Kilka miesięcy temu miliardy ludzi wróciły po pięciu latach nieistnienia.
Potrzeba nam nowych bohaterów.
Takich, którzy sprostają nowym wyzwaniom.
Symbole są niczym, jeżeli zabraknie ludzi, którzy nadają im znaczenie.
A ta tarcza... Nie wiem, czy istniał kiedyś wspanialszy symbol.
Ale to zasługa człowieka, który za nim stał.
A teraz odszedł.
Dlatego składamy hołd jego dziedzictwu, ale także patrzymy w przyszłość
ku walkom, które nas czekają.
Kiedy ogłoszono start platformy Disney+, zrozumieliśmy,
że mamy okazję spleść w jedno nasze kinowe
i telewizyjne uniwersum.
Jeśli sprostamy wyzwaniu, stworzymy coś wyjątkowego.
Będziemy mogli rozwijać postacie
w sposób, na jaki brakuje czasu w produkcjach kinowych,
a potem wysłać je na powrót do świata filmów.
Wreszcie wszystko się ze sobą łączy.
ZA KULISAMI SERIALU FALCON I ZIMOWY ŻOŁNIERZ
Od początku czuliśmy,
że Falcon i Zimowy Żołnierz to idealna historia
do opowiedzenia w tym nowym formacie.
Proszę, proszę. Skradasz się jak kot.
Krótki pobycik w Wakandzie i jesteś Białą Panterą.
Konkretnie to Białym Wilkiem.
Te postacie gościły na ekranie tylko przelotnie,
a jednak widzowie je pokochali.
Co to ma być?
Dziś każdy zna jakiś trik.
Choć miały mało czasu na interakcję,
stworzyły interesującą dynamikę, jak z filmów o gliniarzach.
Postanowiliśmy na tym budować.
Odsuniesz fotel?
Nie.
Od początku planowaliśmy mocno stąpać po ziemi.
Koniec Gry był starciem tytanów,
kosmiczną i nieziemską w swojej skali batalią.
My postawiliśmy sobie za cel pokazać te wydarzenia
przez pryzmat postaci, z którymi łatwiej jest się utożsamić.
Bohaterowie dysponują nadludzkimi zdolnościami,
ale żyją w bardzo rzeczywistym świecie.
W tym momencie postanawiasz odpuścić.
Powinniśmy to wyraźnie czuć.
Ty musisz przekazać,
że myślisz: „Przekonałem ją”.
Odprężasz się. A potem bum!
Przywalasz mu z zaskoczenia.
Kari jest wspaniała.
Kiedy obejrzycie serial,
zobaczycie emocjonalną głębię naszych postaci.
To bardziej dramat niż inny gatunek.
Za sprawą Kari nasz wizerunek ostrych „macho” został złagodzony
i zyskał głębszy wymiar, ale jak na serial
o twardzielach przystało, są walki, wybuchy i cała reszta.
-I to ma być twardziel? -Słucham?
Każdy z bohaterów ma inną konstrukcję psychiczną.
Dla mnie, i chyba dla wszystkich,
bardzo ważne było zbadanie, co znaczy być bohaterem we współczesnym świecie.
W przeszłości,
w kinowym uniwersum Marvela, bohater był tożsamy z żołnierzem, wojownikiem.
Nowy bohater jest inny.
Jest kimś w rodzaju ratownika.
Wprowadziliśmy to w historię obu postaci.
Walker! Pomóż!
Pokazała nas jako dwóch zwykłych facetów
próbujących odnaleźć swoją drogę.
SEBASTIAN STAN BUCKY BARNES / ZIMOWY ŻOŁNIERZ
Jedną z ważnych zmian według mnie było wprowadzenie ujęć,
które pokazują wewnętrzny dialog bohatera.
To wydało mi się fascynujące.
A teraz, kiedy nie musisz walczyć, czego właściwie pragniesz?
Spokoju.
Pieprzysz.
Kiedy wchodzimy na piętro w budynku Marvela,
z miejsca mamy wrażenie,
że uczestniczymy w czymś wielkim.
Kevin i reszta zespołu wyznają zasadę: „To nie może być telewizja”.
Mamy robić duże kino,
ale podzielone na odcinki.
Idealnie nadaję się do tego projektu.
„Opowieść dzielimy na dwa sposoby”.
Pionowo, czyli na kolejne odcinki,
i poziomo.
Podział poziomy pozwala się lepiej przyjrzeć postaciom i ich relacjom.
Trzymaliśmy się tego w każdej odsłonie i z coraz lepszym efektem.
Miłego lotu, Buck.
Nie, nie, tak to do mnie nie mów.
-A bo co? Steve tak do ciebie mówił. -Steve znał mnie dłużej. I miał plan.
Kiedy rozmawialiśmy o zarysie serialu,
Malcolm Spellman powiedział, że w Końcu Gry
najbardziej poruszyła go kwestia Sama:
„Czuję, jakby tarcza należała do kogoś innego” i idea spuścizny.
I jakie to uczucie?
Jakby należała do innego.
Ale tak nie jest.
Ta kwestia stała się początkiem całego wątku Sama.
Było dla nas oczywiste, że skoro mamy sześć godzin na opowiedzenie historii,
to i symbol, jakim jest tarcza, i Sam jako bohater
zasługują na wnikliwą analizę.
Tylko wtedy postać Sama będzie się mogła w naturalny sposób rozwinąć.
Byłoby nie w porządku wobec fanów i społecznie niewiarygodne,
gdyby czarny mężczyzna
po prostu przyjął ten symbol
bez wątpliwości czy wahania.
To brzemię było kluczowe, żeby zrozumieć konflikt wewnętrzny Sama.
Sam Wilson jest czarny.
Nie potrafi bez namysłu przyjąć i nosić
symbolu Stanów Zjednoczonych.
Chcieliśmy się zastanowić, co dziś znaczy
być czarnym w Ameryce.
I jak ideę spuścizny
rozumieją zarówno Sam, jak i Bucky.
Być może z perspektywy twojej albo Steve'a trudno pojąć moją decyzję,
ale zrozum wreszcie, że zrobiłem to, co uważałem za słuszne.
Kapitan Ameryka
to postać jednoznaczna.
Czarni Amerykanie tacy nie są.
Ich świat jest nie dość, że inny, to jeszcze niespójny.
Jeśli chcemy odnosić sukcesy, nie możemy być
tacy sami w każdych okolicznościach. W pewnym sensie musimy mieć
różne oblicza i ciężko jest z tym żyć.
Ktoś taki jak Sam musiał
zadać sobie pytanie, czy chce tak funkcjonować.
-O rany, Czarny Falcon! Siemano. -Po prostu Falcon.
Rok 2020 i koronawirus dobitnie pokazały wszystkim,
jak trudno jest być czarnym w Ameryce.
Dla czarnych nie było to żadne nowe odkrycie czy doświadczenie.
-Czy on pana zaczepiał? -Nie, jakie znowu „zaczepiał”?
Wiecie, kto to jest?
Oni są z Avengersów.
Bardzo przepraszam, panie Wilson.
Nie rozpoznałem pana bez tych gogli.
Sam przejmuje tarczę.
To metafora obecnej sytuacji w Ameryce.
Metafora, która rodzi wiele pytań.
Jak czarny ma reprezentować kraj, który nie reprezentuje jego?
Wiedzieliśmy, że Sama czekają
szczególnie bolesne rozterki,
ponieważ jest czarnym superbohaterem.
Anthony pochodzi z Luizjany.
Pokazaliśmy to, żeby jego problemy stały się dla widzów osobiste.
Potem pokazaliśmy, jak zmieniała się ta postać
i jak wygląda jej życie.
Mówiłam wyraźnie, że to nie pompa
stanowi problem, a ty nadal swoje.
Na naszą obronę: byłem pewien, że skończymy, zanim się obudzisz.
Ja ci nie mówię, jak masz robić te swoje beczki i inne korkociągi,
więc ty mi się nie mieszaj w sprawy,
których nie kumasz.
Adepero zagrała moją siostrę w niesamowity sposób.
Jest w niej prawda i hart ducha. Na tle jej zmagań mogliśmy pokazać,
jak Sam Wilson żył od czasu Zimowego Żołnierza aż do teraz.
-Mówiłeś, że jesteś pilotem. -Nie użyłem słowa „pilot”.
Widz dowiaduje się, skąd ten bohater się wziął i jak stał się tym, kim jest.
Zagłębienie się w tę postać było dla mnie fascynujące.
Ale jaki byłby sens tego bólu i wszystkich wyrzeczeń,
gdybym miał się teraz wycofać z walki?
Sam próbuje ułożyć sobie przyszłość.
Bucky chce rozliczyć się z przeszłością.
W przypadku Bucky'ego nie chcieliśmy
pominąć dziesięciu lat
kinowych opowieści. Bardzo nam zależało,
żeby pozwolić Bucky'emu przetrawić te dziesięć lat wydarzeń w sposób,
na który nie miał czasu w dwugodzinnych
produkcjach kinowych.
Już kręcąc pierwszego
Kapitana Amerykę, kombinowaliśmy,
co możemy dać w sequelu.
Jednak chcieliśmy zrobić świetny film,
nie wiedząc, jak to się potoczy.
Sierżancie Barnes, zostaniesz nową pięścią HYDRY.
Rozmawialiśmy, jak mogą się potoczyć losy Bucky'ego,
jak możemy dalej poprowadzić tę postać.
Sebastian zagrał Zimowego Żołnierza
w sposób, który przerósł nasze oczekiwania.
Kto by zmarnował taki potencjał?
-Co ja zrobiłem? -Sporo.
Boże. Wiedziałem, że tak będzie.
Wciąż mam w sobie wszystko, co wsadziła HYDRA.
Relacje Bucky'ego i Steve'a były trudne
i dramatyczne.
Ze wszystkich postaci uniwersum, tylko Steve Rogers
wierzył w Bucky'ego,
a teraz Steve'a już nie ma.
Bucky nie ma w nikim oparcia. Sam musi znaleźć cel w życiu.
Ta tarcza jest dla mnie jak pamiątka rodzinna,
więc kiedy ją oddałeś,
poczułem, jakby nic mi nie zostało.
Dla mnie wyzwaniem było znalezienie
równowagi między przedstawieniem postaci
w nowy sposób i jednoczesnym nawiązaniem do jej długiej historii.
Kiedy gram w filmach Marvela,
zastanawiam się:
„A co, jeśli widz obejrzy po kolei
„Pierwsze Starcie, Zimowego Żołnierza,
„Wojnę Bohaterów i tak dalej?”
„Czy moja postać wyda mu się spójna,
„czy dostrzeże, jak ewoluowała,
„ale uzna, że pozostała sobą?”
Już nie jestem Zimowym Żołnierzem.
Jestem James Barnes,
a ty jesteś częścią mojego zadośćuczynienia.
Jak ta postać funkcjonuje w dzisiejszym świecie?
Jak wygląda jej życie na Brooklynie?
Czy ma nowych znajomych? Czy rozmawia w kawiarniach?
Czy randkuje? Czy myśli o jakimś innym zajęciu?
Człowiek potrzebuje znajomych.
Od tygodnia nie zadzwoniłeś do nikogo oprócz mnie.
Strasznie to smutne.
Bucky ma taką kwestię w serialu. Mówi swojej terapeutce...
Miałem chwilkę
wytchnienia w Wakandzie.
Ale tak poza tym przez 90 lat żyłem tylko od walki do walki.
W tym serialu po raz pierwszy może sobie wszystko poukładać,
przekonać się, czy bycie zabójcą ma we krwi
i czy stać go, żeby zostać bohaterem.
Czy w ogóle się do tego nadaje?
Ta postać zawsze będzie miała mroczniejszą stronę, uwielbiam to.
Dzięki temu jest interesująca i złożona.
Jak to w życiu, takie wymiary osobowości nie znikają.
On po prostu uczy się
lepiej nad tym wszystkim panować.
Bucky próbuje się pogodzić z tym, co zrobił
i czego nie cofnie.
A Sam Wilson okazuje się bardzo pomocny w ustaleniu,
kim jest Bucky Barnes, skoro Zimowy Żołnierz przestał istnieć.
Powiedzieć ci prosto z mostu?
Jeśli chcesz się z tego wygrzebać,
musisz się postarać.
Bardziej.
Naprawiam krzywdy.
A ja myślę, że próbujesz je pomścić.
„O mnie się nie martw. Rób swoje i tyle”.
To nie moje słowa, to scenariusz.
Wspaniale się ogląda, jak Zimowy Żołnierz
i Falcon powoli i niechętnie stają się drużyną, która ma ocalić świat.
Hej, John!
Jak wypadliśmy tym razem?
Naprawdę chciałem to zrobić właśnie tak.
Wszystko zepsułeś.
Z jednej strony to świetna zabawa,
z drugiej naprawdę potężne emocje.
Słowa na papierze to jedno,
ale Sebastian i Anthony
tchnęli w ten scenariusz
życie w stopniu, jakiego sobie
nawet nie wyobrażaliśmy.
Codziennie jakaś scena rozwijała się
w całkiem nieprzewidziany sposób, zawsze z korzyścią dla serialu.
Ujęcie jak z Bad Boys II.
Bohaterów jest dwóch.
Mówię o tych głównych.
Seriale o dwóch bohaterach mają wyjątkowego ducha i energię.
Było sporo takich filmów:
Defiant Ones, 48 godzin.
Z tej strony komedie,
pośrodku 48 godzin, Zabójcza Broń,
a z drugiej Godziny Szczytu, Prawdziwa Jazda i tak dalej.
Chcieliśmy być w pobliżu Zabójczej Broni.
Przechodzimy do patrzenia w duszę.
To jest fajne.
Specjalnie pod niego?
-Jestem gotów. -Obróćcie się do siebie.
Będziesz zachwycony.
Uwielbiam pracować z Anthonym.
Są dni, kiedy jestem pewien, że mnie udusi.
Nie dosłownie, mówię o jego obecności scenicznej.
Musimy zdążyć, zanim stracimy światło.
W porządku, upewniałem się tylko...
Określamy miejsce akcji. To jego debiut filmowy.
Raz się żyje!
Są świetni, nakręcają się nawzajem i razem
odkrywają nowe możliwości.
-Koniecznie to nagraj. -Cisza!
Do tego Daniel Brühl. Dobry Boże.
Cała ta trójka bywała tak komiczna,
że musiałam wołać ich do siebie i przypominać:
„Wystarczy. Więcej powagi, panowie”.
W pokoju scenarzystów Falcona
wisiały plakaty z Zemo z Wojny Bohaterów.
To nas zainspirowało.
Postanowiliśmy wprowadzić
tę kultową postać do serialu.
Zemo jest skomplikowaną
i ciekawą postacią,
bo choć to złoczyńca, w gruncie rzeczy ma rację.
Jestem tu, bo coś obiecałem.
Straciłeś kogoś?
Straciłem wszystkich.
Walczył, żeby pomścić ludzi, których kochał.
Motywowała go miłość,
chociaż objawiała się ona w przerażający sposób.
Bardzo ważne było utrzymanie wielowarstwowej złożoności tej postaci.
Dwa dni szukałem ich ciał.
Mój ojciec
wciąż trzymał moją żonę i syna w ramionach.
A Avengersi?
Wrócili do domu.
Tak czy inaczej, próbowalibyśmy
włączyć Zemo w ten serial.
Tworząc fabułę, odkryliśmy,
że może on się zjawić w naturalny sposób.
Zakładasz, że to HYDRA maczała w tym palce.
I dlatego przyszedłeś do mnie. Czyli nie masz innego wyboru.
No to szczęściarz z ciebie. Wiem, od czego zacząć.
Bardzo się ucieszyłem, kiedy zadzwonili, żebym wrócił.
Przeczytałem scenariusze. Przewidzieli dla Zemo długie, treściwe sceny.
Był charyzmatyczną i kluczową postacią Wojny Bohaterów.
Już wtedy pomyślałem,
że chciałbym dowiedzieć się o nim więcej,
lepiej zbadać tę postać.
Uwielbiałem bawić się tą rolą,
ale pożegnanie z nią było słodko-gorzkie.
Pomyślałem, że skończyłem już grać tego faceta,
ale ani razu nie włożyłem jego maski.
Daniel mnie zachwycił.
Pokazał nam całkiem nowe oblicze Zemo, jakiego nikt
się nie spodziewał.
Jesteś jakimś bogaczem czy coś?
Jestem baronem.
Piastowaliśmy najwyższe stanowiska.
Dzięki niemu ta postać stała się dynamiczna, zabawna, inna.
Zemo pokazuje fascynujące, bardzo ludzkie oblicze.
John Walker był dość oczywistym wyborem do tego serialu,
nie tylko z uwagi na jego dobrze ugruntowaną pozycję
w komiksach. Świetnie ilustruje też kontrowersje
związane z tarczą.
To typ człowieka, który szczerze pragnie czynić dobro, ale to nie wystarczy,
żeby być Kapitanem.
Steve jakoś nie został mordercą.
Tu mnie masz.
Ale jak wiemy, Steve Rogers był tylko jeden.
Wyatt to ciekawy wybór. Do tej pory grał
palącego skręty luzaka o długich włosach i brodzie.
Jednak jest w nim energia
i jakaś „skaza”,
której nie mają ani Sam, ani Bucky.
Chcieliśmy,
żeby John Walker odróżniał się od tych dwóch.
Żeby był zły, że musi udowadniać,
że jest godny miana „Kapitan Ameryka”.
To, że ci dali nosić tarczę, nie znaczy, że jesteś Kapitanem Ameryką.
Zapracowałem na nią.
Ciągnie mnie do postaci, które muszą podejmować trudne decyzje,
które będąc sobą,
jednocześnie próbują być kimś innym.
Ty, kolego, masz trzy Medale Honoru.
Ty... zawsze podejmujesz właściwą decyzję w ogniu walki.
Tak.
Trzy kawałki blachy, żebym nie zapomniał najgorszego dnia w moim życiu.
Nie miałem pojęcia, jaką postać zagram.
Cieszyłem się po prostu, że to Marvel.
Nie miałem pojęcia, że to będzie naprawdę ważna rola.
Powiedzieli: „Jesteś Lemar Hoskins”.
A ja: „O kurka, ja go znam”.
Mam komiksy o nim.
Mam zeszyty, w których się pojawia.
Ten znany,
w którym jest na okładce z Kapitanem Ameryką.
Strasznie się napaliłem.
„O rany” pomyślałem. „Będę miał kombinezon. Zróbcie mi kombinezon”.
Kostium sprawia, że przybieramy postawę superbohatera.
Bez kostiumu człowiek czułby się dziwnie.
Dobra rada,
nie wchodźcie mi w drogę.
Strój Johna Walkera ma wiele wspólnego
z poprzednimi kostiumami Kapitana Ameryki.
MICHAEL CROW KOSTIUMOGRAF
Chciałem zachować pewną ciągłość stylu.
Użyliśmy wielu tych samych tłoczeń,
materiałów i kolorów, co poprzednio.
Odrobinę zmieniliśmy czerwień.
Stała się jaśniejsza
i bardziej patriotyczna niż poprzednio.
Ten strój bardzo, ale to bardzo pomógł mi wczuć się w tę postać.
Bez jego „pomocy” nie umiałbym
znaleźć w sobie aż takiej arogancji.
Uważam, że tworząc filmową rzeczywistość,
trzeba jak najszybciej doprecyzować postacie.
Fakt, że są żołnierzami, dla obu bohaterów stanowi
poważną komplikację. Trudno trzymać się rozkazów, a zarazem
postępować zgodnie z sumieniem.
Zabiłem go, bo musiałem!
On zabił Lemara!
Lemar jest jego głosem rozsądku
i nagle znika.
John chce pomścić śmierć najlepszego przyjaciela.
Potem do głosu dochodzi brak pewności siebie.
Chciał reprezentować tarczę najlepiej, jak się da,
i, co ciekawe,
w swojej ocenie tak uczynił. Zrobił to, czego go uczyli.
Te buty nie są stworzone do chodzenia.
Zwykle sięgamy po komiksy i szukamy postaci,
które pasują do tego, co próbujemy pokazać w serialu,
i zmieniamy je na własną modłę.
Valentina Allegra de Fontaine.
W zasadzie to contessa Valentina Allegra de Fontaine.
Wiem, trudno spamiętać, ale nie lubię się powtarzać,
więc mów mi Val.
Potrzebowaliśmy, żeby w świecie Johna pojawiła się postać
w stylu Nicka Fury'ego, tylko bardziej szemrana.
Po pierwsze, jej imię.
Contessa Valentina Allegra De Fontaine brzmi...
Jeśli mam być szczera, przekonali mnie do tej roli samym imieniem.
Podjąłeś właściwą decyzję, biorąc serum.
Tak, no jasne, że wiem. I wyobraź sobie,
że dzięki temu stałeś się bardzo cenny dla pewnych ludzi.
Jeszcze się okaże, czy jest dobrą, czy złą postacią.
Myślę, że żyje w szarej strefie.
Sama bym tego lepiej nie wymyśliła.
A może wymyśliłam? Zgrywam się. Czy nie?
Podoba mi się idea kobiety-geniusza zła.
Najwyższa pora.
Ona jest trzy kroki przed wszystkimi. Fenomenalnie się to gra.
Niedługo zrobi się bardzo dziwnie.
A jak już to nastąpi... nie będzie nam potrzebny Kapitan Ameryka.
Nie.
A wiesz, kto będzie?
Amerykański agent.
Jak byś chciał zakończyć tę rozmowę, Sam?
Tak...
Mam odłożyć tarczę?
Wyrównać szanse?
Jesteśmy w apartamencie Zemo.
Zbudowaliśmy go dla niego i oczywiście na potrzeby
dużej sceny walki, do której dojdzie, kiedy zjawią się tu Dora Milaje.
Są ambitni i dużo trenowali.
Zrobią, ile zdołają, nauczą się, ile mogą,
i zagrają najlepiej, jak potrafią.
Tego chcą fani – swoich ukochanych bohaterów i tony akcji.
Uderzasz w tę stronę. Kręcisz włócznią i pchasz na mój znak.
I trzy, dwa, jeden, pchnięcie.
To walka wręcz, ale one mają włócznie.
W choreografii tych walk nie da się niczego udawać.
To w końcu włócznie, rozumiecie?
Współpraca z aktorami, którzy grają
marvelowskich bohaterów, jest prosta.
Oni już wiedzą, co potrafią ich postacie.
O Boże.
Praca na planie jest
łatwiejsza i wydajniejsza
od pracy na scenie. Lepiej nad tym panujemy.
To jest najważniejsze,
kiedy się kręci wielkie sceny akcji.
Trzy Dora i wszyscy nasi chłopacy.
Pokój pełen był postaci.
Wszyscy tłuką się z wszystkimi.
Świetna zabawa.
Niech cię Bast przeklnie.
Moim zdaniem włączenie Wakandianek
było oczywiste.
Florence Kasumba to wulkan energii.
Ilekroć gram Ayo, czuję się, jakbym otrzymała prezent.
Nie ma znaczenia, gdzie musiałabym pracować.
Zawsze się cieszę.
Zwykle, kiedy dzwoni telefon,
nie znam nawet fabuły.
Wiem, że zagram tę postać,
ale nie mam pojęcia, co się wydarzy.
Tak jak widzowie, jestem podekscytowana, bo nic nie wiem.
Czeka mnie czytanie i treningi.
Przywykłam do tego, że gdy dzwoni telefon,
jestem gotowa do pracy,
bo trenuję cały rok.
Jestem też w kontakcie z kobietami, które grają Dora Milaje.
Wymieniamy się, pracujemy przy innych projektach,
ale koniec końców, kiedy tylko wkładamy te kostiumy, zbroje,
stajemy się tymi postaciami.
Jesteśmy w swoim żywiole.
Byłem ciekaw, kiedy się wreszcie pojawisz.
Przyszłam po Zemo.
Wszyscy uważaliśmy, a w szczególności Kari,
że aktorzy powinni mieć okazję zapoznać się z planem.
Zwiedzić go przed rozpoczęciem zdjęć.
Planowaliśmy nakręcić część zdjęć w Portoryko,
nadać serialowi większy rozmach, bo bazę mieliśmy w Atlancie.
Niestety, w Portoryko doszło do silnego
trzęsienia ziemi, które znacznie uszkodziło infrastrukturę.
Mimo to nadal chcieliśmy się tam udać.
Zbadaliśmy tamtejszą aktywność sejsmiczną.
Mieliśmy pewność, że możemy szybko dostarczyć i zabrać ekipę,
Po rozmowie z ekspertami nawet ja czułem się na tyle pewnie,
że powiedziałem: „Jasne, jedziemy”.
Dla mnie to bardzo ważne.
Byłbym nie w porządku, gdybym bał się lecieć,
a wysłał tam innych.
Przygotowaliśmy ekipę do podróży
pomimo pierwszego trzęsienia
i w przeddzień wylotu doszło do drugiego.
Doszło do tego, że ani Disney, ani my
nie mieliśmy ochoty wysyłać tam kogokolwiek
i postanowiliśmy ściągnąć ekipę, która już tam była.
Sprowadziliśmy wszystkich z powrotem,
a potem zaczęliśmy się zastanawiać:
„Dokąd w takim razie możemy polecieć?”
Następna miała być Praga.
Postanowiliśmy zmienić kolejność
i zamiast do Portoryko, polecieć do Pragi.
Dotarliśmy do Pragi.
Udało się, mimo wielkich trudności.
Zdjęcia szły świetnie,
lokalizacje i gra aktorska były wspaniałe.
Tydzień po przylocie do Pragi
wybuchła pandemia,
a raczej się nasiliła.
Musieliśmy przerwać pracę.
Jeśli mam być szczery, najbardziej baliśmy się wtedy, że tam utkniemy.
Zadzwoniliśmy do kierowniczki produkcji o 2.00 jej czasu
i powiedzieliśmy: „Pakujemy was do samolotów”.
„Pierwszy startuje o 5.00”.
Trzeba było obdzwonić członków ekipy,
obudzić ich i kazać się pakować.
I załatwić transport na lotnisko.
Wszyscy odlecieli między 5.00 a 9.00.
To była setka osób z samych Stanów. Wszyscy wrócili do domu.
Przerwanie prac z powodu koronawirusa było sporym wyzwaniem dla produkcji.
To była właściwa decyzja.
Zyskaliśmy więcej czasu na przemyślenie,
jak ulepszyć serial,
ale nigdy wcześniej nie mierzyliśmy się z taką przeszkodą.
Dobrze świadczy o naszych filmowcach, że wytrwali
i chcieli kontynuować pracę.
Bardzo się zaangażowali.
Koronawirus był i jest
dużym zagrożeniem. Musieliśmy wymyślić,
jak wyprodukować ten serial bezpiecznie,
jak bezpiecznie podróżować za granicę.
Warto było podjąć się wyzwania.
Dzięki temu serial ma dla nas jeszcze większą wartość.
To dodało nam energii,
zbliżyło nas.
Ekipa jest duża, same silne osobowości.
Kiedy zmierzyliśmy się z tak wyjątkowymi okolicznościami,
połączyły nas niecodzienne więzy.
Przez następne osiem miesięcy
tworzyliśmy z Disneyem grupę zadaniową,
która wymyśli, jak wznowić produkcję.
Musieliśmy wrócić do Pragi.
Przecież tam nie skończyliśmy.
Trzeba było przekonać czeski rząd,
żeby wpuścił amerykańskich filmowców do Pragi.
W Pradze nie było wtedy tylu zachorowań,
co w Stanach. Lokalizacji
szukaliśmy wirtualnie.
Ludzie nie mogli latać w tę i we w tę.
W końcu jednak filmowcom
udało się wznowić produkcję.
Scenarzystom też nie było łatwo.
Scenariusz piszą z myślą o konkretnym miejscu,
ono dyktuje pewne rozwiązania.
Scenarzyści nagimnastykowali się,
by przenieść akcję z Portoryko do Pragi.
Reżyserka Kari Skogland też musiała
poznać nowe miejsce i wymyślić,
jak dopasować nowe ujęcia do tych nakręconych w Atlancie,
które miały współgrać z planowanymi scenami z Portoryko.
Dużo myśleliśmy nad tym,
jak dopasować naszą produkcję
do nowych realiów.
Brawa dla ekipy, że dała radę.
Naprawdę chcemy żyć w świecie pełnym takich ludzi jak Red Skull?
Dlatego lecimy na Madripoor.
Co jest z tym Madripoorem? Rozmawiacie o nim jak o jakiejś Wyspie Czaszki.
To Madripoor.
Niebezpieczne, szemrane, pełne bezprawia miejsce,
gdzie Zemo zorganizował spotkanie z Selby,
która, miejmy nadzieję, przekaże
cenne informacje o serum superżołnierza.
I to jest Zemo, jakiego pamiętam.
W sumie dobrze, że postanowiłam nie zabić cię od razu.
Musieliśmy tu przyjechać,
ale nie zostaliśmy powitani z otwartymi ramionami.
Imponujące jest to, że...
Widzicie? Madripoor w całej okazałości.
Górne Miasto jest tam.
Nawet niezłe miejsce, polecam. Ale my jedziemy do Dolnego.
Niech zgadnę. W Górnym nie mamy kumpli?
Ray Chan, nasz scenograf, jest niesamowity.
Miesiącami głowiliśmy się, jak ma wyglądać Madripoor.
Aż raz wjechaliśmy w tłoczną, wąską uliczkę, spojrzeliśmy na siebie
i oboje wiedzieliśmy. „Co myślisz?” zapytałam.
On na to: „Jestem na tak”.
A ja: „Wielkie nieba”.
Zaczęliśmy poznawać to miejsce.
I tak Ray stworzył Madripoor
w siatce bocznych uliczek w małym mieście niedaleko Atlanty.
Wypełnimy te uliczki.
Muszą być niebezpieczne.
RAYMOND CHAN SCENOGRAF
Ma królować bezprawie, tu prawa nie ma.
Kiedy weszliśmy na tę pustą uliczkę, a jest całkiem pusta,
stoi tu tylko pół tuzina budynków
z czerwonej cegły,
wydała mi się ciasna
i klaustrofobiczna. „Co mam z tym zrobić?”
Po miesiącach poszukiwań
znaleźliśmy boczną uliczkę w Hanoi w Wietnamie,
gdzie dosłownie pół metra od tylnych drzwi
budynków mieszkalnych
biegły tory kolejowe.
Uznałem, że świetnie byłoby to przenieść na „naszą” ulicę.
W czasie moich podróży znalazłem też obłędny most w Mozambiku,
zwany Mbuluzi,
w mocno industrialnym stylu.
Połączyłem akcent z Mozambiku z akcentem wietnamskim.
No to jesteśmy.
Gotowy na rozkazy,
Zimowy Żołnierzu?
To bar Mosiężna Małpa.
Otwarty bar, pod gołym niebem. Widać gwiazdy.
Elementy świetlne są tak dobrane,
że nie oświetlają baru,
ale tworzą fajny,
geometryczny wzór na suficie.
Z waszej lewej: obłędna wystawa małpich czaszek.
Dyrektorka artystyczna,
Jennifer, przeczesała Internet. Nabyliśmy trzy takie czaszki,
zdaje się.
Wysłaliśmy je do naszego warsztatu,
gdzie odlali z nich 115 albo 120 czaszek.
To hołd oddany Mosiężnej Małpie.
Ciebie się nie spodziewałem, Uśmiechnięty Tygrysie.
Zmieniły mu się plany.
Sam jest skromnym, zwyczajnym facetem.
Ubiera się bardzo konserwatywnie.
I nie cierpi się wyróżniać.
Tym razem jednak musieliśmy zaszaleć
z afrykańskim garniturem.
Anthony nie miał żadnych oporów.
Cięcie.
Mam flow. Kręcimy to jeszcze raz.
Z Sebastianem pracuje się wspaniale. Wczuwa się w postać,
zawsze pyta, dlaczego ubieramy go tak, a nie inaczej.
Ponieważ Bucky dopiero niedawno wrócił do współczesnego świata,
ubrałem go najbardziej klasycznie i w stylu vintage, jak mogłem.
Wizualnie to bardzo ciekawe ujęcie.
Trzech facetów tak odmiennie ubranych.
Z tym będzie trzeba coś zrobić. Wyglądam jak alfons.
Fajnie było zagrać parę scen w moim pełnym stroju, wiecie,
z niesamowitym płaszczem.
Projektując go,
świetnie się bawiliśmy. Wzorem były rosyjskie i polskie płaszcze wojskowe
z czasu drugiej wojny światowej,
a potem postaraliśmy się, żeby wyglądał odrobinę bardziej komiksowo.
Wczoraj miałem dzień wolny. Pojechałem szukać
komiksów z Zemo na okładce.
I nawet kilka znalazłem.
Wspaniale jest w końcu wyglądać jak on w komiksach.
Witajcie, kochani. Podoba wam się mój styl?
Wy też możecie tak wyglądać. Stylovia.
Mamy rzeczy eleganckie, ale i codzienne.
Pidżamy, swetry, koszulki, skarpety, buty, wszystko.
Zapraszam, odwiedźcie nas w Sokovii. Stylovia czeka.
Cięcie.
Stworzyliśmy naszym postaciom cudowną kryjówkę.
No, jak pięknie się składa.
Rzuć to, Zemo.
Sharon?
Po serii perypetii z T.A.R.C.Z.Ą.
Sharon znalazła sobie miejsce, gdzie w końcu może żyć w spokoju.
Ukradłam skrzydła tego typa, żeby ocalić tego typa przed tym typem.
Nie mam kumpli Avengersów,
więc ukrywam się na Madripoorze.
Powrót Sharon Carter rozważaliśmy już
w 3. i 4. części Avengers.
Było tam jednak tyle postaci, że brakowałoby
dla niej miejsca, zwłaszcza po tym,
co ją spotkało w Wojnie Bohaterów.
Co ciekawe, przerwanie jej romansu ze Steve'em Rogersem
pozwoliło nam pokazać jej drugie oblicze.
Teraz nie musi już być na wskroś dobra. Mamy okazję zbadać,
co ją spotkało w wyniku Wojny Bohaterów i jakich
moralnie ambiwalentnych wyborów
musiała dokonać, aby przetrwać.
Uznałam, że jak już mam być paserką,
to taką z prawdziwego zdarzenia.
Wiesz, ile teraz płacą za byle Moneta?
Jest trochę twardsza,
bardziej rozczochrana.
To całkiem inna Sharon niż ta, którą znamy z filmów.
Zachwyciłam się tą rolą.
Miałam okazję stoczyć wiele walk.
Bardzo lubię wyzwania fizyczne.
Byłam tancerką, więc treningi były świetną zabawą.
Wyczuj ten kąt. Dobrze.
-Brawo. -Udało ci się.
Mamy w tym wątku ciekawy kontrast. Z jednej Sharon Carter,
postać z gruntu dobra i pozytywna,
z drugiej tajemniczy Diler Mocy,
szara eminencja Madripooru,
tego nowego zakątka uniwersum Marvela.
Tajemnica tożsamości Dilera Mocy
zostanie ujawniona w odcinku szóstym.
Rzuć broń, Karli.
Byłem pewien,
że wątek Dilera Mocy nie wypali.
Najpierw szyliśmy to zbyt grubymi nićmi
i wszyscy widzieli, co się święci.
Potem aluzje były zbyt delikatne.
Jednak im dłużej nad tym pracowaliśmy,
tym było lepiej.
Pracujcie znów dla mnie.
Razem możemy coś zmienić.
Zależy ci tylko na naszej sile.
Bez superżołnierzy jaką moc ma Diler Mocy?
Większą niż ty.
Potrzebowaliśmy w serialu antagonisty, kogoś, kto przeciwstawi się
ideologii symboli.
Flag Smasher z komiksów, Karl Morgenthau,
różni się znacznie wyglądem oraz swoją historią
od Karli Morgenthau z serialu,
jednak idea jest ta sama.
Stajesz się chodzącą legendą.
Ludzie nie gadają o niczym innym, tylko o was
i o waszej walce.
W tym serialu nic by nie działało bez Erin Kellyman.
Szukaliśmy kogoś o niewinnym wyglądzie.
Ta postać musiała być całkowitym zaskoczeniem.
Wszystko dobrze?
To musiał być ktoś, kogo natychmiast polubimy,
w czyich oczach zobaczymy determinację
i hart ducha, kto ma na twarzy wypisane
swoje przeżycia.
Ta wojna nie jest konieczna.
Sami ją zaczęli, jak wywalili nas z naszych nowych domów na bruk.
Miliony ludzi na całym świecie mnie potrzebują.
Nie wiem jak miliony, ale ja cię rozumiem.
Bohater i złoczyńca nie mogą prowadzić rozmowy
w jednym pomieszczeniu i wypaść przekonująco,
jeśli nie zapracujemy na to na każdym poziomie.
Pierwszym z nich są aktorzy.
Zastanawiam się, czy muszę zabić twojego brata.
Myślałam, że mogę mu ufać.
Rozmawiałam kilka razy z Kari i Zoie przez Facetime,
ale wolałam nie robić sobie nadziei.
Kiedy usłyszałam, że dostałam tę rolę, pomyślałam: „To będzie totalna jazda”.
Nie uwierzyłam od razu.
Wciąż chyba nie do końca w to wierzę.
Bardzo dramatyczne.
Wiedziałam, że to postać z komiksów, więc trochę poczytałam.
Zobaczyłam, że to facet,
i uznałam za czadowe, że zastąpili go dziewczyną.
Wszystko jest gotowe.
Oni nam nie odpuszczą.
Chyba że ich zmusimy.
Komiksowy bohater wydawał mi się
takim typowym złoczyńcą.
Kiedy dostałam scenariusz, lepiej zrozumiałam tę postać.
Wiem, że ma szlachetne intencje.
Pamiętasz, jak się baliśmy po wzięciu serum?
Tego to w życiu nie zapomnę.
Czułam, jakby wypalało mi wnętrzności...
Chciałam umrzeć.
Ale było warto.
Tworząc tę postać, chcieliśmy, żeby to był ktoś bardzo młody.
Ktoś, kto wykrzyczy, co czują dziś zwykli ludzie.
Pandemia jeszcze wtedy nie wybuchła,
ale pewne nastroje były już wyczuwalne od dawna.
Choćby Afroamerykanie od urodzenia czuli,
że gra jest ustawiona,
a ludzie u władzy stali się kompletnie nieodpowiedzialni.
Wszyscy godziliśmy się na udział
w tej grze, ale teraz rządzący przeholowali, odbierają nam zbyt wiele
i trzeba im stawić opór.
Karli to prawdziwa bohaterka,
która schodzi na złą drogę.
Nie zrobię ci krzywdy.
Jesteś tylko narzędziem reżimu, z którym walczę.
Nie chowasz się za tarczą.
Spuścizną Steve'a jest to,
że ludzie próbują odtworzyć serum i to się zawsze
źle kończy.
Zapytajcie Bruce'a Bannera, który został Hulkiem,
bo generał Thaddeus Ross
pragnął stworzyć własne serum superżołnierza.
Steve był najlepszym z możliwych superżołnierzy.
Pomyśleliśmy, że w świetle spuścizny, jaką jest jego tarcza,
ciekawie będzie pozwolić,
by ktoś rozgryzł tajemnicę serum, i przekonać się,
jacy będą ci nowi superżołnierze.
Jeśli zginiemy, nieważne.
Ruch jest silny, spokojnie przetrwa bez nas.
Dlatego właśnie Flag Smashers są tak interesujący.
Sednem ich wątku jest pytanie, kim stają się ludzie
ciemiężeni lub ignorowani, kiedy otrzymają władzę,
której normalnie nie mają.
Dajcie nam spokój.
Jesteśmy w odcinku drugim.
Sam i Bucky pierwszy raz walczą ramię w ramię.
Niezbyt dobrze im to idzie.
Fajnie, że jednak wpadłeś, stary!
Piącha, kop, piącha, piącha!
I nagle znikąd pojawia się John Walker.
John Walker, Kapitan Ameryka!
-Lemar Hoskins! -Chyba przyda wam się pomoc!
Pierwszy raz widzą go w akcji.
Dla niego to też pierwsza walka w kostiumie Kapitana Ameryki, z Lemarem.
Wychodzi z tego kompletna katastrofa.
Na domiar złego stawiają czoło superżołnierzom,
na co kompletnie nie byli gotowi.
Nie!
Zaczęliśmy planować tę scenę
jakieś osiem miesięcy temu, przy pomocy
zabawkowych samochodzików i ciężarówek.
Stworzyliśmy, sam nie wiem,
jakieś 12 czy 15 różnych wersji tej walki.
Bardzo trudno było z jednej strony ją zaplanować,
a z drugiej zrealizować, ponieważ tyle osób
musiało się zająć najróżniejszymi jej elementami.
Scena z ciężarówkami była wyzwaniem,
bo aktorzy muszą się utrzymać na dachach.
Nikt nie może spaść,
bo już nie wejdzie z powrotem.
Falcon jako jedyny lata.
To była skomplikowana choreografia.
Makiety naczep miały wysokość metr dwadzieścia
i mogliśmy je odrobinę przesuwać.
To na nich walczyli aktorzy.
Były też ciężarówki.
Zrobiliśmy z nimi kilka ujęć, ale nie tak wiele.
Kręciliśmy w Atlancie.
Wybraliśmy drogę, która miała
udawać niemiecką, ale szybko zrozumieliśmy,
że Atlanta nie wygląda jak Niemcy.
Dlatego ostatecznie aktorzy
grali na bluescreenie.
Reszta jest całkowicie wirtualna.
Góry i lasy typowe dla niemieckiego krajobrazu
dodaliśmy w postprodukcji.
Bucky wisi pod naczepą, tuż przy jego głowie kręci się koło.
Wszystko to było cyfrowe. Nawet asfalt.
Mamy ujęcie, w którym Walker spada z naczepy w Atlancie,
a wstaje już w ujęciu z Pragi.
Oba musieliśmy do siebie dopasować i zrobić z nich Niemcy.
Dodawaliśmy wirtualne auta i drzewa, dopasowywaliśmy ujęcia.
To niesamowite.
Przydałaby się tarcza?
W każdym serialu już od samego początku
trzeba dać wyraźny przedsmak tego, co zobaczymy później. Zadaliśmy pytania:
„Czy Falcon potrafi coś, o czym nie wiemy?”
„Co Falcon potrafi fajnego,
„czego jeszcze nie oglądaliśmy?”
Podstawowym założeniem było, że skoro tytułową rolę
gra Falcon, musimy stworzyć mu najlepsze możliwe sceny akcji.
Wprowadzającą scenę akcji można opisać
w trzech słowach: „Jazda bez trzymanki”.
Przekroczymy granicę, tam już nas nie dorwie.
No co tam?
Poświęciliśmy tej scenie mnóstwo czasu. Musiała znaleźć się w serialu,
ale przesuwaliśmy ją.
Miała być wielka i zachwycająca.
PREWIZUALIZACJA
Jak zawsze, zaczęliśmy od prewizualizacji.
Przeszliśmy przez scenorys, rozrysowanie kadrów.
Potem zaczęliśmy się zastanawiać, jak to nakręcić.
Sfilmowaliśmy grupę
skoczków spadochronowych.
Zdobyliśmy świetne ujęcia poglądowe.
Znaleźliśmy najlepszych skoczków używających wingsuitów.
Byli gotowi dla nas latać.
Nakręciliśmy ujęcia, jakich nikt jeszcze nie widział.
Byliśmy bardzo podekscytowani.
Przez szereg dni wypychaliśmy ludzi z samolotów.
Wingsuity były prawdziwe.
Zainspirowała nas drużyna skoczków,
która lata w kanionach.
Wszyscy mieli kamery Blackmagic
i dodatkowo kamery na kaskach.
Kilka ujęć z tych skoków
trafiło do sceny walki.
Przepletliśmy ją prawdziwymi ujęciami,
co sprawia, że obraz jest bardziej wiarygodny.
A Mackie wisiał na linkach.
Mogę zagrać Willa Smitha. Powiem: „Słodki Jezu!”
Wklejaliśmy go wszędzie, gdzie się dało.
Większość śmigłowców była animowana.
Mieliśmy makiety wnętrz,
żeby aktorzy mieli gdzie grać, w końcu jednak
i to zrobiliśmy komputerowo,
żeby oddać specyficzny klimat maszyn,
jakimi z pewnością lataliby
nasi terroryści w tej scenie.
To było naprawdę wielkie osiągnięcie
naszego działu efektów specjalnych.
Największe wrażenie zrobił fakt,
że zdołaliśmy połączyć tak różne techniki.
Całkowicie animowane sceny,
realistyczne tła,
ale też bliskie ujęcia Mackiego,
który wisiał na linach, oraz ujęcia kaskaderów
i skoczków wyskakujących z samolotu.
Realistycznych ujęć jest na tyle dużo,
że trudno się zorientować, jak to zrobiono.
Odpuść, znajdziemy inny sposób!
Właśnie znalazłem.
Ideą przewodnią jest ciągłość.
To spójny wszechświat, w którym nigdy nie wiadomo, czego się spodziewać.
Postacie przewijają się przez seriale
i filmy w sposób, mamy nadzieję, całkowicie naturalny.
Kręcimy scenę w muzeum, gdzie Falcon, czyli postać Anthony'ego, Sam,
decyduje, czy ma oddać...
A raczej już zdecydował,
że przekaże tarczę do muzeum.
Nie zatrzyma jej, nie zostanie Kapitanem Ameryką.
Myślę, że Rhodey rozumie, dlaczego Sam nie chce przyjąć tarczy.
Znalazł się w podobnej sytuacji. Jako Iron Patriot
podjął decyzję w sprawie Iron Mana.
Równocześnie żałuje, bo uważa,
że Kapitan Ameryka jest potrzebny.
Świat się popsuł.
Wszyscy czekają na kogoś, kto go naprawi.
Don Cheadle i ja sporo rozmawialiśmy o tej roli, zanim się pojawił na planie.
Bardzo chciał wnieść w tę postać coś osobistego.
Uznaliśmy, że Rhodey jest jedynym człowiekiem,
który naprawdę rozumie, dlaczego Falcon,
jako czarny, nie chce przyjąć tarczy.
Z nim jednym Sam może na ten temat porozmawiać.
Tak powstała scena, która jest bardzo znacząca, głęboka, ale także intymna.
Ta ich wędrówka przez annały historii
w naszej wersji Smithsonian.
Mówię tu o wystawie poświęconej
dziejom Kapitana Ameryki.
Wzruszające było patrzeć, jak idą przez historię,
z którą próbujemy się rozliczyć. Dostaliśmy gęsiej skórki.
STÓJ! NIE POJMUJESZ, CO CZYNISZ!
W format komiksu wpisane jest założenie,
że bohater musi istnieć dalej.
Na przykład taki Kapitan Ameryka.
Jeśli coś spotka Steve'a, ktoś inny musi przejąć tarczę.
KAPITAN WRÓCIŁ!
To bardzo komiksowe podejście
i tam się sprawdza. Jest wspaniałe,
pozwala oglądać, jak tarcza przechodzi z rąk do rąk.
Jednak po przeniesieniu tej historii w świat rzeczywisty,
prawdziwy,
należy zapytać: „Dlaczego?”.
Dlaczego musi istnieć Kapitan Ameryka?
Co to znaczy dzisiaj, a co znaczyło
w latach 40.?
I co to oznacza dla różnych ludzi?
Dziwne uczucie
znowu ją mieć w ręku.
Z tą tarczą, to powiem ci, jest skomplikowana sprawa.
Sam jest żołnierzem. Weteranem.
Ale i psychologiem. Rozumie, że wszyscy jesteśmy Amerykanami.
Nie jestem czarnym Kapitanem.
Steve nie był białym Kapitanem.
Był po prostu Kapitanem Ameryką.
Nasze społeczeństwo musi zrozumieć,
że wszyscy mieszkający tu obywatele,
bez względu na pochodzenie, są Amerykanami.
„Czy jestem stróżem brata mego?”
Otóż tak, jestem.
Sam w końcu pojmuje,
że zasłużył na miano Kapitana Ameryki
i nie ma to związku z rasą ani pochodzeniem.
Nie będę kłamać. Jesteś wyjątkowy.
Dziękuję.
Znaczy, wiesz, do Malcolma ci daleko, czy Martina... czy Mandeli...
Bez gadania. Ale wiem, co mam robić.
Isaiah Bradley to postać, o którą zabiegali fani komiksów,
choć większość z nich jej nie zna. Był czarnym żołnierzem
i jak Tuskegee Airmen,
obiektem eksperymentów. Testowano na nim serum superżołnierza.
Tyle że w jego przypadku serum zadziałało.
Z powodu rasy został przez rząd
odsunięty od służby. Stał się pariasem.
Myślisz, że możesz sobie tak po prostu zdecydować, kim chcesz być?
To tak nie działa.
Mamy dwóch bohaterów, Sama i Bucky'ego,
przyjaciół Steve'a.
A teraz poznajemy superżołnierza, który doświadczył
czegoś całkiem innego niż Kapitan Ameryka. To otwiera oczy
i wyjaśnia uczucia, jakie targają Samem w związku z tarczą.
Czy w ogóle powinien jej chcieć, czy nie.
To jest to, co myślę?
Nie wyjmuj jej.
Te gwiazdki i paski jakoś źle mi się kojarzą.
Kiedy rozmawialiśmy z Malcolem,
od razu zapytał o tę postać.
Jako czarny fan komiksów
właśnie z nią się zawsze utożsamiał.
Chodziło o Truth: Red, White and Black.
Te rozmowy bardzo wzbogaciły
warstwę fabularną serialu.
Malcolm uzmysłowił nam sprawy,
o których kiedyś nie mówiło się w ogóle, nad którymi dopiero teraz
ludzie zaczynają się zastanawiać.
Czym była i jest Ameryka dla czarnej społeczności?
Nie mówię tylko o czasach
współczesnych... ale też o latach 40., 50.
To zawsze był naprawdę inny świat.
Isaiah jest interesującym oknem w przeszłość
i pokazuje, co ludzie myślą o kwestiach rasowych.
Kiedyś byłem taki jak ty,
póki mi łuski nie opadły z oczu.
Póki nie zobaczyłem ludzi z Czerwonych Ogonów,
słynnej Grupy 332, którzy walczyli o ten kraj,
by po powrocie znaleźć płonące krzyże na trawnikach.
Jestem z południa. Rozumiem to.
Ale byłeś superżołnierzem jak Steve. Mogłeś być następnym...
Następnym czym?
Niebieskookim blondaskiem w trykocie w paski i gwiazdki?
Jest ucieleśnieniem obaw naszego bohatera.
Isaiah latami zastanawiał się,
czy może istnieć czarny Kapitan Ameryka.
W rozmowie z Samem mówi: „Żaden czarny nie zostanie Kapitanem Ameryką,
„bo mu nie pozwolą, bo to poniżej jego godności”.
Chcieliśmy, żeby miał po części rację.
To odbicie rozterek Sama,
który powie: „Wiem, że jeśli przyjmę tę tarczę,
„pół świata mnie znienawidzi”.
Sam musi z tym żyć. Musi nauczyć się sobie z tym radzić.
To był emocjonujący projekt,
zwłaszcza z uwagi na czasy, w których żyjemy.
Marvel pozwolił mnie, czarnemu mężczyźnie
z południa Stanów, zostać Kapitanem Ameryką.
To świadczy nie tylko o ilości pracy, jaką włożyłem,
żeby chcieli mi zaufać, ale też o tym,
że mają nadzieję odmienić to, jak społeczeństwo siebie postrzega.
Czujecie się jak bogowie, a jesteście bandą
przerażonych nastolatków.
Macie wielką moc. Zadajcie sobie pytanie, jak chcecie jej użyć.
Ostatnia mowa Sama
to wynik kilku godzin moich rozmów z Anthonym.
Anthony patrzy z perspektywy czarnego mężczyzny.
Powiedział: „Mal, ja muszę w to wierzyć”.
Na początek zmieniliśmy to,
że Sam mówi do kogoś,
zamiast przemawiać.
Potem wisiałem kolejne godziny na telefonie,
aby Anthony mógł się podpisać pod każdym zdaniem
tej wypowiedzi. Jesteśmy z tego niezwykle dumni.
Po raz pierwszy mamy jakiś jeden, wspólny cel.
Zastanówcie się.
Ci wszyscy ludzie, którzy was prosili,
wręcz błagali, bezskutecznie, przez całe lata,
żebyście się łaskawie pochylili nad ich problemami, nareszcie się doczekali.
Ostatni kostium zaczerpnęliśmy bezpośrednio z komiksów.
To dla nas bardzo ważne,
ponieważ ma on swoją historię.
Każdej nitce, dosłownie każdej,
poświęciliśmy miesiące. Mówię nie tylko o procesie tworzenia,
ale i stronie projektowej.
To powiew świeżego powietrza.
Wizualnie to niemal negatyw poprzednich kostiumów.
Sporo białego
zamiast granatu i czerwieni.
Tors i twarz są podkreślone.
Nowy kostium Kapitana Ameryki
miał bardzo specyficzny kaptur,
który trudno było stworzyć w prawdziwym świecie.
Kiedy Mackie poruszał głową, kaptur się wybrzuszał.
Nie istnieje magiczna tkanina, która zachowuje kształt,
jest elastyczna, a jednocześnie się nie deformuje.
Ludzie wiedzieli,
że trudno będzie taki stworzyć i że będę musiał pomóc.
Okazało się, że potrzeba dziesiątek, a nawet setek ujęć
z efektami specjalnymi, żeby ten kaptur wyglądał dobrze,
bez dziwnych fałd i prześwitów.
Nie chcemy widzieć łączeń stroju
ani tego, że trzyma się na rzepy.
Ma być magiczny,
w końcu zrobili go Wakandianie.
Musieliśmy go stworzyć.
Patrz na to!
Kostium musiał pasować kolorystycznie
do barw flagi amerykańskiej, ale jednocześnie
być jasny i optymistyczny.
Musiał mieć pozytywny wydźwięk,
być odbiciem energicznej osobowości właściciela.
Takiego, jakim go widzimy
w finałowej scenie,
kiedy ma w sobie coś z rycerza w lśniącej zbroi.
To nowy Kapitan Ameryka,
nowa perspektywa, nowy wajb,
nowe, ciekawe tematy:
idea rodziny, poszukiwania szczęścia
w ramach amerykańskiego snu.
Tego, jak czarny bohater
odnajduje się w społeczeństwie.
Poruszyliśmy wiele złożonych
i specyficznych problemów,
które są obecnie bardzo na czasie.
Nikt nie mówił, że to będą łatwe decyzje, senatorze.
Po prostu nie rozumiesz.
Jestem czarnym człowiekiem z amerykańską flagą na tarczy.
Niby czego nie rozumiem?
Tu nie chodzi o to, co ja myślę.
Wiele się teraz dzieje. Koronawirus,
zabójstwo Breonny,
zabójstwo George'a Floyda,
do tego zamieszki i aktywizm młodego pokolenia,
ruch Black Lives Matter.
Wstrząsnęło mną i zaskoczyło,
jak bardzo na czasie jest ten serial.
RESET, PRZYWRÓCENIE, ODBUDOWA. OGÓLNOŚWIATOWA KOMISJA DS. REPATRIACJI
Moja rzeczywistość się zmieniła,
zmieniłem się jako ojciec,
jako człowiek i jako Amerykanin.
W dużej mierze jest to zasługą tej roli i tego serialu.
Czuję wielką pokorę,
ale i dumę, wiedząc,
że moi synowie włączą telewizor i zobaczą
czarnego Kapitana Amerykę.
Łatwo nie będzie, Sam.
Może przegram. Może nawet zginę.
Ale budowaliśmy ten kraj.
Przelaliśmy krew.
I nikt mi nie powie, że teraz nie mogę za niego walczyć.
Napisy: Tomasz Kutner