Lee,
który wniósł do naszego filmu swoją olbrzymią wiedzę.
No to zaczynamy. Gotowi, akcja.
Walka musi wyglądać realistycznie,
ale nikt nie może ucierpieć. To zawsze duże wyzwanie.
Walczymy najróżniejszą bronią.
Jak w każdym filmie, gdy wszyscy się tłoczą,
a w ruch idą dwumetrowe kije,
robi się niebezpiecznie.
Musieliśmy wszystkich przeszkolić. Zatrudniliśmy specjalnych statystów,
którzy znali sztuki walki.
Akcja. Gotowi i akcja!
Zdjęcia bywają skomplikowane,
czasem ogniskujemy kamerę na pierwszym planie.
Aktor walczy na tle różnych wycinków drugiego planu.
Statyści pracują najciężej.
Stawiają czoło słońcu i walczą cały dzień.
To nie było łatwe.
Opowiem wam historyjkę. Przychodzę do pracy, a oni mówią:
„Słuchaj, twój dubler, Sunny, zostanie zawieszony na uprzęży
„i ciśnięty 12 metrów w tamtą stronę.
„Ty nie musisz tego robić〟.
A ja na to: „Jeszcze czego〟.
„Macie mi natychmiast dać tę uprząż〟.
Trzy, dwa, jeden, akcja!
I cięcie!
Fajna sprawa.
Simu jest odważny i zuchwały.
Bez wątpienia pracuje bardzo, bardzo ciężko.
Zawsze jest gotowy.
„Pozwól mi to zrobić. Pozwól mi〟, a ja na to: „Stary, po prostu usiądź〟.
Powtórzę, w tej scenie
muszę pokonać trzy demony, a potem złapać siostrę,
którą wciąga bestia z mackami.
Gotowy? Ciągnij!
Ból jest prawdziwy.
To nie była gra aktorska.
Czułem, że mnie rozrywa na dwoje.
Zaczynamy ostatni tydzień zdjęć.
Jesteśmy niemal na 39. kilometrze...
17 października 2020
tego naszego
maratonu.
Zmęczenie i znużenie ekipy jest wyczuwalne,
ale wszyscy zagryzają zęby.
Jak się czujesz, Alex?
Wspaniale.
Ja nie skończę za trzy dni. Kończę 3 listopada.
Został mi tydzień z okładem.
Nie wiedziałem. Wyszedłem na idiotę.
Szczerze mówiąc, nie wiem, czego się spodziewałem.
To mój pierwszy pełnometrażowy film,
nie wspominając już o tym, że pierwsza tak wielka produkcja.
Potem wykonujesz ruch. Wskakujesz na siodło.
Że co proszę?
Zaskoczyło mnie to, że wszystko wymaga żmudnej pracy.
W porządku, jeszcze raz.
Codzienne przychodzenie tu do pracy to spełnienie marzeń.
Kręcę swój pierwszy film,
a poza tym jest to jedna z nielicznych produkcji, która została wznowiona.
Tak poza tym... Jest ciężko. Bardzo ciężko.
Walk jest naprawdę sporo.
Czasem żałuję, że Shang-Chi nie jest mistrzem pacyfistycznej deeskalacji.
Byłeś w domu, kiedy się zjawili, i nic nie zrobiłeś.
Stałeś w oknie i patrzyłeś, jak umiera!
Kiedy Shaun pierwszy raz stawia czoło ojcu,
jego emocje szaleją.
Pozwala, żeby zawładnął nim gniew.
Daje się ponieść emocjom,
nie potrafi nad nimi zapanować.
Zrobiłeś z syna zabójcę. Tego chciałeś?
Shaun odziedziczył po matce i po ojcu
skrajnie odmienne cechy charakteru.
On się czuje zawieszony między dwoma światami.
Po ojcu otrzymał spuściznę tysiąca lat grzechów i destrukcji,
tak wygląda jego pierwsze oblicze.
Ma też drugie, całkiem odmienne oblicze, pokojowe, lecz potężne.
To spuścizna po jego mamie.
Jego podróż nie jest prosta. Nie może po prostu wyrzec się ojca i wybrać mamy.
Musi zrozumieć, że ma w sobie pierwiastek ich obojga,
i że żaden z nich nie jest ani dobry, ani zły.
Są po prostu jego częścią i musi z nimi żyć.
Pojmie to w scenie,
w której wynurza się z wody na grzbiecie smoka.
Przyjmuje swoją słynną pozę i widzimy,
że stał się kimś, kim dotąd nie był.
Mocno stąpa po ziemi, odnalazł spokój.
Wciąż musi powstrzymać swojego ojca, ale nie czuje już gniewu.
Teraz motywuje go miłość.
Myślę, że ta sekwencja wyszła nam naprawdę piękna.
Ta walka w bardzo ciekawy sposób
przedstawia nam ich związek oraz historię.
Widzimy, w jaki sposób Li walczy z Wu,
i dociera do nas, że pod koniec filmu Shaun upodobnił się do matki.
Kulminacją tego procesu
jest idealna fuzja pierwiastków ojca i matki w duszy Shauna.
Shaun i Wenwu próbują się odnaleźć,
tu nie chodzi tylko o ustalenie, kto jest silniejszy,
kto lepiej opanował sztukę walki.
Ta rodzina próbuje się odbudować.
Myślę, że to starcie jest naprawdę piękne.
Niesamowicie było obserwować, jak Simu zanurza się w tę rolę
i przejmuje kontrolę nad postacią.
Przez ten rok obserwowałem,
jak przebywa podróż porównywalną do podróży Shang-Chi.
Shang-Chi zaczyna ten film,
będąc kompletnie nie w swoim żywiole.
W trakcie swojej podróży uczy się,
jak się akceptować, jak się lubić,
jak patrzeć w lustro i być dumnym z tego, co się widzi.
Widziałem, jak Simu wczuwa się w ten aspekt postaci.
To było jednocześnie bardzo inspirujące i poruszające doświadczenie.
I cięcie.
Ostatnie zdjęcie Meng'er i odtwórcy głównej roli, Simu.
Ostatnie zdjęcie.
24 października 2020
Nareszcie!
Byłem dzieciakiem, który urodził się po drugiej stronie świata,
wyemigrował w bardzo młodym wieku,
a którego rodzicom nawet przez myśl nie przeszło,
żeby puścić syna do show-biznesu.
Ktoś jakby wyrwał mnie z mojego życia i posłał na szaloną przejażdżkę.
Wciąż próbuję zrozumieć, dlaczego wybrał akurat mnie?
Brak mi słów. To naprawdę niesamowite przeżycie.
Czuję się jak Kopciuszek.
Trudno o lepsze porównanie.
Rok temu byłem zwykłym facetem,
dziś, z nieznanego mi powodu, jestem superbohaterem.
Wy wszyscy pomogliście zrealizować to marzenie.
Jestem szczerze zachwycony waszą pracą.
Wiem, że niewiele by to znaczyło, gdybym powiedział,
że jesteście najlepszą ekipą, z jaką dotąd pracowałem, dlatego powiem,
że z lepszą ekipą nigdy nie przyjdzie mi pracować.
Nie inaczej.
Jako fan kina dorastałem na filmach amerykańskich,
ale nigdy nie widziałem na ekranie postaci takich jak ja.
Dlatego nasz film ma olbrzymie znaczenie.
Jest niezwykle ważny.
Dorastałam, czytając komiksy Marvela, i sporo wiem o tym uniwersum.
Nigdy nie napotkałam superbohaterki, która wyglądałaby jak ja.
Dziś się cieszę, bo nadszedł moment,
w którym nasi synkowie i nasze córeczki mogą powiedzieć:
„Spójrz, my też jesteśmy superbohaterami〟.
Widząc superbohatera, człowiek utożsamia się z nim.
To naprawdę bardzo ważne. Takie filmy podbudowują psychikę dzieci.
Pokazują im różne możliwości,
a my ułatwiliśmy ten proces.
Mam nadzieję, że przetarliśmy szlak dla innych takich filmów.
Mam nadzieję, że Shang-Chi to tylko kolejny krok.
Jeśli okaże się końcem drogi, będzie to znaczyć, że zawiedliśmy.
Jestem bardzo dumny z tego, że nasz film pomógł
poprawić reprezentację Azjatów zarówno przed, jak i za kamerą.
Świat jest spragniony filmów, które odzwierciedlają to, kim jesteśmy,
wszystkie nasze cechy.
Myślę, że Shang-Chi ma przed sobą świetlaną przyszłość w MCU.
Nie mogę się doczekać superdrużyn i crossoverów.
Shaun to olbrzymi, niewykorzystany dotąd potencjał,
zarówno Simu, jak i całej ekipy.
I to już koniec. Dziękuję za obejrzenie naszego programu dokumentalnego.
Mam nadzieję, że nauczyliście się czegoś o magii tworzenia filmów,
o Marvelu, o kinie albo o czymś innym.
Miło było mi spędzić z wami te ostatnie chwile.
Nie mogę się doczekać, kiedy obejrzycie film.
Trzymajcie się.
Myślę, że wytną to z tego dokumentu.
Napisy: Tomasz Kutner