NETFLIX – ORYGINALNY SERIAL ANIME
Proszę o uwagę.
Jej Królewska Wysokość Mirana, córka Zala,
Księżniczka Słońca. Spójrzcie w jej światło.
Ja i księżniczka chcemy zostać sami.
Zostawcie nas.
Wasza Wysokość. Mam nadzieję, że dostałeś moją wiadomość od namiestnika.
Żebyś wiedziała. Wyobrażam sobie królewski ślub,
ślub, jakiego świat jeszcze nie widział.
Zaprosimy gubernatorów z każdej prowincji,
zażądamy delegacji od sojuszników i partnerów handlowych.
Nie oszczędzimy na rozesłaniu wiadomości,
że Imperium się zjednoczyło.
Przyjęłam twoją ofertę, ale ty jeszcze nie przyjąłeś mojej.
Ty chcesz ślubu, ja potrzebuję armii.
Armii?
Nasza córka.
OPUSTOSZAŁE MORZE
Nastawiłeś ją przeciwko mnie.
Zrobiłeś ze mnie potwora!
Filomena myślała samodzielnie.
Nie musiałeś nic mówić.
Jesteś przesiąknięty nienawiścią i nauczyłeś ją tego samego.
W tej książce nie ma nienawiści. Jedynie żałoba.
Codziennie rano i każdej nocy Filomena trzymała tę lalkę i się modliła.
Wypełniła ją jedynie miłością
i liczyła, że pewnego dnia matka do niej wróci.
Kochała cię do śmierci.
Modliła się.
Auroth mówiła, że przechodziła tędy karawana ludzi.
- Na południe. - Dołączysz do nich.
Po tym wszystkim, co zrobiłam, co się stało, co się zaczęło,
nie mogę się dłużej ukrywać. Mój lud chce wojny.
Muszę wrócić i spróbować to powstrzymać. Ale wy…
Nic nam nie będzie. Obiecuję.
Tyle ci zawdzięczam.
Albo pomagamy, albo nie. Nie jesteś mi nic winna.
Elfijka wyjechała.
Każdy kiedyś to zrobi.
Nie każdy. Nie zawsze.
Zwój z portalem, połączony z moim mieczem. Powiedz zaklęcie, a będę wiedział.
Przyjdę. Nie zgub go. Bez Ojca te zwoje są cenne.
Nie zgubię. Obiecuję. Czekaj.
Mam nadzieję, że to mnie nigdzie nie pośle, co? Bo…
Podoba mi się. Uwielbiam to.
- Dzięki, zrozumieliśmy. - To dobrze.
Przez Prawyrma, który w tobie siedzi, straciłem 29 braci.
Nie ufam mu. I nigdy nie zaufam.
Rób, co musisz. Tylko pamiętaj, kim jesteś.
Zabierz to do posiadłości mojej rodziny. Auroth zna drogę.
Może z twoich ust zabrzmi to lepiej.
Z moich ust prawie wszystko brzmi lepiej.
Poza tym.
Nie mogę załatwić ci audiencji u cesarza.
Moja siostra może.
Twoja siostra. Lina, tak? Ojciec mówił…
Wiem, co mówił Ojciec. Wiem, w co wierzył Ojciec.
Skąd inaczej znałabym Kadena? Uważaj na Linę.
- Nie rozstałyśmy się jako przyjaciółki. - Mam o tobie nie mówić?
Raczej staraj się nie mówić o mnie nic zbyt miłego.
Świetnie się dogadacie.
Trochę mi ją przypominasz.
Oboje chcecie ocalić świat.
I sądzicie, że tylko wy możecie to zrobić.
Jestem okropną jędzą! Pamiętaj o tym, gdy ją zobaczysz.
Cztery tysiące piędzi do Imperium Helio na smoku.
Mogło być gorzej. Mogłeś być w środku smoka.
Wiesz, jako obiad.
- Jeśli zgłodnieje, uratuję cię. - Bardzo śmieszne.
Nigdy bym nie zjadła Brama. Stoczyliśmy rytualną walkę.
Słyszysz? Nigdy by mnie nie zjadła.
Jesteśmy partnerami.
Partnerzy? Moment, co?
„Rytualna walka”. Brzmi dobrze.
Jakiś problem?
Mają problem, jak wyrazić
swoje niedowierzanie, że wróciłaś do domu.
Nie tylko oni.
Powiem krótko, Wasza Wysokość.
Usiądź na tym krześle. Będziemy się kłaniać, dygać i uśmiechać,
ale nie łudź się, że masz tu jakąkolwiek władzę.
Rozumiem.
Jeśli chodzi o zagrożenie ze strony elfów, to sprawa jest prosta.
Wzmocnimy granice Enklawy.
Kolejne oddziały, kilka wartowni. Oczywiście będą próbować sztuczek.
Czasem dojdzie do małych potyczek.
Zrozumieją, że to bez sensu, i wrócą do swoich nor.
Tak, oczywiście. To proste. A co z liniami mocy?
- Co? - Linie mocy.
Przez tysiąc lat milczały, zaciemnione przez Selimenę.
Jeśli Selimena odejdzie i pojawi się nowa bogini,
twoje granice i twoje oddziały nie będą miały znaczenia.
Nasza armia jest najlepsza na świecie.
Wiem, co jedna Enklawa potrafi zrobić
z całym legionem Zakonu Ciemnego Księżyca.
Byłam tam.
Walczyłam z nimi na śmierć i życie. Nie okazywali litości.
Ścigali nas przez setki piędzi,
bo chcieli nas wypatroszyć i powiesić na drzewach.
Nie możemy czekać, aż sami przyjdą. Musimy iść do nich.
Chcesz najechać las Srebrzystej Nocy?
I po co? Żeby wesprzeć boginię?
Oszalałaś. Nie pozwolę na to.
Więc możesz odejść.
„Mogę odejść”?
Rada zakończona. Wasza Wysokość.
Za szybko to robisz.
Wypowiadasz się na tematy, których nie rozumiesz.
Zwolniłaś legatkę Tihomir.
Nie ma doświadczenia w walce.
Czy walczyła kiedyś z czymkolwiek poza upartym kaszlem?
Tylko dlatego, że jest bogata.
Najbogatsza kobieta w Imperium stała się legatką własnego legionu,
bo to ona w dużej mierze finansuje resztę armii.
Zrobiłaś z niej wroga, groźnego wroga. I po co?
- Nie mamy czasu ich niańczyć. - Twój ojciec też był niecierpliwy.
Działając pochopnie, nie zyskamy nic.
Lepiej szybko niż wcale.
Dobrze nam poszło pod prysznicem.
Już ci podziękowałam.
Nie podziękowałaś mi.
- Chodzi o ogon? - Chodzi o całą resztę.
Kto chce się stąd wydostać?
Nie ma za co.
Szkoda, że nie uczciliśmy jakoś twojego wieczoru kawalerskiego.
To nie jest śmieszne.
Jestem zaskoczony. Nie wiedziałem, że znasz się na smokach.
A co dopiero na partnerstwie ze smoczycą.
- Właśnie ty ze mnie drwisz? - Co?
Drwisz z kogoś, kto ma dziwną relację ze smokiem?
Słuszna uwaga.
Chodźcie. Pokażę wam drogę do posiadłości rodziny Liny.
Do miasta nie idzie się z wielkim, strasznym smokiem…
Cześć.
Co?
Po ostatnim śnie o grzmocie obudziłam się w takiej postaci.
Zastanawiałem się, jak takie wielkie pazury pisały poezję malutkim piórem.
Pomyślałem, że jesteś smokiem o świetnych zdolnościach manualnych.
Tajemnica rozwiana.
Na świecie jest zbyt mało tajemnic. Ich rozwiązanie przynosi smutek.
Dla mnie wiele rzeczy stanowi tajemnicę.
Trudno uwierzyć, że każdy błysk reprezentuje kolejną duszę.
Nadzieję. Kogoś w mroku, przestraszonego, jak ty i ja.
Tak wiele różnych wszechświatów, a każdy marzy, żeby mieć więcej światła.
- Przepraszam za wcześniej, Promyczku. - „Promyczku”?
Już nie jestem dziewczynką, której pomogłeś wtedy uciec.
Myślała, że miasto jest dla niej.
A teraz widzę miejsce, które żyje beze mnie.
Ono się po prostu rozwinęło, tak jak my wszyscy.
Gdy mnie nie było,
nauczyłam się, że można mieć całkowitą rację i mimo to przegrać.
Nie wiem, czy to rozwój, czy łut szczęścia.
To mądrość. Zdobyta największym nakładem sił.
Igram z siłami i ludźmi, których nie znam i nie rozumiem.
Jeśli mam odnieść sukces, potrzebuję pomocy.
Naucz mnie.
Kocham swojego ojca, ale nie będę powtarzać jego błędów.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Przy drzwiach jest Smoczy Rycerz. Bardzo chce z panią rozmawiać.
Myślałam, że wszyscy rycerze zginęli.
On żyje, proszę pani. Ma symbol pani siostry.
To proste. Chwytasz za gałkę i obracasz nią.
I wchodzisz!
Co tu się dzieje?
Jestem Bram. Smoczy Rycerz. A to kolejny Smoczy Rycerz.
Davion. Jest oszczędny w słowach.
Słuchaj, mamy duży problem.
- Davion ma duży problem. - Smoki.
Właśnie do tego zmierzałem.
Kończymy za siebie zdania. Czy to nie urocze?
Urocze.
- Przepraszam, mam wrażenie, że się znamy. - Ja też.
No więc smoki. Duży smoczy problem.
Tak. Chodzi o to, że ja jestem problemem.
Łatwo mi w to uwierzyć. Za mną.
Twoja siostra to jędza.
- Kazała ci to powiedzieć. - Tak.
To nie jest twój prawdziwy dom.
Proszę. Naciesz się kwiatami i chwastami.
Obiecałeś mi siedem dusz. Dostarczyłeś tylko jedną.
Obowiązuje nas przymierze Sklepikarza.
Zobowiązałem się tylko do zbierania dusz.
Nie mówiliśmy, że zrzeknę się wszystkich.
Wiem, po co ci one. Wiem dokładnie, co to znaczy.
Ale nie jestem aż tak autodestrukcyjny, żeby ci pomóc.
Sprytnie.
Masz się za najmądrzejszą istotę na świecie.
Dość mądra, żeby wykreślić swoje imię
i stać się nietykalnym dla boga…
człowieka albo mnie.
Twój intelekt chroni cię przed krzywdą, ale jesteś samotny.
Widzę cię. Znam cię.
W niezliczonych rzeczywistościach jesteście tacy sami,
załamany człowiek, który stara się ukryć swoje cierpienie.
Targujemy się, kłamiesz. Zmieniasz warunki.
Nie myślisz, że wszystko widzę.
To wszystko część mojego planu.
Ciekawe.
W ilu rzeczywistościach prowadzimy tę rozmowę?
W ilu gra doszła do tego etapu?
Tylko w tej.
To, co umiesz dostrzec, ja umiem sobie wyobrazić. Mamy równe szanse.
A dziewczyna?
Ta dziewczyna?
Elf. Jest środkiem do celu i niczym więcej.
Pionkiem.
Znam jej imię. Jej prawdziwe imię.
I wiem, jakie zajmuje miejsce. Dziurę pozostawioną przez dziecko.
Ofiarę porażki ojca.
Opieraj się, ile chcesz.
Na koniec będziesz błagał, żebym zabrał ci smocze dusze.
Wiewióreczka nie mogła wrócić na drzewo.
Mimo że spędziła tam całe swoje życie.
Dobrze sypia.
- A jak się kończy ta historia? - To Drzewo Tradycji. Wszyscy ją znają.
Dzieciństwo spędziłam pod kloszem.
Takie powinno być dzieciństwo.
Ta wiewiórka zrobiła coś złego.
Zniszczyła drzewo. Ale to naprawi, prawda?
Niektórych rzeczy nie da się naprawić. Spraw nie da się cofnąć.
Stają się historią. Podaniem. Liśćmi na drzewie.
Wiewiórka uczy się stać w cieniu drzewa,
wiedząc, że nawet tragedia może przerodzić się w coś pięknego.
Mogę ją potrzymać?
Nie jesteś dość duży, żeby dźwigać całego Prawyrma.
Nie mogę. Nie na zawsze. Dlatego to takie pilne.
Slyrak potrzebuje oka. Potrzebuję widowni.
Cesarz. To mały mężczyzna. Słaby.
Trudno będzie go przekonać. Musimy sprawić, żeby poczuł…
- Że to da mu siłę. - Że to da mu siłę.
Tak. Ale nikt nie odmówi Smoczemu Rycerzowi.
Ani barmani, ani królowie, ani nawet cesarzowie.
„Barmani”. Imponujące.
Zabiorę cię do niego. Chętnie popatrzę, jak się wije.
- Cholera! - Zamknij…
Dzidy w gotowości!
- Dzidy! - Dzidy!
Przygotować kusze!
- Kusze! - Kusze!
Zabić ich! Zabić ich wszystkich!
Jedna raca to nie impreza.
To sygnał.
To dla mnie.
Masz ochotę na spontaniczne ludzkie podpalenie?
- Lecimy do iglicy. - Nie.
Powinniśmy biec w przeciwnym kierunku.
Jak chcesz. Muszę uratować księżniczkę.
Księżniczkę? Trzeba było od razu mówić.
Co to jest, do diabła?
Pogromczyni.
To niemożliwe.
- Wiem. To żółw czy… - Zostań tu.
Davionie, żółw nie jest wart…
Luna! Coś ty zrobiła?
Hej! Chcę wiedzieć, co z Miraną.
Leż, świnio.
To nie było konieczne.
- Znasz go? - Zna księżniczkę.
- Jak dobrze? - Sądzę, że bardzo dobrze.
Poślubiłem właściwego smoka.
- Co? - Nie jesteśmy partnerami.
Nie mam doświadczenia z ludzkim humorem.
Przepraszam. Chyba się nie gniewasz?
Szczerze mówiąc, było miło.
Potrafisz różne…
Jesteś przeuroczy jak na mysz, którą łatwo zmiażdżyć.
Nie tak łatwo.
Wyglądasz jak ozdoba tortu, której nikt nie je.
Śmierdzisz rynsztokiem.
Kąpałam się. Raz.
Cześć.
- Musimy iść. - Nie mogę.
Możesz. Wychodzisz i wybierasz kierunek.
A może ktoś mi powie, co tu się dzieje?
Kłótnia kochanków. To wiele wyjaśnia.
Nie jestem więźniem. Znalazłam sposób, żeby wrócić do domu.
Wszystko naprawię. Ale muszę zostać tutaj.
- To nie wchodzi w grę. - Zdecydowanie nie.
Znam sekretne przejście. Za mną.
Nie.
Nie!
Strzała. Wleciała stamtąd.
Nadchodzi bitwa. Księżniczka nie żyje.
Luno, posłuchaj.
Do diabła z tobą.
- Później będziesz ją opłakiwać. - Nie chcę jej opłakiwać.
Chcę krwi.
Połóż księżniczkę albo przysięgam na oczy moich przodków,
że poszatkuję cię na kawałki.
NA PODSTAWIE GRY WIDEO DOTA 2 OD VALVE
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink