Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Денес си или победник или губитник.
А јас не сакам да бидам губитник.
Овие денови сите се обидуваат да откријат кој биле во претходниот живот.
Јас? Играв рагби.
Како на Нов Зеланд.
Еднаш гледав снимка од играта на Лому.
Тој е за рагбито она што Џордан е за кошарката.
А во Шјауљај?
Трениравме на секакви игралишта
кои повеќе личеа на пасишта.
Имаше многу патеки, како да одел дивеч.
Што воопшто знам да правам освен да играм рагби?
Можеби нешто, но само на теренот чувствувам дека правам што треба.
Дека сум на вистинското место.
Римантс, дојди!
Што е? -Ти треба согласност од мајка ти.
Зошто?
Ќе играш со сениорите. Имаш проба.
Сериозно?
Сериозно. Но, мојот збор не е доволен.
Треба согласност од родителите.
Престани!
Замолчи, идиоту!
Сега оди по топката!
ЈУЖЊАЧКИ ХРОНИКИ
Брзо сфатив дека знаењето од теренот
може да користи и надвор од него.
Посебно ако живееш на Јужната страна.
Велат дека Шјауљај е град на велосипеди.
Можеби некогаш, но фабриките одамна пропаднаа.
Здраво, девојки. Што мислите, кој владее со Шјауљај денес?
Сите сега се вртат на пазарот. Или ги рекетираат оние што се таму.
Но, Шјауљај, всушност, е град на Ван Дам и Шварценегер.
Вежбалници на секој агол, а нивните постери се насекаде.
Екипата излегува од вежбалница убедена дека живее во некој филм
каде тие се главни ликови.
Гледајте, Сталоне, Брус Ли и Ван Дам! Шјауљај!
Овде се случуваат вашите филмови!
Слушајте, шјауљаци!
Слушате? Не?
Повторувам! Шаолинци!
Овде сте свои на своето. Како дома.
Мојот син, Римантас Кмита...
Добар ден.
Тоа е новата? -Да.
Глупава е.
Аисте Араминаите. -Овде.
Аида Богужите. -Овде.
Мајка ти не знае да пишува?
Ауримас Акшус.
Таа мисли дека рагбито е само обично тепање.
Еднаш дојде да гледа. Рече дека е застаршувачко.
Римантас Кмита.
Тука е.
Не сум те видела порано.
Ни јас вас.
Ти напишав неоправдан минатиот час. Имаш оправдување?
Да.
Еве го.
Кошарка?
Рагби.
Поради спортот нема да матурираш.
Што ќе ми е тој лист хартија?
Единствената хартија која вреди нешто има воден жиг.
Оди на своето место.
Тема за есеј.
Дај ми лист.
Мораше да трескаш глупости?
Сега сите страдаме поради тебе.
Имате 30 минути, до крајот на часот.
Кој чита и пишува, не проси за леб.
Денес сите просат за леб, само сите не го добиваат.
Која корист од училиштето? Учиш и учиш, а за што?
Што ќе правиш со тоа знаење?
Можеби да бидеш наставник?
Види!
Што? Зошто обетки?
На девојките им се допаѓаат. -Демек знае што им се допаѓа на девојките.
Види ја цената.
Денес, неписмените бројат пари.
Ајде, добро.
Ако не мислиш да предаваш, зошто воопшто да учиш?
Бидејќи оние што читаат и пишуваат се последни во редот за леб.
Некои не ни стојат.
Добар ден, професорке.
Равенката е јасна:
Авторитетот е еднаков на количината пари, плус паметно трошење.
Колку за постерот "Анлимитед"? -Оригинал е. Дваесет.
Од каде ти е јакната? -Старата ми ја купи.
Оригинал ли не? -Вистинска свинска кожа.
Што е смешно? -Ништо.
Види онаму. Зошто е гужвата?
Само не свршувај на картите.
Од каде им се такви гаќички? Нашите девојки не носат такви.
Чии гаќи гледаш?
Сум видел.
Да, сонувај...
Да, видов. На село.
Да не ги гледаше гаќите на баба ти?
Сериозно?
Ама ајде, не ја знаеш.
И какви гаќички имаше?
Знаеш, како завесите на баба, со јаготки.
Со јаготки? -Да.
А под гаќите?
Сега мора се да ти раскажам?
Ме зафркаваш?
Сакаш да ги земеш?
Како веќе да не сум видел.
Еј, може помош?
Не можете само да додадете?
Сакаш и масажа?
Не си дома, јасно?
Ја сакаш топката? Дојди по неа!
Слушај, кучко... -Носи се!
Смири се, шестмина се. -Кукавици се.
Врати ја топката, педеру! -Носи се!
Дојди, кучко! -Што, по ѓаволите?
Ќе викам што било, само да звучи како воен повик
и да изгледам како пијан, бесен кретен.
Секако, слушавме секакви пцовки, како ќе не фатат и средат.
Дека не знаеме во што сме се впуштиле.
Но, тоа беа само празни зборови на утеха.
Здраво, Римантас.
О, здраво.
Баш е арогантен.
Што гледаш толку доцна?
Германска програма.
Зарем тоа не е за возрасни?
Па, веќе не сум дете.
Учам германски. Така полесно ги памтам зборовите.
Ама ајде, вистински Германец.
Во круг!
Имаш согласност од мајка ти?
Ме избраа како најдобар во генерацијата,
но овде годините не се важни.
Навикнат си да бидеш булдожер, а овде те шуткаат како црево.
Гордоста веднаш ти е повредена.
Штом ја допреш топката, веќе си на земја.
Но, чекај, прво мора да ја добиеш.
Бидејќи понекогаш трчаш и како да носиш невидлива наметка.
На некои ликови морав да им додавам, сакал-не сакал.
Рацете ти се тресат, но мора да ги стиснеш забите и да додадеш,
бидејќи тие очигледно се поврзани.
Презимиња како Сијаулис, Баранаускас...
Можеби тоа се истите ликови поради кои цел Шјауљај трепери.
Тренингот е супер, пазарот е супер, но без девојка си дете.
И така помислив дека е време за напад на тврдината.
Како некој средновековен витез.
Здраво. Каде? Дома? -Здраво.
Во музичкото училиште.
Се сеќаваш дека лани за роденден ми даде твоја слика?
И јас бев во фотостудио, се сликав.
Па, мислев, да дојдеш кај мене да ти се потпишам.
Моите се на село. Сакаш сок?
Може.
Нема да му кажеш на Минде?
Зошто на Минде?
Вети.
Чесен збор.
Што е?
Што не е во ред?
Првпат ти е? -Зошто прашуваш?
Облекувај се, брзо!
Едита, облечи се!
Римантас?
Зошто само седиш?
Дали некој... -Отвори ја вратата!
Господе Боже! Дете, полуде?
Едита, облечи се и оди дома.
Едита, облечи се и оди си.
Имаш ли памет?
Како сега да одиме кај Главечкови?
Тие не знаат. -Не знаат.
Ти ја викна?
Да. Рековте да бидам фин со неа.
Мислевме на убаво пријателство.
Можеше да не предупредиш пред да ја викнеш на почетокот на врската.
Не сме во врска. -Не сте?
Не сме!
Беше доцна за проповед, па разговорот беше општ.
Рекоа дека сум идиот и дека ги ставам во незгодна ситуација.
Каква ситуација?
Рекоа дека сум коњ кој си го уништува животот.
Но, мене ми се чинеше дека допрва почнувам да живеам.
Ме прашаа како мислам да чувам дете.
Значи, морам да се борам за правото да сакам девојка?
Тоа е нешто лошо?
Што е, тогаш, добро?
Може да седиш дома и да пишуваш домашна додека не дипломираш.
Добро, ќе го завршам училиштето и заминувам во истиот момент.
Римс, додај, додај!
Добро е.
Ајде! -Римс, додај, додај!
Браво!
Треба малку поцврсто, но супер!
Знаеш за натпреварот во Кануас? -Знам.
Ќе играш осумка. -Јас?
Пробај. -За мене е?
Ако одиграш добро, остануваш.
Фала.
Се на се, со девојката не успеа,
но сега нема да седам дома и да си го дркам.
Човек мора да оди на нешто посериозно.
Веќе се врати? -Да.
Што правиш? -Слушам музика.
После ќе видам. -Добро, само види...
Се е во ред на училиште?
Да.
А рагбито?
Да, добро е.
Според советскиот научник А. Сведушус,
горниот вагинален свод е особено чувствителен кај 19% од жените.
Ја заборави книгата.
Веќе ја прочитав.
Што воопшто е тој свод?
Еротското возбудување се постигнува и со ритмичка музика,
како што е "Болеро" на Равел...
Што? -"Болеро".
"Посветување на пролетта" од Ставрински и види го ова, "Кармен" од Бизе.
Бизе... -Добар ден.
Имате колбаси? -Имам.
Минде!
Ќе помогнам.
Да видиме.
Дваесет, така? -Да.
Побрзај.
Ќе пробаме овде?
Будало, одиме на вистински пазар. Може да не соберат тука.
Не кукај. Кој ќе не собере?
Секогаш има првпат.
Првиот пат мора да има крв на чаршафите.
Да, зборувај ми за чаршафи.
Добро, добро. Одам да раситнам пари.
Колку се колбасите?
Пет за парче. -Од каде се?
Од село. -Кое село? Чернобил?
Имаш документи?
Не се мои. Само поминував, па другар ми ме замоли малку да стојам.
Затоа стојам тука. -Другар, велиш.
Како се вика другарот?
Документи и лична карта.
Ми остана дома.
Адреса и телефон. Ќе зборуваме со мајка ти.
Може, ве молам, без мама?
Мајка ми е многу болна.
Државата веќе не дава лекови,
па ги купуваме на приватно, а знаете какви се цените.
А стариот е пијаница.
Пие се што мама ќе заработи. -Добро, добро.
Само размислете. Како да преживееме?
Јас сум им и татко и мајка. Мора да донесам леб дома.
По ѓаволите! Ни донесовте младо парче!
Дај ми го белото дупе!
Римантас Кмита. Запишете ја адресата. Пишувајте!
Еве забава! -Римантас Кмита!
Сега се е јасно.
Нема пари, нема јакна, нема касетофон.
А ниту нормални девојки, барем не во скоро време.
Што гледате, губитници?
Добро, следниот. Пак. Добро.
Добро е.
Бирајте. -Ние топката.
Која страна ја сакате?
Оваа. -Овде?
Може. Добар натпревар!
Поздравете ги противниците! -Ура!
1, 2, 3! Котачи!
Посилно, посилно!
Римантас, оди, оди!
Одиме! До крај!
Ајде.
Новиот играч на Котачи, Р. Кмита, одлично играше.
Беше... -Дај ми го.
Најдобар стрелец на натпреварот.
Здраво.
Утре ми е роденден. Дојдов да те поканам.
Ќе дојдеш?
Ако не излезе нешто.
Што е тоа?
Утре и е роденден на Едита. И пишувам честитка.
Повели.
Тоа е натпис за мене.
Колегите од работа те пофалија.
Добро му оди на Римантас, го има во весници.
Се јавив кај тренерот и го прашав кој ти дозволил да играш.
Рече: "Па, Вие потпишавте согласност."
Мислеше воопшто да ми кажеш?
Дека победив? Или дека играм за Котачи?
Сакаш да завршиш во количка?
А ти сакаш цел живот да седам дома?
Не сакам да настрадаш.
Играј нешто друго, не рагби.
Со задоволство, но не сум Сабонис.
Ако постојано играм со јуниори, нема да напредувам.
Не сакам да играш со сениори.
Играј кошарка!
Можеби не треба да поминувам ни улица.
Може да се задушам и од храна.
Ако играше кошарка, немаше да разговараме вака.
Секако, ние никогаш нема да бидеме на телевизија.
Нема да викаат: "Литванија!"
Но, значи ли тоа дека не смеам да играм рагби?
Дека не смеам да дадам се од себе?
Мамо, играм зашто сакам да постигнам нешто.
Тоа не е само тепање време. Во тоа е разликата.
Следниот пат кога ќе ти треба согласност, кажи ми.
Види, види, Џордан од Шјауљај!
Опа, кучко, како си се дотерал.
Не сери.
Сакаш малку Краун Ројал?
Ќе го носиш кај Главечкови?
Малку за кревање, со сок.
За што да те крене?
Знаеш дека има празен стан.
И? -Што и?
И ништо. -Бегај.
Слушај, што и купи?
Накитот што го зедовме во Рига.
Сериозно? -Зошто да не? Остана цела ќеса.
Што? -Ништо.
Среќен и да добиеш многу пари. -Фала.
Здраво. -Здраво.
Здраво. -Седнете.
Види, Минде, француска салата!
Не сум ја јадел сто години.
Јас ќе одам кај колачите. Ми требаат калории...
Леле, ти го зедов местото. Седи, седи!
Може да се пикнам. Задникот не ми е толку голем.
Зарем сега ќе читаме весници?
Ќе го освојат ли Котачи купот десетти пат по ред?
Тоа допрва ќе го видиме.
Бегај, Џордан.
Дај да видам!
Но, тебе те нема овде.
Да, тоа се Дени и Томи.
Тие беа на клупа.
Да. -Да.
Новинарите сликале погрешни слики. Римантас Кмита.
Изгледа дека не се знаете.
Да наздравиме за нашите соседи!
Кажете и го на личноста до вас името.
Потоа тие нека кажат нешто што почнува на таа иста буква.
Можеби треба да правиме и кули во песокот?
Здраво, јас сум Едита. -Па, здраво. Знам.
Мора да кажеш нешто што почнува на "е".
Ќе го позајмам ова. Чао.
Еротика. -Минде!
Здраво. -Моника.
Моника, мило ми е.
Одиме на следната игра.
Земете листови.
На еден напишете име, на вториот дел од телото, на третиот дејство.
Потоа ги извлекуваме еден по еден и тоа го правиме со таа личност.
Извлечи еден, Едита!
Римантас. -Знаев.
Што знаеше?
Рамо.
Гризе.
Леле, по ѓаволите!
Што правиш? Јас сум на ред.
Не, јас сум. Кого ќе го каснат, тој игра.
Еден по еден. -Да, еден. Моника.
Да видиме... уво.
Гали.
Може?
Добро. Еве уште една игра.
Да видиме кој може најдолго да стои на лист хартија.
Е, ова е потешко.
Да стоиме.
Стоиме, стоиме.
Добро, сега пушти ме.
О, "Галеб" од Бах. Само што ја прочитав.
Едита, тебе ти се допадна?
И не баш.
И јас ја читав. Предобра е.
Сериозен си? -Па, да.
И Минде ја читаше. Се воодушеви.
Нели, Минде?
Да, заедно ја читавме.
Добра книга. Навистина.
Римантас, може да дојдеш да ми помогнеш?
Јас ќе ти помогнам. Само малку.
Одам да гледам германска програма.
Чекај.
Побарај го бројот од Моника.
Ама ајде, луд си?
Ајде...
Прашај. За себе.
Ти кажав, тоа е тоа. И не враќај се.
Чекај, можеш да ми го дадеш бројот на Моника?
Што?
Слушај. Ајде. Дај ми го.
Ти. Имаш ли поим колку книги има прочитано таа?
Па, што? -И колку јазици знае?
И во кое училиште оди?
Родителите и се најдобрите лекари во Шјауљај. Го знаеше тоа?
Па, што. -Ете што.
Не си на нејзино ниво.
Сеедно.
Капутите се оставаат во гардеробата.
Не е капут.
Слушајте, ја имате книгата "Галеб"?
Џонатан Ливингстон?
Така некако.
Имаш членска книшка? -Не.
Зошто не?
Ќе те запишеме, па може да доаѓаш почесто.
Еден галеб многу сакал да лета.
Сите му зборувале да се грижи за храна
и го малтретирале, но тој само сакал да лета и прави трикови на небото.
Добро, си мислам, тогаш летај, галебу, и немој да јадеш.
Ни мене мама не ми дозволува да играм.
Вели дека нема леб во тоа.
Па, тогаш, зошто играме?
Зошто тој галеб толку сака да лета?
Играме зашто ни е забавно. Од каде да знам?
Ова не е кошарка. Нема да бидеме ѕвезди и ловиме девојки.
Сите сакаат да не протераат, како да сме диви свињи
кои само ја уништуваат тревата.
Ако треба да пишувам есеј за на училиште, ќе пишувам за рагбито.
Ете зошто сум како галебот Џонатан.
Здраво. -Како си?
Дојдовме да гледаме.
Супер. Не знаев дека сакаш рагби.
Супер што победивте. Честитки.
Фала.
Пак треба да има слики во весниците.
Што ќе правиш после?
Не знам. Ништо.
Сакаш да дојдеш кај мене?
Утре.
Можеме да разговараме.
Можеби не е лоша идеја.
Ќе дојдам ако не излезе нешто.
Може. -Може.
Ако не излезе нешто...
Што гледаш? -Среќно место.
Што се случи? -Ништо.
Знаеш кој дојде на мојот натпревар?
Кој? -Моника.
Онаа од роденденот на Едита.
Имам состанок со неа.
Ќе ми ја позајмиш јакната?
Сама дојде.
Во едно списание прочитав
дека Брус Ли пишувал песни и медитирал.
Го знаеше тоа? -Да, да.
Песните и медитацијата му помогнале да стане карате ѕвезда.
Затоа почнав да сфаќам што е финтата со тие песни.
Не е малку тесна?
Брус вели дека мора да бидеш како вода.
Не е лоша.
Вода? -Да. Водата како да е најслаба.
Но, никој не може да ја победи. Сфаќаш?
Зарем Дам не напишал дека мора да бидеш како Краун Ројал?
Немој сега да свршиш овде во гаќи.
Старата ти го купи? -Не е важно.
Стави го, пушти некоја музика и опушти се.
Кој е под стрес? -Добро, добро, Џордан!
Внатре е мојата касета. Медитативна Енигма.
Добро, Брус Ли, да видиме дали твоите трикови вредат.
Што сакаш?
Дојде кај мене.
Поради задачата.
Здраво.
Ја донесе книгата? -Да.
Римантас, Дариус. Брат ми.
Влези.
Малку порани.
Ова е за тебе. -Фала.
Само малку. Седни овде.
Ќе донесам колач.
Кој е тој идиот? -Само немој да почнуваш.
Знае тато кој ни се влечка по дома? -Ајде, смири се! Другар од училиште е.
Од училиштето за деликвенти.
Што ти е? Бегај! -Одам.
Каде? Рече дека одиш!
Внимавам гангстерот да не собере нешто.
Што? Срање! Дариус!
Повели.
Нешто не е во ред?
Се е во ред.
Сакаш коњи?
Пастуви.
Добро, пастуви.
Има голема разлика.
Коњите работат. Пастувите се слободни.
Како галебите.
Зошто галеби?
Па, го сакаш оној Џонатан Ливингстон.
Да, точно е.
Здраво!
Што? Ништо...
Се плашиш дека ќе те отрујам? -Што?
Не.
Значи, дури и рагбистите читаат.
Секако, и тоа многу.
Мислиш дека сме глупави?
Во рагбито мора да размислуваш стратешки. Мора да ја вклучиш главата.
Не е како оној американски фудбал каде ќе ставиш кацига,
па се обидуваш да го пробиеш ѕидот како некој идиот.
Тренерот постојано ни зборува дека рагбито ќе направи луѓе од нас.
И направи?
Се уште не знам, но не станавме полоши. Тоа е факт.
Се гледаме, добро!
Какви книги сакаш ти?
Секакви. Зависи од расположението.
Свириш на гитара?
Всушност на виолина, но сакам да научам на гитара.
Виолината не е баш за мене.
Зошто тогаш ја свириш?
Родителите сакаат да завршам музичко училиште.
Значи тие свират, пеат, се занимаваат со музика?
Не.
Сигурно одат на концерти.
За Нова година.
Зошто тогаш толку сакаат да бидеш музичар?
Не музичар, туку човек.
Се мисли дека културен човек треба да се разбира во музика.
И велат дека е добро за ставот.
Да, мора да стоиш исправено...
А што работат твоите?
Лекуваат луѓе.
Посебно мене и Дариус.
Каде се сега?
Во рагби може да поминеш 10 минути туркајќи се и борејќи се до линијата.
Изгледа дека ќе успееш.
Метар, половина. А потоа судијата досудува нов скрам на пет метри.
Тргнуваш од почеток. Се пробиваш.
Во метежот од раце, нозе и тела, некој ќе ја префли топката преку линијата,
но противничкиот тим подметнува рака баш каде што треба да ја допре земјата.
И топката на крај не завршува на земја.
Слушај, си го читал "Идиот"?
Дури и најмалото растојание сепак е растојание.
А да се помине тоа мало растојание кое речиси и не постои не е лесно.
Ја вратив оваа. Ја имате можеби "Идиот"?
Достоевски? -Мислам да, да.
Што? -Ништо.
Но, тој само зборува сам со себе. Мислиш дека не лаже?
Мислиш дека е лесно да бидеш толку едноставен?
Но, тука нема ништо едноставно.
Кој? -Кнез Мишкин.
Точно, да. -Да.
Замисли, тој е добар зашто мисли дека сите други се добри.
Можеби.
Мора да одам. Имам математика.
Не смеам да пропуштам.
Си ја читал "Вештерката и дождот"?
Повели. -Фала.
Фала. -Луѓе, немојте толку!
Не срами се. Земи еден, ако сакаш.
Не сакам сендвичи.
Што читаш? -Ништо.
Римантс, доаѓаш или не? -Да.
Репрезентацијата воглавно ја сочинуваше првата постава на Котача...
За што размислуваш?
Не е важно. -Зошто?
Зашто сум вљубен.
Ама ајде? А кого тоа го сакаш?
Достоевски.
А можеби и тебе.
Пет книги за еден месец, не е лошо.
Навистина ги прочита сите?
Да.
Кажи ми за што се работи во "Зелени килибарни ѓердани" од Сигитас Геда?
Тоа се песни.
Песни за што?
За реинкарнација. Се се случува во исто време
и на исто место, вековите се измешале како во некоја центрифуга.
Дај ми ја тетратката.
Спремна сум. Петок во 11:30, хотел "Шјауљај".
Фала.
Го има мајка ти тој Бизе или "Болеро"?
Како да не.
Ми треба некоја класика, брат.
Сакаш да се правиш важен пред онаа?
Моника.
Мојата медитативна Енигма не ти е добра?
Мислам дека малата Главечко ги има.
Ќе одиш да ја прашаш?
Што е?
Не ти се добри тестенините?
Не почнувај! -Ајде, биди маж!
Не почнувај, слушаш! Нема шанса!
Велат дека мора да мислиш на нешто друго, па повеќе ќе издржиш.
Но, не даваат примери.
За што треба јас да размислувам во таа ситуација?
За колбаси? За книги?
Никогаш не сфатив како тоа треба полека,
како да владеам со ситуацијата.
Тоа ти е како во рагбито кога одиш кон зоната,
а сите се обидуваат да те срушат.
Толку си близу, го чувствуваш тоа...
Како веќе да си ја спуштил топката.
Само уште секунда и целата таа напнатост се претвора во еуфорија.
Како нешто друго да ти тече низ вените
и на неколку секунди чувствуваш вистинска среќа.
Слушај, бараш работа?
Да, нешто едноставно не би било лошо.
Лесна работа. Обезбедување во клубот "Коњушница".
Ќе одработиш и си одиш дома.
Дваесет за една ноќ.
Може.
Само за почеток.
Ако има добра заработка и се е во ред на влезот, можеби и триесет.
Ако работам секој викенд, ќе биде добро.
Ќе одам на дочек на Нова година со девојка ми и не сакам да го упропастам.
Ќе и купам некој подарок.
Добро го напиша ова.
Ти се допаѓа Мачернис?
Не знам.
Да не знаеш, немаше да го напишеш толку добро.
Можеби само така изгледа.
Во последно време добро пишуваш, многу читаш.
Можеби навистина те интересира?
Можеби и не.
Слушаш ли, Мачернис, 10 од 10 за содржина?
Чекај, не ја врти страницата.
Инаку не би купувал гаќички за Моника,
но рекламата беше во стилот: "Дами и господа..."
Како да се гаќички од висока класа. Дамски, вредат секој денар.
Добра вечер!
Здраво. -Здраво.
Дојди малку овде.
Рече дека одиш кај Мантас. -Да, одиме.
Кој е тој? -Пријател.
Пријател?
Добра вечер.
Која година си?
Тринаесетта.
Што планираш да студираш?
Случај, може да почекаш надвор?
Може.
Ти реков да не доаѓаш.
Но, не се појави. Помислив дека нешто се случило.
Од каде да знам? Чекав половина час.
Направи го ова уште еднаш и ќе чекаш многу подолго.
Смири се.
Не сфатив
кој повеќе му одеше на нерви на татко и на Моника,
јас или некој Мантс.
Но, тоа беше ситница во споредба со она што допрва ме чекаше.
Бев шокиран, но не затоа што завршивме во некоја палата,
туку зашто веќе сум го сретнал тој Мантс.
Не бркаше мене и Минде по маалото со некои глупаци.
Подај ја топката, педеру!
Стоев таму шокиран и не сфаќав ништо.
Мантс, ова е Римантс.
Зошто е тој тука? Зошто сме ние тука?
Здраво.
Мантс.
Римс.
Значи заедно се во класот.
До гуша сум во гомна.
Се е во ред?
Да, да.
Ова е Римантс.
Тој Мантс сигурно бил некаков трупец во минатиот живот.
Ми одеше на нерви со парите на неговите,
со другарите од училиште кои зборуваат само за кошарка
и факултети во Рига и Талин на кои се пријавуваат.
Што ти е гајле каде ќе одам на факултет?
И потоа кажувајте ми приказни како се зависи
од талентот и трудот,
учењето и работата.
Подароците во вреќата, другари.
Стави еден да добиеш друг.
Доста ми е од тие глупости.
Се зависи од тоа колку пари имаат твоите.
Фала. Ти нема ништо да ставиш?
Имам подарок само за тебе.
Во ред е.
Кој уште не ставил, во вреќата, во вреќата.
Многу е јако.
Да ги размениме подароците!
Сакам да ти го дадам ова што го купив. -Фала, но јас веќе го ставив мојот.
Таков беше планот.
Тоа е само за забава.
Да, сфаќам. Чекај.
За тебе.
Навистина си посебен!
Нема друг пат за мојот пријател. Неговиот живот вреди од шут до шут.
Денес во маалото на стариот бетон, утре се гледа на НБА тронот.
Штом ќе ги отвори очите, пред да сфати, тој мисли на кошот што ќе го даде.
Раце и нозе спремни за лет, како Марчиулионис сака да го покори светот.
Рацете му горат, телото вреска од болка, но тој го сака само теренот.
Во средно е водач, капетан без мана, а во младата селекција веќе брои денови.
Кога ќе завршат турнирите, меѓу професионалците го чека сјај.
Не му е гајле за сјајот на Чикаго. Бидејќи Шјауљај е неговиот крај.
Шјауљај! Шјауљај!
Екипата од Шјаљуај!
Потоа оди на терен во арената Каунс, во латвискиот храм, на најголемата сцена.
Ќе забива и дава кошеви од далечина, додека не го уништи противникот.
Прават шоу додека верно ги следиш, стануваат бренд пред да се свестиш.
Кога ќе добие договор на милион, ќе го боли глава,
ќе знае дека неговиот сон станал јаве.
Ќе бира што му одговара,
ќе го замени зелениот дрес за Најки.
Што е? -Што?
Што не е во ред?
Љубоморен си? -Нема шанса.
Значи не си љубоморен?
Мантас, доста е.
Мантас!
Педеру, кој ти дозволи да го допираш тоа?
Има уште некој храброст?
Време е да заминеш. -Одиме тогаш.
Само ти.
Каде е Минде?
Добар ден!
Наваму! -Кои се сите овие?
Екипата на Ремиган. Ги запознав кај Златниот.
Ќе повратиш, идиоту.
Имаш фризура како Сем?
Не, ова е мое маало. Ова е мој двор.
Прибери ги рацете! -Ти си вистински НЛО.
Не, не. Си ме смешала со некого.
Јас студирам на бизнис-колеџот.
Одиме! Одиме!
Среќна Нова година!
Што пиеш?
Генијално!
Што?
Среќна Нова година!
Ќе смрзнеш.
Среќна Нова година на сите!
Јурга! Земи и врескај!
На екс!
Среќна Нова година!
Да? -Добар ден.
Може да зборувам со Моника? -Веднаш.
Обезбедување, направи нешто!
Овде не може во тренерки!
За што зборуваш? Сите се во тренерки.
Смири се!
Триесет. -Фала.
И клучот.
Дај ми десет.
Моника!
Одиме! -Слушај, Моника!
Одиме, игнорирај го.
И се јавив на Моника, но како да удирам во ѕид.
Размислував како да и се извинам на неа и на нејзините,
па дури и на нејзините соученици.
Само таа да не се срами.
Кога конечно ја добив, се сретнавме.
Но, зошто да трошиме пари на хотел
кога само треба да разговараме.
Потоа ќе видиме.
Зошто сакаше да се сретнеме баш овде?
Што не е во ред?
Ова е "Коњушница".
А ти сакаш коњи.
Пастуви.
Но, овде не би чувала ни коњ.
Можеби може само да разговараме.
Може, да разговараме.
Одам во Шкотска.
Шкотска?
Што ќе правиш во Шкотска?
Испити, мора да се спремам за англиски.
Веќе добро го зборуваш. Што друго?
Види, јас размислувам за мојата иднина, за разлика од тебе.
За разлика од мене?
Имам работа, заработувам. Зарем тоа не е иднина?
Ако си лута поради Нова година, извини.
Мора да одам.
Само така?
Отклучи.
Кога заминуваш?
Утре.
Утре? Зарем не може да се збогуваме за последен пат?
Може да земам соба во хотелот ако сакаш.
Само отклучи.
Зошто Моника заминува беше потешко да разберам отколку Достоевски.
Се изгледаше толку едноставно.
Влегува и заминува.
Но, зошто таа? Зошто сега? Зошто Шкотска?
Сакам некаков одговор.
Се беше како во магла. Не можев да размислувам јасно.
Ќе се сетев на Моника и од нејзиниот мирис ми се вртеше во глава.
Ми се врти во главата, во устата ми се собира плунка.
Ослабев само размислувајќи за Моника.
Инаку не чувствувам слабост, освен ако не сум многу болен.
Моника е мојата болест.
Болест со која сакам да живеам.
Потоа помислив, ние, всушност, не раскинуваме.
Кога ќе се врати, ќе бидеме заедно.
Ќе живееме заедно, ќе чуваме деца заедно.
Кој сака да го претставува училиштето на литературниот натпревар во Шјауљај?
Не познавам ниту еден таков губитник во цел Шјауљај.
Кој ќе се согласи, добива две петки.
Ова е одлична можност да ги поправите оценките пред матура.
А за што треба да пишуваме?
Како мислиш? За што сакате. Тоа е книжевност.
Може да пишувате песни, проза, драма.
Значи слободна тема?
Да.
Добро, јас се пријавувам. До кога е рокот?
Римс, сереш!
Може сакаш да бидеш новиот Баранаускас?
Можеби и сакам. Што ти е гајле?
Ако некој ме праша дали имам девојка, ќе кажам дека имам.
Само на кратко заминала од градот.
Можам да верувам дека Брус Ли пишувал песни, но ти...
Што е толку смешно? -Ништо.
Но, кога ќе се врати, мора да бидам спремен.
Да ја воодушеви мојата промена.
Не го чувствував притисокот на класиците.
Не бев загрижен за влијанијата.
Имав чувство дека прочитав речиси се,
па пишувањето не ми изгледаше толку тешко.
Освен тоа, колку може да трае?
Потешко е да научиш песна напамет отколку да напишеш неколку рими.
Нешто секогаш се менува.
Што има денес на телевизија?
Снегулки паѓаат од небото, а глупавото куче се обидува да ги изеде.
Некој чека автобус доцна во ноќта, но тој нема да дојде.
Жена стои покрај патот и не може да премине на другата страна.
Животот мирно тече. Љубовта понекогаш знае да биде чудна.
Со други зборови, добив две петки
и некои сосема безвредни книги.
Мислев дека Моника сега може да ме сфати посериозно.
Не сум веќе само читател, туку писател.
Еј, ти со фризура како Сем!
Здраво. -Здраво.
Што правите овде? -Ништо, дојдовме на свирка.
Шјауљај е литванскиот Манчестер.
Што? -Манчестер.
Зошто Манчестер? -Како зошто?
И Манчестер има еден куп одлични бендови.
И музеи, театри, знаете.
Се е на едно место.
Не е лошо, има доста луѓе. -Да!
Одиме поблизу!
Одиме!
За тебе, ооо!
Се блескаше со нови бои.
Не сакав да бидам поинаков, сакав да бидам како и сите други.
Иако веројатно се гледаше дека сум поинаков,
дека, всушност, не ги разбирам тие зборови, таа музика.
Слушајте.
Туку...
Утре има отворање на изложба на фотографии во галеријата.
Можеби сакате да одите?
Може, добро.
Закон. -Супер.
Јас не можам.
Супер. -Супер.
Рече дека не се сеќаваш. -Сега се сеќавам.
Од Моника се уште нема писмо.
Бев малку вознемирен. Толку е тешко да напишеш некој збор кога ќе слеташ?
Потоа помислив дека сешто и се случува таму...
Подобро да се грижам за моите работи и мојата иднина.
Затоа не бев многу загрижен што одам на отворањето со Јурга.
Мислев дека на Моника ќе и се допадне што навлегувам во уметноста.
Разбираш нешто што зборува?
Не се ни обидувам.
Се е толку длабоко и тешко, нормален човек нема шанса.
Како тогаш знаеш што има смисла, а што нема?
После тоа, Јурга и јас скитавме низ Шјауљај.
Се беше исто, но почнав поинаку да гледам на работите.
Истите киосци, пазари, полни со истото ѓубре.
Но, во сето тоа наоѓаш пат во некој друг свет.
Види! Види! -И?
Како некоја Алиса во земјата на чудата.
Секоја пролет мојата душа се облекува и излегува.
Се обидувам да ја прашам каде оди, но таа не знае каде, не знае каде.
Што? -Ништо.
Ова е добро. Сезнајната девица има ритуални сексуални односи
со сите стари богови на Жемаитија.
Кестутис ја легнал на дините разнесени од ветрот...
Тоа е другарка ти? -Каде?
Онде. Само што помина.
Веројатно смешно го прочитав тоа.
Знаеш, и јас напишав некои песни.
Сериозно? -Секако.
Да слушнам!
Овде? -Да.
Добро.
Мајката одеше по улицата со чадор.
Кога паѓаше дождот, немаше каде да го стави.
Но, имаше чадор.
Што?
Јурга ме прифати каков што сум.
Се чувствував слободно.
Можевме да разговараме за што било, како да е машко,
како со Минде.
Минде најде нова работа,
па ме зеде и мене.
Не можев да кажам не. Ми требаше пауза од сите тие драми,
а и не е лошо да заработам нешто.
Што читаш?
Овој Ерликас.
Сум слушнал за него. Што пишува?
Песни. Проза.
Како Брус Ли, така?
Така нешто, да.
Дали размислував за Моника?
Секако дека да, но се беше како низ магла.
Замислете јас да
отидам некаде надвор со рагби екипата и да не се јавам...
Затвори ги очите. Не гледај!
Сега може да гледаш.
Круна за најдобриот поет во Шјауљај.
Покажи ми! -Не гледај!
Иако пред очите
се уште ми беше Моника како на гитара ја свири Металика,
почнав да чувствувам дека Јурга навистина може да ми биде
резервна девојка.
Добро е.
Слично е. -Да?
Се навикнав да имам план Б.
НАЈДОБРИОТ ПОЕТ ВО ШЈАУЉАЈ РИМАНТАС КМИТА
Добра вечер!
Каде можам да сменам пари овде во Шјауљај?
Ништо не работи во ова време.
Фала.
Која валута сакате да ја смените?
Долари во литаси.
Колку?
Дваесет.
Чекајте.
Јас можам да Ви сменам.
Но, по ноќен курс.
Ноќен курс?
За три.
Изгледаше дека сништата ми се остваруваат.
Најдобрите работи доаѓаат кога најмалку ги очекуваш.
Како со Моника. Се запознавме, излегувавме и се беше јасно како ден.
Римантс, извади ја капата!
Тренеру, не можам, увото ме боли.
Мислиш да играш натпревар со неа?
Тоа е круна, не капа.
Само мисли си.
Добро, два на еден.
Во Шјауљај има настан под името "Избор за најнозе".
Слушнав дека девојките одат таму да им се покажат на момците.
За да бидат на телевизија.
Ова е за тебе.
Зошто? -За твоите убави нозе.
Добро.
Ако победам ќе купам карти за Лав парајд.
Може, јас ќе платам за хотел.
Нема да ни треба хотел.
Вреќа за спиење ќе биде доволна.
Добро, морам да одам.
Добра вечер, дами и господа!
Добра вечер, Шјауљај!
Кога Јурга се реши на ова, малку се изненадив.
Рече дека го прави ова од чиста забава
и поради пари.
Ја сфатив, но не сакав да испуштам можност
да ја видам без облека од продавница за облека на старо.
Чисто од забава.
Најубавите нозе само за вашите очи!
Кога Јурга излезе и кога првпат ја видов
без оние бабини кошули и искинати фармерки,
почувствував како топлина ми се шири низ телото.
Да бидам искрен, се плашев од моментот кога ќе слезе од сцената
и кога ќе мора да и кажам нешто повеќе од "честитки".
Стоев таму, срцето ми чукаше како лудо
и размислував за мојот план Б.
Навистина Јурга беше мојот план Б?
И сега, по жестоката расправа на нашето жири,
аплауз за сопственичката на најубави нозе,
број 11, Јурга Јургита!
Како се чувствуваш?
Добро.
Сакаш да му кажеш нешто на жирито или на публиката?
Не знам. Фала.
Наградата ќе ја врачи претседателот на жирито! Дојдете!
500 ЛИТАСИ ЗА КОЗМЕТИКА
Честитки.
Фала. Но, види, ништо од парите.
Што ќе правам со овие глупости?
Парадирам пред сите како крава,
а не ми даваат вистински пари.
Сите те гледаат само поради нозете.
Не сите.
Што правиш овде, дете?
Не допирај го, добро! -Што ти правиш овде?
Мантас! -Ова е девојка ти?
Одиме! Мантас!
Одиме! Остави го! -Што е? Го пуштив.
Одиме, брзо!
Чекај малку, да разговараме.
Некаде на друго место, ќе не стигнат.
Кој ги врти. Со тебе зборувам.
Или побрзај или врати се, па треси колку сакаш.
Јас одам дома.
Зошто не ми пиша ниту се јави?
Ја фарбаше косата?
И ти изгледаш поинаку.
Сега одиш во дискотеки?
Пријателката ме викна за забава.
Те сакам.
Што е?
Срање, Минде. Слушај, што се случи?
Носи се.
Пред еден час, влегоа некои бандити и ги зедоа сите пари.
Колку?
Многу, многу. Да дојдеше на време, ќе ги средевме.
Но, ти само се лигавиш по девојки, така?
Срање, брат. Моника се врати.
Да, сега е Моника. Не ме зафркавај!
Налетав на неа во "Дуга". Немам поим што се случува овде.
Се слушаш ли? Рече дека одиш таму со Јурга.
Сега сме во минус поради тебе.
Отидов со Јурга и ја сретнав Моника.
Се вратила од Шкотска. -Каква Шкотска?
Твојата Моника цело време беше во Шјауљај.
Што зборуваш?
Едита ми кажа.
Што зборуваш, по ѓаволите?
Прашај ја сам.
Таа проклета Едита секогаш треска глупости.
Слушај, исчисти го ова.
Ќе се јавам во цвеќарницата.
Беше во Шкотска или не?
Ме исплаши.
Се однесуваш како дивјак. -Те прашав дали беше во Шкотска.
Не.
Тогаш нема за што да зборуваме.
Те сакам!
Како да не. -Ако сакаш, ќе скокнам од прозорецот.
Низ кој прозорец? -Сакаш да скокнам?
Ќе ја избричам. -Што ќе избричиш?
Ќе направам што било. -Што зборуваш?
Чекај! Слушаш?
Одиме кај мене?
Твоите се дома.
Од што се плашиш?
Не се плашам.
Сакаш да ги запознаеш?
Можеби. -Одиме.
Одиме.
Ова е Римантас. -Добар ден. Пријатно.
Фала.
Ќе ни се придружите? -Не, ќе одиме во мојата соба.
Можеби некој десерт? -Фала.
Подоцна.
Ми го зеде тетрисот? -Бегај од тука.
Можеби да одиме на прошетка?
Чекав писмо од тебе секој ден, како некаква будала.
Цело време си била во Шјауљај,
а само јас немав поим.
Одев само на училиште и дома.
Моите ми дишеа во врат.
Знам дека тоа не беше во ред.
Но, не знаев што да правам.
Не лути се. -Не се лутам.
Моето маче се врати.
Поинакво е, похрабро.
Иако ова и беше првпат да замине, изгледаше дека добро и дојде.
Добро е што сфаќа дека не може без мене
и што навистина чувствува за мене.
Малку се грижев за Јурга,
но меѓу нас секако немаше ништо сериозно,
па зошто да се грижам?
Со други зборови, се си дојде на место.
Слушај!
Само малку.
Еве.
Здраво.
Да ти го ебам мамичето!
Што ти е на лицето?
Ништо. -Покажи ми.
Ништо не е, мамо.
Дојди кога мајка ти ти вели.
Господе, душо, како се случи ова?
Во грмушка.
Значи веќе не ви даваат да тренирате на игралиштето?
Не зборувам за рагби туку за грмушки.
Какви грмушки?
Го барав паричникот и се изгребав.
А како заврши таму?
Еден идиот ми го фрли.
Ти ги зеде парите?
Не, празен беше, само личната карта и автобуската карта.
Во ред е, мамо.
Не знам каде погрешивме. Не знаеш да се однесуваш, ниту да ја кажуваш вистината.
Вирги!
Господе Боже, душо!
Господе.
Те боли?
Господе Боже!
Не ме боли, мамо.
Да, тоа е барем 200.
Сега беше важно само Моника да не ме види ваков
и тато да не мора да го продаде "опелот" поради тој заб.
Те болеше?
Не, како нов е. И уште подобар.
Извини.
За што?
Го мразам. -Кого?
Брат ми, поради тој заб.
Заборави го брат ти. Како што кажав, забот сега е уште подобар.
Ајде да живееме во Вилнус.
Сериозно? -Да.
Ќе изнајмиме мал стан.
Слушај,
а да живееме заедно во домот?
Која е разликата? Старите секако ќе платат.
Твоите ќе платат. -Но, ќе живееме заедно,
нема да кажеме на никој, никој нема да ни пречи.
Само смисли како ќе се пријавиш.
Смислив.
На литвански.
Филологија? Ти?
Еве.
Антанас и неговите рекорди.
Антанас ги сруши сите рекорди.
Истрча сто метри.
Дури и по дожд.
Скокаше во далечина.
По магла.
Но, да се руши не е убаво, па макар бил и рекорд.
Рекордите се вратија и го срушија целиот живот на Антанас
една убава, тивка ноќ.
Ѕвездите сјаеја високо, високо.
Рибите спиеја длабоко, длабоко.
Толку?
И?
Што мислиш?
Па, интересно е.
Супер.
Што е толку смешно?
Што значи тоа?
Какво значење ти треба?
Ѕвездите високо, рибите длабоко.
А ти некаде во средина, беззаб, зафркнат.
Ми се допаѓа.
Две "ширвено", две "кунигајшчју"
и ќеса.
И еден "бонд".
Гледај, Јурга. Јурга! -Не викај, будало.
Што има?
Ништо, малку излеговме на воздух.
Што ти е тоа?
Глава.
Човечка?
Па, да.
Слушај, сакаш пиво?
Не.
Добро тогаш. -Добро.
Еве, држи!
Проклетство, добро е што успеавме да заработиме нешто на страна.
Сега имам нов инвестициски план.
Ти и твоите инвестиции. Знаеш како завршува тоа.
Ама немој?
Мислам дека минатиот пат ти беше виновен.
Така ли? -Да.
Зошто тогаш се обидуваш да ме вовлечеш во твоите бизниси?
Тебе и не ти треба тоа.
Што зборуваш?
Јас едноставно сакам да заработувам. Тоа е како спорт.
Колку долго знаеше,
а не ми кажа дека Моника е во Шјауљај?
Ми беше жал за тебе.
Што, по ѓаволите? Му било жал... -Што, по ѓаволите?
Ми беше доста и од тебе и од таа Моника. Сфаќаш?
Само немој да повратиш врз себе.
Каков е планот?
Планот? -Да, инвестицијата.
Мислам да земеме пари и да нарачаме некои џемпери.
Да ставиме имиња на нив, знаеш, Мучи наместо "Гучи",
и Шавле наместо "Шанел".
И потоа да ги продаваме во Краснојарск...
Како и обично, Минде даваше гас како што само тој знаеше.
Можев да разберам дека на работата гледа како на спорт,
но зошто глупаците од Краснојарск би купувале џемпери Мучи,
тоа можеше само Минде да го разбере.
Ова веќе не беше поезија на Брус Ли, туку негова сопствена уметност.
Земи го мојот дел и прави што мораш.
Еве, повели.
Конечно дојде време
да ни покажете што научивте во овие 12 долги години.
Но, нема причина за грижа.
Задлабочете се во темата.
Пишувајте со јасни, кратки реченици.
Не гледајте во пријателите.
Верувајте во сопствените способности.
Со среќа на сите.
Среќата беше соодветна тема.
Но, изгледаше прилично едноставно.
Само мора да положам литвански, да се запишам на филологија
и да најдам студентски дом во кој на мир ќе живеам со Моника.
Нема да ти биде ладно? -Нема.
Имам уште една.
Ќе ги прочиташ весниците?
Пишуваат за твојата пореметена уметница.
Како мислиш за мојата?
Таа ми е само познаничка.
Вистинска глава, исечена.
Изгледа дека однела глава во галеријата, извела некој перформанс,
нацртала нешто и потоа ја оставила главата во кафулето во галеријата.
Некој ја однел во подрумот, па некој ја нашол и повикал полиција.
А приказната веќе се проширила...
Главата ја добила од мртовечница.
Тоа секако е глава на мртва личност.
Ќе ја фрлат порано или подоцна.
Ајде, те молам, тие уметници не се нормални во главите. Чисти глупости.
А таа е сосема пореметена.
Можеби уметниците не мора да бидат како сите други.
Сега си на нејзина страна?
Не сум на ничија страна.
Но, земи го Брус Ли.
Кој би рекол дека лик кој тренира карате пишува песни?
И. -И?
Исто така, никој не мисли дека рагбист може да биде писател.
А таа глава? Можеби тоа е гротеска.
Но, не наштетила на никого со тоа што ја зела.
Добре дојдовте на приемниот испит.
Само неколку зборови.
Добивте три текста
и мора да одберете еден, оној што го разбирате или ви се допаѓа.
Потоа напишете анализа.
Имате точно два часа.
Со среќа.
Не можев да се сетам од каде е прозата, па ми остана поезијата.
Утрото доаѓа во немирни бранови.
Неговата светлина сјае по металните шини.
Небото, шумата и перонот се раѓаат
онаму каде некогаш имаше само прекрасна тишина.
Не може да напишеш дека песната е толку совршена ако не знаеш каде да почнеш.
Тој немир ми се запна во глава бидејќи и јас бев во таков воз
и тоа ми ја помати свеста.
Тој сладок смев.
Таа бесмислена Морзеова азбука.
Колку подолго седев, толку потешко секонцентрирав.
Изгледаше дека во ова нема никаква смисла.
Не мислам на песната на Радаускас.
Види, можеби ова е во ред.
Ќе најдам работа овде.
Ти ќе студираш, јас ќе работам.
Догодина сигурно ќе се запишам.
Ете.
Добро.
Сакаш банана?
О, поетот од Шјауљај. -Што?
Поетот. -Како си?
Што? -Како си?
Може да излеземе да разговараме?
Ајде надвор, да поразговараме.
Прилично добро го организираше ова.
Прилично добро? Ајде, те молам! Генијално е, како да си во Берлин.
Извини што ме снема.
А каде беше?
Учев.
Закон.
Слушнав дека си имала некои проблеми со онаа глава.
Да.
Види, Јурга...
Имаш запалка?
Може сакаш да дојдеш утре на мојот натпревар?
Ќе видиш како ќе ги скршиме "Жалгирис".
Навистина ќе ги скршите?
Да, ќе видиш.
Добро.
Се гледаме тогаш.
Кој кого скрши, не беше лесно да се види.
Не сфаќав што не чини со мојата игра.
Се надевав дека Јурга ќе почне да навива
и дека се ќе дојде на свое место.
Но, се случи токму спротивното.
Нозете ми трепереа, рацете ми беа тешки.
Во првото полувреме Јурга не се појави.
Сега имаме ветер во грб. Посилно и играјте на нивната половина.
Не им давајте да шутираат! Скрам е, не вртете го!
Сега крилото. Договарајте се, држете го вашиот, не го оставајте!
Римс, не ја земај топката! Закачи се да имаме повеќе сила.
Римс, слушај!
Заедно! Еден, два, три! Котачи!
Не ни помисливме дека може да изгубиме.
Ние секогаш бевме мажи против момчиња.
Секогаш победувавме.
И не само што победувавме. Освојувањето на лигата беше речиси навредливо,
бидејќи никој не ни беше рамен.
Бевме прва екипа, единствена екипа.
Замислете го срамот кога некој ќе го избрише подот со вас
како што инаку ние правевме.
Не можев да го замислам тоа. Беше надвор од моето сфаќање.
Сите наши претходни победи почнаа да изгледаат срамно:
каква корист од нив кога сега е вака?
Да беше секоја победа важна, се ќе имаше повеќе смисла
и немаше да биде толку тешко да се поднесе поразот.
А сега само се грчам како да сум на некој рејв забава.
Дупс-дупс-дупс...
Што велиш за ова?
За погреб.
Планираш да матурираш во тренерка?
Мамо! -А ова црвеното?
Можеби црното.
Рече дека не сакаш да одиш на погреб.
Ќе го пробаме ова.
Добро, но без вратоврска.
Професорката по литвански те уверува
дека читањето книги ти помага да го разбереш животот.
Но, не е така.
Живееш стремејќи се кон нешто и потоа сето тоа исчезнува.
Одеднаш и без никакво објаснување.
Сега знам едно нешто: животот е идиот.
Му се приближуваш, а тој те удира по заби.
Онака, чисто за зафрканција.
Но, веќе не беше забавно, само магла во главата,
бес и страв дека си пропуштил нешто.
И си пропуштил, бидејќи животот не е само идиот, туку и лажна,
евтина копија.
Ако ја премоташ лентата во главата, конечно ќе сфатиш,
дека цело ова време си живеел во светот на измамници и лаги.
Можеби бев спремен да прифатам дека овде се е лажно.
Вистинските работи уште повеќе не прават нервозни.
Можев сам себе да се убедам дека така е подобро.
Се правиш сам, како што ти се допаѓа.
Минде, ќе се сликаш?
Може.
Тато!
Одиш денес во "Макс"?
Ти се танцува? -Сонувај само.
Фала. -Фала.
Штета. -И каде се запишавте?
Јас на правен. Минде на меѓународни односи.
Идиоти.
А ти? -Сметководство.
Супер. -Супер.
Минде. -Што?
Добро, се гледаме подоцна.
Се гледаме.
Што гледаш?
Ништо.
Баш ме интересира какви гаќи носи денес.
Како завесите на баба? Или со јаготки?
Што зборуваш?
Навистина сереш. -Заборави.
Одиш денес во "Макс"?
А што друго ми останува?
Јајцата ми се сварија.
Јас сум без гаќи.
Срање, Минде.
Покрај Куршенај со испотени јајца.
Наскоро ќе ги окупираме.
Слушај, да направиме плакат: Минде без граници!
А Римс нема мадиња?
И така, всушност, ништо не се случи.
Секогаш чекав нешто да се случи,
нешто што ќе смени се.
Секогаш ми изгледаше дека сум најдобар и дека секогаш ќе победам.
А сега? Какви опции имав?
Се откажав и од пишувањето. Ништо од тоа.
Го гали мојот брод,
Го фрла мојот сон наваму-натаму.
Каде и да се свртиш, ноќта
Ти ги прекрива очите,
Ја прекрива надежта во твоето срце.
Кого планираш да го закопаш?
Кого? Парите, се.
Ако дојдат да бараат, нема да има што да земат.
Стави ги тогаш и моите.
Ќе го чуваш пивото за утре?
Сега го сакам.
Добро тогаш.
Срање, го заборавивме твојот касетофон.
Сметај дека е твој.
Може да го земеш, не ми треба.
Сериозно? -Да, сериозно.
Сакам да живеам без врева.
Фала.
Дај ваму.
Како помина онаа работа со џемперите во Краснојарск?
Се продадов.
Не ни слегов од возот. -Срање.
Ќе ти ги вратам парите.
Заборави.
Сериозно ти велам.
И јас мислам сериозно.
Размислувам да одам во Индија.
Зошто се смееш? -Не се смеам.
Зошто во Индија? -Интересно е.
Седиш во тишина.
Гледаш како живеат пустиниците.
Ја проучуваш јогата.
Сакаш со мене? -Да.
Ќе пробам да влезам во Клаипед, слушнав дека има слободни места.
А што е со Моника?
Моника е во Вилнус.
А што е со тебе?
Јас сум од Јужната страна.
Што е со твојот план Б?
Планот Б отиде на Лав парејд.
Брус Ли рече дека треба да бидеш како вода.
Речиси и бев.
И што со тоа?
Ништо.
Се едноставно отиде.
Извинете, имате пенкало?
Заборавете.
Срање, пивото... -Слушај, слушај!
Сакав да бидеме само ние двајца.
Но, таа рече: "Завршив со тебе!"
Се вртев како брод без мапа.
И урдив назад каде најмногу боли.
Таа ми забоде нож в срце.
Па, ја потапкав по рамото
и реков: "Потруди се посилно!"
Без излез, ја исфрлив надвор
да земам воздух.
И?
Не ја сакам смртта.
Тоа!