Nie oddycha! Pośpieszcie się, proszę!
Już wysyłam karetkę.
Byle szybko!
Gołębiu! Gdzie jesteś?
Co ty wyprawiasz?
Szukam mojego gołębia. Nie widziałam go od tygodnia!
Mama wydaje się nieco przeciążona tym wszystkim,
ale tatuś jest tutaj. Zrobimy, jak radziła położna...
Ciii... Pooddychamy...
Nie. Usiądziemy...
- Wszystko gra! - Usiądziemy...
I odprężymy się, sprawdzając listę!
Tylko nie to!
Wyprawka. Twoja walizka. Sprawdziliśmy drogi dojazdu na porodówkę.
Wszystko gotowe!
Obejrzę mieszkanie na końcu ulicy, ale nie martw się, wrócę za pół godziny.
Tymczasem pomyśl nad imieniem. Jak przyjdę, porównamy listy.
- Na razie. - Tatuś zaraz wróci.
Czemu strzelasz focha?! Otwarłam test na ojcostwo!
Mówi Morgane. Dzwonię w sprawie gołębia.
Nie widziałam go od tygodnia i zaczynam się stresować...
Nie mogę teraz rozmawiać, komisarz pojechał na miejsce zbrodni.
- Oddzwonię. - A ja o niczym nie wiem?!
Cholewcia!
Przykro mi z powodu śmierci wspólnika. Byliście sobie bliscy?
Tak. Poznaliśmy się podczas stażu. Potem wspólnie założyliśmy klinikę.
Nie wiem, jak to powiedzieć jego żonie.
My się tym zajmiemy.
- Dziękuję - Kiedy widział go pan po raz ostatni?
Wczoraj, koło 20.00. Skończyliśmy operować pacjentkę
i wyszedłem, żeby rozwiązać pewien problem.
- Jaki? - Niedociągnięcia w artykule
do Francuskiego Przeglądu Oftalmologicznego.
Jeden z ich pracowników przyniósł go wczoraj
i w przypisach były błędy.
Ponieważ miał od razu pójść do druku, pojechałem je poprawić.
Raphaël został, by napisać sprawozdanie.
Spędził pan w redakcji część nocy?
Siedziałem tam do dwunastej.
Mogę panu podać ich współrzędne.
Poproszę. Kolega zapisze. Vincent!
Zostawię pana. Dziękuję.
Doktorze?
Ofiarę uduszono kablem elektrycznym...
Dzień dobry. Proszę to wypełnić.
Zgon nastąpił przed 22.00.
O 20.02 wrzucił to na swój profil.
Jego wspólnik mówił mi o tym artykule. Zaraz potem pojechał do redakcji,
by poprawić błędy. Wtedy przyszedł zabójca?
- Masz pan dwa lata? - Co tu robisz?
Przyszłam do pracy!
Nie wpuszcza mnie pan teraz na miejsca zbrodni?
Wiem, że chciał pan zostać ojcem...
chrzestnym. Również tego chciałam.
Ale od początku mówiłam, że jest więcej kandydatów!
Tak, czy nie?! Przykro mi, jeśli pana zraniłam,
ale wykluczanie mnie z tego powodu
z miejsc zbrodni jest małostkowe i idiotyczne!
Jest pani na urlopie macierzyńskim.
Cholera...
Właśnie dzisiaj się zaczął.
Rzeczywiście.
Nie miałbym nic przeciwko
byciu ojcem chrzestnym, ale dam sobie radę.
Proszę o siebie dbać. Widzimy się za cztery miesiące.
Dobrze. Wracam do domu!
Pa, powodzenia!
Do widzenia.
Nie zaproponowała ci bycia ojcem chrzestnym? Mnie by to wkurzyło.
Kamera w akwarium ― to normalne?
- Nie... - To wszystko tłumaczy...
Ryby tuż przy powierzchni, ledwo dyszą.
Przy takiej ilości azotanów!
- Czego? - Zanieczyszczają glebę w Bretanii.
W skrócie: Dory, Nemo i ich kumple
srają do akwarium, a ich kupy zamieniają się
w supertoksyczne azotany.
Żeby się nie otruły, w filtrze umieszcza się bakterie...
które jednak nie tolerują chloru. Więc jeśli wleje się tu
wodę z kranu,
bakterie giną, a z kup powstają azotany.
Teraz rybki wymagają pierwszej pomocy...
Azotyny. Mówi pani o azotanach,
a w rzeczywistości chodzi o azotyny.
Popatrz, popatrz. Noblista w dziedzinie chemii.
- Azotyny i azotany to to samo. - Niezupełnie.
Azotyny mają o jeden atom tlenu mniej i są bardziej toksyczne.
Gdyby brzegi Bretanii były zanieczyszczone azotynami,
fauna morska wyginęłaby dawno temu.
Ma rację. Sprawdziłem w internecie.
Zobacz...
Wielu ludzi popełnia ten błąd.
Proszę mi to dać, sprawdzimy nagranie.
Zobaczymy, co tam znajdziemy.
Znaleźliśmy ukrytą kamerę w gabinecie pani męża.
Karta SD jest przepełniona, więc nie nagrała zabójstwa.
Posiadam 15% udziałów. Mogę instalować, co mi się podoba.
Według prawa, nie. Za filmowanie bez czyjejś wiedzy grożą dwa lata.
Ale nas interesują raczej nagrania.
Mąż zdradzał panią z prostytutkami.
Gdy pani podejrzenia się potwierdziły...
Słucham? Zabiłam go z powodu dziewczyn?
To Crystal. Spotyka się z nią we wtorki, gdy jestem na jodze.
Ashley lubi drapać mu plecy.
Sama przedstawiłam mu Nikki, gdy jeszcze lubiłam trójkąty.
- Jest pani dobrze poinformowana. - I niespecjalnie zazdrosna.
Chciałam się dowiedzieć, kto go naciąga.
- Jak to? - Wypłacił 30 000 z naszej polisy.
Postanowiłam mieć go na oku. Dał te pieniądze prostytutce.
Pewno go szantażowała.
Ją powinien pan przesłuchać.
- Może to pani udowodnić? - Oczywiście.
Oto nagranie z kamery w jego wozie.
Nie widać twarzy, ale może uda mi się ją zidentyfikować po tatuażu.
Azotany w wędlinach nie są bardzo toksyczne,
lecz mikroorganizmy
w naszych ustach zmieniają je w azotyny! Miałam rację! To samo!
- Niezupełnie! - Dokładnie to samo!
Uprościłam sprawę, bo myślałam, że tak będzie lepiej!
Ale jeśli mam wejść w szczegóły, proszę bardzo! Jeśli będziemy
się czepiać, nigdy nie skończymy
Jeśli jest prostytutką, ofiara poznała ją na tej samej stronie, co pozostałe.
- Sprawdzisz? - Przepraszam, ale to wszystko
wydaje się bardzo podejrzane!
Co tu robisz?
Dobrze, że jesteś! Mamy do czynienia z aroganckim zabójcą
i jeśli go zaraz nie przymkniemy, stanie jeszcze bardziej pewny swego!
Dopuściłeś ją do śledztwa?!
Dostała kota, bo pomyliła azotany z azotynami...
Jej podejrzany spędził noc w redakcji, mam na to troje świadków.
Znakomicie! Więc to nie on. Wracaj do domu,
a was zapraszam do gabinetu.
- Troje! - Kto ma aż troje świadków?!
- Rozwiesisz to w swojej okolicy? - Co to?
List gończy za moim gołębiem. Nie widziałam go od tygodnia.
- Biorąc pod uwagę ilość kotów... - Nie ma go?
Morgane! Wspaniale!
- Jestem z ciebie dumna! - Dlaczego?
Bo zniknął. Zakończył swoją misję.
Co oznacza, że stałaś się dobrym człowiekiem. Tyle pracy!
Chcesz powiedzieć, że odleciał
bez pożegnania?
Po wszystkim, co razem przeszliśmy? Mógłby przynajmniej...
Już nie potrzebujesz przewodnika. Możesz rozwinąć skrzydła.
Czekanie nic nie kosztuje...
Pójdę polatać. Nie potrzebuję tego.
To nie śmietnik.
- Panie doktorze? - Tak?
Pilny przypadek.
Dziękuję, że mnie pan przyjął.
- Nie ma sprawy. - Próbowałam się umówić online.
- Ale skoro się znamy, to skorzystam. - Zobaczmy...
Ma na imię Olivia. Nie widać wyraźnie tatuażu,
ale to może być ona.
Podałem się za klienta i spotkamy się o 19.00 w Lotusie.
- Świetna robota! - Dzięki.
Powiem Celine.
Odpowiedz...
Skupmy się.
- Co robicie? - Afida pomaga mi liczyć głosy
w zakładach na ojca dziecka.
Czternaście na Timothée,
więc jeśli podwyższę moją prowizję do 20% procent, wyjdzie
- po 30 euro dla zwycięzców. - Nieźle.
Bardzo ładnie!
Dobrze się dogadujecie!
- Czemu nie? - Dlatego, że jesteśmy laskami,
miałybyśmy drzeć koty?
- Zjemy razem obiad? - Jasne!
Uwielbiam ją! Jest niesamowita! Wszystko gra?
Jesteś jakiś...
Cieszę się, że się dogadujecie...
Mogłabyś mi dać moje 30 euro, bo przekroczyłam limit na karcie...
Oczywiście! Zaraz, nie wygrałaś!
Jak to? Napisałam ←Timothé”.
Tak, ale przez jedno ←e”, a powinny być dwa.
- To żart? - Twój głos jest nieważny.
Z powodu ←e”? Nie moja wina, że tak pisze!
Co robić... Widzimy się później?
Jasne...
Myślę, że to początek pięknej przyjaźni...
Zaraz przyjadą technicy.
Już idę. Jedno ←e” to pikuś...
Przepisy to przepisy. Jako policjant powinieneś to wiedzieć!
Przepraszam, że przeszkadzam w tak trudnym momencie.
Proszę się nie ruszać.
Okej. Byliście wspólnikami od 25 lat?
Dużo razem przeżyliście... Wspólne radości,
- rywalizacja... - Tak.
Świetnie się uzupełnialiśmy.
Był jurny.
Jego żona mówiła, że bzykał różne laski.
Pańską również?
Nie jestem żonaty.
Kolejka górska! Zapiąć pasy!
Ciśnienie oka w normie.
- Może pani iść. - Od rana widzę nieostro.
Na wszelki wypadek wolałabym to sprawdzić.
Nie ma problemu. Proszę usiąść
i przeczytać czwartą linię zasłaniając lewe oko.
←A”, ←L”, ←I”, ←B”, ←I”. ←Alibi”?
- Niezupełnie. - Nic nie widzę!
Ale alibi ma pan świetne.
Co za szczęście, że musiał pan pójść do redakcji,
akurat gdy go zabito!
W przeciwnym razie musiałby pan odpowiedzieć na tysiące pytań,
- na przykład: kto to potwierdzi. - Moja asystentka Béatrice.
i redaktor. Czwarta linia od góry?
E, X, A,T, Z, H, K... O której pożegnał się pan ze wspólnikiem?
O 20.03. Linia poniżej?
E, X, A, T, Z... O której pan wrócił, by go zaciukać?
Nie widzę żadnych symptomów jaskry.
- Uff. - Ma pani bujną wyobraźnię.
Cała ja... Pan również! Jesteśmy do siebie podobni.
Nie wiem, o czym pani mówi.
- A ta linia? - Y, O, E, L, K...
- S, F, D, A... - Prawie dobrze.
Z tym, że ostatnia litera to ←Y”, jak w ←azotynach”.
Dobrze ci w garniaku.
Usiadłeś?
Mają dwa wejścia i wyjście ewakuacyjne.
- Słyszysz mnie? - Znakomicie. Bourbon bez lodu.
Raczej się nie spóźni. Kiedy się upewnisz się, że to ona, zgarniemy ją.
Co to za dźwięk?
Telefon.
Afida... Tak, kochanie?
Ona musi spuścić z tonu. Wciąż nie odzyskałam hajsu.
Jestem na akcji Wszystko się da załatwić.
- Mam drugi telefon. - Gilles, co się dzieje?
Muszę rozwiązać pewien problem.
Bardzo dziękuję. Przeczytałaś wiadomości?
Nie wiedziałam, że jest dyslektyczką. Biedaczka!
Dasz je te 30 euro?
Przepisy to przepisy.
Ale wysłałam jej artykuły na temat dysleksji.
Nie żartuj!
Zrobiłam to z prawdziwą przyjemnością. Wiedziałeś, że...
Morgane? Wszystko w porządku?
Nie mogę teraz rozmawiać...
- To na pewno robota wspólnika! - Wspólnika?
- Bierze pani udział w śledztwie? - To on!
- Mój gołąb obsrał mu samochód! - Co?
- Gołąb? - Tak.
Cierpi również na dyspraksję i dyskalkulię?
To często idzie w parze.
Znajdę jej artykuły, zainteresują ją.
- Ściskam! - Daphne!
- Dobry wieczór, Gilles? - To ja.
- Olivia. - Miło mi.
- Mogę usiąść? - Oczywiście. Przepraszam na chwilę...
Wiesz, co mi przysłała?!
- Może to zły moment? - Tak.
Ależ skąd!
Zawsze wysyła dziwne maile. Rozmawiałem z nią,
odda ci te pieniądze. Przeprasza cię.
- Jasne! - Pójdę przypudrować nos.
Przeprosiła, czy nie?!
Znalazła pani jego odchody na samochodzie wspólnika...
To mój wysłannik karmiczny! Nie zniknął, tylko zmienił klienta!
Skoro uwziął się na niego, znaczy, że koleś ma gorszą karmę niż ja!
Uważa pani, że jako jedyna może rozwiązać tę sprawę.
Tymczasem pracują nad nią bardzo kompetentni ludzie.
Proszę pozwolić nam działać.
Lepiej, żeby nie jeździła dziś
rowerem, bo źle się to dla niej skończy. Co za brak szacunku!
Nie możesz uszkadzać roweru, to niebezpieczne...
- Afida? - Gilles?
- Gdzie dziewczyna? - Poszła przypudrować nos.
Całkiem fajne łóżeczko. Myślałaś o mobilu?
Na okrągło... Ale ciągle coś nie pasuje...
To prawda, nie jest superbezpieczny...
Spójrz. Moje kuzynki dały nam koalę,
- wieloryba, walabię... - Alibi?
Ma troje świadków.
Kiedy zaciukał wspólnika?
O czym mówisz?
O tym samym! Mobilu, walabii...
Wiem, że bardzo się przejmujesz porodem,
to normalne. W późnej ciąży rośne ryzyko powikłań,
ale projektujesz niepokój na tę sprawę.
Myślałaś o imionach? Rozchmurzysz się...
- Przyznaję, że... Nie było czasu. - Dobrze...
Przeczytać ci moją? Zainspirujesz się.
To dopiero pierwsze pomysły...
Wynotowałem sobie. Arthus...
- Eloi... Grichka, jak mój dziadek... - Bogdanov. Też o tym myślałam,
ale gdyby miał bliźniaka, wiedzielibyśmy o tym.
Przepraszam, kontynuuj.
Bardziej popularne: Gregoire,
- Amaury, Leon... - Czekaj...
- Powiedziałeś ←Leon”? - Tobie też się podoba?
Bardzo!
Zawodowy zabójca! To wszystko wyjaśnia!
- Nie wolno pani pracować! - Jedynie pomagam!
Biorąc pod uwagę waszą obsesję na punkcie pań do towarzystwa,
bardzo tego potrzebujecie! Bo nie szukamy laski,
- tylko płatnego mordercy! - Jakiego płatnego mordercy?
Tego, który czekał przed kliniką!
Kiedy tam wróciłam,
zauważyłam
osiemnaście kiepów tej samej marki.
Ile czasu zajmuje wypalenie szluga? Sześć minut?
Koleś musiał tam spędzić ponad dwie godziny.
Załóżmy, że ma pani rację.
- Jak ustalić jego tożsamość? - Dzięki dowodowi rejestracyjnemu!
Pod kliniką płaci się za postój i trzeba podać swoje dane!
Zadzwoniłam do gminy, podając się za pana,
i podali mi dane kilera wynajętego przez wszystkowiedzącego doktorka...
To niejaki Sacha Bartoli, zamieszkały przy
rue de Saules 19.
To jego dom? Mogła mi pani powiedzieć!
Niech pan wyjmie broń, może być niebezpieczny!
- Dzień dobry. Są rodzice? - Co ci mówiłam o otwieraniu drzwi?
Sacha Bartoli. Policje Lille.
- Obsesja? - Dobra, wejdźmy.
Pan zastawił na mnie wczoraj pułapkę?
Tak. I tylko pogorszyła pani swoją sytuację.
Przecież nie wiedziałam, że jest gliną. Zobaczyłam broń
- i bałam się o swoje życie. - Rozumiem.
Więc nie miało to nic wspólnego z zabójstwem doktora Guillot?
Nie znam go.
Dziwne, bo na nagraniu mu pani grozi.
Proszę dalej kłamać, będzie coraz gorzej.
Psst. Twoja mama pali?
Znasz jakiegoś płatnego zabójcę? Nie?
- Ty to namalowałeś? - Tak.
- Super! - To pani?
Ofiara dała pani 30 tysięcy.
Nie był zwykłym klientem.
Niesamowite!
Co was łączy? Co to za pieniądze?
Zach, mógłbyś pójść do swojego pokoju?
Idź, kochanie.
Chodziło o niego?
To jego syn?
Nie syn, tylko pacjent.
Jurny doktorek zrobił mu operację, zgadza się?
Którą spartolił.
Zniszczył mu oczy. Powiedz mu, zyskamy na czasie.
Dobra, ja to zrobię! Widzi pan te słoneczniki?
Świetne, nie? Wspaniale maluje!
Jest jeden problem. Niebieski kolor.
A w rzeczywistości? Owszem, jest,
ale go nie widzimy. Jak pan wie...
nasze oczy nie widzą bardzo wielu kolorów.
Podczerwieni. Ultrafioletu...
Ale już owady go widzą.
Dzięki niemu przylatują do kwiatów.
My widzimy tylko
biedną stokrotkę lub nadpleśniały słonecznik,
tymczasem pszczółka Maja...
To jak nasz wieczór po LSD...
Te niebieskie cienie to sprawa ultrafioletu.
Pani syn, w odróżnieniu od reszty ludzkości, widzi te kolory.
- Jak to możliwe? - Sfuszerowana operacja.
W ludzkim oku jest filtr na ultrafiolet.
Jednak ludzie, którym zniszczono soczewkę oka,
widzą go. Na przykład Monet.
Dzień dobry... W 1923 usunięto mu kataraktę.
Operacja się nie udała, spieprzyli soczewkę.
Skutek? Spójrzcie! Niebieskie lilie...
Widział ultrafiolet!
Z pani synem jest tak samo.
Po jakimś czasie oślepnie...
Ma się kto nim zająć? Musimy jechać na komisariat.
Słucham.
Przedstawiła mi go koleżanka z pracy.
Zach od kilku miesięcy zezował.
Powiedziała, że jeden z jej klientów jest chirurgiem oka.
- Poprosiła go pani, by operował syna? - Tak.
- Co dalej? - Twierdził,
że operacja się powiodła. Tyle że Zach nie widział liter na tablicy.
Poszłam z nim do innego okulisty, który powiedział,
że oko zostało uszkodzone i może stracić wzrok.
- Doktor Guillot popełnił błąd. - Tak.
- Pieniądze były formą odszkodowania? - Nie.
Myślał, że skoro jestem dziwką, wszystko sprzedam, nawet zdrowie syna.
Nie chciałam jego kasy.
Więc zmienił taktykę.
Powiedział, że jeśli to zgłoszę, rozpowie o mnie w szkole syna.
Wzięłam pieniądze i poszłam.
Więcej go nie widziałam.
Mija się pani z prawdą.
Bilet z parkomatu. Pani samochód stał przed kliniką w noc zabójstwa.
Jak to pani wytłumaczy?
Cholewcia, nie rozumiem...
19.45 - kończą operację.
Spoko... O 19.48
asystentka widzi, jak jurny doktorek wraca do gabinetu.
O 19.50, koleś z redakcji przynosi artykuł,
a podejrzany zanosi go do gabinetu doktorka, gdzie robią sobie zdjęcie.
O 20.03, doktor Wszechwiedzący jedzie do redakcji,
gdzie siedzi do północy. Kiedy go zaciukał?
Coś mi umyka.
Jakiś pomysł, Leonie?
Leonie!
- Co ty zrobiłaś? - Bawiliśmy się.
To ten trup?
Zabrałaś ←N”?
Trzeba wybrać kolor listew.
Pastelowy niebieski
jest bardzo ładny. Może jeszcze ta zieleń...
Henri kradnie coś z parteru.
- Jesteśmy bardzo zajęci! - Jak to?
- Nie może być! - Stanęło na Leo
- Szkoda, wolałam Leona! - To imię mojego pradziadka!
Zginął w okopach!
- Henri! - Dzień dobry!
Świetnie, że wpadłeś! Właśnie chciałam dzwonić
w sprawie czynszu za marzec i kwiecień...
- Później porozmawiamy. - Okej.
Wezmę tylko kilka rzeczy...
To... i to.
Wybierasz się w podróż?
Mam zawody wędkarskie
w Rotterdamie. To mama.
Bierzesz tam portret mamy?
Tak. Czas się pożegnać.
Opiekujcie się mamusią. Droga przyjaciółko,
dbaj o siebie.
- Dziwne... - Nawet bardzo...
Niebieskie, czy zielone?
- To mama Zacha. - Jej auto
stało przed kliniką w dniu zabójstwa. Kiedy odjechała?
- Doktorze, ostatnie pytanie. - W czym mogę pomóc?
- Jaskra w drugim oku? - Nie, magenta.
Co pani tu robi? Niech go pani zostawi w spokoju!
Pokażę panu coś, co powinno się panu spodobać.
Doskonale. Oto wasz grafik.
Lekarze i pielęgniarka mają swoje kolory.
Pan - niebieski, nieboszczyk ― czerwony, Bea - zielony.
Powróćmy do dnia operacji Zacha.
Co mamy? Magentę. Kto to?
- Nikt. Pomyłka. - ←Nikt? Pomyłka?”
To nie jest zwykły kolor, nie znajdziemy go w widmie optycznym.
Nie istnieje. Tworzy go nasz płat skroniowy,
gdy patrzymy jednocześnie na kolor niebieski i czerwony.
Panowie oftalmolodzy musieli
o tym wiedzieć... Wszystko gra.
Co to ja mówiłam? Magenta, kolor kłamstwa!
Używaliście go,
gdy zamienialiście się operacjami!
To nie Guillot spartaczył operację Zacha, lecz pan!
I to było motywem zabójstwa!
- To prawda? - Niezupełnie.
Kolory rozpoznaje płat potyliczny, nie skroniowy.
- Co do reszty, ma rację. - Poważnie?
Raphaël był seksoholikiem. Jego żona...
- Powinnaś wracać do domu. - Starał się zachowywać pozory.
Taki miał pomysł na zachowanie szacunku w małżeństwie.
Przejmował pan operacje,
- by ukrywać jego niewierność? - Zdarzało się.
I wszystko było w porządku, aż do tamtego czasu.
- Popełniłem błąd ze zmęczenia. - Zmęczenia?
Tak.
Znaleźliśmy to u pana.
Lek na chorobę Parkinsona.
Przyjmuje go pan w tajemnicy od 2022.
Jest pan chory.
I ukrywa pan to, by móc dalej operować.
Mówię poważnie! Na tym etapie skurcze to poważna sprawa!
Rodziłam trzy razy.
Potrafię odróżnić skurcze od bólu brzucha.
- Wszystko przez kebaba! - To był początek mojej choroby...
Na tym etapie leki eliminują 99% drżeń.
Tamtego dnia ręka zaczęła mi drżeć w samym środku operacji.
Miałem nadzieję, że nic się nie stało,
ale kiedy Raphaël opowiedział mi o rozmowie z matką chłopaka...
Wtedy poinformował go pan o chorobie?
A on, w podzięce za lata krycia, postanowił donieść do Izby Lekarskiej.
Za to go pan zlikwidował?
Nie. Błąd, który popełniłem przy operacji Zacha
był dla mnie wielkim wstrząsem.
Postanowiłem sam poinformować o tym Izbę Lekarską.
W noc śmierci Raphaëla byłem w redakcji.
Jak miałbym go zabić?
Niemożliwe, chyba że z pomocą osób trzecich.
To pański biling.
Zadzwonił pan pod ten numer.
Kilka godzin później zlokalizowano ten telefon w pobliżu kliniki.
Wtedy, gdy doszło do morderstwa. Telefon należy do człowieka
z wyrokami za przemoc i wyłudzenia.
Wie pan, co myślę? Zapłacił mu pan za mokrą robotę.
Pozbył się pan wspólnika, gdy pan załatwiał sobie alibi.
Rzeczywiście, zadzwoniłem do niego.
Ale nie jest płatnym zabójcą, tylko ojcem dzieciaka.
- Zacha? - Tak. Przywiózł go na operację.
Gdy zrozumiałem, co zrobiłem, chciałem prosić go o wybaczenie.
Ale był wściekły i nie odważyłem się mu powiedzieć, że to ja
a nie Raphael okaleczyłem mu dziecko.
Przeze mnie go zabił?
Podejrzany to Yohann Marouani. Nie uznał dziecka oficjalnie,
ale wszyscy wiedzą, że jest jego ojcem. I używa samochodu Olivii.
Nieźle, doktorku. Gratuluję!
Wypuściliście Deckera? O nie!
Co tu jeszcze robisz?!
Nie pracuje! Wyprawiamy bociankowe.
Ma skurcze co cztery minuty! Musi wracać do domu!
Mówiłam ci, że to przez kebab!
Ale nie o to chodzi, doktorek zastawił sidła
- na niewinnego kolesia! - Dosyć.
Ma alibi! Może i zna się na sulfatach lepiej od ciebie, ale nie zabił!
A ja nie życzę sobie porodu na komisariacie.
Jasne! Wszędzie policja,
ale nie ma sprawiedliwości!
To nasz podejrzany.
Na razie nie wiemy, gdzie go znaleźć, ale raczej nie posiada alibi.
Wystawcie list gończy! Ma kartotekę?
Tak. Przemoc i wyłudzenia.
Świetnie! Morgane, przed końcem urlopu macierzyńskiego...
... Załatwione. Kontynuujmy!
Przepraszam, że przeszkadzam.
Mam do pana jeszcze jedno pytanie.
Dobry wieczór.
Jest wyraźny, w odróżnieniu od pana.
- Znów próbuje pani dowieść swego? - Dokładnie.
Od początku śledztwa
wychodzono z założenia, że pana wspólnik zginął po ósmej,
bo to zdjęcie ukazało się o 20.02.
Ale jeśli przyjrzymy się uważniej,
okaże się, że pan jest niewyraźny, w odróżnieniu od niego.
On jest wyraźny. Przyszły mi na myśl zdjęcia pośmiertne
z XIX wieku,
- wie pan, co mam na myśli? - Nie bardzo.
Doceniam pani znajomość kultury.
- Cholerny kebab... - Ale błądzi pani.
- Mam zadzwonić...? - Nie trzeba.
Proszę sobie wyobrazić, że w XIX wieku
ludzie uwielbiali robić sobie zdjęcia
z truposzami. Zaraz przed pochówkiem, na pamiątkę.
Dziwne, ale każdy ma to, co lubi.
A żeby nastrój nie był zbyt ponury,
zmarli mieli wyglądać na żywych.
Ustawiano ich w pozycji pionowej, otwierano oczy
i robiono makijaż. Niemal idealna iluzja!
Psiakrew!
Usiądę na chwilę... Dlaczego ←niemal”?
Ówczesne aparaty fotograficzne potrzebowały trochę czasu,
żeby zrobić zdjęcie, w związku z czym
obraz ludzi był zawsze trochę nieostry.
Ale nie dotyczyło to nieboszczyków!
Pomoże mi pan.
Tak było również w przypadku pańskiego wspólnika.
Ponieważ nie żył, gdy robił pan zdjęcie!
Chwila moment.
Położę się na chwilę.
Prawdopodobnie powiedział, że pana zadenuncjuje.
Zachował pan spokój.
Przeprowadziliście nawet wspólnie ostatnią operację, po czym
go pan udusił. Włożył pan jego charakterystyczną czapeczkę
i przespacerował się w masce przed Béatrice.
Wzięła pana za niego. Wrócił pan na blok,
zaciągnął ciało do gabinetu, korzystając z innego wejścia.
Wtedy przyszedł redaktorek. Skorzystał pan z okazji i pstryknął sobie
selfie z trupem.
Potem, pod pretekstem błędów w artykule, udał się pan
do redakcji. Wiedział pan,
że ojciec Zacha, do którego zadzwonił pan rano, będzie w okolicy.
I tak... Cholera...
Daj pan rękę.
Zabił pan wspólnika i zapewnił sobie murowane alibi.
Zbrodnia doskonała...
- O, matko! - Wszystko w porządku?
To jednak nie kebab. Wezwij pan karetkę.
Yohann Maruani. Poszukiwany za zabójstwo, może być niebezpieczny.
Będziecie mnie informować? Dziękuję.
ZAKŁADY O OJCOSTWO
Sędzia wyda list gończy.
- Masz coś nowego? - Jeszcze nie.
- Wszystko gra? - Tak, czemu?
Tak pytam.
Timothée? Nie ma jej tutaj.
- Widziałeś Morgane? - Nie.
Też nie wie. Jeszcze nie wróciła?
Dzień dobry, poproszę bilet do Rio. Jak najszybciej.
- To nie pogotowie! - Przykro mi,
nie dotrzymam pani towarzystwa.
Tak, Xavier Decker
należę do Sky Platinum. Osiemnasta? Cudownie.
Dziękuję, miłego dnia!
Rodzę! Przyjedźcie po mnie, jestem w klinice!
Niezła jesteś. Gdyby nie ten nieszczęśliwy traf,
aresztowałabyś mnie...
Daj mi znieczulenie! Nigdy nie rodziłam bez znieczulenia!
Paracetamol. Trochę ulży.
Muszę lecieć. Powodzenia.
Obyśmy się nigdy więcej nie spotkali!
- Karadec! - Co się dzieje?
To zabójca! A ja rodzę! Pomóż mi!
- Wezwę pogotowie. - Za późno!
Jesteś lekarzem, pomóż jej!
- Okulistą, nie położnikiem! - To rozkaz.
- Co robisz?! - Idę po rzeczy.
- Dobrze się czujesz? - Nie!
Proszę ją przykryć.
- Co to jest? - Morfina.
Otruje ją pan! Proszę to zabrać!
Dawaj to.
W porządku?
Już lepiej.
- Mogę? - Wyjmij go!
Widać już główkę. Trzeba mocno przeć.
Przyj! Przyj! Przyj!
Przyj, Morgane!
- Już prawie! - Krocze nie wytrzyma!
- Raczej dno miednicy... - Morda w kubeł!
Przyj!
Proszę.
Niech pan go weźmie.
Przetnie pan pępowinę.
Trzeba przeciąć pępowinę.
Daj mi go...
Mój maleńki...
Udało nam się, Karadec...
Wezwę karetkę.
I zadzwonię do Timothée.
Chyba zwiał.
A to drań. Cholera...
Psiakrew.
Dzwonili z drogówki. Aresztowaliśmy Deckera.
Przebywa na SOR-ze, złamał kostkę.
- Rozumiem. - Z Morgane i dzieckiem dobrze?
Tak. Jest w pokoju z dziećmi i Timothée.
- Chcesz potrzymać? - Jasne!
Puść włosy mamusi.
Słodki...
Ale trzeba ci podwiązać jajowody.
- Bardzo śmieszne. - Ma jasne włosy,
to się raczej nie zmieni.
Daj mi go.
Powinieneś trzymać rękę pod główką...
Eliott lepiej od ciebie zna się na noworodkach.
Wezmę go...
Można?
- Czas na toaletę Léona... - To Léo.
- Przepraszam. - Umawialiśmy się na Léona.
Théi się nie podoba. Jemu też, prawda?
Co to za bzdury?
Porozmawiajcie sobie na spokojnie. Idziesz?
- Proszę napisać ←Léon”. - Chwila!
Nie widzisz, że mu się nie podoba? Od razu zaczął płakać!
Ja nie z urzędu stanu cywilnego.
Nie jesteś teraz zdolna do podejmowania decyzji.
Kiedy słyszy ←Léo”, przestaje płakać.
Jak wypchniesz bez znieczulenia czterokilogramowego
dzieciaka z mysiej norki, będziesz mógł wybrać imię.
Miałem kiedykolwiek prawo głosu? Wybrałem szpital, lekarza?! Nie!
Chciałem mieć z tobą dziecko?!
Zastanowiłaś się?
Dzięki.
Już po tobie.
Prenatalny test DNA.
TG, prawdopodobieństwo: 99,99.
Więc?
Według twoich zasad miałaś wypłacić hajs,
gdy ustali się ojcostwo, a to jest tylko 99,9.
- Oddawaj kasę! - 99,9 to tyle samo, co 100!
Wytłumacz jej, że nie napisano ←100%”!
Nawet jeśli margines błędu jest bardzo niewielki,
przepisy mówiły o pewności, zatem można uznać...
Z drugiej strony, jeśli się zastanowić,
to prawdopodobieństwo 99,99%...
Tchórz! Napisano: ←Timothée Guichard”, 99,99.
To znaczy, że na 100%
- jest ojcem! - Przepraszam, ale
“TG” to nie jest skrót od ←Timothée Guicharda”
- Jak to? - To znaczy ←test genetyczny”.
Żeby nie pomieszać próbek, oznaczyłem je jako
←TG”, ←TG2” i ←TG3”... Test genetyczny 1, 2 i 3.
Nie mogłeś napisać inicjałów?
Kto ma samo ←TG”?
Pierwsza próbka należała do...
Kawy?
KILKA DNI PÓŹNIEJ
Nie wierzę, blokuje całą drogę.
Włącz pan koguta, musimy się stąd wydostać!
Zacznie płakać.
O której mam przyjść w przyszłym tygodniu? O 18.00?
Tak.
Będzie go pan musiał wykąpać. Da pan radę?
- Oczywiście. - Dobrze.
Zaczniemy się dzielić opieką od przyszłego piątku.
To się jeszcze zobaczy. Nie musimy być tacy sztywni...
Uważam, że lepiej trzymać się harmonogramu.
Czytałem, że dzieci potrzebują określonych ram...
Oczywiście...
Prawda, Leo, że lepiej ustanowić ramy?
Tatuś ma rację...
Pasuje do niego to imię.
- Wysiadam, dłużej tego nie zniosę! - Pomogę pani.
Co tu się dzieje?!
- Mówię do ciebie! - Nie zabieraj krzesła!
Odłóż to z powrotem na miejsce!
Halo! Co się dzieje?
Henri od ’52 nie płacił podatków, a teraz gdzieś zniknął!
Od kiedy to wyrzuca się lokatorów?! Żyjemy we Francji,
obowiązują prawa człowieka, a ja właśnie wracam z porodówki!
Ma pani umowę najmu?
Jutro się wykąpiesz!
Nie.
Weź Chloé na kolana i zapnij pasy!
Nie możesz mieć i pokoju, i prysznica!
Co tu robicie?
Zaraz umrę ze śmiechu!
To się nie zmieści.
Wyjaśni mi pani, co się dzieje?
Zmiana planów...
Będziemy się dzielić opieką u pana.
Nie wspierał mnie pan w ciąży,
teraz będzie mógł pan nadrobić.
Czekaj, zapomniałeś tego!
Obudzicie maleństwo!
Włącz pan koguta!
Tekst polski: Ewa Szymczyk