NETFLIX – ORYGINALNY SERIAL ANIME
Cicho tam.
Głuchy i niemy.
Cisza!
Jeszcze raz, a poczujesz mój but w…
Na litość bogów! Zabij to!
- Zabij to! - Nie!
Bogini.
Sagan, nie. Nie jestem przysmakiem, głupolu.
Marci. Dzięki Bogu. Dziękuję.
A on?
Jeśli was zeszyję, stworzę jedną zdrową osobę.
Kapitanie.
Czyli obchodzi cię, czy żyję?
Coraz mniej.
Zabili cesarza!
Podnieś go. Uciekamy.
HIACYNTOWA DZIEWCZYNA
To coś zabrało cesarza. Zabili go.
Ty już swoje zrobiłeś.
Cokolwiek to jest, to teraz mój problem.
Męstwo słońca, Pogromczyni. Moc…
Chwała słońca.
Tył! Jest tuż za nami!
Pogromczyni.
Odwrót!
Nie strzelać!
- Nie strzelać! - Nie strzelać!
Płomienie przeciwko Ojcu Ognia?
Prędzej kamieniami powalisz górę.
- Davionie, musisz mnie wysłuchać. - Nie ma Daviona.
Nie wiem, jak powstałeś, ale wiem, kogo posiadłeś.
Daviona.
W końcu rozumiem, co mnie z nim łączy.
To ty, prawda? Od zawsze. To nie twoje miejsce.
Musisz oddać nam Daviona.
Mysz uciekła. Jego pieśń gaśnie. Zostałem tylko ja.
Słyszę go. Widzę.
Jest stracony. Przerażony. Sam.
Echo Gromu, nic więcej.
Davion tego nie chce. On by tego nie chciał.
To, czego chce mysz, się nie liczy. On nie ma nic.
Oddasz mi Oko.
Nic ci nie oddam. Jego też nie.
Jest nas tylko jeden. Nie ma „jego“.
Jesteś dzieckiem ognia, częścią mnie, i będziesz mi posłuszna.
Nie jestem niczyim dzieckiem. Jestem ogniem!
Zawsze byłam ogniem.
Niech przestanie!
Lina?
Cesarz pewnie się nie zgodził, skoro zrzuciłeś go z dachu.
Nie pamiętam.
Pamiętam wściekłość z powodu Oka. Z powodu…
Mirany? Wiem. Poczułam to.
Chciałam wtrącić cię do więzienia. Do pustego, betonowego dołu,
aż wymyślimy, co z tobą zrobić. Jak ci pomóc.
Namiestnik się nie zgadzał.
- Puścili mnie. - Zrobili z ciebie bohatera.
Kashurra opowiedział, jak pojawił się ten stwór,
a ty, dzielny Smoczy Rycerz, chciałeś go powstrzymać.
Nie może być, że ktoś tak blisko Księżniczki
był zamieszany w śmierć cesarza.
Kłamstwo tego nie zmieni.
Zdziwiłabyś się, jak dużo robi, a ile nie.
Imperium wciąż jest pogrążone w chaosie.
Senat wyznaczy regenta, ale to bez znaczenia.
Nie ma kandydata, którego wszyscy poprą.
Wojna domowa jest nieunikniona.
Wszyscy mówili, że umiem tylko niszczyć, zabijać
i palić. Może mieli rację.
To nie twoja wina.
Nie udawaj, że mnie znasz, jakbyś wiedział, co zrobiłam.
Po wczorajszym wieczorze chyba znam.
Zniknąłem na zawsze, a ty mnie wyciągnęłaś. Uratowałaś mnie.
Być może ocaliłaś wiele osób. Myślę, że stać cię na jeszcze więcej.
Potrzebuję Oka. Imperium Helio potrzebuje regenta.
Davionie.
Widzę, jak na ciebie reagują. Kochają cię. Jesteś ich bohaterką.
Nie mam tytułu, pomniejszy dom, i miałabym być regentem?
Ludzie cię poprą.
Zbiorą się wokół ognia.
Zawołać strażników czy myślisz, że usłyszą to walenie?
Chyba umarłem. Widzę anioły.
Bandaże.
Piekielny hałas zakłóca moją samotność.
To najlepszy jedwab w Imperium, skradziony z pałacu.
Zdrowie.
Cieszę się, że jesteś, ale wszystko na nic.
Twoja Księżniczka nie żyje.
Odpoczywa, nie umarła, tylko marzy. Bez tchu, nieruchoma jak zimowy brzask.
Wschodzi Gwiazda Świtu, cicha, dawnego gniewu rozświetla ją blask.
Piękne. Nie wiem, co to znaczy.
- A jakie wywołuje uczucia? - Smutku. Chyba.
Więc rozumiesz doskonale.
- A gdybym powiedział, że radości? - Powiedziałabym to samo.
Powinna tak robić?
- Robi się gorzej. - Nie, to coś innego.
Więcej światła, więcej słońca. Okna!
Księżniczka wstaje.
Aura śmierci ulotniła się, jakbyś wypaliła ją z własnej krwi.
Księżniczko, byłaś uwięziona pomiędzy światem żywych i umarłych.
Próbowałam uchwycić twój ból w wierszu. Chcesz posłuchać?
Jest całkiem niezły. Ona jest smokiem.
Ma 36 zwrotek.
Dziękuję. Może później.
Ledwo pozwoliłem sobie żywić nadzieję.
Powiadomię Senat i Radę Wojenną.
Nie. Dopóki nie zidentyfikujemy zamachowca, nikt nie może o tym wiedzieć.
- Cesarz nie żyje… - Słucham? Co takiego?
Powinienem był ci powiedzieć.
Zrzucił go z dachu pół-smok.
Plask.
Zostawcie nas samych. Muszę porozmawiać z Księżniczką.
Pamiętam uczucie ciepłego spokoju.
Mogłabym pozostać w jego wnętrzu na zawsze.
Był też głos. Łagodny, ale nieustępliwy.
To był głos mojej matki. Obudził mnie, jakbym była dzieckiem.
- Co powiedziała twoja matka? - Jedno słowo. „Pamiętaj”.
Pamiętaj, gdzie twoje miejsce. O obowiązkach. Że jesteś kochana.
- Tak. - Jej upomnienia, gdy byłaś mała.
Tęsknię za nią. I za ojcem też.
Gdyby byli tu twoi rodzice, kazaliby ci zasiąść na tronie.
Tron.
To było takie proste, gdy chodziło tylko o armię.
Przepowiednia Wyroczni jeszcze się nie spełniła.
Selimena upadła, ale Mena jeszcze nie powstała.
Imperium Elfów jest jeszcze w powijakach.
Jako cesarzowa dowodziłabyś nie tylko armią.
Ale musiałabym tu zostać.
Pamiętasz swoje miejsce i swój obowiązek.
Jednak ostatnie ostrzeżenie mojej matki daje mi do myślenia.
Widzisz te banery? Ci ludzie szanowali twojego ojca.
Ci inni – nie.
Ale ludzie pod banerami byli siłą twojego ojca.
Mogą być też twoją.
Mówisz, że mam sprawić, żeby ludzie mnie kochali?
Bądź tym, kim jesteś.
Senat wybiera regenta.
Ja wolałbym ukoronować Cesarzową.
Pamiętam swój obowiązek.
- Pomogę pani. - Dziękuję, dziecko.
Nie powinna być pani sama. Nie tak blisko Tarasu Cienia.
Taras Cienia. To tu jestem?
Proszę. Niech pani usiądzie ze mną.
Dawniej nie potrzebowałam oczu do chodzenia po lesie,
ale wszystko się zmieniło.
- Tak, bardzo się zmieniło. - Nie poznaję lasu.
Prawie nie poznaję swego domu.
Bez rodziny to nie to samo.
Dyfed, Adara, Idwal. Na pewno za nimi tęsknisz.
Pani ich znała?
Wszyscy ich znali. Jak cię kochali. Wszędzie by za tobą poszli.
Nawet do śmierci. Wszyscy wiedzieli, że to twoja wina.
Jest szansa, żeby to odwrócić. Co byś za to zrobiła?
Wszystko. Zrobiłabym wszystko.
Chodź do mnie, dziecko. Fymryn! Bliżej.
To proste. Wystarczy, że mnie wpuścisz.
Wierzyłaś kłamcy. Wykorzystał cię, żeby się zemścić.
Zawsze będzie kłamał. Zawsze będzie cię wykorzystywał.
Odrzuć jego kłamstwa.
Odrzuć jego.
Nie możesz wejść ze swoim legionem do miasta.
Nie masz takiej władzy.
Zala już nie ma, Shabarra nie żyje, ale prawo obowiązuje.
Imperium potrzebuje przywództwa, siły. Zapewnią je moje nazwisko i legion.
Zapewniaj je zatem z drugiej strony rzeki.
Ci mężczyźni i kobiety to obywatele w drodze na spotkanie.
Ona również.
- Władza to nie gra. - Chcę do domu.
W siedem lat spaliłaś siedem domów.
To teraz twój dom.
Świątynia Słońca zamieni twój chaos w porządek,
twoją słabość w siłę. Uratujemy cię.
To więzienie.
Masz mnie za małą dziewczynkę, która może zniszczyć świat.
Mogę być wojowniczką i obrończynią.
Niczego mnie nie nauczysz. Mam dość tego miejsca.
Jesteś bronią. Ślepym zniszczeniem.
Obawiam się, że nigdy nie będziesz nikim więcej.
Nie wiesz, kim jestem. Nikt nie wie. Nikt się nie dowie.
Pozabijają się!
Na pewno chcieliby. Na pewno uważają, że warto.
Kiedyś miałam takie marzenia.
Wyobrażałam sobie, o ile lepiej byłoby bez cesarza,
bez rodziny królewskiej, bez Republiki Helio.
Myślałam, że gdyby Shabarra zrezygnował,
może Senat przejąłby kontrolę i uczynił to miejsce lepszym,
sprawiedliwszym. A teraz?
Legion Tihomir wszedł do miasta. Straż Pretoriańska jest gotowa do walki,
ale Senat i tak nazwie ją Regentką.
Boją się jej. Za bardzo lubią jej pieniądze.
To pozostaje kwestia tego, co zamierzasz z tym zrobić.
Nie będę patrzeć, jak kolejny dom płonie.
Imperium grozi niebezpieczeństwo.
Cesarz Shabarra został zamordowany przez demona, który jest na wolności.
Księżniczka Słońca nie żyje. Nie ma i nie będzie dziedzica.
Potrzebny nam regent,
silny przywódca, który przyniesie imperium nowe życie.
Kto to może być?
Tihomir kupiła tytuł za pieniądze rodziny.
Chce za nie kupić imperium.
Shabarra był słaby.
Nie mógł obronić Imperium. Nawet siebie nie potrafił obronić.
Teraz mamy podążyć za innym samozwańcem?
Ja nas obronię. Mianujcie mnie Regentką.
Ciebie? Masz taką moc, ale zniszczyłaś połowę miasta,
a mimo to nie pojmałaś zabójcy Cesarza.
Próbowałem powstrzymać tego stwora. Zawiodłem.
Pogromczyni wysłała go tam, skąd przyszedł, do siedmiu diabłów.
Ocaliła wiele istnień. Bez niej bym nie żył.
Nie masz tu głosu, Smoczy Rycerzu.
Proszę o uwagę.
Jej Królewska Wysokość Mirana, Córka Zala, Księżniczka Słońca.
Spójrzcie w jej światło.
Namiestniku, szanowni członkowie rady, senatorowie.
Strzała zamachowca omal mnie nie zabiła, ale nie poddaję się tak łatwo.
Jako jedyna następczyni tronu
zamierzam rządzić, jak mój ojciec przede mną.
Wiele lat temu zdradzieckie knowania zmusiły mnie do ucieczki z domu.
Nowa zdrada zmusza mnie do powrotu.
Zgodnie z przepowiednią grozi nam atak ze strony Coriel’Tauvi.
Enklawy, ciche od pokoleń, zbierają się do wojny.
Połączymy siły z naszymi sojusznikami i wspólnie ich przegonimy.
To szaleństwo. Nie wiem, kto jest gorszy.
Tihomir, która wykorzystuje majątek, żeby kupić władzę,
czy Mirana, która przypadkiem jest księżniczką.
Porzuciłaś nas, zrzekłaś się prawa do tronu,
a teraz mamy zaakceptować to i ciebie?
Nigdy nie zapomniałam o domu i swoim obowiązku.
Ryzykowałam życie dla Imperium Helio.
Księżniczka Mirana chce wysłać waszych synów i córki,
żeby walczyli i umierali za las Srebrzystej Nocy.
I dla jej bogini.
Jeśli Mena wróci, to koniec.
Idealnie pasuje do twoich ambicji.
Uhonorujcie Księżniczkę z szacunku do jej ojca, pochwalcie Tihomir,
ale dla dobra imperium dajcie koronę jednemu ze swoich.
Dość. Głosujmy.
Księżniczka nie jest gotowa, żeby rządzić,
ale ja mogę służyć imperium tak samo jak teraz.
Wycofuję swoją kandydaturę i staję po stronie Pogromczyni.
Legatka Tihomir prosi o głosowanie.
Krąg, który kładziemy na twojej głowie, nie reprezentuje zasięgu twojej mocy,
ale ciężar twojego brzemienia, nasza regentko i nasz głosie,
sługo i obrończyni.
Jestem waszym głosem, sługą, obrończynią.
Tarcze!
Przygotować broń!
- Na górze! - Na niebie!
Co, do cholery…
Słoneczny Tron pochwala twoją odwagę.
Moi generałowie twierdzą, że samodzielnie pokonałaś armię pajęczaków.
Siódmy Legion miał szczęście, że interweniowałaś.
Tak, Wasza Wysokość.
Ale po co im ja, skoro mają ciebie?
Słucham?
Jesteś Cesarzem Bogiem. Czemu potrzebowali mnie, skoro mają ciebie?
Mają mnie. Wszyscy mnie mają. Co chcesz w nagrodę?
Chcesz legion, miejsce w senacie, a może imię?
Twój legion nadał mi imię.
- Pogromczyni! - Pogromczyni!
Powinnyśmy omówić skład Cesarskiej Rady Wojennej
w dogodnym dla ciebie momencie.
Oczywiście. Przepraszam.
Kiedyś siedziałam na tym tronie na kolanach ojca.
To było poważne naruszenie protokołu.
Ja nie rozumiałam, a jego to chyba nie obchodziło.
Na pewno nie. Twój ojciec był porządnym człowiekiem.
Zbyt porządnym na takie miejsce.
Na pewno. Jestem tego pewna.
Nie mogę tu zostać.
Zbyt długo zaniedbałam pewne rzeczy.
- To może dobrze się stało. - Jeśli tak wolisz myśleć.
To nic osobistego.
Wszystko jest osobiste. To czyni nas ludźmi.
Nie tak sobie ciebie wyobrażałam.
Myślałam, że jesteś jak Shabarra.
Myślałam, że wasza dwójka wszystko pogorszy.
Cóż, sytuacja jest gorsza, więc chyba tak było.
Ale nie tak, jak sobie wyobrażałaś.
- Myliłam się. - Da się to naprawić.
Jeśli Coriel’Tauvi odważą się nas zaatakować,
osobiście udam się do lasu Srebrzystej Nocy.
Zrównam ich enklawy z ziemią i ogłoszę pokój.
Wasza Wysokość.
Księżniczko.
Bogowie, dobrze cię widzieć. Dobrze wiedzieć, że jesteś bezpieczna.
Asar, daj nam chwilę.
Gdybym wiedział,
że wróciłaś do zdrowia, przyszedłbym.
Nie mogłeś wiedzieć.
- Powinnaś była mi powiedzieć. - Nikomu nie mówiliśmy.
Nie tego chciałem.
- Czego dokładnie chciałeś? - Przysłał mnie Slyrak.
Nie sądziłem, że tu będziesz. Nawet nie marzyłem.
Slyrak kazał ci zabić cesarza i okłamać Senat.
Kazał ci wywrócić to miejsce do góry nogami.
Wysłał mnie po coś, co może powstrzymać Terrorblade’a.
Lina mi pomoże. Reszta się wydarzyła.
- Jesteście ze sobą? - Na razie. Aż to się skończy.
- Aż dostaniesz to, czego chcesz. - Wiesz, czego chcę.
Ostatnio, gdy widziałam cię w enklawie, walczyłeś o nasze życie.
Wiem, ile dla mnie ryzykowałeś.
Modliłam się do Bogini, żebyś przetrwał.
Żeby mój Davion nie przegrał z potworem, którego nosi w sobie.
Wyglądasz tak samo, ale czy cię znam?
Jestem mężczyzną, którego pamiętasz.
Mężczyzna, którego pamiętam, obiecał, że dotrwa do końca.
Obiecał, że wspólnie znajdziemy rozwiązanie.
- Asar! - Mirano.
Cieszę się, że jesteś bezpieczny.
Wybacz, że przeszkadzam o tej porze, Księżniczko.
Masz gościa.
Mam dobrą i złą wiadomość.
Namierzyliśmy zamachowca.
A jaka jest zła wiadomość?
Żyje i wiemy, kto ją zatrudnił.
Właśnie nałożyli jej koronę na głowę.
NA PODSTAWIE GRY WIDEO DOTA 2 OD VALVE
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink