Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
"Ostrygi także cierpią w miłości" - Richard Brinsley Sheridan
Wiesz, że ostrygi są obojnakami?
Tak.
Zmieniają płeć co sezon albo po zaplemnieniu.
- Nie dziwi cię to? - Ani trochę.
A gdybym ja zmienił płeć?
Wyobraź sobie, że przyszedłbym jutro
i miałbym cycki, kieckę i obcasy, a ty byś na mnie leciał.
- Być kobietą to coś więcej. - Jasne, mają jeszcze okres.
Chciałbym być kobietą, żeby zobaczyć,
co one mają w tym swoim labiryncie zwojów.
Serio? Marzy ci się zostać kobietą?
- Przyznaj się, Raf! - Mało tego.
Chciałbym się samorozmnażać jak ostryga.
Skończyłaby się walka płci. Odpadłoby wiele problemów.
Ty chcesz być kobietą...
A ja się zastanawiam, czy nie oświadczyć się...
ostrygą.
Włożyłbym do niej pierścionek.
Czy to nie przegięcie?
Dlaczego?
- Nie jesteś romantykiem. - To przesada!
- Nic nie rozumiesz. - Niby ja?
- Jesteś zwierzak! - Nieprawda, lubię romantyzm,
ale jestem zbyt męski na takie triki.
Za to ty jesteś miękki. Pobierz się sam z sobą jak ostryga!
Czeka cię perłowa nagroda.
Seksualna samowystarczalność to przyszłość!
Akcja!
Nie tykać mi miejsca zbrodni!
TWARDO, MIĘKKO
Kto znalazł ciało, poruczniku?
Jean Baptiste, dozorca, podczas porannego joggingu.
- Też biegasz rano, Martel? - Ja? Nie.
Co robisz, Guerrero?
Tak myślałem...
Utonęła w stawie. Rzucił ją tu jak śniętego śledzia.
Zabójca nie jest stąd?
Ktoś sobie z nas kpi.
Jakiś psychopata!
To znowu on.
Rybak powrócił.
Cięcie!
- Słabo im idzie. - Serio?
- Fatalnie. - Szlag.
Dostaje po głowie.
Kto, Jess?
Nie o taki vibe nam chodzi.
Za nerwowo!
Myślałam, że udało mi się pokazać niepokój.
- Jess była świetna. - To nie tak!
Dziwny ten reżyser. O co mu chodzi?
Paryżanin.
No tak, to wszystko rozjaśnia.
Chyba wyjaśnia, wieśniaku!
Nie przedawkuj prażonej kukurydzy!
Idź do niej.
Daj mi pięć minut. Natasza ma najnowszy skrypt.
Poważnie, ten tekst każdemu sprawiłby kłopot.
Dialogi i fabuła nie trzymają się kupy.
To nie jest arcydzieło.
Te wszystkie topielice i miłośnik owoców topieli,
znaczy morza...
Jess!
Przepraszam.
- Cześć. - Stresujesz mnie tu.
Wybacz. Przywiozłem ostrygi.
Za trzy tygodnie macie imprezę.
Wasz producent chciał spróbować...
- Powiedział ci o imprezie? - Możemy pójść razem.
- Jess! - Idę.
- Muszę iść. - Jasne.
- Do wieczora? - Tak.
- Dostanę buziaka? - Pewnie.
Kochany, mamy obsuw. Istny koszmar!
Później ci opowiem.
Czekaj na mnie w restauracji. Przyjdę jak najszybciej. Buzi.
Jess...
Wyjdziesz za mnie?
Nie płacz!
- Przepraszam! - Nie ma sprawy.
- Drobiazg. - Panno Jessiko, stolik czeka.
- Dziękuję, Samirze. - Proszę siadać.
- Zostawiam was. - Dzięki.
Wybacz.
Posprzeczałam się z tym nieznośnym reżyserem.
Nawija jak Michael Mann skrzyżowany z Kechiche'em.
- Kiszka-man! - Właśnie.
Jest nowy w fachu.
Hollywoodzkie ambicje wywietrzeją mu z głowy.
A twój kumpel z planu jest miły?
Giaccomo? Jest super. Bardzo mi pomaga.
Ach, tak?
Super.
- Oto przystawki. - Wspaniale!
- Padam z głodu. - Ostrygi prosto do ust!
- Super! - Połykaj w całości.
Tylko uważaj na niespodzianki!
Dzięki, Samirze!
- Mogę nie czekać? - Jedz!
Przyprawił je tak, ja lubisz.
Pycha!
Ależ byłam głodna!
Coś nie tak? Samir!
Wody! Prędko!
Co się stało?
Nie mów, że...
W porządku?
Już dobrze.
Ale mnie nastraszyłaś!
Zostawisz nas?
Wybacz, chciałem złożyć hołd Oślej Skórce.
Pierścionek w ostrydze to prawie jak w cieście.
Przepraszam.
Chciałem sprawić ci przyjemność.
A więc...
wyjdziesz za mnie?
Sporo emocji, jak na jeden wieczór.
- Spytałem, czy za mnie wyjdziesz. - Tak, wiem.
Więc tak? Ale mi ulżyło!
Nie. Moje tak dotyczyło czegoś innego.
Tego, że zrozumiałam. To nie była odpowiedź.
Teraz to ja nie rozumiem. Co chcesz powiedzieć?
Wybrałeś zły moment, Az.
Jak to?
Po prostu...
Wiem, że to ważna decyzja.
Nie musisz odpowiadać od razu.
- Ale to dobra pora... - Nie sądzę.
Powinniśmy dać sobie czas.
- Czas? - Muszę odpocząć.
Dobra, pojedźmy na wakacje.
- Nie. - To dobra myśl.
- Wyskoczymy do Camargue? - Potrzebuję swobody, rozumiesz?
Czekaj...
Nie mówisz mi o czymś.
Zróbmy sobie przerwę.
Co?
Możesz dziś spać u matki?
Dlaczego?
Za co to?
Zrobiłem coś złego?
Nie, nic.
Nie mogę patrzeć, jak cierpisz. Pójdę już.
- Zaczekaj... - Wybacz.
Kurwa.
Co tu robisz, Krewetku?
Jesteś sama?
- Dziewcząt nie ma. - Nie?
Gdzie mama?
Ma dziś swoje kółko haftu.
- No i jest nów. - A Najwa?
Ciągle gdzieś znika. Pewnie ma sekretnego kochanka.
A ty tu skąd?
Tak przyszedłem.
Czyżby? O północy?
Bzdura!
O co chodzi?
O Jess.
- Skomplikowana sprawa. - A to niby czemu?
Opowiadaj.
- Chce odpocząć. - Co takiego?
Niech odłoży pieniądze i poleci na wakacje.
Nie musisz za to płacić.
- Chce odpocząć ode mnie. - Rozumiem.
Widać ma ochotę na zupełnie inny wypoczynek.
- Niepotrzebnie jej się oświadczyłem. - Gruby błąd!
W twoim wieku? Pchać głowę w pętlę?
Powinieneś podróżować, zwiedzać świat.
Swoboda jest bezcenna, wiesz?
Po co ci to?
Masz tu trzy kobiety i wziąłbyś sobie na głowę czwartą?
- Wariactwo! - Nie mów mamie ani Najwie.
Będę milczała jak grób.
Cześć, tu Jessica.
Nie mogę rozmawiać, pewnie jestem na planie,
ale oddzwonię.
Cześć, mówi Az.
Nic nie rozumiem. Może jednak ci podpadłem.
Wiem, że bywam niewrażliwy...
- Walisz konia? - Nie walę!
- Na pewno tak! - Nic podobnego, Jess.
Choć zdarza się.
Walikoń!
Streszczaj się!
Wkurwiasz mnie!
- To mój pokój! - Zasrana nora!
Ile ty masz lat?
SETE FEVER PREZENTUJE
POMYSŁ SERIALU: N.C. MANN & T. FRANCO
REŻYSERIA JAMES MANN
JESSICA CHESTER JAKO OLIVIA MARTEL
GIACCOMO ZAPATELLI JAKO MATHIAS GUERRERO
ŚMIERĆ NAD MORZEM
Jest naprawdę niezła.
Co ty powiesz?
Nie sądziłam, że wyrwiesz taką laskę.
- Długo byliście razem? - Dwa lata.
Ale po dwóch latach przyszedł dzień,
gdy wyrwała się w wielki świat.
Jak to?
Pracowała z nami przy ostrygach i w restauracji.
Potem złapała rólkę w serialu
i wypłynęła na szersze wody...
- Nieprawda. - Jak to nie?
Przestań! Zarzucasz jej zarozumialstwo?
Nie mów, że sodówka nie uderzyła jej do głowy.
Jest naprawdę zdolna.
- Mówisz? - Ma talent.
- Poważnie? - Nie jest taka ostatnia!
Kate Winslet z Draguignan! Wielka aktorka scen!
Mówiłeś jej co innego!
A ty warowałeś przy jej nodze jak pies przewodnik.
Jak jakiś lokaj!
Gość jest spoko. Wrócił do nas.
- Ale przedtem się na nas wypinał. - Fakt.
Gdybyś to ty miał dziewczynę, postąpiłbyś tak samo.
- Miałbyś nas w nosie, Ahmed. - A może nie?
Dość tego! Zmieńmy temat.
- Kto idzie popływać? - Ja nie.
- Boi się! - Nie lubię głębokiej wody.
- Nadal? - Muszę czuć dno.
- Zapisz się na kurs. - Po co?
Wyobraź sobie, że widzisz, jak tonie ładna dziewczyna.
W takiej chwili liczy się, czy zdołasz ją uratować.
Dzięki, ja umiem pływać.
Ale na pewno byś chciała, żeby ktoś cię uratował, co?
- Topiłam się kiedyś? - Gadzi mózg trzyma cię na wodzie.
Ale, skoro liznęłaś Paryża, mogłaś zatracić podstawowe instynkty.
Cześć, mamo.
- Mogę croissanta z czekoladą? - Zostaw!
Co jest?
Tyle masz mi do powiedzenia?
- Mogę się poczęstować, proszę? - Nic więcej?
Nie, a co?
Kłamiesz. Znam cię.
- O co ci chodzi? - Co się dzieje z Jess?
Nie zaczynaj. Już Naj dała mi rano popalić.
Nie ma o czym gadać. Mamy przerwę.
Robiłeś to, co ci kazałam?
Porządek w domu, pranie, naczynia?
Gotowałeś dla niej?
Bez przerwy!
To dobrze.
Słuchałeś, co do ciebie mówi?
- Wspierałeś ją w pracy? - Tak.
- Co to za przesłuchanie? - Skrzywdziłeś ją.
Niby jak? Nieprawda!
- Więc dlaczego odeszła? - Chce odpocząć!
Zdradziłeś ją?
Zdradziłeś i upokorzyłeś!
Nie zniosłabym tego. Przyznaj się!
Nie, słowo!
- Powiedz, że nie. - Przyrzekam! Przestań już.
Jak mogłeś? Jestem zdruzgotana.
Przestań. To ja cierpię, mamo.
- Jess jest taka piękna. - Śliczna.
- Więc nie miałeś nikogo na boku? - Przysięgam!
Pani Berlatti, jak się pani miewa?
Świetnie, dziękuję. To obiecane trociczki.
Dziękuję.
- Azzedine, co u ciebie? - Wszystko gra.
- Jest dobrze? - Doskonale.
Płacze? W tym wieku?
Jeśli miłość może tak sponiewierać,
- nie chcę się zakochać. - To jakaś masakra!
Znajdę sobie żonę, ale nie będę się zakochiwał.
Od razu się chajtnę.
Siema, Az!
To przez Jess?
- Pochorujesz się od płaczu. - Brachu!
Nie ma co beczeć.
Az, co ty, płaczesz?
Tak nie wolno!
Dajcie mi popłakać w spokoju.
Dam ci spokój, ale nie becz!
No, uśmiechnij się!
Zaraz zacznie tracić włosy.
Niedługo będzie łysy jak kolano.
Ja też nie lubię pożegnań. Pocałuj mnie.
Żegnaj, Rachel.
Byliśmy razem tacy szczęśliwi. Teraz to rozumiem.
Zaczekaj!
Kocham cię!
Nie wytrzymam sama!
Też cię kocham i chcę być zawsze przy tobie.
Nie rozstaniemy się już nigdy.
Spełnimy wspólne marzenia...
- Az! Możemy wejść? - Nie otwieraj!
Jak leci? Wszystko w porządku?
Staczasz się. Masz tu jak w chlewie.
- Co z tobą? - Nic!
Po co tu przyszliście? Chcę być sam!
Rozsuń zasłony. Będzie jaśniej.
- Zostaw! - Co za bajzel!
- Nie odsłaniaj okna! - Wyrwij się z tego.
Kurwa, dajcie mi spokój!
- Chcesz się przekręcić? - Zagniwasz tu.
- Oglądasz "Bodyguarda"?! - Zostaw!
Dość tego!
Ile razy można? Cholerne romansidło!
Słuchaj, mamy plan.
Przemodelujemy cię od stóp do głów.
Nie chcę!
Tu jest potrzebna nowa stylówa. Nie damy ci zginąć.
- Właśnie. - Odwalcie się.
Idziemy do sklepu Ahmeda. Tam się coś znajdzie.
Będzie dobrze, słyszysz?
To ma być plan?
Biedasklep Ahmeda?
Ma tam tanio.
Bo sprzedaje rzeczy po zmarłych.
Zmarli to szyk i elegancja.
Kto jest ubrany lepiej niż nieboszczyk w trumnie?
Nikt! Właśnie o to chodzi.
Nie martw się. Dzięki nam poczujesz się lepiej.
Przestań!
Mam coś czerwonego, panowie!
- Rewelacja! - Prawda?
- Akurat dla babci. - Super!
Bez koloru życiu brak poloru!
Tak mawiała moja babka.
Az, nosisz 41 czy 42?
Bomba!
Kto to wybrał?
- Ja. Nieźle, co? - Daj spokój, Kalidou!
Świetny fit!
Piękne z niego ciacho.
Trochę czerstwe.
Ta stylówa zajeżdża Brazylią.
- Szyk z Miami! - Ale nędzny materiał.
- Nie jestem przekonany. - Dobra, pokaż się!
O matko!
Kaszana!
- Brzuch ci wystaje. - Przecież laseczki to lubią.
Mnie to mierzi.
Moda na plażę?
Casanowa z Riwiery!
Złamie tyle serc, że mu się nie zmieszczą w szafie!
Don Juan!
- Zdejmuj! - Tyle że drugoligowy.
Włóż gacie!
Dobre!
Fajne spodnie.
Zrób krok w tył.
Oto nasze dzieło!
- Ciacho! - Obróć się.
Elastyk jak się patrzy!
- Ładny tyłek. - To fakt.
Niezła dupa z niego!
Aż się wstydzę patrzeć!
Masz to coś!
- Świetne pośladki. - Trenujesz coś?
- Dobrze to na tobie leży. - Tak?
Gdybym był laską, to bym na ciebie poleciał.
Wyglądasz jak wycięty z pocztówki znad morza.
- Plażowy vibe! - Beach boy!
- Nie dąsaj się! - Bo co?
Nie odzyskasz jej tak.
Co byś zrobiła?
Jak poszłam do byłego po rzeczy, dosłownie szczena mu opadła.
Serio?
A co by to zmieniło?
Chodzi o to, żebyś pokazał,
że naprawdę się rozstajecie, że jej nie potrzebujesz,
że waszych światów już nic nie łączy,
a wasze drogi się rozeszły, kapujesz?
Powiedziała, że chce swobody?
Właśnie!
Zabierając od niej swoje rzeczy, zwrócisz jej wolność.
Myślę, że mnie na to nie stać. Nie dam rady.
Jasne, że dasz.
Nie wytrzymam nerwowo.
Wiesz co? Pójdę z tobą.
Jeśli chcesz.
- Warto? - Tak.
Zobaczysz.
Poradzisz sobie. Bądź miły i rozluźniony.
To był też twój dom. Patrz jej w oczy.
Powiem: Cześć, jak leci?
- Źle. - Czemu?
Masz być zdecydowany: Przyszedłem po swoje rzeczy.
- Przyszedłem po rzeczy. - Za słabo. Jeszcze raz.
- Zabieram rzeczy. - Zdecydowanie!
- Jestem zdecydowany. - Za mało!
- Wkurzasz mnie! - Zabieram rzeczy!
- Chcesz swoje rzeczy? - Czemu mnie bijesz?
Uspokój się! Zabieram swoje rzeczy!
Wybacz!
- Przyszedłem po swoje rzeczy! - Wykrzycz to!
- Zabieram swoje rzeczy! - Mów prosto z trzewi!
Z bebechów!
- Zabieram rzeczy! - To jest ta energia! Idź!
Przyszedłem po swoje rzeczy.
Po rzeczy?
Mogłeś mnie uprzedzić.
Tak wyszło. Skończyły mi się majtki.
- Bez gaci trudno... - Idziesz, kochanie?
- Ktoś jest u ciebie? - No...
Giaccomo.
Cześć.
Ćwiczymy scenę.
Tak?
Mam w niej zawołać: Idziesz, kochanie?
Muszę użyć trochę innego tonu.
To moje spodenki.
Nie miałem swoich. Jess mi pożyczyła.
- Do potrzeb sceny. - Zaraz ci oddam.
Nie trzeba.
Chcesz pozbierać swoje rzeczy z sypialni?
Zacząłbym od tego,
co jest tutaj...
Zabiorę swoje przybory kuchenne.
- A dokładnie? - Gofrownicę.
- Lubisz gotować? - Tak.
Też za tym przepadam.
Twoja gorfownica jest w szafce z boku.
- Tutaj? - Opiekałem w niej ser.
Nie jem słodyczy,
za to ser na ciepło to dla mnie sama radość.
Chcesz torbę?
Przynieś Rocky'ego.
Rocky?
Nasz żółw.
Zabawne. Stallone robił niesamowite rzeczy.
Kiedy zaczął pracę z Woodym Allenem, był naprawdę...
- Wybacz... - Jest przypalona.
Nie spodziewałem się, że przyjdziesz. Przepraszam bardzo.
Gofrownica to rzecz osobista, tak jak spodenki kąpielowe.
Zaraz ci je oddam.
Nie!
- Jak chcesz. - Podciągnij je!
Zatrzymaj sobie.
- Tu jest Rocky, a tu masz torbę. - Dzięki.
W ogrodzie jest jakaś dziewczyna.
Znasz ją?
Cześć. To tutaj mieszka Az?
To mój dom.
- Jestem Lila. Jess, tak? - Witaj.
- Giaccomo, miło mi. - Mnie również.
W porządku? Jest cool?
Idziemy?
Mamy próbę taneczną.
Tańczysz? Trochę.
Tańczy, robi gofry... Facet umie wszystko!
- Nie ma rzeczy niemożliwych. - Jak widać.
- Kochanie? - Pora na nas.
Do drzwi w tę stronę. Tam jest ogród.
Pa!
Zapomniałam powiedzieć, że jestem waszą wielką fanką.
Jesteście najlepsi. Tak trzymać!
Jesteś bardzo miła. Dzięki.
Urocza dziewczyna.
- Znów się dąsasz? - Nie.
Jak to nie?
- Widzę. - Nie dąsam się.
- Przecież cię znam. - Nieprawda!
Teraz mam pewność.
Co cię napadło?
Po co się tam pchałaś i udawałaś moją dziewczynę?
Wielka fanka?!
- Nie jest mi do śmiechu! - Przestań.
Twoja była się pocieszyła. Spokojnie!
To nie tak. Jest zagubiona.
Dziewczyna gra ci na nosie, a ty udajesz, że wszystko w normie?
Próbowałam cię ratować, ocalić twoją godność.
Litujesz się nade mną?
Żal mi ciebie.
Widziałeś jej minę, gdy powiedziałam, że tańczysz?
"Ty tańczysz?".
- Była w szoku. - Lubi taniec.
- I dobrze! - Co?
Pokazałeś jej.
Kiedy ją znowu zobaczysz?
- Na imprezie dla filmowców. - Super!
- Nie pójdę tam. - Ależ pójdziesz!
I zatańczysz dla niej.
- Co ty? - Zaprezentuj się.
Zamiast się dołować, pokaż się z najlepszej strony.
Lubi tańczyć? Więc tańcz!
- Będziesz musiała mnie nauczyć. - Nie ma szans!
- Proszę! - Nie.
Zachęcasz mnie, a teraz się wycofujesz?
- Mam swoje życie. - Wiem, ale proszę...
Chodź ze mną na tę imprezę. Potem obiecuję dać ci spokój.
- Co będę z tego miała? - Co tylko zechcesz. Mów!
Dobra...
Wciąż pieczesz ciastka?
Chcę ich furę.
- Czyli ile? - Tonę.
- Które? Zlabia? - Pewnie.
- Baklawa? - Jasne.
- Rogi gazeli? - Dawaj!
- Kupa roboty. - A jak!
- Chcę furę ich wszystkich. - Dobra.
Umowa stoi.
Rocky jest świadkiem. Dogadani.
Pięć, sześć, siedem, osiem!
Dalej! Całe ciało w ruchu!
I znów!
I zmiana!
Dawaj, Az!
Właśnie tak, dziewczyny!
- Ułożyłam sercowy anons do gazety. - Czytaj.
"Młoda emerytka szuka towarzysza tajemnych chwil,
a może i kogoś więcej.
Dziarska, pełna życia, w wieku 69 lat".
- Ale ty masz 73 lat, babciu. - Wiek jest kwestią względną.
- Słuchaj. - Słucham.
"Szuka dżentelmena", wiadomo.
"Z poczuciem humoru", to ważne.
- Bardzo. - "Ale nie macho".
Żebym zachowała swobodę i żeby nie trzymał mnie pod kluczem.
I jeszcze musi dobrze tańczyć.
Tańczyć? A to dlaczego?
Żeby mnie zabrał na Festiwal Ostryg.
- I żeby mi nie narobił wstydu. - Zrozumiałe.
Nie wolisz pójść z Fernandem?
To sympatyczny facet...
ale mnie nie dziara.
- Nie jara, babciu! - Przecież mówię!
- Skup się na cieście! - Dobrze.
Pójdziemy na festiwal razem. Jako dwoje singli.
- Nie ma mowy! - Dlaczego?
- Bo nie umiesz tańczyć. - Tak uważasz?
Napisz w swoim anonsie tak:
"Irytująca stara wiedźma,
miłośniczka cygar i whisky, szuka pantoflarza".
- Żartuję! - Denerwujesz mnie.
Pięć i sześć, siedem, osiem!
Raz, dwa, trzy, cztery!
Zmysłowo!
I niżej!
Jeszcze raz!
- Nie ciągnij mnie za włosy! To boli! - Przepraszam.
- Uważaj! - Niechcący.
Stań przede mną.
- Co ty? Nie wygłupiaj się. - Staram się, jak mogę.
To nie tak. Spójrz na mnie.
Przyciągasz linę, ale bez takiego pośpiechu.
Powoli. Chwytasz i dopiero ściągasz.
- Dlaczego opuszczasz ręce? - Łaskoczesz!
Jeszcze raz!
Patrz na mnie! Tu jestem!
- Patrz tutaj! - Przecież patrzę.
Wcale, że nie!
Nie patrzyłeś i dlatego upadłeś.
Porzygam się.
Co na to powie jego matka?
Wszyscy go widzą i wiedzą, że się kumplujemy.
- Ja w ogóle nie tańczę, Kalidou. - Ja też nie.
- I fala! - Tak dobrze?
Ramię wyprostowane.
Ostrym ruchem!
Pięć, sześć, siedem - ciach!
Właśnie, zdecydowanie!
Teraz ręka.
Głowa podąża.
I pas de bourree.
Pokaż.
Co to ma być?
Kpisz sobie?
Co ty wyrabiasz?
Pokażę ci.
Już lepiej.
Nie tak zwierzęco.
Płynnym ruchem. Ćwicz!
Tyłek niżej.
Bardzo dobrze.
Wytrzymaj 15 sekund.
Trzymaj!
Dobra. Pompki.
- Serio? - Dawaj!
Bardzo dobrze.
Dwa, trzy...
Cztery, pięć... do piętnastu!
Dasz radę. Odblokuj głowę.
A ciało nie?
Raz, dwa, trzy!
Kurde, uwaga!
Krzywa wieża z Pizy.
Udało się!
Czemu idziesz tak blisko skraju?
- Właśnie o to chodzi. - Tak?
Zamknij teraz oczy.
No!
- Czujesz? - Tak.
Nie podglądaj.
Spokojnie, jestem tu.
Nie otwieraj oczu.
Doskonale.
- Przystojny jesteś. - Co?
Idź dalej.
Zyskujesz na urodzie, gdy jesteś szczęśliwy.
Mówisz?
- Otwórz oczy. - To miał być komplement?
Spróbuj poczuć to samo, co wtedy, gdy były zamknięte.
Pamiętasz to uczucie w brzuchu?
- Napięcie. - Właśnie.
Utrzymuj je.
Lila?
Dlaczego wróciłaś?
A ty czemu zostałeś?
Nie wiem.
Może nie miałem odwagi wyjechać?
W Paryżu dobrze ci szło. Tańczyłaś...
Miałaś faceta.
Na Południu jest lepiej.
Nie chcesz o tym gadać?
Wybacz.
Złapałam tam doła.
To nie było dla mnie.
Smutne.
Głupio zabrzmi, ale miłość zawsze kończy się źle.
Dopada cię żal, bo stajesz się kimś innym.
Osobą, którą sam stworzyłeś.
Ja stałam się domową rośliną, stojącą w salonie.
Ty, rośliną?
Z twoim charakterem?
Jesteś wojowniczką.
- Wonderwoman. - Akurat.
Nawet gdy karmisz się ideałami, codzienne drobiazgi ciągną cię w dół.
Bardzo smutne.
Tak jak życie bez miłości.
Jesteś szczęśliwy?
Mimo złamanego serca?
Kurwa, znowu!
Az!
- Złaź z łóżka. - Daj mi dwie minuty.
- Za pięć wstanę. - Posuń się!
- Chcę spać. - Wkurzasz mnie!
Noż kurde!
- Bez jaj! - To moje łóżko.
Idź w cholerę!
Jedzie ci z ust...
Moje są inne.
- Spójrz na kolor. - Ale tłuste!
- Jeszcze nie doszły. - Tłuszcz aż kapie!
Pogadaj z Azem.
Ja jestem zajęty.
- Jesteś z nim bliżej. - Ale teraz piekę kiełbaski.
Musimy to z nim załatwić.
Chcesz bagietkę?
Az?
Co ja słyszę?
Podobno twerkujesz na ulicy jak jakiś pedzio?
Wykonujesz niedwuznaczne ruchy.
Kręcisz wygibasy, jakbyś się najadł ecstasy.
I to na ulicy.
Lila tańczy tak samo.
Jest laską, ty nie. Nie kręć dupą na naszej dzielnicy.
Opanuj się, bo zaczniemy cię obrażać.
Wyjdziesz na mięczaka.
- Nie przeginaj. - Odpuść to sobie.
Inaczej nie licz na mnie.
Jak ktoś cię napadnie, nie pomogę ci.
Laski z zajęć pytają o twojego Insta.
Jakie laski?
Marina widziała, jak tańczysz. Uznała, że byłbyś dobry w łóżku.
Wszystkie się w tobie zakochały.
Tańczący faceci są sexy.
- Która Marina? - Mówię wam.
Może my też się zapiszemy na twój kurs?
Dobra myśl.
Żartowaliśmy tylko.
Teraz chcecie tańczyć, ciołki?
Tylko krowa nie zmienia zdania.
- Życie jest pełne niespodzianek. - Rozwijamy się.
Chcecie tańczyć?
Zawsze chcieliśmy, ale czekaliśmy na właściwy moment.
- Fakt. - Czekaliśmy od lat!
Teraz was nie wezmę. Szykujemy numer na imprezę.
- Jaki numer? - Na jaką imprezę?!
- Nie mówiłeś im? - Nie.
- Będzie przyjęcie... - Nic szczególnego.
Powiedz im! Szykuje się impreza filmowców.
- Nic takiego?! - Będzie Jess, nasza Olivia Martell.
No bez jaj!
Też chcemy zapoznać aktorki. Zabierz nas tam.
To prywatna impreza. Lista jest zamknięta.
Ale co ty opowiadasz?
Tam zaraz zamknięta!
Jakoś na pewno się przemkniemy.
- Jak szczury! - Tylko nam pomóż.
Czuję, że tam
spotkam miłość swojego życia. Pomyśl o tym, brachu!
- No weź! - Nie możesz odmówić.
- Nie bądź taki! - Zgódź się!
Pięć, sześć, siedem, osiem!
A teraz uginamy nogi!
Kręcimy barkami!
I do tyłu!
I obrót!
Ahmed!
Tylko proszę, bądźcie grzeczni, nie bluzgajcie.
Spoko luz!
Nie zachowuj się jak na dzielni, Ahmed!
Żadne spoko luz!
- Wątpisz w nas? - Nie.
- Ależ tak! - Doradzam wam.
Mów wprost!
Czasem spotykasz ludzi z własnego podwórka,
- ale czasem z innej ligi. - Kapuję.
Kto mówi, że nie umiemy się dostosować?
Umiemy, ale czasem nam nie wychodzi.
Zapominamy, że wobec niektórych
należy być taktownym, żeby nas nie oceniali.
Ja się nie zgrywam, jestem autentyczny.
- Nie podoba się, to cześć! - Posłuchaj...
- Nic nie rozumiesz. - Bo?
Powiedzmy, na przykład, że spotykasz jakąś boską lalę.
Jak byś do niej zagadał?
Cześć, jak się masz?
Dobrze, a ty?
Też dobrze. Wszystko spoko.
U mnie też super.
Jesteś na Instagramie?
Źle! A dlaczego?
- Tylko spytał! - Za szybko!
Chłopak lubi Instaka, taki ma styl.
Ja bym to załatwił spokojniej, o tak...
Przepraszam, jest opcja, że się spikniemy?
Nie tak, Kalidou!
To jest twój problem!
Opcja, spikniemy...
To nie przejdzie!
- Lale gadają jakoś inaczej? - Nie myślcie o nich!
Mówcie po francusku, tylko tyle!
A po jakiemu ja mówię?
Tych wszystkich twoich kolesiów
rozłożymy na łopatki w zawodach na elokwencję.
Wyjedziemy z grzecznością rodem ze średniowiecza
- i padną na kolana. - Przed klasyką!
Nasza francuszczyzna to mistrzowski amalgamat!
Niniejszym domagam się, abyś wycofał niesłuszne oskarżenia!
Dobre!
Gotowi?
Co jest?
Matko Święta, Pan zesłał nam anioła z niebios!
Przestań!
Wy też się fajnie wystroiliście.
Jazda, bo się spóźnimy!
Jedziesz ze mną?
Czyste złoto!
My, książęta tego miasta Dziś zapłonie jego kazba
My jesteśmy Kabylowie Ludzie z dzielni wyjątkowej
Ręce w górę, nogi w górę Nie zawrócą nasze fury
Kalidou, Lila, Raf i Ahmed.
- Ja jestem Az. - Mam na liście tylko ciebie.
- Oni są ze mną. - Za dużo ich.
- Nie rób siary. Wpuść nas. - Nie mogę.
- Brachu, zrozum... - Nie jesteś u siebie na dzielni.
Nie ma was na liście.
Słuchaj, co to dla ciebie za kłopot?
- Nie róbcie zadymy. Ja tu pracuję. - Gości będą dwie setki!
Nie pokrzykujcie na mnie. Przepuśćcie prawdziwych gości.
- Słuchaj, Adil! - Dobra, wycofujemy się.
- Wielkie dzięki! - Mam plan awaryjny.
Przykro mi. Miłego wieczoru.
Niby Arab, a jaki obowiązkowy!
Przepraszam za to.
Nazwisko proszę.
Gotowi?
Podsadzamy!
Ja filuję.
No co?
Dobra robota!
Postawiliście na trzeźwość, elegancję i klasę. Brawo!
Dzięki, Najwa.
Ciebie też można by schrupać.
- Że co? - Schrupać.
Wyglądasz apetycznie.
Patrzysz na nią jak kot na mysz! Masz gadane.
Bawimy się! Chodźmy się wmieszać w towarzystwo.
Dobry wieczór. Szampana proszę.
- Hej! - Cześć.
Az!
- Giaccomo! - Miło cię widzieć.
- Jak leci? - Świetnie.
- To ja pójdę pozabawiać gości. - Zostań.
Do zobaczenia.
- Wszystko gra? - Tak.
Jest super.
Nie spodziewałam się tu ciebie.
- Wolałabyś, żebym nie przyszedł? - Nie to chciałam powiedzieć.
Cieszę się, że cię widzę. Bardzo.
Ulżyło mi.
Szukałam cię.
Cześć!
- Przyszliście razem? - Z Lilą.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki, ty też.
Fajnie, że przyszliście we dwoje.
Świetna impreza.
- I ładna willa. - Fakt...
- Nie zatrzymujemy cię. - Idziemy do swojej paczki.
No i potańczyć!
- Na razie! - Pa!
Buziaki!
Nie rzucam się na tacę z makaronikami jak świnia na koryto.
- Jasne... - Biorę jedno ciastko,
resztę zostawiam innym.
- Trzeba się dzielić. - Słuszne podejście.
Makaroniki dla wszystkich!
Wyobraź sobie, że ktoś trzyma ciastko w ręce.
Nie zabiorę mu.
- Tak się nie robi. - To nie byłoby okej.
Więc dlaczego zabrałeś Jess mojemu kumplowi?
- Co ty gadasz? - Była kobietą mojego kolegi,
a ty mu ją ukradłeś.
- Nic podobnego... - To prawda.
Nie znam cię. Nie mam ochoty na tę rozmowę.
Ale ja mam!
Ziomek chce strzelić samobója. Pogadajmy!
Chce się zabić?
Wyślę ci jego zdjęcie, jak wkłada głowę do piekarnika.
- Miłego wieczoru. - Jesteś gnojkiem!
Zasranym gnojkiem. Pierdolę cię, aktoreczku!
Mam cię w dupie!
- Zawołam ochronę. - Naskocz mi, skurwysynu!
- Jak ci na imię? - Jerome.
- Jerome? - Tak.
- Masz 18 lat? - Niedługo skończę 27.
- Nie! - Tak.
Nie wyglądasz.
To dlatego, że...
cierpię na syndrom Piotrusia Pana.
- Kogo? - Piotrusia Pana.
- Wyglądam młodo... - Znam ten film!
Więc wiesz, że umysłowo jestem niedojrzały
i dzięki temu ciało też mam młode. To wszystko.
Nieźle!
Uganiałeś się za mną, a potem dałeś nogę.
Po prostu chwilowo się zmyłem, wcale nie uciekłem.
- Chwilowo? - Chciałem się czasowo wymiksować,
by nabrać dystansu i zbudować coś poważniejszego,
stabilniejszego, na solidnym fundamencie.
Jerome czy Gaetan - wszyscy jesteście tacy sami.
Każdy jeden facet to dupek!
Spotkałaś jakiegoś wrednego Jerome'a?
Miłego wieczoru, Gaetanie.
- Jestem Jerome. - Zadzwoń.
Zadzwonię. Puść mi strzałkę.
Zgubiłam komórkę.
- To może podasz mi imię i nazwisko? - Pewnie.
Zapiszę sobie w pamięci.
Na imię mam Sophie.
- Szukaj Sophie Marteau. - Dobra.
Halo? Słyszę cię wyraźnie We czterech zawsze raźniej
Ej, panie filmowiec Nie jesteśmy miękcy
Podaj no mikrofon Rzucimy coś więcej
Nie myśl, że cię kocham Ja kocham to miasto
I choć nie jem kawioru Żyję zajebiaszczo
- Gdzie byłeś? Szukałam cię. - Niepotrzebnie.
- Dajmy sobie spokój. - Ale Najwa już czeka!
Tylko nie mów, że ćwiczyliśmy na marne!
- Nie mogę. - Co?!
- Nie dam rady. - Dasz!
I pokażesz klasę.
Co robisz?
Zaczynamy!
Lila!
Chodź tu!
Ty świrze!
- Moja marynarka! - Jesteś pajac!
Komediant!
Spadajcie! Ty też!
Co ci odbiło? Masz schizofrenię czy jak?
Co ci mówiłem? Po co go popchnąłeś?!
- Dla draki. - Prosiłem cię o to?
Wyszło nieśmiesznie.
Po co was tu zabrałem?
- Jesteśmy kumplami. - Czyżby?
- Rozkręciliśmy imprezę. - Jesteście do niczego!
Narobiliście bydła!
- Pogadaj z nim. - Spróbuję.
Spadajcie stąd! Ty z tym czubem też!
- Żebym ci nim oka nie wykłuł! - I ty też idź, dziewczyno.
Dla ciebie: pani!
Zapomniałeś o tym.
Zachowali się jak durnie.
Gadałem z nimi, tłumaczyłem co i jak,
a i tak spieprzyli sprawę!
Gnojki.
Zwierzaki!
Wstyd się z takimi gdzieś pokazać.
A Jess wszystko widziała.
O co ci chodzi?
Jak to?
Mówisz o niej tak,
jakby była najważniejszą osobą w twoim życiu.
Ale my właściwie jej nie poznaliśmy.
Nie mogłem zabierać jej na dzielnicę. Jest gwiazdą.
Zanim się nią stała, też jej nie zabierałeś.
- Wstydziłeś się? - Oczywiście, że nie.
Po prostu byliśmy stale zajęci.
Powtarzałem z nią kwestie, dodawałem jej pewności siebie...
Robisz wszystko, by komuś pomóc,
aż tu nagle, z dnia na dzień...
ten ktoś wyrzuca cię jak przeterminowany jogurt.
Nic nie dzieje się tak szybko.
Próbowałeś to wyprzeć.
Co?
Swój wstyd.
To nie Jess się wstydziła, ale ty sam.
To nie ją zmieniła jej sława, ale ciebie.
Wiesz co?
Jess i jej znajomi
nie są wcale lepsi niż ty czy ja.
Po prostu mają forsę, i tyle.
W następnym wcieleniu będę dziewczyną.
- Życie będzie prostsze. - Chyba żartujesz?
- Jedźmy. Zimno mi. - Zimno?
- Trochę... - Zaczekaj.
- Weź. - Dzięki.
Czy mógłbym...
spać dziś u ciebie?
W domu Najwa zmyje mi głowę. Nie mam na to sił.
Czemu tak patrzysz?
Pojedziemy do ciebie. Nie będę robił objazdu.
Okej.
Chciałbym podróżować po świecie.
Wiesz, że to afrodyzjak?
Głodny?
Rozłupiesz mi?
Co robisz?
Pewnie śmierdzę ostrygami.
Pachniesz morzem.
O ja!
Niebywałe!
To się bardzo rzadko zdarza, słowo.
Wspaniała.
Pojadę do domu.
Nie wiem, co o tym sądzisz,
ale to powinno chyba pozostać między nami.
Przynajmniej na razie.
- Wygląda jak Barack Obama. - Naciągana opinia.
Moje serce jest za.
Będą z tego drobne zalecanki!
Zalecanki?
Chcę, żebyś mi doradził.
Ten Brice dał mi "like".
Lajka.
- Lajka? - Polubił cię.
To emerytowany nauczyciel.
Nie pisze, czy umie tańczyć.
Ale ponoć "wywija bioderkami". To jakieś świństwa?
Świństwa?
- Sama ciągniesz go do łóżka. - Cóż...
Tak a propos...
przespałeś się z kimś.
- Z kim? - Nie powiem.
A jak ładnie poproszę?
Nie teraz.
Siemasz?
W porzo. Jak leci?
Nie najlepiej.
Twoje spodenki.
Wielkie dzięki.
Chcę cię przeprosić. Kiepsko to wyszło.
Miałem strasznie dziwny sen.
Byłeś w nim nagi.
Ja też nie miałem spodenek, coś nas łączyło.
Płynęliśmy w morzu pośród skorupiaków.
Grubo!
Nie chcę mieć więcej takich snów.
Wolę się z tobą pogodzić.
Nie lubię rozdrapywać ran.
Oddaję ci twoje spodenki i wywieszam białą flagę.
Wznieśmy ją razem.
Nie miałem pojęcia, że Jess tak wiele dla ciebie znaczy.
- Wszedłem na twój teren. - Nic podobnego.
Obraziłem cię.
Jednak pokazałeś klasę.
A ja zachowałem się jak bufon.
Jestem człowiekiem sukcesu i cieszę się uznaniem, to przyjemne.
Tyle, że nie to jest najważniejsze.
- A co? - No?
To, że jestem gnojkiem.
Czemu tak się osądzasz?
Gdyby tak było, nie stałbyś tutaj.
Zjemy razem kolację?
- Ty, ja i twoja dziewczyna... - Jess?
- Znaczy Lila. - Właśnie.
Spotkajmy się jak dorośli ludzie.
Spędźmy miło wieczór.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
- Nie wyjdę, nim się nie zgodzisz. - Tak nie można.
Musisz powiedzieć: tak.
- Zrób to! - Przestań...
- Nie bierz tego do siebie... - Umawiamy się na jutro.
Zgadzasz się i już!
Przyniosłem ci rogi gazeli.
- Dzięki. - Smacznego.
Był u mnie Giaccomo.
Zaprosił mnie na kolację...
u Jess.
Chciałbym, żebyś poszła ze mną.
Zgodziłeś się?
Wbrew sobie. Wziął mnie z zaskoczenia.
Nie zastanowiłem się.
Facet chce się pogodzić. Może być miło.
W ten sposób zamknę ten rozdział na dobre.
Skończyłem z Jess, słowo.
Pójdziesz?
Dobrze mi z tobą.
- Dziesięć lat. - I wreszcie jesteście razem!
Miłość to wyższa postać przyjaźni.
Tyle, że może namącić w głowie,
- że tak powiem. - A ja myślę inaczej.
- Każdemu czasem odbija. - Wiadomo.
A jak to jest między wami?
Odgrywacie sceny, udajecie coś przed sobą?
Ja na przykład nie umiem płakać na zawołanie, a wy?
Wszystkiego można się nauczyć. Ja nie potrafię rozłupywać ostryg,
ale rozpłakać mogę się ot, tak. Ty też to potrafisz, kochanie.
Umiesz zapłakać, kiedy chcesz? Odkręcić kranik z łzami?
- Przecież nie zrobię tego teraz. - Dlaczego?
A gdybym powiedziała, że wasze wino jest beznadziejne?
Mam się rozpłakać?
Jakbyś mnie uraziła?
Powiedz to.
Albo inaczej.
Smakuje ci wino?
Lubię wino, ale to jest ohydne.
- Nie jest takie złe. - Odgrywamy role.
Wybrałem, jak umiałem...
- Żartuję... - Wszystko można wyćwiczyć.
- Więc udawałeś? - A jak!
- Przyznam, że mi zaimponowałeś. - Tak...
To podstawy aktorstwa.
Ale udawanie miłości to chyba zupełnie inny poziom?
Nasz zawód polega na odgrywaniu emocji.
- Bywa, że są prawdziwe. - Czasem.
Ale znacznie częściej je udajemy, niż odczuwamy.
Ale kiedy my
spotkaliśmy się na planie, od razu coś się zadziało.
Nie wiedzieć skąd i czemu, przeskoczyła między nami iskra,
czy jak to się nazywa.
- I tak to się zaczęło. - Zgadza się.
Czy nie było właśnie tak?
- Do łazienki! Opatrzę cię. - Wyśliznęła mi się...
Lepiej się pospiesz!
- Polej zimną wodą! - Jasne.
Chodź!
Dlatego nie biorę się do otwierania ostryg!
To jednak niebezpieczne...
- W porządku? - Tak.
Ciągle robię sobie jakąś krzywdę.
Ale też we wszystkim idę na całość.
Nie uznaję półśrodków. Prę naprzód jak byk!
- Naprawdę? - Tak.
Przynajmniej na planie.
Nie przypominasz mi byka...
Raczej takiego mrówkojada,
z długim pyskiem i jeszcze dłuższym językiem.
Tak?
W żadnym razie nie powinnaś lekceważyć mrówkojadów.
Te zwierzęta zdołają cię zadziwić jeszcze nieraz.
Chwytanie mrówek to nie jest taka łatwa sprawa.
Giaccomo...
Co za typ!
Doszło do czegoś, zanim się rozstaliśmy?
Co?
Nie.
- Mów prawdę. - Nic się nie zdarzyło.
Zostawiłaś mnie dla niego.
Odeszłam, bo przestałeś mnie zauważać i nie byłam szczęśliwa,
a na dodatek wyjechałeś mi z małżeństwem!
Nie zostawiłam cię dla niego. Mam go gdzieś!
Kochałem cię.
Wiem.
- Nie płacz... - Ale to za mało!
Jakoś długo ich nie ma.
Kochanie?
Na pewno są w trakcie opatrywania rany.
Zaraz wrócą. Bez obaw.
Jestem zmęczona. Przechodzę gówniany okres.
- Mam złe wiadomości. - Co się dzieje?
- Jest słabo. - O co chodzi?
Wycinają moją postać z serialu.
- Nie mogą. Jesteś gwiazdą. - Mogą i właśnie to robią.
W nowym sezonie zagra już tylko Giaccomo.
Decyzja zapadła?
Nie martw się. Masz wielki talent.
- Dasz sobie radę. - Kiedy się boję!
Walczyłam o tę rolę. Co dalej?
Dom kosztuje fortunę.
Dostaniesz inne role. Odkujesz się.
Uwierz w siebie.
- Jestem zmęczona... - Wiem.
Ale spokojnie!
Więcej wiary! Ja w ciebie wierzę.
Miły jesteś.
Naprawdę tak myślę.
- W porządku? - Tak, dzięki.
- Jak ręka? - Już dobrze.
Kochanie?
- Udało się zatamować krwotok? - Pokaż.
Nie martw się.
Jeśli to głębokie cięcie, trzeba by założyć szwy.
Będzie dobrze.
Dość długo was nie było.
O czym rozmawialiście?
O wszystkim i o niczym.
O serialu...
Właśnie, pomówmy o nim.
Mógłby być znacznie lepszy. Frustruje mnie to.
Ciągle powtarzam naszemu reżyserowi:
Pozwól nam improwizować, wyrażać siebie.
Nigdy mnie nie słucha.
Reżyser liczy się z twoim zdaniem.
Podziwia cię. Powinieneś być szczęśliwy.
- Ciebie też lubi. - Jess...
Jesteś świetną aktorką, pamiętaj o tym.
Stale jej to powtarzam.
Jest znakomita. To gwiazda.
Dla mnie to jest hollywoodzki poziom.
Druga Audrey Hepburn, jej kolejne wcielenie.
- Coś nie tak? - Pójdę.
Jak to? Dlaczego?
Lila?
Lila, zaczekaj!
Nie uciekaj. O co chodzi?
Porozmawiaj ze mną!
Dlaczego nic nie mówisz?
- Mam ci powiedzieć? - Słucham!
Po co to było?
Jak to?
Poprosiłeś, bym z tobą poszła,
żebym siedziała przy jednym stole
z tymi ludźmi!
Po co?
Przecież nie jestem nią i nigdy nie będę.
Nie ma co udawać.
Przepraszam.
Nadal ją kochasz.
Sam nie wiem.
Nie chcę cię nigdy więcej widzieć.
Czemu tak mówisz? Zaczekaj...
Lila!
- Jaką mam mieć ksywkę? - Miękki.
- Od dziś nazywam się Kali-dur. - Nie chcesz smęcić w mol?
- Może być dur. - Kali-dur wali z grubych rur!
Cześć, chłopaki. Możemy pogadać?
Chcę wam powiedzieć...
że jestem gnojkiem.
Przykro mi, że wam nagadałem wtedy po imprezie.
- Przepraszam. - Najwyższa pora!
Fakt.
Musisz poprzeć przeprosiny czynem.
Dajcie spokój! Wiecie, że was kocham.
- Nie przeginaj. - Zagraj coś na skrzypach!
Raz!
I rozdaj chusteczki, bo się wzruszam.
Dla mnie to było takie bez przekonania.
Kpisz sobie z nas?
Załóżmy, że ci przebaczymy.
Czy dzięki temu awansujemy do kasty ludzi godnych szacunku?
- Jak ci piękni ludzie z imprezy? - Macie jak w banku!
Bajeruje nas jak laski.
Wciska nam przesuszony kit!
Znaj mą litość. Wybaczam ci!
A wy? Okażcie mu łaskę.
Nie szalej! Koleś jest zdesperowany.
Spójrz na niego. Potrzebuje nas.
- Niech najpierw wyłuska jakąś kasę. - Właśnie, idź nazbierać funduszy!
Ile jest warta nasza przyjaźń? Podaj konkretną kwotę!
Już się nie gniewacie?
- No, ile jest warta? - Dla ciebie?
- Jest bezcenna... - Maszeruj po forsę!
Płać!
Podać jeszcze wody?
Żebyście nie wyschli na wiór!
Państwo już zamówili?
Podać po kieliszku wina?
Uprzątnij stoły.
Tylko migiem!
Przyszłaś coś zjeść?
Nie.
Chcę porozmawiać.
Z tobą.
Tak?
Może później? Mam pełną salę do obsługi.
Nie chciałam nachodzić cię w pracy,
ale nie odbierasz telefonów, a sprawa jest ważna.
Zajmę ci dwie minuty.
Mów, słucham.
Rozstaliśmy się.
- O kurde! - Dobrze się stało.
Tak jest lepiej.
Zrozumiałam, że mi ciebie brak.
Czuję, że dałam ciała...
i dlatego...
chcę wyjść za ciebie.
Jeśli ty mnie jeszcze chcesz.
Powiedz, że tak.
Ja...
Co jest?
- Szef się wścieka. Ruchy! - Dobra.
- Wpadnę jutro. Zadzwonię, dobra? - Pewnie.
- Pospiesz się! - Idę.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Jest okej.
Pragnę cię.
- Smakuje? - Bardzo!
- Pyszne, mamo. - Dzięki, kochany.
Pokaz sztuki!
Mama potrafi!
- Tak się cieszę, że cię widzę, Jess! - Miło mi.
Rzadko u nas bywasz. Tym większa to przyjemność!
- Dla mnie też. - Zapraszamy zawsze.
A przy okazji...
Pobieramy się.
Wspaniale!
Serio?
- Cieszycie się? - Oczywiście!
Jestem przeszczęśliwa! Wspaniała wiadomość.
- My też jesteśmy szczęśliwi. - Bardzo.
Oby wasza miłość była wolna od trosk.
Dobrze by było.
Cwany lisek! Nic nie powiedział.
Nieładnie!
- Zrobiłbym to we właściwej chwili. - Czyli?
Przy kuskusie.
Pewnie tak.
Najbardziej się cieszę, że wreszcie odzyskam pokój,
- i to na zawsze. - Zgadza się.
Wznieśmy toast!
Wasze zdrowie!
Za ślub!
- Dopiero się zaręczyli. - Nie bądź taka szybka!
Nie popędzaj ich.
Bo się rozmyślą.
Zdrowie, synku!
Cholera, tak bardzo cię kochałem!
Dlaczego?!
Tylko nie ty...
- Odeszła, Guerrero. - Wcale nie!
Przecież jest obok mnie!
- Umarła. - Nieprawda!
- Niestety, nie żyje. - Nie! Nie!!
- I cięcie! Brawo! - Zimny trup.
Świetne to powtórzenie na końcu. Dobitne.
Wiadomo, że umarła.
Słuchajcie, to było ostatnie ujęcie Jess na planie!
Brawa!
Dziękuję, kochana.
Świetnie wam poszło.
Byłaś boska.
Niezła jazda! Zaliczyłam swoją śmierć.
Myślę, że umarłaś popisowo.
Perfekcyjnie!
Najgorsze jest to, że umarłam, choć nie chciałam.
To taki zawód. Każda wielka aktorka kiedyś umarła.
Catherine Deneuve nigdy nie umiera.
Deneuve to co innego...
Siemasz.
Wiesz co?
Dobrze, że znów jesteście razem.
- Tak myślisz? - Cieszę się waszym szczęściem.
Dobrana z was para.
Nim odszedłem od Jess, powiedziałem, że jesteście sobie pisani.
- Od razu widać. - Więc to tak?
Ty ją rzuciłeś?
No tak, odszedłem...
Ale równie dobrze ona mogła odejść.
Po prostu się rozstaliśmy.
Przecież wszyscy w końcu odchodzą.
Z prochu powstałeś i kopniesz w kalendarz,
- jak rzekł Benedykt XVI. - Powiedział coś takiego?
Ty też rozstałeś się z Lilą?
Tak samo jak ty z Jess.
Czyli w przyjaźni.
Spodobała mi się.
Kiedy przyszliście na kolację i zobaczyłem tę jej grzywę włosów...
Prawdziwa wojowniczka, lubię ten typ.
Taka potrzebuje faceta z jajami.
A mnie się widzi właśnie taka laska jak ona...
- Bez urazy. - Spokojnie.
Nie zechce być z gościem,
który nie umie się zdecydować, czy chce iść do Maca.
Jej trzeba mężczyzny, który idzie na całość.
Dobrze, że nadal się przyjaźnicie.
Dostałam propozycję roli pielęgniarki.
Rozwódka, samotna matka.
Jej eks jest jej szefem w pracy.
- Brzmi nieźle. - No nie?
- Widzisz mnie w białym kitlu? - Czemu nie?
Ciągle w jednym kostiumie.
I druga możliwość: rola policjantki.
- Znowu? - Właśnie.
Gliniara, która wyjaśnia sprawy, zanim dojdzie do przestępstwa.
Taki "Raport mniejszości" tyle że w Beziers.
- Weź, udało się idealnie. - Zabierz to ode mnie!
Nie jestem głodna.
Staram się o nowe role, kochany.
Muszę dbać o sylwetkę. Wiesz, że to ważne.
Nie próbuj mnie dokarmiać.
Bo spuchnę jak bania.
Co mam wybrać?
Pielęgniarkę...
czy gliniarę?
- Nie wiem. - I ja nie mam pojęcia.
- Już nic nie wiem. - Ja też, dlatego cię pytam.
Idę się przejść.
Wszystko w porządku?
Co się dzieje?
Spójrz na mnie.
- O co chodzi? - Nie jestem szczęśliwy.
Co chcesz powiedzieć?
To znaczy...
Nie jestem szczęśliwy...
z tobą.
Mogę cię jakoś uszczęśliwić?
Bardzo bym chciała.
Wiem, ale nic już nie poradzisz.
Za późno.
Nie płacz, proszę.
Tak będzie lepiej.
Spójrz, jaka piękna. Bez operacji, bez niczego.
Teraz wszystkie kobiety pchają się pod skalpel.
- Na lobotomię. - Przecież mówię.
Posuń się.
Siedzisz w domu, Az?
- Mamy dobre wieści. - Jakie?
Rzucił Jess.
Ostatecznie.
To żart?
Nie, mamo.
Skończyłem z nią. Wesele odwołane.
Nie wierzę.
Mogłeś mieć wspaniałą żonę.
- To świetna partia. - A ja to nie?
Tylko ona może przebierać w facetach?
Co ty za bzdury wygadujesz?
- Tak powiedziałaś. - Nieprawda.
- Sugerowałaś coś. - Nic podobnego!
Mama chciała powiedzieć, że bez przerwy cię nosi.
Raz tam, raz sam. Jak bohatera "Żaru młodości"!
Ja korzystam z Tindera, a mam więcej konsekwencji niż ty.
- Dzięki, Naj. - Ale w czym problem?
Naszemu Alowi Pacino odbiło.
Nie wie, co traci.
Kurwa, właśnie w tym sęk!
Nie umiem się cenić, bo wy mnie nie cenicie!
Nie obchodzą was moje uczucia. Nigdy mnie nie słuchacie!
Mam dość!
Czy, skoro jestem facetem, zawsze muszę coś spieprzyć?
Mężczyzna też może być dobrym człowiekiem.
Pojechał Cyrano de Bergerakiem!
Zabolało go ego!
Wracaj tu!
- Żartowałyśmy tylko! - Krewetku!
Przesadziłyśmy trochę.
Babcia mi kazała.
Jeśli wytrzymam tu 24 godziny,
miłość mi wywietrzeje.
Na razie siedzę tu 30 minut i już trzy laski wpadły mi w oko.
Wcześniej jakieś dzieciaki dorobiły mi cycuszki.
Możecie je popsuć? Obniżają moje szanse.
- Pasują ci. - No weźcie, chłopaki!
Lepsze to, niż płaska klata!
Ostrożnie!
Nie możesz delikatniej?
Jeszcze drugi...
Lila dziś nie przyjdzie?
Lila nie przyjdzie?
- Czemu pytasz? - Tak sobie.
- Bez powodu? - Taa, jasne!
- Chcesz nam coś powiedzieć? - Nie.
Gadałem z nią. Puściła farbę.
- Ej! - Przyznaj się.
Oczy ci dziwnie błyszczą.
Wyglądasz jak dzieciak z podstawówki,
który pierwszy raz się zadurzył.
Widzicie go? Śmieje się jak głupi do sera.
Tak prawdę mówiąc,
to, że się w końcu z nią spikniesz, było nieuniknione.
- To się czuło. - Prawda.
Byliście jak dwa przyciągające się ładunki.
Aż iskry szły!
A gdzie iskra, tam zaraz pożar!
Ahmed, ty wiesz, gdzie ona jest?
- Tam, gdzie Wenus urodziwa. - Nie zaczynaj!
- Skończ pitolić i mów. - Dobra, żartuję.
Widziałem, jak płynie do ujścia Vigie.
Idziemy tam!
To jej łódź!
Nazwij ją nieziemską pięknością.
- Posłódź jej. - Nie zapomnij!
Płyń do niej!
Po miłość!
- Nie patrz w dół. - A gdzie?
Kieruj wzrok przed siebie!
Skacz!
Dajesz, młody!
Lila czeka!
Dasz radę!
Nie pękaj!
- Masz tam grunt? - Nie patrz w dół!
Rekiny przeszły bokiem!
Az!
Co tu robisz?
Lila...
Rzuciłem Jess.
Zrozumiałem, że popełniłem błąd.
- I od razu mnie odnalazłeś? - Tak.
Teraz będzie inaczej.
Czyli jak?
Wszystko się zmieniło, ja też. Jestem gotów.
Co sprawiło, że zmieniłeś zdanie?
Ona.
Zrozumiałem...
że nie chcę przeżyć z nią życia.
Nie pytam o nią. Mówię o nas.
Ja też.
Myślałem, że tego chcesz.
Nigdy nie myślałeś, czego chcę.
To się w ogóle nie liczyło.
Na pewno wiesz, czego chcę?
- To nie tak... - A jak?
Spanikowałeś.
Bo zostałeś sam.
I przypomniałeś sobie, że jestem do wzięcia.
Niestety, nie.
Nie będę na twoje zawołanie.
Odstawię cię na brzeg. Tak będzie lepiej.
Co byś zrobiła na moim miejscu?
Wymyśl coś, by ją uszczęśliwić.
Spełnij jej marzenie.
Zaskocz ją.
Lila,
przepraszam za wszystko.
Zabrakło mi słów.
Nie chciałem być miękki.
Jesteś kobietą, którą chciałbym być.
Przyjdź na Festiwal Ostryg.
Samo zdrowie!
Mamy rozległe kontakty.
Lila!
Siemasz?
Dobrze cię widzieć.
Ślicznie wyglądasz, moja droga.
Nietęgo się dziś czuję.
Cukier mi ciągle skacze.
Ale twój widok dodaje mi sił.
Choć niedługo i tak umrę.
Babciu, zostaw to na później.
Mam coś dla ciebie.
Zaczekaj. Zaraz wracam.
Nigdy nie dasz mi się wygadać...
Nie wiedziałem, jak ci to powiedzieć...
Kocham cię.
Czy już wiesz, czego chcesz?
Wiem, że miękkość to zaleta.
Rewelka!
Czy wiesz...
że gdy ostryga płacze...
rodzi się perła?
Oddamy nasze smutki morzu?
Raz, dwa, trzy!
MOIM BABCIOM
WYSTĄPILI
REŻYSERIA / SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Tomasz Tworkowski