NETFLIX – ORYGINALNY SERIAL ANIME
Mój miecz. Moje życie.
Za Smoka.
Z NICZYM – NICZEGO
Chwalcie Księżyc Meny.
Zbierz wszystkich.
Nie!
Taka blada. Słaba. Jak ten kwiat.
- Moje lotosy. - Nie są już twoje.
I nikt już ciebie nie czci.
Żywisz się jedynie iskrą boskości,
która naprawdę nigdy do ciebie nie należała.
Jesteś taki mądry. Tak dobrze mnie znasz.
Wciągnąłeś mnie w to praktycznie bez wysiłku.
Teraz to widzę.
Ale widzę coś jeszcze.
Terrorblade.
Nie można rozkazać demonowi, żeby zamordował boginię w jej świątyni.
To transakcja wiązana.
Ty dźwigasz jej ciężar.
Martwisz się tym, co będzie, jeśli nie dopełnisz zobowiązania.
Transakcja z demonem to nie przelewki.
Sama chciałabym coś zaproponować.
Wybaczmy sobie. Przywróć mi siły.
Pozwól mi pertraktować z Terrorblade’em w pełni sił.
Nie dla mnie czy dla ciebie. Dla niej.
Dla Filomeny.
Filomena je odkryła.
Hybrydowy gatunek, który żyje wyłącznie w tej dolinie.
Dałem im jej imię. Dam im twoją moc.
Ona przeżyje.
Ty umrzesz i wszyscy o tym zapomną.
Na prawo!
Dwóch lansjerów poległo. Wielu rannych. Brakuje nam sprzętu medycznego.
Mamy to, co mamy.
Mniej ust do wykarmienia.
Wstawać, zwierzęta!
Przed nami jeszcze długi dzień
i wielkie połacie lasów do przemierzenia.
Widzę.
Może poczekajmy.
Parę godzin nas nie zbawi, a odpoczynek dobrze nam zrobi.
To miejsce wygląda na bezpieczne.
Otworzyła ci się rana.
Powtarzam, że to nie ma znaczenia.
Mamy to, co mamy.
Wróciłeś. Jesteś bezpieczny.
Ale zanim będzie lepiej, musi być gorzej.
Musisz mnie wypuścić.
Nie miałem pojęcia.
Nie wiedziałem, co się ze mną dzieje ani dlaczego.
Krzyczałeś tak przez całą drogę. To niczego nie zmieni.
Ojciec nadchodzi.
Zostawię was.
Ojcze. Dzięki, bogowie!
Słyszałem, do czego jesteś zdolny.
Kaden nazywa to klątwą.
To coś więcej.
To demon, Ojcze. Nazywa się Terrorblade.
Zabija Prawyrmów i kradnie ich dusze…
Kradłem smocze dusze, odkąd byłem mały.
Byłem młodszy niż ty podczas rytuału.
Byłeś takim bystrym dzieckiem. Taki utalentowany i zdeterminowany.
Musimy chronić smoki.
Musimy walczyć po ich stronie!
Nigdy nie zabiłem smoka własnymi rękami.
Nie zawarłem Przymierza Klingi. Nie mogłem przez odniesione rany.
Ale byłem sprytny. Poznałem tajemnice kuźni.
Kaden twierdzi, że to klątwa.
Czego ja bym nie dał za taką klątwę.
Przyłóż się! Na lśniącej powłoce widać każdą smugę.
Gdy byłem giermkiem,
zaszczytem było polerować buty ojca.
Nie raz kładłem się spać
z rękoma zmrożonymi od trzymania szmaty.
Przygarbiony jak niedźwiedź ze sraczką.
Kaden!
Zapomniałeś o manierach?
Mistrzu Ritterfau. Przepraszam.
Nie mogę cię winić.
Ile to już? Dwadzieścia lat?
Ledwie tu dotarliśmy, a trzeba było zbierać zwłoki i chwytać za broń.
Dwadzieścia lat.
Dwadzieścia dwa.
Polując na Slyraka.
Tyle czasu, żeby przyprowadzić jednego z naszych.
Pod kostką, do cholery!
Zdobyłeś sobie nazwisko.
A my wykonaliśmy swoją pracę.
Jesteśmy bractwem. Oddziałem.
Wszyscy jesteśmy sobie równi. Jak ten chłopak.
- Cieszę się, że należę do zespołu. - Nie pozwoliłem ci mówić.
Dwadzieścia dwa lata, Kadenie. Zmarnowane.
Krew na butach. Nigdy niestarta. Nigdy mi na tym nie zależało.
Ani razu przez 22 lata, mistrzu Ritterfau.
Obawiam się, że przewiercanie kości jest bolesne.
Ale i konieczne.
Mówiłeś, że nic mu nie będzie.
Krzywda i ból są jak bracia, których drogi się rozeszły.
Próbowałem twoich metod. Nie zadziałały.
Przeciwnie. Zawiodłem jego zaufanie. Więcej tego nie zrobię.
Pamiętaj, Davi, że cię kochamy.
Kaden! One nie są tylko zwierzętami.
Ja też nie. Zajmij się nim, a potem przyjdź do Wielkiej Sali.
Marci.
To znak.
Tablica nagrobna.
- Rozbijemy tu obóz. - Bogowie bywają popaprani.
Dołącz do nich. Módl się.
Linii geomantycznych brak, dary zniknęły, a Selimena milczy.
Kiedy patrzę na księżyc, czuję jedynie puste niebo.
Bezcelowy rytuał.
A może jest odwrotnie.
Zakon Ciemnego Księżyca wierzy w Selimenę, choć ta zniknęła.
To nie bezcelowe. Na tym polega nadzieja. To wiara.
- Wiara. - Selimena pokładała wiarę w Wywoływacza.
Zdradził ją.
Ale mimo wszystko słusznie go nią obdarzyła.
Nikogo niczym nie obdarzyła.
Nie prosiłam jej o nic.
Nie oczekiwałam od niej rady.
Przyjęłam lotosy, bo chciałam wrócić do domu.
Bałam się, że nasza pani mi odmówi.
Nie miałam w sobie wiary. Nadal uważasz, że powinnam dołączyć?
Pomyślałam, że nie odmówisz.
Z czego są zrobione?
Z czegoś, czego nie zniszczysz.
Coś ty sobie myślała, leząc tu za mną?
Musiałam ci pomóc. Jesteś jednym z moich ludzi.
Myślałem, że twoi ludzie są w Coedwig.
Cochi. Nie potrzebowali mnie. A ty tak.
Ledwie cokolwiek pamiętam. Jak przez mgłę.
Wdałem się w bójkę. Było źle.
Mirana. Nic jej nie jest?
Najgorsze uszło jej na sucho.
Nic więcej nie wiem.
A chciałabym. Chciałabym coś wiedzieć.
- Przepraszam. - To nie twoja wina.
Tyle że…
- Tyle że to moja wina. - Fymryn!
Wiedziałam, że tak będzie.
I pozwoliłam na to. Nic nie zrobiłam.
Nawet się cieszyłam.
Z początku nie było tak, jak to sobie wyobrażałam.
- Czułam się okropnie. - Wiedziałaś.
Po wszystkim miałam cię zabrać do wieży.
Dlatego za mną poszłaś. On to zrobił. Dalej mu pomagasz.
- Nie! To nie tak! - Wynoś się.
- Proszę! - Może Ojciec ma rację.
Może jego sposób jest dobry.
Ufałem mu, odkąd byłem małym chłopcem.
A ciebie… Ledwie cię znam.
Wynoś się!
Kocham swoją rodzinę, ale ty też jesteś moim człowiekiem.
Ciekawe.
Masz niesamowite zdolności uzdrawiania. Szybkie i kompleksowe.
- Wierz mi. I tak boli. - Ból można kontrolować.
Jak te zabiegi mają wyciągnąć ze mnie dużego, czerwonego smoka?
Są tacy, którzy po cichu wierzą,
choć tu uchodzi to za herezję,
że niektórzy z nas noszą w swej krwi cechy smoka.
Nikt nie wie, skąd wziął się Smoczy Klan.
Jednak trudno zaprzeczyć jego istnieniu.
Rylai, strażniczka Lodowej Ruiny, przejawia cechy wodnego smoka.
A jej siostra Lina ma więcej z ognistego smoka niż człowieka.
Może dlatego się zmieniasz.
Może właśnie dlatego to wszystko jest możliwe.
To twoja prawdziwa natura.
Masz smoczy rodowód.
Potwór, którego nosisz w sobie, jest bardziej Davionem niż Slyrakiem.
To by znaczyło, że zostaniecie połączeni na zawsze.
Wspaniale, prawda?
Ojcze? Kaden uważa, że Davion musi coś zjeść.
Zjeść? No tak. Musi zachować siłę.
Bram?
- Tak. Cześć. No więc… - Cześć.
Dotarłeś do Smoczej Warowni. Ostrzegłeś ojców.
Zgadza się. Martwiłem się tylko, że przeszedłem przez portal
z czyjąś lewą stopą.
Przyglądałem jej się kilka dni, zanim zrozumiałem, że to opuchlizna…
Bram!
- Nienawidzę tego. - Jak wszyscy.
Posłuchaj.
Zrobiłeś to, o co cię prosiłem. A potem to, co uznałeś za słuszne.
Jesteś moim przyjacielem. To nie ma dla mnie znaczenia.
Dla mnie też nie. Proszę. Smocza whiskey. Dla ciebie.
- Najlepszy giermek w Smoczej Warowni. - Davion?
- Chyba mnie nie zjecie? - Pewnie nie.
- Chociaż może. - Doceniam szczerość.
I wtedy powiedziałem: „Spójrzcie! To Prawyrm.
Zwierzę wymaga profesjonalnego podejścia…”.
No co?
Bracie Kadenie. Ojciec cię wzywa.
Wszyscy wyjść.
Chcę zamienić z tobą słowo.
Nie pochwalasz moich wysiłków.
Uważasz, że masz dług wobec Daviona. Nie będę tego kwestionować.
Każdy Smoczy Rycerz chętnie wykrwawiłby się za sprawę.
Mało kto przelał tyle krwi, co ty.
Nikt cię nie przebije.
Przez 20 lat robiliśmy z ciebie broń, którą musiałeś się stać.
Kawałek po kawałku. Klinga po klindze.
Jedyne, o co cię prosiłem, to zaufanie.
I nadal tylko o nie proszę.
O twoje zaufanie.
To krew Daviona. Wyodrębniona i przetransmutowana.
To zupełnie inna broń. Wyobraź to sobie.
Nasi bracia wzmocnieni mocą Daviona.
Mocą smoka. Wytrzymałością smoka.
Moglibyśmy uzdrawiać rannych, regenerować kończyny.
Może przywracać umarłych do życia.
Od dziecka marzyłem o zabijaniu smoków.
A dzięki krwi? Mógłbym zabić je wszystkie.
Chłopak nie jest tylko dzieckiem.
Jest nieograniczonym źródłem zasobów.
Nigdy więcej powtórki z Leathsham.
Kaden?
Kaden!
Coedwianie zaganiają nas jak owce.
Wpychają nas w wąską przełęcz między teren, gdzie polują smoki,
i zamarznięte szczyty, do przejścia których nie mamy narzędzi.
Zagrodzili przejście od obu stron i otoczyli nas.
- Zapędzili w pułapkę. - Gorzej.
Mogą rozlokować łuczników na grani. Jesteśmy na polu śmierci.
Raz tak potraktowałam patrol z Imperium Helio.
Stu ludzi. Nigdy już nie zobaczyli domu.
Musimy stawić im czoła. Musimy walczyć.
To odważne. I samobójcze.
Wyślemy mały oddział od tyłu.
Zmylimy ich i rozproszymy. Opóźnimy ich.
Zanim znowu połączą siły, wy uciekniecie przez przełęcz.
- „Wy”? Chyba „my”. - Nie, ty uciekniesz.
Mówiąc „mały oddział”, mam na myśli siebie. I tylko siebie.
- Nie jesteś w formie. - Przez co jestem zbędna.
Wezmę Sagana. Ruszę przed świtem. Przygotuj wojska.
Mylisz się co do jednego. Ty nie zaufałaś bogini,
ale ja zaufałam diabłu. Odpowiedzialność ciąży na nas obu.
Wiara.
Nie!
Potrzebuję więcej.
- Kazałem ci się wynosić! - Cicho. Posłuchaj.
- To nie są twoi przyjaciele. - Są moją rodziną!
- Co ty wyprawiasz? - Pewnie nic, ale oby jednak coś.
To zdecydowanie było coś.
Chwała Menie! Mogę nas wydostać.
Sagan? Sagan, komi. Sagan!
Szalona, głupia dziewucha.
- Wstawać. Wszyscy! - Wstawać!
- To nasza szansa! - Bierzcie broń!
Księżniczka odeszła. Zabiorę was w bezpieczne miejsce.
Zrobisz to.
- Sprowadzę Miranę żywą. - Jeździec! Zbliża się jeździec!
Trafiła nam się okazja. Trzeba ją wykorzystać.
Ruszamy!
- Za boginię! - Za boginię!
- Za księżniczkę! - Za księżniczkę!
Wiara.
Musimy iść.
Nigdzie nie idę.
Davionie, Smoczy Rycerzu.
Przyszedłem po to, co do mnie należy.
NA PODSTAWIE GRY WIDEO DOTA 2 OD VALVE
Napisy: Adam Sikorski