Czas...
LAS
„Czas〞 mówię, nie „las〞.
Dziękuję. Od razu lepiej.
Czas...
Dla jednych jest kołem.
Nieskończoną repetycją tego, co było uprzednio, i tego, co dopiero nadejdzie,
zapętloną po kres istnienia.
Dla innych czas jest jak strzała.
Mknie niestrudzenie naprzód.
STYCZEŃ
Zdjęcia do Lokiego rozpoczęliśmy 10 lutego 2020 roku,
o godzinie ósmej rano,
a zakończyliśmy 299 dni później.
To blisko 7176 godzin.
Albo 430 560 minut
pracy z serialem i życia tym marzeniem.
Dzięki sprytnemu montażowi zredukowaliśmy tę epopeję
do sześciu odcinków.
To 280 minut i 17 sekund treści.
Okroiliśmy to jeszcze bardziej,
by otrzymać ten...
Mniej więcej godzinny dokument.
Względnie krótką kapsułę czasu.
Wspomnienie przeszłych chwil.
Mając na uwadze presję czasu, nie możemy zmarnować ani sekundy.
ZA KULISAMI SERIALU LOKI
Wróćmy do początku.
ZDJĘCIA DO SERIALU LOKI: DZIEŃ PIERWSZY
Koniec pierwszego dnia. Nie mogę uwierzyć, że tu jestem.
Nie wierzę, że to się dzieje naprawdę.
Pierwszy raz włożyłem ten kostium dziesięć lat temu.
BÓG PODSTĘPU
Nie mogę uwierzyć, że noszę go do dziś.
Jestem pozytywnie nakręcony tym serialem
i wdzięczny wam wszystkim za pracę nad nim.
Dziękuję za pierwszy dzień z 849.
Naprzód, do boju.
TOM HIDDLESTON LOKI / PRODUCENT WYKONAWCZY
Pamiętam, jak obejrzałem pierwszego Ironmana w 2008.
Byłem akurat w Szwecji i pracowałem z Kennethem Branaghem.
On obejrzał go w kolejny weekend
i byliśmy zgodni: „Niesamowity film〞.
Potem zlecono mu reżyserię Thora...
Zacząłem sobie z tego żartować.
Wszedłem raz na scenę
z pustą butlą po wodzie i udawałem, że to młot Thora.
Kenneth zaprosił mnie na casting.
Wiedział, że to będzie nadzwyczajna szansa dla wielu ludzi.
Dawno nie widziałem, żebyś się uśmiechnął.
Pamiętam ze szczegółami pierwsze castingi.
W jednej ze scen, które odgrywaliśmy, rozmawiali dwaj bracia.
Nie ujawniono prawdziwych imion.
Jednego nazwali Michaelem, drugiego Lucasem.
Wkułem kwestie obu.
Czyli mówisz mi...
Że nasi przyjaciele wesprą mnie w obronie naszego domu,
ale mój rodzony brat nie?
Miesiąc później, tego samego dnia, Chris Hemsworth i ja odebraliśmy telefon.
W chwili, gdy poznałem Chrisa, pomyślałem:
„To początek niezwykłej podróży.
„Nie wiem, jak ona się rozwinie, ale podoba mi się ten człowiek.
„To jest ktoś〞.
Potem rzuciłem się w wir pracy.
Włożyłem w nią całą duszę.
Widzowie uwielbiają Toma i to, co wniósł w postać Lokiego.
To bohater, który zawsze znajduje sposób, żeby powrócić
w sposób naturalny, nowatorski i pełen emocji.
Oto przybył wasz zbawca!
Szukaliśmy historii, które moglibyśmy opowiedzieć na platformie Disney+.
Tom był oczywistym wyborem,
z uwagi na głębię jego postaci oraz liczbę fanów.
To się stało po Avengers.
Właśnie wtedy zrozumiałem, że w umysłach widzów
postać Lokiego zaczęła żyć własnym życiem.
Kiedy nadszedł Comic-Con 2013,
Kevin Feige wpadł na pomysł, że powinienem wyjść na scenę jako Loki.
Odparłem: „To obłęd, ale genialny.
„Wchodzę w to. Do dzieła〞.
Niepowtarzalna chwila.
Nie sądzę, żebym mógł jeszcze kiedyś przeżyć coś takiego.
To było jak przejście
z naszego świata do krainy Lokiego.
Nigdy nie zapomnę ogromu energii, którą poczułem
i usłyszałem na tamtej sali.
Jak mi na imię?
-Loki! -Jak mi na imię?
Loki!
Zaraz po tym, bardzo wspaniałomyślnie,
Kevin Feige, Louis D'Esposito oraz Victoria Alonso z Marvela uznali,
że Loki powinien zostać z nami nieco dłużej.
Ja, Loki z Asgardu,
syn Odyna, król Jotulheimu,
bóg podstępu...
Pamiętam spotkanie z Joem i Anthonym Russo.
Powiedzieli, że Wojna bez granic
będzie jak labirynt. Wszyscy wezmą w niej udział.
Trwają prace nad tym, co się wydarzy.
Niektóre wątki nie zostały jeszcze dopracowane,
jednakże pewne jest, że film rozpocznie się
od sceny, w której Loki wręcza Thanosowi Tesserakt...
Jesteś najgorszym bratem.
Po czym zostaje zgładzony.
Spojrzałem na Kevina i zapytałem:
„Czyli to koniec?〞,
a on odparł: „Tak〞.
Zmartwychwstania nie będzie.
To będzie wyjątkowy moment,
ponieważ widz natychmiast uwierzy w potęgę Thanosa.
To poświęcenie było ważne.
Nie chcieliśmy go spłycać, sugerować, że tak naprawdę się nie wydarzyło,
ani w żaden inny sposób umniejszać emocjonalnej wagi
tego prawdziwie kinowego momentu, ale chcieliśmy
opowiadać kolejne historie z Tomem.
Przejmuję dowodzenie akcją ratowniczą.
„Przejmuję dowodzenie akcją ratowniczą〞.
Nie chce się wam od tego rzygać?
Stul dziób.
Kiedy kręciliśmy Koniec gry, wykluł się pomysł,
że podróże w czasie Avengersów były nierozważne i coś poszło nie tak...
Schody złe!
Tom podnosi sześcian i znika.
To komplikacja, która w filmie utrudnia życie bohaterom.
Co ciekawe, nie rozwiązują problemu.
Wątek pozostaje otwarty.
Kevin Feige i ja debatowaliśmy między innymi o tym,
czy może to być odskocznią do historii o Lokim opowiedzianej w nowy sposób.
Wariant zidentyfikowany.
Że co, proszę?
Telewizja zawsze była główną ostoją antybohaterów.
Na myśl przychodzą choćby Don Draper czy Tony Soprano.
W telewizji jest czas, by widz pojął motywację tych, których w filmach
czy w innych produkcjach nazywamy „czarnymi charakterami〞.
Zależało nam, żeby mieć jak najwięcej swobody
i móc zbadać, kim tak naprawdę jest Loki.
Policzyliśmy to...
KEVIN R. WRIGHT WSPÓŁPRODUCENT WYKONAWCZY
W ciągu ostatnich dziesięciu lat Loki gościł na ekranie
przez niecałe dwie godziny, a jednak wywarł olbrzymi wpływ.
Teraz nagle otrzymaliśmy aż sześć godzin, żeby opowiedzieć jego historię.
Tak lepiej.
To serial „na poważnie〞. Dramatyczny.
Pełen emocji. Równocześnie śmieszny i zakręcony.
Niesamowity zespół scenarzystów, pod kierownictwem Michaela Waldrona,
musiał rozgryźć logikę
nowego świata i stworzyć serial, który się spodoba.
„AOC zarządza całym czasem〞. Co to oznacza?
Pewnie wiele osób myślało sobie: „To będzie taki
„Zagubiony w czasie.
„Loki pojeździ z Paulem Revere'em,
„zmieni historyczne wydarzenia〞.
Kiedy przedstawiałem szefostwu swą wizję, zacząłem od słów:
„Rozwalmy w drobny mak oczekiwania widzów〞.
I jak nam poszło?
Szukaliśmy do serialu reżysera.
Zainteresowanych było wielu, odbyliśmy ciekawe rozmowy.
Kate wybiła się z uwagi na swoje pomysły.
KATE HERRON REŻYSERKA / PRODUCENTKA WYKONAWCZA
Pamiętam, że mój agent powiedział:
„To takie spotkanie zapoznawcze.
„Nie szykuj prezentacji〞.
Zignorowałam go i pojechałam z pełną prezentacją.
Przyszła z gadką, która wbiła nas w fotele.
To była najbardziej niesamowita prezentacja, jaką w życiu widziałem.
Miała konkretną wizję tego, jaki powinien być serial.
Wyszedłem ze spotkania pewien,
że ta osoba doskonale rozumie ducha serialu,
który mieliśmy nadzieję stworzyć.
Nie zrealizuje jedynie naszych pomysłów,
a rozwinie je bardziej.
Równocześnie podniesiecie broń w ich stronę, gotując się do walki.
Zapytałem ją: „Kate, jak myślisz, o czym jest ten serial?〞.
Odpowiedziała: „Myślę, że jest o akceptacji samego siebie.
„Mamy tu postać, która nie umie się rozwijać, rosnąć.
„Mamy też niesamowitą opowieść
„o pogodzeniu się z tym, kim się jest〞.
Po tych słowach pomyślałem: „Ona wie, co robi. Wkręciła się w temat〞.
To było wnikliwe, pełne humanizmu przemyślenie, wyłożone w prosty sposób.
Lubię takie ckliwe klimaty.
Zachwyciło mnie, że serial opowiada o tym, jak pokochać samego siebie,
i o pokonywaniu własnych demonów.
To przesłanie staram się wnosić we wszystko, co robię.
Znam związane z tymi problemami uczucia, przeżyłam to.
Pozwoliłam, żeby postacie miały brzydkie akcenty,
bo z nimi były bardziej prawdziwe.
Nie bójcie się wchodzić sobie w słowa.
-W porządku. -To będzie jak scat.
-Skoro te zakładki ci nie przeszkadzają... -Uwaga. Zaraz kręcimy!
Włożyła w ten serial wiele własnych doświadczeń życiowych.
Pracowała w wielu biurach, które przypominały AOC,
dlatego doskonale wiedziała, co szybko doprowadzi Lokiego do obłędu.
Upływ czasu jest stały,
MNIEJ SPOTKAŃ – WIĘKSZA PRODUKTYWNOŚĆ CZAS TEGO WYMAGA
ale odczucie jego upływu już nie.
Godzina na plaży,
w blasku nieograniczonej, słonej wolności,
mija znacznie szybciej niż godzina spędzona w fotelu dentystycznym,
a jednak minuta to minuta i kropka.
Żyjemy chwilą, korowodem momentów...
Dość.
...czy tego chcemy, czy nie.
Tego.
-Za to właśnie... -Dość tego!
...dziękujemy nieznużonym przyjaciołom z Agencji Ochrony Chronostruktury.
W świecie Marvela od bardzo dawna istnieje instytucja
zwana Agencją Ochrony Chronostruktury, czyli AOC.
Długo mnie fascynowała,
przez lata wertowania komiksów
podczas pracy dla Marvela.
Byłem pewien, że skrywa się w niej odlotowa historia
o biurokratycznej machinie,
która kontroluje całą czasoprzestrzeń.
-Wstawaj. -Idziemy.
Popełniacie gruby błąd.
To kłamca, książę Asgardu,
bóg podstępu, który zawsze odgrywał rolę złoczyńcy.
Spodobał nam się pomysł, że możemy go wyrwać,
dosłownie, z jego czasu
i wrzucić w miejsce, którego zasad w ogóle nie zna.
CHRISTINE WADA KOSTIUMOGRAFKA
Najpierw widzimy go w kostiumie z Avengersów.
Jak zapewne wiecie,
to bogato zdobiony strój do walki.
Ani mi się waż tego dotykać!
To elegancka asgardzka galanteria skórzana.
Potrzebowaliśmy to z czymś skontrastować.
Musieliśmy rozpocząć z hukiem.
Słuchaj, ni-ni-nie życzę sobie takich.
Dwa... jeden... akcja!
Ubraliśmy go w standardowy kombinezon AOC.
W skrócie ta scena
pozbawia go emocjonalnego pancerza.
Proszę przejść.
I znowu spadnę na dół?
Tym razem będę gotów.
-Ten pokój jest inny. -Łżesz.
Chcieliśmy od samego początku zajrzeć za mur,
którym jest kostium superbohatera.
Chcieliśmy dać do zrozumienia,
że zgłębiamy kolejne warstwy jego osobowości.
Nie wiecie, do czego zdolny jest Loki!
Ja-ja chyba wiem.
Do czego zdolny jest obecny tu Loki...
Pamiętam rozmowę z Kevinem Wrightem, naszym producentem,
i kilkoma scenarzystami.
Opowiadali mi fabułę serialu. Powiedzieli:
„Mamy taką interesującą postać, Mobiusa.
„To taki jakby analityk z AOC.
„Wybitnie inteligentny, powiedzmy, że uczony.
„On jeden rozumie Lokiego.
„Rozgryzie elementy osobowości Lokiego,
„których ten nigdy nie rozumiał〞.
Zastanawiałem się: „Boże, kto zagra tę rolę?〞
-I oto on. -Oto on.
We własnej osobie. Mam pytanie. Jak?
Myślałem, że powiesz: „Wiedziałem,
„że tylko jedna osoba...〞
-Tylko jedna... -„...podoła tej roli〞.
Tylko jedna osoba.
-A powiedziałeś: „Kto zagra tę rolę?〞 -Tylko jedna...
„I oto ona〞.
Kiedy proponowali mi rolę w Ironmanie,
postanowiłem zaczekać, aż pozycja Marvela trochę się ugruntuje.
Potem rozmawiali ze mną w sprawie Thora,
w sprawie Kapitana Ameryki, a nawet Hulka,
ale nie byłem przekonany do tych ról...
Jaja sobie robię.
Zabawne jest to, że bardzo lubię nawet imię tej postaci. „Mobius〞.
Przypadło mi do gustu.
-Jest fajne... -Wspaniałe imię.
Kiedy ludzie pytają: „Co porabiasz?〞
No wiecie: „Kogo grasz w świecie Marvela?〞
„Nie noszę peleryny. Nie mam żadnych supermocy,
„z wyjątkiem imienia »Mobius«, które jest supermocne.〞
Ekscytujące jest to,
że w opowieści o antybohaterach
Mobius mógł odegrać rolę zwyczajnego, tradycyjnego bohatera.
Zegar cały czas tyka.
I w sumie tak jest lepiej.
To taki szelmowski detektyw.
Idealny partner sceniczny dla Toma.
Jak szkolenie?
-Klasa. -Tak?
Uczysz się o skuterach wodnych?
Kiedy przyleciałem do Atlanty do pracy,
okazało się, że Tom... prowadzi tak zwane „Wykłady Lokiego〞.
To było wspaniałe. Pracował ze mną indywidualnie.
Omawiał materiały źródłowe i wszystko, co uważał za istotne,
puszczał mi urywki i tak dalej.
To naprawdę pomogło mi się wdrożyć.
Przy okazji zapisałem co nieco z tego,
co mówił o Lokim.
O ile wiem, część tego trafiła do scenariusza.
Zaszczytne brzemię.
Pamiętam, jak Owen zapytał, co lubię w graniu Lokiego.
Nieważne, co było wspaniałego w postaci,
co podobało się widzom.
Zapytał mnie: „Tom, co lubisz w tej roli?
„Co ci się podoba w Lokim?〞
Odpowiedziałem:
„On gra wszystkimi klawiszami pianina.
„Tymi od wysokich oktaw,
„lekkimi i radosnymi dźwiękami,
„ale równocześnie, lewą ręką, gra niskie akordy.
„To głębokie, poruszające dźwięki,
„pełne smutku, żalu i gniewu.
„Jakimś cudem potrafi z tego uczynić całość...
„Wewnętrzna muzyka Lokiego ma olbrzymi zakres skali〞.
Owen skomentował: „Tak myślałem〞.
Dość tego.
I znowu w klatce.
Widzisz, też mogę grać ostro.
Pewnego dnia odbyłem miłą rozmowę z Tomem.
Zacytował coś, a ja zapytałem, czy to Szekspir.
Odparł: „Tak, Hamlet〞.
Byłem dumny, że zgadłem.
Zapytałem od razu, czy grał Hamleta.
Odparł, że tak, że wystąpił w Hamlecie
w reżyserii Kennetha Branagha.
Opisał, jak było i jaką czuł z tego satysfakcję.
Słuchałem sobie,
a kiedy skończył, pewnie z angielskiej uprzejmości,
bo zapadła niezręczna cisza,
zapytał: „A czy ty grałeś kiedyś Hamleta?〞
To był pierwszy raz, kiedy ktoś,
z kim pracowałem na planie,
wziął coś takiego pod uwagę.
Nie wyobrażam sobie, żeby Ben Stiller kiedykolwiek się zastanawiał:
„Na Boga, czy Owen grał kiedyś w Hamlecie?〞.
Gdybyś musiał zagrać w sztuce Szekspira,
którą byś wybrał?
Dwóch panów z Werony.
Dobrze to znasz?
Tom niemal zdołał zachować kamienną twarz.
-Na pamięć? -Ja parsknąłem,
jak kiedyś zapytał, czy grałem Hamleta.
Ja tylko... No wiecie...
Był tak przeraźliwie uprzejmy.
-Ale... -Nigdy nie wiadomo.
-Mogłeś zagrać w szkole... -Jasne.
W szkolnej produkcji.
-Która by mnie chciała? -Znasz większość.
Zna większość Hamleta. Mało kto o tym wie.
-Znasz go na pamięć. -Nie.
-To nieprawda. -Znasz część.
-Mów. -„Przestań odwodzić, mój dobry Proteju.
„Na podwórku chowana młódź rozum ma podwórkowy〞.
Dwa pierwsze wersy Dwóch Panów z Werony.
Nie znam tej sztuki,
miałem wykład z Szekspira na studiach.
Tłumaczę ci, tutaj czas płynie inaczej.
W rozmowach ze mną Owen od początku zaznaczył,
że chce stać się kimś zupełnie innym.
Kluczem do tego była peruka.
Zachowaliśmy też wąsik,
ponieważ to charakterystyczna cecha Mobiusa
i artysty, na którym wzorowano postać.
Zachowasz go? Pozostanie częścią twojego życia?
Ludzie go komplementują.
-Wyglądasz bardzo dziarsko. -„Dziarsko〞? Tego słowa
używają właśnie ludzie. Dlatego...
-Nie śmiałbym... -„Wytwornie〞.
„Wytwornie〞?
-Nie ośmieliłbym się go zgolić. -„Szykownie〞.
-To może być... -„Fikuśnie〞.
...nowy styl starego Owena.
Od dziś może będzie paradował z wąsikiem.
Podoba mi się ten wygląd.
Trochę przypomina mi się dzieciństwo
zabawy „na niby〞.
Włóż to. Znów był atak.
Dlatego też lubię ten kapelusz. Czuję się trochę
jak prywatny detektyw z lat 40.
Całe AOC wydaje się z tej dekady.
Chciałam, żeby wyglądał jak sponiewierany detektyw.
Jakby znalazł ciuchy
w dziale rzeczy znalezionych w AOC.
„Niesubordynowany, uparty, nieprzewidywalny〞.
Kogoś mi to przypomina.
Tak sobie myślę, że mnie też.
Od początku ustawiliśmy Strażników Czasu jako wielkie, wszechpotężne zagrożenie,
ponurą siłę rządzącą w AOC.
Pisząc scenariusze, zrozumieliśmy,
że potrzebujemy bardziej przyziemnego zagrożenia.
Rolę tę wyznaczyliśmy sędzi Renslayer.
Żadni durni biurokraci nie będą decydować, jak się skończy moja historia!
To nie jest pana historia, panie Laufeyson. I nigdy nie była.
Gugu Mbatha-Raw zagrała rolę Renslayer,
główną sędzię AOC,
niebywale władczą i opanowaną.
Ejże!
Cenię wielowymiarowość Renslayer.
Ludzie, którzy czytali komiksy, wiedzą, kim jest,
ale nie została przedstawiona w uniwersum filmowym.
Mieliśmy poczucie, że sami ją tworzymy.
Uwielbiam różne odcienie jej osobowości, jej głębię.
Jest władcza, potężna, szanowana.
Pięła się po szczeblach kariery.
To ten wariant.
Nigdy dotąd nie grałam tak silnej postaci.
Wiesz, co by było, gdybyśmy nie przycinali gałęzi?
-Co? -Chaos. Śmierć.
Wolna wola?
„Wolna wola〞?
Wolną wolę ma tylko ten,
kto rządzi.
AGENCJA OCHRONY CHRONOSTRUKTURY
Jesteśmy w moim gabinecie.
W gabinecie Ravonny Renslayer, sędzi Renslayer.
Ta scenografia jest niesamowita.
Nie widać tego dobrze,
ale za Strażnikami Czasu
rozciąga się wspaniały widok na całe AOC.
Robi potężne wrażenie.
Uwielbiam go. Gabinet ma takie ciepło lat 50. zeszłego wieku.
Czuję, że zżyłam się z tym pomieszczeniem.
Postanowiliśmy budować prawdziwe plany zdjęciowe.
AOC musiało być namacalne, na wskroś rzeczywiste.
KINO CZASU 25
Chcieliśmy, by było widać plamy z kawy na papierach i biurkach.
Musieliśmy zbudować ten świat od podstaw.
Mów, co chcesz, ale to mi wygląda na idealne miejsce na egzekucję.
Atmosfera w AOC musiała być specyficzna.
Wielki Brat patrzy. Strażnicy Czasu patrzą.
W agencji stoją wielkie, piękne posągi Strażników,
ponieważ są oni jej bogami.
Zachwycił mnie pomysł połączenia tej idei z estetyką serialu Mad Men.
Twórcy tak pięknych wnętrz muszą być tymi dobrymi, prawda?
Nie ma jak w domu, co?
Ale przecież tu magia nie działa.
Bo nie działa.
Wzorowaliśmy się na obrazach biurokracji
znanych z takich filmów jak W obronie życia, Sok z żuka
czy Brazil Terry'ego Gilliama.
Mamy tu gigantyczną organizację,
która utknęła gdzieś w analogowej przeszłości...
Mnóstwo papieru, starych maszyn.
Jednocześnie zajmuje się niesamowitym zadaniem kontrolowania całego czasu.
To źródło największej mocy we wszechświecie?
Autumn, nasza operatorka filmowa, spisuje się świetnie.
Maluje światłem i wszystko wydaje się bardzo kinowe,
tajemnicze oraz odlotowe.
Psot ci się zachciało.
AGENCJA OCHRONY CHRONOSTRUKTURY
Świat stworzony przez scenografów
i Kate jest całkowicie dopasowany do Lokiego.
Ma różnorodne tekstury.
Lubię je wydobywać z pomocą oświetlenia
i właściwego obiektywu.
Obraz nie może być ani za ostry, ani zbyt czysty.
Powinien stwarzać wrażenie, że kręciliśmy na starej taśmie filmowej.
Bardzo mi zależało,
a reszta ekipy nie była temu przeciwna.
Wypadliśmy z boiska!
Świat AOC jest bardzo odmienny od tego, co zobaczyliśmy w uniwersum Marvela.
Tchnie modernizmem z połowy ubiegłego wieku,
KASRA FARAHANI SCENOGRAF
brutalizmem, ale też jest pełen humoru w stylu Kafki
i takiego biurokratycznego chaosu.
-Było uważać. -Było mi nie przeszkadzać.
-To moja wina? -Daleko nie uciekł, wyluzuj.
Rozdzielić się!
W scenografii widać dużo kolistych kształtów.
Tak właśnie postrzegamy czas.
Biegnie dla nas w kółko.
Zegary i zegarki mają okrągłe tarcze.
Mówimy o latach i porach roku,
o cyklach pór roku. Mówimy, że czas
toczy się naprzód.
Pobrać numerek.
To jeden z najprostszych planów,
ale wielu z nas lubi go najbardziej. Jest najzabawniejszy.
To klaustrofobiczna, dołująca
zgniatarka śmieci.
Stojąc tu, czujemy,
że sufit jest niesamowicie nisko. Do tego mnóstwo świateł.
Wywołuje to klaustrofobię. Człowiek pragnie uciec.
Sufit jest na wysokości 230 cm.
Nawet skromne amerykańskie mieszkania mają sufit na wysokości 245 cm.
Tu jest 15 cm mniej.
Uczucie jest takie, jakby sufit przygniatał.
Do tego jest pokryty
mnóstwem białych, oświetlonych, kulistych wnęk.
W środku każdej
znajduje się żarówka z chromowanym końcem.
Wygląda to jak morze gałek ocznych.
Są też kolumny i nylonowe taśmy,
które tworzą coś na kształt zagrody dla bydła,
odbierając obecnym wolną wolę.
Dziękujemy za wizytę w AOC!
Prosimy o wypełnienie ankiety satysfakcji.
W tej historii obecna jest sztywna hierarchia.
Weźmy pod uwagę AOC. Są Sekundanci, Analitycy, a nad nimi Sędziowie.
Hierarchiczna jest też architektura.
Mamy bezkresne korytarze rodem z Lśnienia,
ciągnące się w nieskończoność.
Jest też poziom ochrony, poziom biurowy i poziom kierownictwa,
na którym urzęduje Renslayer.
Chcieliśmy jasno przekazać,
że w AOC nawet wystrój wnętrz i architektura
podlegają ścisłej hierarchii.
Dużo pracy włożyliśmy w stworzenie w tym serialu systemu klasowego.
Są tu różne szczeble.
Łowcy mają jednolicie czarne mundury.
Sekundanci, czyli szeregowi żołnierze,
mają taki wzór arlekina.
Kontrastujące panele pancerza.
Każdy ma nieco inne.
Jedna osoba ma jaśniejszy panel z prawej strony,
druga z lewej strony,
a trzecia z przodu.
To taka aluzja do czasu i przestrzeni.
A jak zobaczycie jakiegoś Lokiego, przycinajcie.
Tamtego Lokiego.
Widz miał poczuć, że ta organizacja
odziera ludzi z indywidualności.
B-15 AOC
Jedynym wyróżnikiem uczyniłam rysy na pancerzach.
B-15 wydrapała na hełmie liczbę przyciętych celów.
WUNMI MOSAKU ŁOWCZYNI B-15
To twardzielka. Jest sprawna fizycznie.
Silna. Oddana i lojalna.
Podszedł mnie.
Mówiłam, żebyś mu nie ufał.
Na castingu weszła Wunmi i pomyślałam:
„Boże, to ona. To ta postać〞.
Dużo rozmawialiśmy o religii i wierze.
Kiedy ktoś przechodzi kryzys wiary,
może doświadczyć oświecenia, przebudzenia i następuje transformacja.
Byłam szczęśliwa.
Co teraz?
Wniosła w tę postać ciepło, a jednocześnie jest niezwykle twarda.
To prawdziwa kobieta czynu.
Byliśmy zachwyceni,
że wprowadzamy tę niesamowitą kobietę w świat Marvela.
Nie mogłam się doczekać numerów kaskaderskich,
bo nigdy ich nie wykonywałam.
W czasie treningów oswajałam się
z moją bronią, chronopałką.
Jej połówki trzeba przekręcić w przeciwne strony i pałka świeci.
Światło staje się pomarańczowe, kiedy kogoś przycinam.
Mało nie dostałem!
Mamy też TemPad,
który wygląda jak złoty telefon komórkowy.
Można nim otworzyć portal.
To przez niego docieramy
do nowej gałęzi i wracamy do AOC.
Używana przez nich technologia nie mogła wyglądać
ani futurystycznie, ani archaicznie.
LUKE MCDONALD / KIEROWNIK DZIAŁU DODATKOWYCH EFEKTÓW SPECJALNYCH
Musiała być taka nieziemska, wyraźnie z innej epoki.
W scenariuszu opisano portale
jako takie szkliste drzwi czasu,
od razu ujrzałem je oczyma wyobraźni.
Szefie...
Olbrzymią inspiracją w tej kwestii
była dla nas Diuna Davida Lyncha.
Podczas pojedynków
jej bohaterowie używają szklistych osłon.
Wykonaliśmy zdjęcia próbne
i zapaliłem się do pracy nad teksturowaniem naszych drzwi.
Wykonaliśmy ponad 150 różnych wersji,
zanim znaleźliśmy coś, co spodobało się wszystkim.
Znów te gadżety.
Znowu próba wymuszania zeznań...
Chyba kręcimy się w kółko.
W kinie czasowym nagraliśmy jedną z najtrudniejszych scen
wczesnego etapu zdjęć.
Ma tam miejsce długa i piekielnie ważna rozmowa.
Czujesz radość, zadając cierpienie?
To proste pytanie.
Kręci cię zabijanie?
Ciebie zabiję.
Jak zabiłeś swoją matkę?
On i Mobius siedzą w sali
tylko we dwóch. Przez 30 stron scenariusza
rozmawiają o tożsamości, filozofii i życiu.
Nie wierzę, to ty byłeś tym słynnym porywaczem?
Chodziło o zakład, który wygrał wtedy Thor.
Produkcje Marvela są utajnione,
dlatego podczas prac nie wszyscy mają scenariusze.
Kręciliśmy scenę przesłuchania.
Owen i Tom grali w studiu pozbawionym scenografii.
Na scenie zatrzymany obraz, Avengersi.
Potem Loki wstaje. Odkłada Dysk Czasu na stolik.
Ja i montażyści posklejaliśmy różne urywki.
„Ten moment nadaje się do puszczenia. Tamten też jest dobry〞.
Zacznijmy od początku tego urywku, żebyśmy zobaczyli, ile potrwa.
W porządku. Wszyscy na miejsca. Kręcimy.
Pamiętam, że momentami ekipa śmiała się,
że dwóch gości siedzi w pokoju i gapi się w ścianę,
a tylko Kate i Tom wydają się kumać, o co tu biega. Szeptałam mu:
„Teraz leci Mroczny Świat. A teraz Avengersi〞.
Czyli wróciłem do klipu ze śmiercią mamy.
Kamera pokazuje moją reakcję.
Piękne było to,
że kiedy kręciliśmy, część ekipy myślała:
„Dziwna sprawa〞,
ale i tak wkładali w to serce i duszę.
To była scena, która wszystkich zjednoczyła.
Piękna była też ekranowa chemia między Owenem i Tomem.
Coś niesamowitego.
To były otwierające ruchy meczu szachowego,
który ci bohaterowie rozgrywają przez cały serial.
Zbiegły Wariant morduje naszych ludzi w terenie.
I chcesz, żeby bóg psot pomógł go złapać?
Otóż to.
Czemu ja?
Wariant, o którego chodzi to...
Ty.
Co proszę?
„Wróg mojego wroga jest moim przyjacielem〞,
a Loki jest największym wrogiem samego siebie.
Przez 11 lat odgrywania go w sześciu filmach,
trwających łącznie 13 godzin i 50 minut,
walczył ze swoim bratem i ze swoim ojcem,
z lodowymi olbrzymami i elfami, z Avengersami i z Tytanami.
Mogę jednak z całkowitą pewnością powiedzieć wam,
że największa bitwa, jaką toczył Loki, toczyła się w jego wnętrzu...
Aż do dziś.
Serial jest o tym, jak Loki uczy się kochać samego siebie.
Kluczem do jego rozwoju i przezwyciężenia mylnych przekonań
jest przybycie kogoś,
kto podważy te przekonania.
Nie chodzi o ciebie.
Okej...
Sophia gra postać, która w komiksach nazywała się Sylvie Lushton.
Była uczennicą Lokiego,
szkolił ją na wielką czarodziejkę.
Nasza Sylvie jest inną wersją samego Lokiego.
Co robisz?
A ty co?
-Chcesz mnie zaczarować. -Nie.
-Nie uda ci się. -Czemu? Bo jesteś taki magik?
Mój umysł jest dla ciebie za silny!
Zaintrygowało mnie w tej historii to,
że to żeński wariant Lokiego, który bardzo przypomina
znaną nam z komiksów postać Enchantress,
ale w pewnym sensie jest jej całkowicie nową wersją.
Uznałam, że niezwykle interesujące będzie
spotkanie dwóch tak odmiennych
wcieleń Lokiego.
-Wyluzuj. -Damy radę.
To inna wersja jego, z innego wszechświata,
których jest pełno. Jest też wiele wersji Lokiego.
Wariancja zdarzeń
oderwała ją od jej życia w Asgardzie
i dlatego wiodła życie w równoległym świecie.
Nie było ono usłane różami.
Musieliśmy przekazać, że ona jest Lokim.
Z drugiej strony, musiała nosić przypadkowe elementy zbroi,
tak jakby znalazła je tam, gdzie się ukrywała.
Sylvie próbowała wycofać się
i zaszyć w tym nowym świecie, ale czuła też potrzebę
bycia twardą, groźną i zakutą w zbroję.
Zapożyczyli elementy od Lokiego.
Złote obramowanie wokół szyi,
skórę i pelerynę.
Zielone okręgi na ramionach...
Zielony to oczywiście kolor Lokiego. Do tego dodali
drobne elementy stroju Enchantress.
Kostium musiał być bardzo praktyczny.
Taki, w którym można walczyć i w którym Sylvie mogła uciekać.
Wysokie obcasy i trykot nie wchodziły w grę.
Taka rola to dar od losu.
Mogłam zostać epicką, rozwścieczoną twardzielką
i walczyć z zastępem wrogów.
Fajnie było dopracowywać
styl walki Sylvie i tworzyć
drobne różnice między Lokim
a jego kobiecą wersją.
Co uczyniło Sylvie inną?
Liczą się geny i wychowanie.
Cios. I pchasz w dół.
Loki dorastał w pałacu. Walczy, jakby tańczył w balecie.
To styl piękny i pełen gracji.
Sylvie musiała uciekać. Całe życie kryła się na apokaliptycznych planetach.
Walczy jak zdziczały kot. Widz spodziewa się,
że ona zaraz kogoś ugryzie.
W pewnym momencie zdejmuje rogi
i wbija je komuś w twarz.
Loki z kolei wykonuje zamaszyste ruchy rękami.
Loki fechtuje się jak matador,
dla niego liczy się elegancja, walczy na pokaz.
I walczymy!
Próbujemy rozwinąć mój styl.
Uczynimy go jeszcze bardziej eleganckim. Jeśli dam radę.
To kolejny wyznacznik rozwoju fabuły. Odjazdowa sprawa.
Udało mu się!
Jeśli usuniemy widowiskowe sceny akcji,
nasza historia jest o tożsamości
i poszukiwaniu swojego miejsca.
-Jesteś żałosny. -Nie przesadź. Jestem bogiem.
Raczej pajacem.
W odcinku trzecim, w Shuroo,
ma miejsce przełomowy moment w podróży Lokiego i Sylvie.
Zaczynają współpracować.
Musimy się dostać na pokład.
Jak?
Na gapę.
Loki i Sylvie muszą przebiec przez miasto,
stawka jest bardzo wysoka.
Akcja musi pędzić na łeb na szyję, tryskać energią.
Kasra zbudował to miasteczko.
Za halą zdjęciową.
Shuroo było planem zdjęciowym.
Już na samym początku uparliśmy się,
że tak właśnie będzie wyglądać.
Miał być olbrzymi. Miał być praktyczny.
Aktorzy musieli fizycznie biegać po mieście,
więc zbudowaliśmy miasto.
Shurro, w którym się znajdujemy,
ma stereotypowe elementy wizualne miasteczka pogranicznego,
ale też elementy całkiem odmienne od tego,
co widzieliśmy na Ziemi
oraz w obcych światach uniwersum Marvela,
które dotychczas stworzyliśmy.
Wszystkie sceny kręciliśmy tu w nocy, musicie to zobaczyć.
Użyliśmy mnóstwa farby fluorescencyjnej, dlatego to miejsce
w ciemności wygląda całkiem inaczej niż teraz.
Budynki stają się źródłami światła,
namalowano na nich skomplikowane wzory,
które wchodzą w interakcję z oświetleniem.
Powstaje złudzenie, że wzory unoszą się i świecą.
To co, ufamy sobie?
Ja ufam. Ty też możesz.
To dobrze.
Przechodzimy przez ten tunel
i wchodzimy do miasta Shuroo. Zapraszam.
Ta-da!
To jeden z najbardziej
niesamowitych planów, na jakich grałem.
To wszystko stanęło na placu
za halą zdjęciową studia w Atlancie.
Budynki są oświetlone i pomalowane farbą, która fosforyzuje w ciemności.
To miejsce nie istniało.
Nawet podczas produkcji Marvela
nie byłem chyba na tak rozległym planie.
Tę scenę chcieliśmy nakręcić w sposób ciągły.
To wymagało planu zdjęciowego,
który można było filmować z każdej strony.
Każdą powierzchnię musieliśmy zaprojektować i wykonać.
Nie chcieliśmy budować większego planu, niż był potrzebny,
dlatego wczesny etap wymagał szczegółowego planowania.
Kate pracowała z prewizualizacją i scenorysem,
aby ustalić, czego dokładnie potrzebujemy.
Bardzo ważne było, by nie marnować środków.
Kate i ja pracowałyśmy nad tym przez rok
od momentu pierwszego spotkania.
Przygotowania rozpoczęłyśmy w Los Angeles, w Disneyu.
Sekwencja ma kilka sklejek,
ale chcieliśmy, żeby widzowie myśleli, że to jedno ujęcie.
Starannie pozszywaliśmy przeskoki.
Dzięki sposobowi filmowania
scena wydaje się bezszwowa,
ciągła od początku do końca.
Scena ma osiem czy dziewięć sklejek.
W skrócie przebiegamy przez to miejsce.
Za mną, w serialu,
kłębiłby się tłum ludzi.
Na samym krańcu tej ulicy, wysoko na nocnym niebie,
znajduję się miejsce dokowania arki,
tego statku, który ma odlecieć.
Meteoryty uderzają w budynki,
te obracają się w gruzy, panuje zamęt.
Ludzie biegną i krzyczą,
próbują się dostać na arkę.
Strażnicy starają się ich powstrzymać.
My dwoje, Loki i Sylvie, ja i Sophia,
musimy się przez to przebić,
co tworzy niebywale dynamiczną scenę.
Ekscytujące jest to, że Loki i Sylvie nawiązują relację,
która jest jakby zwieńczeniem tej wyjątkowej sekwencji akcji.
Czy być Lokim
znaczy zawsze przegrywać?
Nie.
Ponosimy klęski.
Czasem bolesne.
Ale nie ostateczne.
Jedna z naszych scenarzystek, Elissa Karasik,
wpadła na ciekawy pomysł.
Miał się pojawić wątek miłosny.
Cały zespół scenarzystów od razu to poparł.
No spoko.
Zakochanie się w innej wersji siebie z założenia wprowadza dużo zamieszania,
ale jednocześnie to wyjątkowo zły i narcystyczny pomysł,
więc naturalnie Loki musiał zakochać się w sobie.
Jest postacią,
która musi pokonać swoje demony,
odnaleźć w sobie dobro i wyruszyć w poszukiwaniu odkupienia.
Sednem historii okazuje się opowieść o miłości,
a ona zawsze przychodzi nie w porę.
Tych dwoje trafia w końcu
nad jezioro i tam dociera do nich,
że połączyło ich głębsze uczucie.
W prawdziwym świecie wszyscy z czymś się borykają,
ale trudno robić to w pojedynkę.
Ukochana, zaufana osoba może
„umniejszyć nasze brzemię〞 i „uradować serce〞.
Loki i Sylvie zaufali sobie nawzajem, stworzyli więź.
Oboje nauczyli się troszczyć o to drugie.
Co za niewiarygodny, kosmiczny narcyz!
Zakochałeś się w samym sobie!
Ma na imię Sylvie.
Sylvie.
Ślicznie. Jak to się pisze? Znaczy końcówkę. I, E? Czy samo I?
Czy ona żyje?
Na razie.
Zakochani często mówią, że czas stanął w miejscu,
kiedy pierwszy raz spojrzeli w oczy obiektowi swoich westchnień.
Może to nasz mózg, a może nawet sam wszechświat, mówi:
„Twoje życie zmieniło się na zawsze.
„Wypal tę chwilę w swojej pamięci〞.
Tak wiele zapominamy i tracimy każdego dnia.
Hasła, imiona znajomych.
Nie panujemy nad tym, co zostaje, a co przepada.
To nieustanne przypomnienie o ułomności ludzkiego umysłu.
Rzeczy i sprawy, które zostawiamy za sobą, wydają się mniejsze, niż są naprawdę,
i z każdym dniem dalej maleją.
Maszerujemy nieustannie naprzód
i wcześniej czy później przeżywamy jeden z tych rzadkich momentów
klarownego myślenia, po którym znów opada nas niepewność.
Wybory, których dokonamy w tym momencie, często odmieniają nasze życie w sposób,
o jakim nawet nie śniliśmy.
Mów, co jest?
Sylvie dociera w końcu do Strażników Czasu.
Do walki z nią staje Renslayer.
To naprawdę fajna scena.
„Rany! Ta kobieta umie walczyć.
„Kurza stopa! Trafiła kosa na kamień〞.
Już czas zamknąć ten rozdział.
Pierwszy raz widzimy je razem.
Walczą zupełnie inaczej.
Renslayer została wyszkolona jak żołnierz, była Łowcą,
a Sylvie uczyła się walczyć na ulicy.
Kaskaderzy i trenerzy walki bardzo dbają o to,
żeby starcia miały sens.
Najpierw upewniamy się,
że scena jest logiczna bez walki,
a dopiero potem dodajemy starcie.
Cofnięcie się ma sens.
-To prawda. -Jest mniej agresywne,
-ale ona idzie naprzód. -Tak.
-Tak... -Zrobisz kontratak.
-To dobry krok. -Jasne.
W musicalu śpiewasz,
kiedy zabraknie ci słów, żeby wyrazić to, co czujesz.
W tym momencie rodzi się śpiew.
Tutaj, kiedy brakuje nam słów, aby wyrazić uczucia,
zaczynamy walczyć.
To fascynujący wątek. Renslayer z początku
ma bardzo ciasne horyzonty,
a potem cały jej świat rozpada się na kawałki.
Biedna pani sędzia. Twoja agencja cię oszukała?
Chcesz pogadać, to chodź tu do mnie.
Kiedy proponowałam Nicość, wyobrażałam ją sobie
jako jałowe pustkowie, na które AOC zsyła wszystkich, żeby cierpieli.
Dziwna sprawa. Dotarłam na plan,
daleko w plenerze. Było szaro i brzydko.
Pomyślałam: „Boże, wcisnęłam im Anglię〞.
To miejsce mi ją przypominało.
Dziwna sprawa. Część obsady i ekipy jest Brytyjczykami.
Mówili: „Trochę tu jak w domu〞.
Uznałam, że Nicość musi
paradoksalnie przypominać zarośnięty ogród,
w którym znajdują się dziwne rzeczy. Statek na lądzie
i absurdalne obiekty, które zostały skasowane,
bo nie powinny były istnieć.
Świetnie się bawiliśmy,
ukrywając różne niespodzianki.
To miejsce miało być smutne
i pozbawione życia.
Jednak w tym chaosie są istoty,
które zdołały przetrwać,
a nawet wiodą w Nicości jakie takie życie,
jeśli dacie wiarę.
Przedstawię wam je, jeśli chcecie.
Kiedy otrzymałem telefon w sprawie tej roli,
bez namysłu założyłem, że będę starszym wariantem Toma.
RICHARD E. GRANT KLASYCZNY LOKI
Powiedzieli, bardzo delikatnie:
„Grasz klasycznego Lokiego〞.
Odparłem: „Tego w kostiumie z zielonej lycry, z muskułami?〞,
a oni na to: „Nie będziesz miał mięśni〞.
Załamałem się.
Jak widać, nie mam imponujących bicków,
myślałem,
że dostanę strój
z zielonej lycry ze wbudowanymi muskułami.
Niestety tak się nie stało. Dostałem całą resztę.
Rogi, pelerynkę, no i wiecie, buty.
Wiedziałem, że będzie tu ta postać.
-Inny Loki... -Stary.
Nie tylko. Wiedzieliśmy,
że tylko jeden człowiek się nadaje. Właśnie Richard.
Gdybyś odmówił, bylibyśmy w kropce.
-Nie byłoby komu... -Lista była długa...
Wcale nie.
Nawet na etapie projektowym tę postać rysowali
z twarzą Richarda. Myśleliśmy życzeniowo
-i marzenie się spełniło. -Tak.
Moje też. Twoje niekoniecznie.
-To jak sen. -Mówi tak tylko,
-bo kamery kręcą. -Marzenie się spełniło.
Dzięki Bogu, że Loki ma poczucie humoru.
I dzięki Bogu, że Marvel ma poczucie humoru.
Czuliśmy, że inspiracji możemy szukać
naprawdę wszędzie.
DEOBIA OPERAI CHEŁPLIWY LOKI
Na wielu płaszczyznach gra aktorska nie jest potrzebna,
robi to za mnie kostium.
Jest masywny, a ja mierzę dwa metry.
Buty, które mi dali,
dodają z pięć centymetrów,
to już 205 centymetrów.
Do tego wielkie naramienniki.
Zdradziłem cię. I teraz ja włożę koronę.
Moja armia, moja korona.
W komiksach podoba mi się to,
że Loki ma różne osobowości.
We wczesnych zeszytach był złoczyńcą.
Później pojawił się zupełnie odmienny Kid Loki.
Był jak jednorożec. Był prezydentem.
Myślę, że przechodzę kryzys tożsamości.
To było fajne, to było dziwne.
Stworzyliśmy kilka bandyckich wersji Lokiego.
Miały różne ksywki.
Był Wilczuś Czadsolary,
wzorowany na wodzu plemiennym, na szamanie.
Był też Ciupa Loki
i jego odmiana, Uwięziony Loki. Był Rowerowy Loki.
To kierownica od roweru.
Bardzo kreatywne.
Możecie to odtworzyć w domu, jeśli macie ochotę.
Korowód nie miał końca.
A co tu robi aligator?
Lokiego Aligatora wymyślił Michael Waldron.
Przyszedł z nim do nas na samym początku.
Na każdy głupi pomysł, który przeforsowałem,
przypada sto jeszcze głupszych, które zespół zablokował.
Nie. On pęka ze śmiechu.
Mój zespół kazał mi wysłać notatkę do działu efektów specjalnych:
„Potrzebujemy bardzo przystojnego aligatora
„o pięknych oczach〞.
Pomyślałam: „Gdzie ja pracuję?〞.
Loki Aligator był szczególną postacią,
ponieważ jego gadzia budowa ciała narzucała sposób obchodzenia się z nim,
a dotąd nie zawsze brano to pod uwagę.
Podnoszenie aligatora to niełatwa sprawa,
ponieważ jego kręgosłup wygina się tylko w określony sposób.
Współpracowaliśmy nad tym z ILM-em i oni znaleźli
jeden z najlepszych
materiałów źródłowych, jakie widziałem.
Aligatora o imieniu Wally, który jest
zwierzęciem wsparcia emocjonalnego.
Był niesamowity. Wykorzystaliśmy to.
Naszego aligatora stworzyliśmy właśnie na podstawie Wally'ego.
To nie mógł być jednak
zwykły aligator, nie mógł wyglądać zwyczajnie.
Chcieliśmy dać mu bezczelny uśmiech Lokiego
i to szelmowskie spojrzenie.
Oczywiście nasz aligator miał być tak realistyczny, jak to tylko możliwe.
Strażnikiem Nicości jest żywa burza, która pochłania materię.
Wyobraźcie sobie największą burzę, jaką widzieliście.
Gromy, pioruny, ciemne chmury.
Ta burza nazywa się Alioth.
Lubię filmy z potworami.
I zmagania z bestią,
której otrzymujemy jedynie przedsmak,
ale nie widzimy w pełnej krasie aż do finałowej konfrontacji.
Uwielbiam Szczęki,
ta metoda potęgowania grozy jest bardzo skuteczna.
Widzimy rekina przelotnie. W pełni pokazuje
się dopiero w finale na jachcie.
Inspiracją do Aliotha była przyroda.
Ona potrafi być przerażająca.
Kiedy przedstawiali ten wątek,
krzyknąłem: „Możecie zaczekać sekundę?〞.
Zacząłem szperać w Google'u,
bo pamiętałem film dokumentalny o erupcjach wulkanów
i lawinach piroklastycznych oraz przepięknym
świetle termalnym przebijającym z tych lawin.
Dostałem tę robotę
i pierwszego dnia w pracy powiedziałem:
„Musimy przysiąść nad teksturami tej postaci〞.
Stworzyliśmy naprawdę wystrzałowy pakiet,
bardzo krótką animację Aliotha
według mojej wizji.
Tu jestem! Dawaj!
Problem z Aliothem wyjaśnił już Kid Loki:
„To wściekły lew, a my jesteśmy w jego jaskini〞.
Kwintesencja postaci Aliotha jest taka, że to drapieżnik,
który chce się najeść,
a AOC wrzuca mu mnóstwo steków.
„Były to najlepsze, ale i najgorsze czasy〞.
Był to również kres czasu.
W finałowym odcinku Lokiego,
po skokach z Nowego Jorku na pustynię Gobi,
do AOC, na renesansowy jarmark, do Pompejów i Roxxcartu...
Wiecie, co mam na myśli. Po długiej, zakręconej podróży,
różnych zawirowaniach i czasoprzestrzennych perypetiach
nasi bohaterowie docierają do celu.
Do kresu podróży,
kiedy należy wysiąść z samochodu, rozprostować nogi i iść dalej,
wyrzucając z pamięci przebytą już drogę.
Ostatni rozdział opowieści to ożywcza odmiana.
Loki nie wiedzie hordy obcych do bitwy
ani nie wbija bliskiemu noża w plecy.
Zazwyczaj w produkcjach Marvela trzeci akt
jest epicką bitwą i zdumiewającym widowiskiem.
Nasz odcinek piąty, z Aliothem, jest czymś w rodzaju
tradycyjnego trzeciego aktu Marvela.
Ja wolę jednak odcinek szósty, jest wierniejszy klimatowi tego serialu.
Mamy okazję usiąść, porozmawiać, i uzyskać odpowiedzi
na część pytań, które postawiliśmy
w ciągu tych sześciu godzin.
Po bardzo długiej podróży Sylvie i Loki znajdują osobę,
która stworzyła AOC.
U kresu czasu, poza Nicością, za Aliothem, znajdują się drzwi,
a za nimi Cytadela.
Jest właściwie niezamieszkana i opuszczona,
jednak w jednym oknie pali się światło.
Tam przebywa ten, kto za to wszystko odpowiada.
Zainspirowały mnie pałacyki, takie jak te z filmów
Bulwar Zachodzącego Słońca i Szare Ogrody.
Wielkie, zdobne domy, tchnące samotnością.
Pomysłem Kasry było,
co uznałam za natchnione, żeby Cytadela była wyrzeźbiona
w planetoidzie.
Dzięki temu zyskała piękny, unikalny wygląd
na przykład żyłki złota biegnące przez czarną skałę.
Chciałam, żeby Cytadela była ogromna,
ponieważ to potęguje samotność i odizolowanie jej jedynego mieszkańca.
Podkreśla, jak daleko się posunął,
żeby chronić się przed sobą samym.
Dużą inspiracją był Czarnoksiężnik z Oz.
To postać, która rzuca cień na całą historię,
jest kołem napędowym fabuły, zmusza do znalezienia człowieka skrytego za kurtyną.
Widz powinien być zaskoczony,
kiedy w końcu zdoła za nią zajrzeć.
Obłęd.
Kiedy zaglądamy za kurtynę,
wszystko się zmienia.
To wspaniałe, że w tę rolę wcielił się
właśnie Jonathan.
Zagrał postać, która odmienia serial.
Pojawia się na ekranie na 30 minut,
ale mamy poczucie, że jest wpleciony w osnowę całej opowieści.
Wyjaśniłbym wam,
ale to by zajęło z milion lat.
JONATHAN MAJORS TEN, KTÓRY POZOSTAŁ
Ta postać czerpie z dobrze znanych motywów popkultury:
Czarnoksiężnika z Oz, Bulwaru Zachodzącego Słońca, Obywatela Kane'a, Willy'ego Wonki.
Archetypowy czarodziej. Co zwykle robi,
kiedy się znudzi? Zaczyna płatać figle.
Miałbym się ograniczać?
Przecież mogę wszystko.
Kiedy poznajemy twórcę AOC,
jest on na skraju tej przemiany.
Nie wiadomo, co zaraz zrobi.
Ta niepewność jest cudownie złowieszcza.
Myślicie, że jestem z wami?
Jestem wszędzie.
To facet, który żyje wiecznie.
Wspaniałym doświadczeniem było
dobieranie z naszą kostiumografką
elementów stroju z różnych wieków.
Pelerynka była z epoki wiktoriańskiej.
Buty z czasów Czyngis-Chana, spodnie z Mongolii i tak dalej.
Spasowaliśmy najróżniejsze elementy. To wizytówka postaci.
Beze mnie, bez AOC,
wszystko się zawali.
To czego się boisz?
Siebie.
Jonathan Majors dołączył do produkcji w ostatnim tygodniu
i stworzył coś,
o czym ludzie będą rozmawiali przez długi czas.
-No i tany, tany. -Wspaniale.
-Tany, tany. -Tak.
Jestem zachwycony. Na planie czuć było energię,
bo ekipa wiedziała,
że jesteśmy świadkami rozkwitu następnej fazy Uniwersum Marvela.
Jego wariant, ten, o którym opowiadał,
ten, którego tak się obawia...
To się widzimy.
To Kang.
Zawziął się, by wszystko zniszczyć.
Jestem bardzo ciekawy, jak Jonathan go zagra.
Ta rola otworzyła przede mną
pole ogromnych możliwości.
Kang wkrótce zacznie dawać o sobie znać, pracować na swoją niesławę.
Na wielu płaszczyznach nie będzie miał wyboru, będzie musiał być
całkowitym przeciwieństwem swojego pierwowzoru.
To właśnie skłoniło mnie do przyjęcia tej roli.
Kang istnieje w tak wielu wersjach.
No bo wiadomo: „Reinkarnacja rządzi〞.
Docierasz do celu odmieniony przez podróż.
To musiało się wydarzyć.
Potencjał multiwersum jest z definicji nieskończony.
Już pojedynczy wszechświat nas zdumiewa.
Każdy wybór prowadzi do kolejnego i jeszcze jednego.
Lubimy mówić,
że możliwości są nieskończone,
ale na pojedynczej osi czasu nie jest to prawdą.
Każde ziarenko piasku przesypujące się w klepsydrze
zmienia to, jak spadną inne ziarenka.
Jesteśmy jednocześnie panami swojego losu, jak i niewolnikami okoliczności.
Nie wiadomo, jak potoczą się wydarzenia,
dopóki to nie nastąpi.
Jak napisał Szekspir w Dwóch Panach z Werony:
„Trzeba wierzyć do końca〞.
A może to był Lenny Kravitz.
Tak czy inaczej, przyszłość Lokiego pozostaje nieustalona,
jak i ta nas wszystkich.
Skończę 40 lat, kiedy Loki pojawi się na Disney+.
Miałem 29, kiedy obsadzono mnie w tej roli.
Minęło już dziesięć, niemal 11 lat.
To była olbrzymia,
jeśli nie największa, niespodzianka w moim życiu.
Aż trudno to podsumować.
Jako młody aktor
czułem się zaszczycony, że w ogóle mogłem zjawić się na castingu do Thora.
Dziś pierwszy raz przymierzyłem ten kostium.
Leży pod stołem.
Mój najlepszy przyjaciel.
-Jasne, jasne. -Witaj.
W czasie tych przymiarek, już cztery, pięć miesięcy temu
zastanawiałem się, kiedy dostanę rogi.
To jakby ostatni element układanki,
jeśli chodzi o wcielenie się w tę postać.
Włożywszy je, poczułem się wręcz potężny.
Strasznie zmiękłeś na tej Ziemi.
Rola Lokiego
i wyjątkowa okazja zagrania w filmie
byłyby pamiętnym przeżyciem nawet,
gdyby nie było dalszego ciągu.
Jako Loki grałem złoczyńcę i antybohatera.
A dzięki tej produkcji miałem okazję
przekroczyć pewne granice i zmienić swój wizerunek.
Czemu widzimy to inaczej?
Bo ty nie umiesz ufać,
a mnie ufać nie wolno.
Chcę, żeby fani poczuli tę energię
i z niecierpliwością czekali na to, co zrobimy w przyszłości.
Dotarliśmy do kresu zdjęć.
Mam nadzieję, że stworzyliśmy coś, co ludzie uznają za wyjątkowe.
Powtórzmy to, kiedy przestanę płakać.
Jestem wdzięczny, że wziąłem udział w produkcji,
która być może odmieni oblicze uniwersum Marvela.
Ludzie nie wiedzą,
że Owen rozwalił KUM-ę.
Wiesz, o czym mówię?
Jaką znowu kumę?
-Kinowe Uniwersum Marvela. -Jasne.
Filmy, których treści są splecione.
Wszystkie wątki są powiązane, odnoszą się do pozostałych.
Mobius rozwalił to w drobny mak.
Szczera prawda.
Napisy: Tomasz Kutner