Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
W dzisiejszych czasach albo się wygrywa, albo przegrywa.
A ja nie znoszę porażek.
Ludzie zastanawiają się, kim byli w przeszłym życiu.
Ja wiem. Graczem w rugby.
Pewnie w Nowej Zelandii.
Widziałem nagranie z meczu Lomu.
Pokazywał sztuczki jak dzisiaj Jordan.
Jak jest w Šiauliai?
Trenowaliśmy na różnych boiskach...
ale to wyglądało jak leśna polana poznaczona ścieżkami zwierząt.
Co robię, gdy nie gram w rugby?
To, co muszę, żeby żyć.
To ja.
Rimants! Chodź tu.
- Tak? - Przynieś zgodę od matki.
Po co?
Będziesz grał z dorosłymi.
- Serio? - Tak, ale moje słowo nie wystarczy.
Potrzebna jest zgoda rodziców.
Odczep się.
Zawiąż but.
Idź po tę piłkę.
KRONIKA POŁUDNIOWA
Szybko odkryłem, że umiejętności z boiska przydają się też poza nim.
Zwłaszcza gdy mieszka się na blokowisku.
Mówi się, że Šiauliai to miasto rowerów.
I kiedyś tak było, ale fabryki podupadły.
Kto według was rządzi dziś w Šiauliai?
Teraz wszyscy próbują się dorobić. Albo ścigają tych, którzy tego próbują.
A Šiauliai jest miastem Van Damme'ów i Schwarzeneggerów.
Na każdym rogu widać siłownie i plakaty z mięśniakami.
Kolesiom, którzy trenują, wydaje się, że są w filmie i grają w nim główną rolę.
To teraz skupcie się, wsiowi Van Damme'owie.
Šiauliai!
Tu rozgrywa się akcja.
To wasz pan filmowy.
Słyszycie? Nie?
To jeszcze raz. Shaolin.
Jesteście u siebie. Czujcie się, jak w domu.
MÓJ SYN, RIMANTAS KMITA...
Dzień dobry.
- To ta nowa? - Tak.
Brzydka.
Matka nie napisała?
Myśli, że na boisku się lejemy.
Nie ogląda meczów. Mówi, że się boi.
Rimantas Kmita.
Jestem.
- Pierwszy raz cię widzę. - Ja panią też.
Nie było cię ostatnio. Masz usprawiedliwienie?
Tak.
- Koszykówka? - Rugby.
Sport albo dyplom.
A po co mi papier?
Liczą się tylko te ze znakiem wodnym.
Siadaj.
Temat wypracowania.
Daj kartkę.
Musiałeś pyskować?
Teraz wszyscy cierpimy.
Macie pół godziny. Do dzwonka.
Kto czyta i pisze, nie żebrze o chleb.
Wszyscy dziś o niego żebrzą, tyle że nie każdy dostaje.
Po co komu szkoła i studia?
Co z nimi robić? Uczyć cudze dzieci?
Patrz.
- Co? Kolczyki? - Laski lubią.
- Akurat się znasz. - Zobacz cenę.
Dziś liczy się forsa, nie czytanie.
Niech się uczą przyszli nauczyciele.
Bo ci, co czytają, zawsze są na końcu kolejki po chleb.
Niektórzy nawet w niej nie stają.
Dzień dobry pani.
Równanie jest proste.
Władza równa się kasa plus umiejętność jej wykorzystania.
Ile za Two Unlimited?
Oryginał. Dwie dychy.
- Skąd ta kurtka? - Matka kupiła.
- Skaj? - Świńska skóra.
- Czego się szczerzysz? - Nieważne.
Co ich tam tylu?
Tylko się nie spuszczaj.
Skąd mają takie majtki?
Nasze takich nie noszą.
Która ci pokazała?
- Widziałem. - Akurat.
Na wakacjach. Na wsi.
Grzebałeś w szafie babci?
Co za jedna?
Nie znasz.
To jakie miała majtki?
Jak babcina zasłonka. W truskawki.
W truskawki?
A pod majtkami?
Szczegóły mam ci opowiadać?
Nie wygłupiaj się.
Weźmiesz?
I tak wszystko widziałem.
Hej!
Odrzućcie piłkę.
Może i masaż zrobić?
Nie jesteś u siebie.
Weź sobie tę piłkę.
Dawaj, szmato.
- Przynieś, cwelu. - Wal się.
Zajebie cię.
Wrzeszczę cokolwiek, byle groźnie.
I krzywię się, jakby mi odbiło.
Oni się odgrażają.
Wrzeszczą, że nas zajebią i nie wiemy, z kim zadzieramy.
Ale to tylko słowa. Żeby poprawić sobie humor.
- Cześć, Rimantis. - Hej.
Nadęty gnojek.
Co oglądasz?
Niemiecki kanał.
Ale nie tylko dla dorosłych?
Nie.
Uczę się niemieckiego. Zapamiętuję słowa.
Słusznie. Nie ma to jak niemiecki.
Podejdźcie.
Masz zgodę matki?
Byłem najlepszy z młodzików, ale tu wiek się nie liczy.
U swoich byłeś jak buldożer.
Tu padasz jak wiór.
Udowadniają ci, że wcale nie jesteś twardy.
Trzeba to znieść.
Czasem biegnie się jakby w pelerynie niewidce.
Ale czasem rozgrywa się piłkę, czy to się komuś podoba, czy nie.
Łapy się trzęsą, ale nie odpuszczam. Gram z nimi.
Wydaje mi się, że wszyscy są jakoś spokrewnieni.
Powtarzają się te same nazwiska.
Trening jest spoko, rynek też,
ale do dorosłości trzeba jeszcze dziewczyny.
Pora jak średniowieczny rycerz zdobyć tę twierdzę.
- Cześć, idziesz do domu? - Do szkoły muzycznej.
Rok temu dałaś mi swoją fotkę.
Też sobie cyknąłem. Dam ci jedną. Wpadnij. Podpiszę ci.
Chcesz soku?
Tak.
Nie powiesz Minde?
Dlaczego o nim mówisz?
Obiecaj.
Na moje jedynki.
Co?
Co się stało?
- Robiłaś to już? - Dlaczego pytasz?
Ubieraj się. Szybko.
Ubieraj się.
Rimantas!
Rusz się.
- Ktoś tu jest. - Otwieraj.
Czyś ty zwariował?
Ubierz się i idź do domu.
Do domu, Edito.
Rozum ci odjęło.
Jak mamy teraz gadać z jej rodzicami?
Nie wiedzą.
Zaprosiłeś ją?
Tak. Mówiliście, żebym był dla niej miły.
Mieliście się przyjaźnić.
Mogłeś uprzedzić. Dopiero zaczęliście ze sobą chodzić.
Nie chodzimy ze sobą.
- Nie? - Nie.
Wobec tego...
Było za późno na kazania moralne.
Mimo to nazwali mnie kretynem.
Powiedzieli, że przeze mnie im głupio.
Zostałem draniem, który ponoć rujnuje sobie życie,
choć właśnie próbowałem je zacząć.
Spytali, kto będzie wychowywał dziecko.
Nie wolno mi mieć dziewczyny?
To co mi wolno?
Siedzieć w domu i odrabiać lekcje.
Wyniosę się, gdy tylko skończę szkołę.
Nie bój się kontaktu. Poza tym super.
- Słyszałeś o meczu z Kaunasem? - Jasne.
- Zagrasz z ósemką. - Ja?
- Przymierz. - To dla mnie?
Spiszesz się, zostaniesz.
Dzięki.
Z laską mi nie wyszło,
ale przecież nie będę siedział w domu i trzepał kapucyna.
Pora zająć się czymś ważniejszym.
- Już jesteś? - Tak.
- Co robisz? - Słucham muzyki.
- Później do tego zajrzę. - Super.
- W szkole okej? - Okej.
A na treningach?
W porządku.
Według radzieckiego naukowca, Svedušiusa,
19% kobiet ma wyjątkowo wrażliwe sklepienie pochwy.
Zostawiłeś książkę.
Przeczytałem.
Co to u licha jest sklepienie?
Erotyczne pobudzenie wywołuje także muzyka, taka jak Bolero Ravela...
Święto wiosny Strawińskiego albo fragmenty baletu Bizeta.
Jarzysz? Bizeta.
- Dzień dobry. - Macie kiełbasę?
Ja mam.
Pomogę.
Spróbujemy tutaj?
Stąd nas zgarną.
Nie cykaj się. Zawsze jest pierwszy raz.
Krew zostaje na prześcieradle.
- Ekspert się znalazł. - Rozmienię kasę.
- Po ile kiełbasa? - Po pięć.
- Skąd? - Ze wsi.
Której? Z Czarnobyla?
Dokumenty masz?
To nie moje. Koleś poprosił, żebym popilnował.
Twój koleś? Nazwisko?
Dokumenty.
Zostały w domu.
Adres i telefon. Pogadamy z matką.
Nie mówicie jej.
Choruje.
Leki rządowe się kończą.
Dokupujemy na wolnym rynku. A wiecie, jakie są ceny.
Ojciec przepija wypłatę matki.
- Idziemy. - Z czego mamy żyć?
Utrzymuję cały dom, muszę gdzieś zarabiać.
Przyprowadziłeś mi ciasteczko?
Szykuj dupcię, mały.
Rimantas Kmita. Zapisz adres.
- Zabawimy się. - Rimantas Kmita.
Sprawa jasna.
Nie ma kasy, nie ma kurtki,
nie ma boomboksa, ani nawet porządnej dziewczyny.
Przynajmniej na razie.
Co się gapicie?
Okej. Następny. W porządku.
- Wybieracie. - Piłka.
Która strona? Ta?
Powodzenia.
Na cześć przeciwników.
Mów. Śmiało. Dawaj.
Nowy gracz, R. Kmita, spisał się świetnie.
- Zdobył... - Pokaż.
...dla drużyny najwięcej punktów.
- Cześć. - Cześć.
Jutro mam urodziny.
Przyjdziesz?
Jeśli nic nie wypadnie.
Co to?
Edita ma jutro urodziny. Wypisuję kartkę,
O to pytam.
Artykuł o mnie.
Koleżanki mi gratulowały.
Napisali o tobie w gazecie.
Zadzwoniłam do trenera. Ponoć zgodziłam się na treningi.
Powiedziałbyś mi?
Że wygrałem czy że jestem w drużynie?
Chcesz spędzić życie na wózku?
Lepiej, żebym zamknął się w domu?
Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Znajdź inny sport.
Koszykarzem nie będę. Gra z juniorami prowadzi donikąd.
Nie graj z dorosłymi. Za duże ryzyko.
Mogę zginąć na pasach. Albo zakrztusić się żarciem.
Gdybyś grał w kosza, nie byłoby tej rozmowy.
Naszych meczów nie transmitują w telewizji,
ale to też sport.
Staram się być najlepszy.
Chcę coś w życiu osiągnąć.
Dla mnie to nie rozrywka.
Następnym razem poproś o zgodę.
Jest i Jordn z Šiauliai!
- Ale żeś się odstawił. - Odwal się.
Wódki?
- Wniesiesz? - Przyda się dla rozluźnienia.
- Rozluźnienia czego? - Ma wolną chatę.
Nieważne. Co dla niej masz?
Błyskotki z Rygi.
- Serio? - Została cała torba.
- Co? - Nic.
- Szczęścia i pieniędzy. - Dzięki.
- Cześć. - Cześć.
Sto lat nie jadłem sałatki.
Usiądę przy ciastkach. Potrzebuję kalorii.
Zająłem ci miejsce. Siadaj.
Może się zmieszczę.
Będziemy czytać?
Czy Wózki po raz dziesiąty zdobędą tytuł?
To się jeszcze zobaczy.
Jordan wie lepiej.
Pokaż.
Nie ma cię tutaj.
Na zdjęciu są zawodnicy z ławki.
Źle wybrali fotkę. Rimants Kmita...
Chyba nie wszyscy się nie znacie.
Wypijmy. I niech każdy przedstawi się osobie obok.
A ta niech powie wyraz na tę sama literę.
Zamek z piasku też ulepimy?
- Cześć. Edita. - Przecież wiem.
Powiedz coś na E. Czy ja wiem...
Erotyka.
- Cześć. Monika. - Miło mi.
Kolej na nową grę.
Na jednej karteczce napiszcie imię,
na drugiej część ciała, a na trzeciej jakiś czasownik.
Będziemy losować, co komu zrobimy.
- Rimants. - Wiedziałam.
Co?
Ramię.
Ugryźć.
Uważaj.
Teraz moja kolej.
Moja, bo to mnie ugryzła. Losujemy.
Monika.
Zobaczmy... ucho.
Przytulić.
Mogę?
Zobaczmy, kto dłużej ustoi na kartce papieru.
To trudniejsze.
Stoję.
I co?
Puść.
Mewa Bacha. Czytałam.
- Podobała ci się? - Średnio.
A mnie bardzo.
- Serio? - Tak Minde też czytał. I chwalił.
Czytaliśmy razem. Naprawdę niezła.
Pomóż mi, Rimants.
Ja ci pomogę. Chwila.
Włączę niemiecki kanał.
Zaczekaj. Poproś o numer Moniki.
Wal się.
Poproś. Niby dla siebie.
Powiedziałam, spadaj.
Daj mi numer do Moniki.
Co?
Nie bądź taka. Daj.
- Wiesz, ile ona czyta? - Co z tego?
Ile zna języków? Do jakiej chodzi szkoły?
Jej rodzice to najlepsi lekarze w mieście.
- Co z tego? - Gwiazdka nie dla ciebie.
Trudno.
Płaszcze zostają w szatni.
To nie płaszcz.
Macie taką książkę... Mewa ?
- Jonathana Livingstona? - Chyba tak.
Ma pan u nas kartę?
- Nie. - Dlaczego?
Zapiszę pana. Będzie pan przychodził częściej.
Jedna z mew uwielbiała latać.
Inne kazały jej szukać jedzenia i wyśmiewały ją,
a ona chciała tylko unosić się i robić sztuczki w przestworzach.
Okej. Lataj sobie i nie jedz. Ja to rozumiem.
Matka też zabrania mi grać.
Kasy od tego nie przybędzie.
Dlaczego więc gramy?
A dlaczego mewa tak uwielbia latać?
Bo mamy z tego frajdę.
Nie jesteśmy sławni jak koszykarze. Nie przyciągamy dziewczyn.
Wszyscy chcą się nas pozbyć, jak niedźwiedzi, które niszczą trawnik.
Gdybym musiał napisać wypracowanie, jako temat wybrałbym rugby.
Dlatego jestem jak mewa Jonathan.
- Cześć. - Co tu robisz?
Przyszłam popatrzeć.
Nie wiedziałem, że lubisz rugby.
Wygraliście. Gratki.
Dzięki.
Pewnie w gazecie znów będą fotki.
- Co robisz później? - Chyba nic.
To może wpadniesz?
Jutro. Pogadamy.
W sumie niezły pomysł.
Przyjdę, jak mi nic nie wypadnie.
- Okej. - Okej.
Jeśli nic mi...
Gdzie się gapicie?
Coś się stało?
Nie. Wiesz, kto wpadł na mecz?
- Kto? - Monika.
Ta z urodzin Edity.
Idę na randkę. Pożycz mi kurtkę.
Laska sama mnie odnalazła.
Podobno Bruce Lee pisał wiersze i medytował.
Słyszałeś? I także dzięki temu został gwiazdą.
Sprawdzam teraz, o co chodzi z tą poezją.
Nie za ciasna.
Bruce mówi, że trzeba być jak woda.
Wygląda nieźle. Woda?
Niby jest słaba, ale nikt jej nie pokona.
Łapiesz?
Nie Van Damme napisał, że trzeba być jak wódka?
Nie spuść się w gacie.
- Matka ci kupiła? - Nieważne.
- Bierz, wrzuć muzę i wyluzuj. - A kto się spina?
W środku jest Enigma do medytacji.
Zobaczymy, co są warte twoje sztuczki.
Czego?
To do mnie. Będziemy odrabiać lekcje.
Cześć. Przyniosłeś książkę?
Tak.
Rimants. Darius. Mój brat.
Wchodź.
Jesteś trochę za wcześnie.
- Dla ciebie. - Dzięki.
Daj mi chwilę. Przyniosę ciasto.
Co to za buras?
Proszę.
Coś mu nie pasuje?
Nie.
Lubisz konie?
- Rumaki. - Okej.
To duża różnica.
Konie pracują. Rumaki są wolne.
Ja lubię mewy.
Dlaczego?
Te z Jonathana Livingstona.
No tak.
- Boisz się, że cię otruję? - Co? Nie.
Czyli rugbiści też czytają.
I to dużo.
Masz nas za jakieś ptaki dodo?
Na boisku trzeba myśleć i przewidywać.
Nie jak w amerykańskim futbolu, gdzie wkładasz na łeb kask
i walisz w mur jak kretyn.
Trener mawia, że rugby wyprowadza na ludzi.
A to prawda?
Jeszcze nie wiem, ale gorzej nie będzie.
Na razie!
Jakie lubisz książki?
Różne. Zależy od nastroju.
Grasz na gitarze?
Na skrzypcach, choć wolałabym gitarę.
- Skrzypce nie dla mnie. - To dlaczego na nich grasz?
Rodzice się uparli.
- Grają, śpiewają, komponują? - Nie.
- Chodzą na koncerty? - W Nowy Rok.
To co im tak zależy?
Ponoć kulturalny człowiek zna i rozumie muzykę.
Poza tym, gra dobrze wpływa na postawę.
Trzeba stać prosto.
Czym się zajmują twoi rodzice?
Leczą ludzi. Zwłaszcza mnie i Dariusa.
Gdzie są?
W rugby można i przez dziesięć minut przepychać się do linii przyłożenia.
Już jesteś blisko, gdy sędzia zarządza kolejny młyn na piątym metrze.
Zaczynasz od nowa.
I w końcu w tej plątaninie rąk, nóg i korpusów
ktoś umieszcza piłkę za linią.
Jednak przeciwnik w ostatniej chwili wsuwa pod nią dłoń i nici z przyłożenia.
Czytałeś...
Idiotę.
Nawet drobna luka to luka.
Nie.
A wejście w taką, której niemal nie widać, wcale nie jest łatwe.
Oddaję. Macie Idiotę ?
- Dostojewskiego? - Chyba tak.
Co?
Nic.
Gada sam do siebie. Myślisz, że nie kłamie?
Że bycie prostym jest takie proste?
Nic w tym prostego.
- O kim mówisz? - O księciu Myszkinie.
Tak.
Jest dobry, bo myśli, że wszyscy są tacy.
Możliwe.
Muszę iść. Mam matmę.
Nie mogę się spóźnić.
Czytałeś Czarownicę i deszcz?
- Masz. - Dzięki.
- Nie tyle.
Nie wstydź się. Bierz. Nie chce kanapek.
Co czytasz?
Nic.
- Idziesz czy nie? - Już.
O czym myślisz?
- Nieważne. - Dlaczego?
Bo się zakochałem.
W kim?
W Dostojewskim.
A może i w tobie.
Pięć książek w miesiąc. Nieźle.
Naprawdę je przeczytałeś?
Tak.
O czym są Naszyjniki z zielonego bursztynu ?
To tomik wierszy.
O czym?
O reinkarnacji.
Wszystko dzieje się w jednym czasie i miejscu,
ale stulecia mieszają się niczym w centryfudze.
Daj dzienniczek.
JESTEM GOTOWA, PIĄTEK, 11:30, PRZY HOTEL ŠIAULIAI
Dziękuję.
Twoja matka ma coś Bizeta albo Bolero?
Bez jaj.
Potrzebuję klasyki.
Żeby popisać się przed dziunią?
Przed Moniką.
Enigma do medytacji nie wystarczy?
Może Edita coś ma?
Idź. Zapytaj.
Co jest? Makaron nie smakuje?
Nie zaczynaj.
- Bądź człowiekiem. - Nie.
Ponoć żeby wytrzymać dłużej, trzeba myśleć o czymś innym.
Ale nikt nie mówi o czym.
O czym myśleć w takiej sytuacji?
O kiełbasach? Książkach?
Jakim cudem nad tym zapanować?
Jest jak w rugby, gdzie wszyscy usiłują cię powalić.
Biegniesz, jesteś tuż-tuż, zaraz sięgniesz do linii przyłożenia...
Jeden moment i napięcie wybucha w chwili euforii.
Jakby w żyłach płynęła ci wrząca lawa.
Przez kilka sekund jesteś naprawdę szczęśliwy.
Nie szukasz czasem roboty?
Wziąłbym, gdyby się trafiła.
Łatwa kasa. Ochrona w klubie Stajnia.
Dwie dychy za noc.
Na początek spoko.
Ale gdy kasa pełna, a przy drzwiach spokój - trzy dychy.
Jeśli wyrobię wszystkie weekendy, wyjdzie niezła kasa.
Zbliża się Sylwester. Z dziewczyną.
Trzeba trzymać fason. Kupić prezent.
Dobrze napisane. Lubisz Mačernisa?
Nie wiem.
Gdybyś nie wiedział, to byś tak nie napisał.
Pozory.
Masz lekkie pióro. Dużo czytasz.
Może naprawdę cię to interesuje?
Może nie.
Mačernis? Dziesięć na dziesięć za treść?
Zostaw.
Normalnie nie kupiłbym Monice majtek,
ale w reklamie mówili o damach i dżentelmenach.
I to były majtki dla wyższych sfer. Warte każdej kasy.
Dobry wieczór.
- Cześć. - Pozwól na chwilę.
- Mówiłaś, że idziesz do Mantasa. - Bo idę.
- Kto to? - Kolega.
Kolega?
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Do której szkoły chodzisz? - Do trzynastki.
A co potem?
- Zaczekaj za drzwiami. - Jasne.
Prosiłam, żebyś nie przychodził.
Bałem się, że coś się stało.
Czekałem ponad pół godziny.
Jeszcze raz, i zaczekasz dużo dłużej.
Wyluzuj.
Nie miałem pojęcia, kto bardziej drażni ojca Moniki:
ja czy koleś o imieniu Mantas.
Ale to było nic w porównaniu z tym, co na mnie czekało.
Szczęka mi opadła.
Nie dlatego, że trafiliśmy do jakiegoś pałacu.
Okazało się, że wpadłem już na Mantasa.
Gonił mnie i Mante po blokowisku z jakimiś obsmarkanymi typami.
Przynieś piłkę, cwelu.
Zaskoczony, stałem jak przygłup.
Poznajcie Rimantsa.
Co on tu robi?
Cześć. Mantas.
- Mants. - Rims.
Chodzili do jednej klasy.
Oż w mordę. Miałem przerąbane.
- Wszystko okej? - Tak.
To Rimants.
W przeszłym życiu ten Mants był chyba klockiem drewna.
Rzygać mi się chciało na kasę jego starych
i kumpli gadających o uniwerkach w Rydze i Tallinie,
do których chcieli składać papiery.
Co im do tego, gdzie będę studiował?
Tyle na temat teorii, że wszystko w życiu osiąga się dzięki talentowi i pracy.
Prezenty do torby. Jeden włóż. Jeden weź.
Gówno prawda.
Liczy się tylko kasa rodziców.
Dzięki. Nic nie wrzucisz?
- To coś tylko dla ciebie. - Nie przejmuj się.
Prezenty do wora.
Za mocny.
Wymieniamy prezenty.
Dam ci twój.
Ja wrzuciłam do worka. Taki był plan.
- Bawimy się. - Jasne. Rozumiem.
Dla ciebie.
Świr z ciebie.
- Co jest grane? - Co?
Co cię ugryzło?
- Jesteś zazdrosny? - Nie.
- Nie jesteś? - Nie wygłupiaj się.
Daj już spokój, Mantas.
Kto ci to dał?
Ktoś tu ma jaja?
- Idź już. - Wychodzimy.
Ty wychodzisz.
Gdzie Minde?
Cześć, mordo.
- Co to za ludzie? - Znajomi Remygi. Poznaliśmy się w klubie.
Porzygasz się, debilu.
Biorą cię do woja?
Nie. Taki łeb. Z boiska.
- Kosmita z ciebie. - Źle mnie osądzasz.
Studiuję biznes.
Spadamy stąd.
No co?
Szczęśliwego Nowego Roku!
Zmarzniesz.
Najlepszego, kochani!
Bierz. I krzycz.
Do dna.
Szczęścia!
- Tak? - Dzień dobry.
- Mogę mówić z Moniką? - Już daję.
Biją się.
- W dresach nie wpuszczamy. - Wszyscy tu są w dresach.
Ochłoń.
- Trzydzieści. - Dzięki.
I klucz.
Oddaj dychę.
Monika!
- Spadaj. - Wysłuchaj mnie.
Olej go.
Próbowałem dzwonić do Moniki, ale jakbym walił w ścianę.
Kombinowałem, jak odpokutować winę
przed nią, jej rodzicami, a nawet znajomymi.
Byle przestała się mnie wstydzić.
Kiedy wreszcie odebrała telefon, namówiłem ją na spotkanie.
Powiedziałem: "Po co marnować kasę na hotel,
skoro chcemy tylko pogadać?".
Potem się zobaczy.
Dlaczego tutaj?
Nie pasuje ci?
Klub nazywa się stajnia. A ty lubisz konie.
Rumaki. I żadnego bym tu nie trzymała.
- Przyszłam pogadać. - Gadajmy.
Wyjeżdżam do Szkocji.
Do Szkocji?
Po co?
Egzamin. Chcę tam studiować.
I tak świetnie mówisz.
W przeciwieństwie do ciebie myślę o przyszłości.
A ja nie?
Mam pracę. Zarabiam. To nie przyszłość?
Przepraszam cię za tego Sylwestra.
Muszę iść.
- Tak po prostu? - Otwórz drzwi.
Kiedy wyjeżdżasz?
Jutro.
Jutro? Przynajmniej pożegnajmy się jak trzeba.
Wynajmę hotel, jeśli tak ci zależy.
Otwórz drzwi.
Łatwiej mi było zrozumieć Dostojewskiego niż powody wyjazdu Moniki.
Wszystko wydawało się proste.
Przyjęli ją. Wyjechała.
Ale dlaczego teraz? I dlaczego do Szkocji?
Chciałem wiedzieć.
Miałem wrażenie, że błądzę we mgle.
Myśli mi się plątały.
Kiedy przypominałem sobie Monikę, kręciło mi się w głowie od jej zapachu.
Usta wypełniała ślina.
Słabłem na samą myśl o niej.
A tak słaby czułem się tylko, gdy chorowałem.
Monika była więc moją chorobą.
Chorobą, z którą pragnąłem żyć.
A potem pomyślałem, że właściwie się nie rozstaliśmy.
Gdy wróci, zamieszkamy razem.
Będziemy wychowywać nasze dzieci.
Kto chce reprezentować szkołę w miejskim konkursie literackim?
W całym mieście nie ma takiego frajera.
To idealna okazja, żeby podnieść ocenę.
Co trzeba napisać?
Co się chce. To literatura.
Może być wiersz, opowiadanie, sztuka.
- Temat dowolny? - Tak.
To ja się zgłaszam. Do kiedy?
Nie nakręcaj tak. Chcesz być pisarzem?
A co ci do tego?
Gdy ktoś pytał, czy mam dziewczynę, potwierdzałem,
dodając, że wyjechała na trochę.
Bruce Lee pisał wiersze, ale ty...
- Co cię tak bawi? - Nic.
Gdy wróci, będę gotowy.
Zaskoczy ją przemiana, jaka we mnie zajdzie.
Nie czułem presji klasyków.
Nie obawiałem się wpływów.
Przeczytałem chyba wszystko, więc pisanie nie sprawiało mi trudności.
Zresztą, szybko poszło.
Trudniej nauczyć się wiersza na pamięć, niż naskrobać kilka rymów.
Wszystko można wymienić na coś innego.
Co dzisiaj w telewizji?
Śnieg sypie się z nieba, a durny pies próbuje go połknąć.
W środku nocy ktoś czeka na autobus, który nie przyjeżdża.
Kobieta nie może przejść na drugą stronę ulicy.
Życie cicho płynie obok.
Miłość bywa czasem dziwna.
Dostałem te dodatkowe punkty i parę bezwartościowych książek.
Uznałem, że Monika potraktuje mnie teraz poważniej.
Jestem nie tylko czytelnikiem, ale i pisarzem.
Cześć.
Hej!
Co tu robicie?
Wpadliśmy obczaić kapele.
Šiauliai jest Manchesterem Litwy.
- Czym? - Manchesterem.
- Dlaczego? - Jak to dlaczego?
Tam też jest pełno świetnych zespołów, muzeów, teatrów.
Wszystko w jednym miejscu.
Nieźle. Przyszło mnóstwo ludzi.
Chodźmy bliżej sceny.
Dawaj.
Wszystko błyszczało nowymi kolorami.
Nie chciałem już być inny. Wolałem wtopić się w tłum.
Choć pewnie i tak się wyróżniałem, bo nie rozumiałem tekstów ani muzyki.
Słyszeliście?
Jutro otwierają nową galerię fotografii.
Może wpadniecie?
- Jasne. - Super.
- Ja odpadam. - Spoko.
- Mówiłeś, że jej nie pamiętasz. - Przypomniałem sobie.
Monika nadal milczała. Byłem na nią zły.
Tak trudno skreślić parę słów?
A potem pomyślałem, że pewnie wiele się wokół niej dzieje,
więc pora zająć się własnymi sprawami.
Chętnie wybrałem się z Jurgą do galerii.
Uznałem, że Monika doceni moje zainteresowanie sztuką.
Rozumiesz coś z tego gadania?
Nawet nie próbuję.
To tak głębokie i trudne, że zwykły człowiek nie ma szans.
Skąd wiesz, co jest ważne, a co nie?
Zaczęliśmy z Jurgą wałęsać się po Šiauliai.
Niby było takie samo, a jednak widziałem je inaczej.
Te same kioski i targowiska pełne tandety
prowadziły teraz do innego świata.
Popatrz.
Jak w Alicji w Krainie Czarów.
Wiosną moja dusza stroi się i wychodzi.
Próbuję pytać dokąd, ale ona sama nigdy tego nie wie.
- Co? - Nic.
To jest dobre.
Wszystkowidząca pokojówka utrzymuje rytualne stosunki cielesne
z wszystkimi starymi bogami Samogitii.
Zabrana przez Kęstutisa na omiatane wiatrem wydmy...
- Twoja znajoma? - Gdzie?
Tam. Odchodzi.
Pewnie się wygłupiłam.
Też napisałem parę wierszy.
- Serio? - Jasne.
- Mów. - Tutaj?
- Tak. - Okej.
Matka szła ulicą z parasolką.
Kiedy spadł deszcz, nie miała gdzie się schronić.
Ale miała parasolkę.
I co?
Jurga akceptowała mnie takiego, jaki byłem.
Czułem się przy niej swobodnie.
Gadaliśmy o wszystkim, jak kumple.
Jak kiedyś z Minde.
Minde znalazł nową robotę. Wciągnął mnie. Nie mogłem odmówić.
Po ostatnich dramatach potrzebowałem oddechu.
I dobrze było zarobić trochę kasy.
Co czytasz?
Erlickasa.
Gdzieś o nim słyszałem. Co pisze?
Wiersze. I opowiadania.
- Jak Bruce Lee? - Trochę tak.
Czy myślałem jeszcze o Monice?
Jasne. Ale tak, jakby przez mgłę. Powiem tak.
Czy gdybym wyjechał z drużyną za granicę i nawet nie zadzwonił...
Zamknij oczy.
Teraz otwórz.
Korona dla króla poetów.
- Pokaż. - Nie podglądaj.
Choć przed oczami wciąż miałem Monikę grającą na gitarze kawałek Metalliki...
zacząłem uważać Jurgę za swoja zastępczą dziewczynę.
Nieźle. Jestem nawet podobny.
Przywykłem do planów B.
Dobry wieczór. Gdzie w Šiauliai wymienię walutę?
O tej porze wszystko zamknięte.
Dzięki.
Co pan chce wymienić?
- Dolary na lity. - Ile?
- Dwadzieścia. - Chwila.
Wezmę od pana, ale po nocnym kursie.
- Co? - Po trzy.
Moje marzenia same zaczęły się spełniać.
Najlepsze przychodzi, gdy się nie spodziewamy.
Z Monika też tak było. Spotkaliśmy się. Zaiskrzyło. Zostaliśmy parą. Proste.
- Zdejmij tę czapkę. - Nie mogę. Mam zapalenie ucha.
Tak będziesz grał?
To korona. Nie czapka.
Akurat.
Dwóch na jednego.
Usłyszałem, że w Šiauliai organizują konkurs na najlepsze nogi.
Laski paradują przed kolesiami, żeby trafić do telewizji.
Dla ciebie.
- Za co? - Za twoje piękne nogi.
Okej.
Jeśli wygram, kupię nam bilet na Paradę miłości.
A ja postawie hotel.
Daruj sobie. Wystarczy śpiwór.
Muszę iść.
Dobry wieczór, panie i panowie.
Dobry wieczór, Šiauliai!
Jurga zaskoczyła mnie swoją decyzja.
Ponoć chciała się zabawić i zarobić trochę forsy.
Rozumiałem to, ale zamierzałem skorzystać z okazji,
żeby zobaczyć ją bez ciuchów z lumpeksu.
Też dla zabawy.
Oto najpiękniejsze nogi w mieście.
A kiedy Jurga pojawiła się na scenie,
po raz pierwszy bez babcinych koszul i podartych dżinsów,
zalała mnie fala gorąca.
Bałem się chwili, gdy zejdzie ze sceny,
a ja będę musiał powiedzieć coś więcej niż "gratki".
Stałem tam, a serce waliło mi jak młotem.
Myślałem o planie B.
Czy Jurga nim była?
Po burzliwych obradach jury podjęło decyzję.
Powitajmy oklaskami właścicielkę najpiękniejszych nóg w mieście.
Jurgę Jurgita z numerem 11.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Powiesz coś jury i publiczności?
Chyba dziękuję.
Nagrodę wręczy przewodniczący jury.
- Gratki. - Dzięki. Ale kasy nie dali.
Co mam zrobić z tą tabliczką?
Paradowałam po scenie jak krowa, a oni pożałowali papierków.
Gapili się tylko na moje nogi.
Nie wszyscy.
Co tu robisz?
- Nie dotykaj go. - Skąd się tu wzięłaś?
Twoja dziewczyna?
Wychodzimy. Mantas!
- Zabieraj łapy. - Już was nie ma.
Idziemy. Szybko.
- Zaczekaj. Pogadajmy. - Nie tutaj.
Mówię do ciebie.
Pospiesz się albo wracaj tam i daj się pobić.
Ja jadę do domu.
Dlaczego nie pisałaś?
Ufarbowałaś włosy?
Ty też się zmieniłeś.
Chodzisz na imprezy?
Kumpela mnie zaprosiła. Dla jaj.
Kocham cię.
Co jest?
- Co tu się stało? - Spieprzaj.
Godzinę temu wpadło tu paru bandziorów.
Zabrali forsę.
- Ile? - Dużo.
Gdybyś tu był, to byśmy bronili.
Ale wolałeś się ślinić do lasek.
- Monika wróciła. - Jasne. Monika. Nie pierdol.
Wpadliśmy na siebie w klubie.
Podobno byłeś tam z Jurgą.
Zobacz, ile przez ciebie straciliśmy.
Poszedłem z Jurgą. Wyszedłem z Moniką.
Wróciła ze Szkocji.
Z jakiej Szkocji?
Cały czas była w Šiauliai.
Co takiego?
Wiem od Edity.
Co ty pieprzysz?
Sam ją zapytaj.
Ta twoja Edita to kłamczucha.
Posprzątajmy tu.
Zadzwonię do kwiaciarni.
Byłaś w Szkocji czy nie?
Przestraszyłeś mnie. Odbiło ci?
Pytam. Byłaś w Szkocji?
- Nie. - To sprawa jasna.
- Kocham cię. - Na pewno.
- Wyskoczę przez okno. - Które?
Chcesz? Ogolę to. Zrobię dla ciebie wszystko.
Co ty gadasz?
Zaczekaj. Słyszysz?
- Chodźmy do mnie. - Są twoi rodzice.
- Boisz się? - Nie.
Chcesz ich poznać?
- Może. - To chodź.
Chodź.
- To Rimantas. - Smacznego.
Dziękuję.
- Usiądzie pan? - Nie. Idziemy do mnie.
Chcecie deser?
- Dziękuję. - Później.
- Masz mojego Tetrisa? - Spadaj.
Przejdźmy się.
Codziennie czekałem na list.
A ty krążyłaś sobie po mieście.
I tylko ja, kretyn, nie wiedziałem.
Krążyłam miedzy domem a szkołą.
Rodzice nie dawali mi odetchnąć.
To było podłe.
Ale nie wiedziałam, co robić.
- Nie złość się. - Nie jestem zły.
Moja kicia wróciła.
Odmieniona. Odważniejsza.
Rozstanie wyszło jej na dobre.
Zrozumiała, że nie umie beze mnie żyć.
Kocha mnie.
Martwiłem się trochę Jurgą, ale przecież nic między nami nie zaszło.
To o co się ty martwić?
Wszystko wróciło na miejsce.
Zaczekaj. Chwila.
Cześć.
Spierdalaj!
- Co się stało? - Nic.
- Pokaż. - Nie warto.
Chodź, jak matka prosi.
Gdzieś ty się tak urządził?
- W krzakach. - Nie trenujecie już na stadionie?
- To nie było na treningu. - A gdzie?
Szukałem portfela. Gałęzie mnie podrapały.
Portfel w krzakach?
Jakiś kretyn go tam wrzucił.
Zabrał kasę?
Miałem tylko dokumenty i bilet na autobus.
Nie trzeba.
Źle cię wychowaliśmy. Rozrabiasz i kłamiesz jak z nut.
Virgis.
Matko boska.
Boli?
Nie boli.
Ze 200 na to pójdzie.
Liczyło się tylko, żeby Monika tego nie zobaczyła.
I żeby ojciec nie musiał sprzedać opla.
Boli?
Nie. Jak nowy. W dodatku lepszy.
Przepraszam.
- Za co? - Nienawidzę gnojka.
- Kogo? - Mojego brata. Za ten ząb.
Nie przejmuj się. Jak mówiłem, teraz ząb jest lepszy.
Wynieśmy się do Wilna.
- Serio? - Tak.
Wynajmiemy mieszkanie.
Posłuchaj... zamieszkajmy w akademiku.
- I tak trzeba płacić. - Starzy płacą.
Jeśli się nie dowiedzą, nie będą się wtrącać.
- Dobrze wybierz studia. - Już to zrobiłem.
- Litewski. - Filologia? Ty?
Posłuchaj.
Antanas i jego rekordy.
Antanas pobił wszystkie rekordy.
Biegał na 100 metrów.
Nawet gdy padało.
Skakał w dal. We mgle.
Ale kiepsko jest bić. Nawet rekordy.
Więc rekordy w zamian złamały mu życie pewnej cichej, spojonej nocy.
Gwiazdy świeciły wysoko, wysoko.
Ryby spały w głębinach.
To wszystko?
I jak? Co myślisz?
Ciekawy.
Fajny.
Z czego się śmiejesz?
Co znaczy?
A co byś chciała?
Gwiazdy wysoko, ryby w głębinach.
A ty pomiędzy nimi. Bez zęba i kasy.
Podoba mi się.
Parę jasnych, parę ciemnych i torbę.
I bondy.
Patrz. Jurga!
Nie drzyj się, kretynie.
- Co słychać? - Nic. Łapiemy słońce.
- Co tam masz? - Głowę.
- Ludzką? - Jasne.
- Napijesz się piwa? - Nie.
- Na razie. - Okej.
Trzymaj.
Całe szczęście, że ukręciliśmy trochę kasy.
Mam pomysł na inwestycję.
Wiemy, jak to się kończy.
Poprzednim razem to ty spieprzyłeś.
Serio?
To po co wciągasz mnie w swoje interesy?
Nie potrzebujesz mnie.
O co ci chodzi?
Zbijanie kasy jest jak sport. Wyluzuj.
Jak długo ukrywałeś przede mną, że Monika jest w Šiauliai?
- Było mi ciebie żal. - Nie pierdol.
Dość miałem ciebie i tej całej Moniki.
Tylko się nie porzygaj.
- Co za plan? - Jaki plan?
- Na biznes. - Zbierzemy kasę i zamówimy swetry.
Naszyjemy na nie metki.
Upiór zamiast Gucci, coś tam zamiast Chanel.
Sprzedamy je do Krasnojarska.
Minde jak zawsze pojechał na pełnym gazie.
Rozumiałem, że traktował biznes jak sport,
ale dlaczego debile z Krasnojarska mieliby kupować jego swetry,
to wiedział tylko on.
To nie były wiersze Bruce'a Lee, tylko sztuka sama w sobie.
Weź moją dolę i rób, co chcesz.
Bierz.
Nadszedł czas, żebyście pokazali,
czego nauczyliście się przez 12 długich lat.
Nie obawiajcie się.
Przemyślcie temat.
Piszcie krótkimi, jasnymi zdaniami.
Nie oglądajcie się na kolegów.
Wierzcie w swoje umiejętności.
Powodzenia.
Cóż, szczęście to ciekawy temat, ale sprawa wydawała się prosta.
Musiałem zdać litewski, dostać się na filologię
i zamieszkać z Moniką.
- Nie zimno ci? - Nie.
Będziesz czytać gazetę?
Piszą o twojej zdegenerowanej artystce.
Dlaczego mojej?
Po prostu się znamy.
Wzięła głowę - prawdziwą, odrąbaną.
Zaniosła do galerii i urządziła performance.
Narysowała coś na niej i zostawiła ją w kawiarni.
Ktoś schował głowę w piwnicy. Ktoś ją znalazł i wezwał gliny.
Rozpętała się afera.
Okazało się, że wyniosła te głowę z kostnicy.
Mimo wszystko to głowa nieboszczyka.
I tak by ją wyrzucili.
Artyści mają nieźle narąbane,
a ona kompletnie odleciała.
Nie lubi być taka jak wszyscy.
Trzymasz jej stronę?
Nie oceniam.
Weźmy Bruce'a Lee.
Karateka, a pisał wiersze.
Po rugbiście też nikt się tego nie spodziewa.
A głowa? Może to groteska?
Nikt na tym nie ucierpiał.
Witamy na egzaminach wstępnych.
Kilka słów. Otrzymacie trzy teksty.
Wybierzcie jeden, który najbardziej wam odpowiada.
Dokonajcie jego analizy.
Macie dwie godziny. Powodzenia.
Nie pamiętałem, skąd wzięła się proza,
więc musiałem wybrać wiersz.
Poranek nastaje nad niestrudzonymi pociągami.
Światło połyskuje na metalu torów.
Niebo, las i perony znudzone,
gdzie wcześniej otulała je cudowna ciemność.
Przy tak pięknym wierszu nie wiadomo, gdzie zacząć.
Ta niestrudzoność tłukła mi się po głowie, bo jechałem takim właśnie pociągiem.
Odbijało mi.
Szelest papierków po cukierkach.
Bezsensowny kod Morse'a.
Im dłużej siedziałem, tym trudniej mi było się skupić.
Nie umiałem nadać temu znaczenia.
I nie mówię o wierszu Radauskasa.
Może jakoś się ułoży?
Znajdę tu robotę.
Będę się uczył.
Za rok spróbuję znowu.
Chcesz banana?
Poeta Šiauliai.
- Co? - Poeta.
- Co u ciebie? - Co?
Co nowego?
Wyjdźmy stąd.
Pogadamy.
Nieźle to wszystko urządziłaś.
Nieźle? Było ekstra. Jak w Berlinie.
Wybacz, że zniknąłem.
- Gdzie się podziewałeś? - Uczyłem się.
Fajnie.
Ponoć miałaś problemy przez tę głowę.
Owszem.
- Posłuchaj... - Masz ogień?
Wpadnij jutro na mecz.
Dowalimy Żalgirisowi.
Na pewno im dowalicie?
Na stówę.
Okej.
Przyjdę.
Trudno było orzec, kto komu dowalił.
Nie wiedziałem, co jest nie tak.
Miałem nadzieję, że Jurga się zjawi i zacznie kibicować,
a wtedy wszystko wróci do normy.
Ale szło jak po grudzie.
Nogi miałem wiotkie, ramiona ciężkie.
Na pierwszą połowę Jurga nie przyszła.
Teraz będzie lepiej. Przyłóżcie się. Grajcie na ich połowie.
Nie dajcie im kopać. Unikajcie młynów.
Trzymajcie się razem. Komunikujcie się.
Rims! Nie przejmuj piłki. Ułatwiaj grę innym.
Słuchasz? Skup się! Do ciebie mówię.
Do roboty. Na trzy!
Nie zakładaliśmy porażki.
Byliśmy dorosłymi facetami, a oni dziećmi.
Zawsze wygrywaliśmy.
Zwycięstwo w lidze było jak obelga, bo tak naprawdę nikt nam nie dorównywał.
Byliśmy mistrzami. Od zawsze.
Wyobraźcie sobie, jak byłoby wstyd, gdyby ktoś nam dołożył.
Nie. Nie mieściło mi się to w głowie.
Wcześniejsze zwycięstwa wydawały się żenujące.
Co nam po nich, skoro prowadziły do tej chwili?
Gdyby wszystkie były istotne, teraz byłoby nam lżej.
Łatwiej przełknęlibyśmy porażkę.
Całe ciało pulsuje jak na techniawie.
Podoba ci się?
Pogrzebowy.
Na rozdanie świadectw pójdziesz w dresie?
- Mamo. - Co powiesz na czerwony?
- Wolę czarny. - Mówiłeś, że pogrzebowy.
Przymierzymy.
Okej, ale na krawat mnie nie namówisz.
Nauczycielka litewskiego wmawiała nam, że książki pomagają zrozumieć życie.
To nieprawda.
Żyjemy, wciąż za czymś tęskniąc, a potem wszystko przepada.
Nagle. Bez powodu.
Zyskałem pewność: życie to powieść idioty.
Budzimy się, gdy daje nam w mordę.
Dla zabawy.
Lecz dla nas to już nie zabawa.
Papka w mózgu.
Gniew i strach, że coś przeoczyliśmy.
I tak, przeoczyliśmy, bo nie mamy do czynienia z idiotą, a z oszustem.
Genialnym fałszerzem.
Przewijając w głowie kasetę, wreszcie pojmujemy.
Żyliśmy w świecie kłamstw i podróbek.
Chyba byłem gotowy zaakceptować te kłamstwa.
Bo rzeczywistość wkurzała jeszcze bardziej.
Wmówiłem sobie, że tak jest lepiej.
Trzeba tylko i samemu te kłamstwa tworzyć.
Wspólna fotka, Minde?
Jasne.
Tato!
Idziecie dziś do Maksa?
- Chcesz ze mną potańczyć? - Marzyciel. Dzięki.
- Nieźle. - Gdzie się dostaliście?
Ja na prawo. Minde na stosunki międzynarodowe.
- Kretyni. - A ty?
- Księgowość. - Fajnie.
- Minde. - Co?
Później ci powiem.
Na razie.
- Na co się gapisz? - Na nic.
Ciekawe, jakie ma dziś majtki?
Jak zasłonka babci? W truskawki?
Co ty pieprzysz?
- Palant. - Wyluzuj.
Idziesz dziś do Maksa?
A mam wyjście?
Jaja mi się spociły.
- Ja chodzę bez gaci. - Pieprzysz.
Przynajmniej nie mam spoconych jaj.
Może napiszemy, że łazisz bez gaci?
A ty bez jaj.
W zasadzie nic się nie wydarzyło.
Choć cały czas czekałem, że coś nadejdzie i zmieni wszystko.
Myślałem, że jestem mistrzem. Urodzonym zwycięzcą.
A teraz? Co mi zostało?
Pisanie odpuściłem. Do niczego nie prowadzi.
Kogo będziesz chował?
Zakopuję forsę.
Jakby co, złodzieje nie znajdą.
Moją też zakop.
Piwo na jutro?
- Wypijmy od razu. - Spoko.
Zapomnieliśmy o twoim boomboxie.
Jest twój. Nie potrzebuję go.
- Serio? - Jasne.
Chcę żyć w ciszy.
Dzięki.
Daj.
Jak swetry w Krasnojarsku?
Poszły jak woda. Nawet nie wysiadłem z pociągu.
Ekstra.
- Oddam ci kasę. - Zapomnij.
- Mówię serio. - Ja też.
Chyba pojadę do Indii.
- Z czego rżysz? - Nieważne.
- Dlaczego tam? - Bo ciekawie.
Siedzisz w milczeniu. Odwiedzasz pustelnie.
Trenujesz jogę.
Jedziesz ze mną?
Spróbuję załapać się na studia w Kłajpedzie.
Co z Moniką?
- Jest w Wilnie. - A ty?
Ja... tutaj.
Co z planem B?
Wyjechał na Paradę miłości.
Bruce Lee mówił, że powinniśmy być jak woda.
Prawie mi się udało.
I co z tego?
Nic. Wszystko mi odpłynęło.
Macie państwo długopis?
Przepraszam.
- Gdzie piwo? - Posłuchaj tego.
Chciałem, by było nas tylko dwoje...
ale ona miała mnie dość.
Zagubiłem się jak łódka bez mapy.
Oddałem, gdzie zabolało najbardziej.
Dźgnęła mnie nożem w serce.
Poklepałem po plecach, mówiąc: "Postaraj się bardziej".
Przyparty do ściany...
odepchnąłem ją, żeby złapać oddech.
I?
Nie znoszę śmierci.
Super.
Wersja polska na zlecenie HBO Iyuno Polska
Tekst: Ola Ostrowska