เป็นครั้งคราว
เธอเริ่มงัดเข้าไปในบ้านของยามากะ
ยามากะ
รักแรกของเธอน่ะ
เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้น
เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอรัก
เธอก็ไม่เคยอยากให้เขารู้
สำหรับเธอมันก็เลยโอเค
แต่เธออยากรู้จักเขาให้มากขึ้นอีก
เธออยากจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา
โดยไม่ให้เขารู้จักเธอ
เธอก็เลยแอบเข้าไป
ใช่
ตอนที่เขาไปโรงเรียน
เธอจะแกล้งทำเป็นป่วย
แล้วออกมาก่อน
ยามากะเป็นลูกคนเดียว
พ่อของเขาเป็นพนักงานออฟฟิศ
แม่เป็นครู
เธอก็เลยรู้ว่า
ไม่มีใครอยู่บ้านตอนกลางวัน
แล้วเธอเข้าไปได้ยังไง
ในเมื่อเป็นแค่เด็กวัยรุ่นทั่วไป
เธอก็เดาเอา
ลองรื้อใต้กระถางต้นไม้ตรงประตูหน้า
ก็เจอกุญแจ
ประมาทจริงบ้านนี้
เธอก็เลยใช้มันไขเข้าบ้าน
เธอขึ้นไปชั้นบนแล้วเปิดประตู
ตัวเลขหลังเสื้อทีมฟุตบอล
ที่แขวนอยู่
ทำให้เธอรู้ว่านี่คือห้องของเขา
นับว่าเรียบร้อย
สำหรับห้องของเด็กอายุ 17
แล้วเธอก็รู้สึกได้ว่า
เขามีพ่อแม่ที่เข้มงวด
โดยเฉพาะแม่
เธอสูดหายใจ
เธอเฝ้าฟัง
เธอได้ยินเสียงความเงียบ
ความเงียบที่ขยายตัวออก
เหมือนเสียงที่ได้ยินผ่านหูฟัง ถมห้องจนเต็ม
เธอนอนลงบนเตียงของยามากะ
พยายามกลั้นความรู้สึกอยากช่วยตัวเอง
ทำไมล่ะ
ละครทีวีมันทำไม่ได้เหรอ
เปล่า
เธอมีกฎของตัวเอง
สิ่งที่เธอจะอนุญาต
หรือไม่อนุญาตตัวเองให้ทำ
เธอแอบเข้าบ้านเขาได้
แต่จะไปช่วยตัวเองที่นั่นไม่ได้
ใช่
จากนั้นเธอก็เริ่มทิ้ง
ผ้าอนามัยแบบสอดที่ยังไม่ได้ใช้
ไว้ในห้องเขา
ผ้าอนามัยแบบสอด
นั่นละ
เพี้ยนมาก
เกินไปนิด
จะเอาไปทำละครทีวีได้เหรอ
ไม่ต้องห่วง
โปรดิวเซอร์บอกว่าเป็นรายการล้ำๆ
สำหรับฉายตอนดึก
ก็นะ
แล้วเธอก็เอาผ้าอนามัยอันใหม่
ออกมาจากกระเป๋านักเรียน
แล้วก็เอาใส่ในลิ้นชักของเขา
มันจะเป็นยังไงนะ
ถ้าแม่เจ้ากี้เจ้าการของเขาเจอเข้า
จู่ๆ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นกับความคิดนี้ขึ้นมา
เธอเป็นคนพิลึกนะ
ผ้าอนามัยจะเป็นเครื่องหมาย
ว่าเธอเคยไปที่นั่น
เครื่องหมาย
หลังจากนั้นเธอก็ยังแอบเข้าไปเรื่อยๆ
เธอรู้ว่ามันเสี่ยง
เธอเป็นคนประเภทที่ได้รับความไว้ใจ
จากพ่อแม่ ครูอาจารย์
มันเลยมีเดิมพันสูงมาก
ไงก็เถอะ เธอหยุดไม่ได้
เธอหยุดไม่ได้
เธอสูดดมไปทั่วห้อง
ค้นหากลิ่นเจือจางของเขา
แล้วเธอก็จะหยิบของติดมือ
จากห้องเขาออกมาตลอด
พวกดินสอหรืออะไร
ที่เขาคงไม่สังเกตว่ามันหายไป
และเพื่อแลกเปลี่ยน
เธอก็จะทิ้งของของเธอเอาไว้
และตรงจุดที่ท้าทายที่สุด
เธอถอดกางเกงในของเธอ
แล้วซ่อนไว้ในส่วนลึกสุด
ของลิ้นชักโต๊ะเขา
เธอรู้สึกว่าเธอกับเขา
ค่อยๆ ผสานเข้าหากัน
ผ่านการแลกเปลี่ยนข้าวของ
และเธอได้มอบความเข้มแข็งแก่เขา
ในการหนีไปจากการควบคุมของแม่
แค่นี้แหละสำหรับวันนี้
เข้าใจแล้วละ
อยากรู้เรื่องต่อมั้ย
แหงสิ
ควรรอสักนิดหรือให้เขียนเลย
แบบไหนดี
คุณรออีกสักหน่อยดีกว่า
นั่นสิ
ฉันเองก็อยากรู้เรื่องต่อเหมือนกัน
นี่คุณไม่รู้จริงๆ เหรอ
ไม่สักนิด หรือฉันต้องรู้
ที่จริงผมคิดว่าคราวนี้
อาจจะเกี่ยวกับรักแรกของคุณ
ไม่ใช่สักหน่อย!
ขอบคุณนะ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
เริ่มแสดงกี่โมงนะ
หกโมงครึ่ง ประตูเปิดหกโมง
ฉันคงเสร็จใกล้ๆ ตอนนั้นเลย
ไม่ต้องมาก็ได้นะ
อย่าต้องหนีประชุมเลย
ฉันจะไป
ฉันอยากดูละครของคุณ
- สู้ๆ นะ - ขอบคุณ
(ทีวีเจแปนมีเดียโฮลดิงส์)
ไม่ได้เรื่องเลย
คุณบอกว่าเราต้องกลับมาใหม่พรุ่งนี้
ใช่
เราจะได้เอาเชือกดีๆ มาด้วย
ใช่เลย
- ดีดี้ - อือ
ผมทำต่อไปแบบนี้ไม่ไหวแล้ว
ถึงยังไงก็ต้องทำอยู่ดี
ถ้าเราแยกกัน มันคงดีกว่านี้
พรุ่งนี้มาแขวนคอตายกัน
เว้นแต่โกโดต์จะมา
แล้วถ้าเขามาล่ะ
เราก็จะรอดไง
งั้นก็… ไปกันหรือยัง
อะไรนะ
ใส่กางเกงก่อน
ครับ
เข้าไปได้ไหมคะ
เชิญครับ
(ห้องแต่งตัว 1 คุณยูสุเกะ คาฟุกุ)
อะไร
เจ๋งมาก
ใช่มั้ย ดีใจที่ชอบ
ฉันมีคนอยากแนะนำให้รู้จัก
ได้สิ ให้ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ
ทาคัตสึกิ
สวัสดีครับ ผมทาคัตสึกิครับ
ภรรยาของคุณเชิญผมมาครับ
อย่าเรียกภรรยาสิ
ผมเห็นคุณในทีวีบ่อยเลย
ขอบคุณครับ
เขาทำงานกับฉันด้วย ได้บทดีเลย
เขาได้บทดีๆ ตลอด
ดีกว่าที่เคยเลยละ
เขาได้บทคนที่นางเอกชอบ
อ้อ
พอฉันบอกเรื่องละครของคุณ
ตอนที่นัดคุยเตรียมงาน
เขาก็บอกว่าอยากดู
ผมเคยได้ยินเรื่องวิธีแสดงของคุณ
แล้วก็สนใจมาตลอดครับ
มันต่างกันมาก
เวลาใช้หลายภาษา
ครับ
ผมไม่แน่ใจว่ารู้สึกถูกไหม
แต่มันกระทบใจมากครับ
จริงเหรอ
เธอนี่ประหลาดจริง
คุณโอโตะละก็
จริงๆ นะครับ
ครับ ขอบคุณมาก
ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ
ผมต้องเปลี่ยนเสื้อ ไว้คุยกันนะ
ค่ะ
งั้นขอตัวก่อนนะครับ
เก่งมาก
ขอโทษนะ ผมทำคุณตื่นหรือเปล่านี่
คุณคงจะเหนื่อย
ผมบินเก้าโมงที่นาริตะ
ต้องรีบแล้ว
เจอกันนะคะ
เจอกัน
คุณไม่ต้องมาส่งก็ได้นะ
นี่ค่ะ คุณลุงวานยา
ฉันอัดเสียงไว้แล้ว
ต้องใช้พอดีเลยใช่ไหม
ขอบคุณมาก
คุณจะตกเครื่องเอานะ
เจอกัน ดูแลตัวเองด้วย
เจอกัน
นี่ ดื่มชากันมั้ย
ไม่รู้สึกอยากดื่มเลย
งั้นวอดก้าไหม
ไม่มีใครรู้เลยว่าฉันรู้สึกยังไง
กลางคืนก็นอนไม่หลับ
ทั้งหงุดหงิดและโกรธ
ฉันเสียเวลาไปเปล่าๆ
ถ้าฉันต้องการ
ฉันควรจะได้ทุกอย่าง
แต่พออายุเท่านี้ มันก็สายไปเสียแล้ว
ลุงวานยาคะ เรื่องนี้น่าเบื่อออก
พูดอย่างกับว่า
ความศรัทธาที่เคยมี
จู่ๆ กลายเป็นปัญหาเสียอย่างนั้น
แต่ความศรัทธาน่ะ ไม่ได้ผิดสักหน่อย
ลุงต่างหากที่ผิด
(สนามบินนานาชาตินาริตะ)
(จาก: สำนักเลขาธิการ เทศกาลละครวลาดิวอสตอก)
(หัวข้อ: เปลี่ยนเที่ยวบิน)
(เนื่องจากเหตุคลื่นความเย็น)
(ที่คุณน่าจะทราบข่าวแล้วนั้น)
(ส่งผลให้เที่ยวบินวันนี้ถูกยกเลิก)
(เราจองเที่ยวบินใหม่พรุ่งนี้เรียบร้อยแล้ว)
(เทศกาลละครจัดขึ้นตามเดิม)
(การทำหน้าที่กรรมการของคุณด้วย)
(หากจำเป็น เข้าพักโรงแรมใกล้สนามบิน)
(ทางเราจะจัดการค่าใช้จ่ายให้ เมื่อคุณมาถึง)
(หยุด)
หวัดดี
เป็นไงบ้างคะ เรียบร้อยดีไหม
อือ
งานกรรมการเริ่มพรุ่งนี้ใช่ไหม
อือ
แล้วโรงแรมเป็นไงมั่งคะ สบายไหม
ก็เหมือนๆ กันทุกที่แหละ
ได้ลองของพิเศษ
ของวลาดิวอสตอกหรือยัง
อะไรเหรอที่ว่าพิเศษน่ะ
ก็ไม่รู้ไง เลยถาม
ขี้เกียจจังนะ
(โรงแรมนาริตะวิว)
(หนึ่งสัปดาห์ต่อมา)
ตั้ง 25 ปีที่เขาเสแสร้ง
เป็นคนที่เขาไม่ได้เป็น
ดูวางท่าเข้าสิ
อย่างกับเป็นเจ้าขุนมูลนาย
อิจฉาเขาละสิ ใช่ไหม
ใช่ ฉันอิจฉาเขามาก
จะโชคดีเรื่องผู้หญิงอะไรขนาดนั้น
ดอนฮวนยังต้องเรียกพี่เลย
เมียคนแรกของเขา
ซึ่งก็คือพี่สาวฉันเองเป็นคนวิเศษ…
นี่
โล่งอกไปที
ผมไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรแน่นะ
ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกัน
หมอตรวจแล้ว นี่รอผลอยู่
มีต้อหินในตาซ้ายนะครับ
ต้อหินเหรอคะ
มันทำลายประสาทตา
จะทำให้การมองเห็นเสียไปบางส่วน
การสูญเสียการมองเห็นของตาข้างเดียว
มันตรวจพบได้ยาก
เพราะตาอีกข้างจะปรับตัวตาม
ซึ่งหมายถึงว่า
มันจะไม่รบกวนชีวิตประจำวัน
กว่าที่จะสังเกตพบ
เลยมักจะช้าไปครับ
ถือว่าคุณโชคดีที่เจอแต่เนิ่นๆ
แล้วผมจะยังขับรถได้ไหมครับ
ก็ไม่ถึงกับไม่ได้นะ
แปลว่ายังได้ใช่ไหมครับ
ครับ ถ้าอาการไม่แย่ลงกว่านี้
แล้วต้องรักษายังไงคะ
เรายังไม่ทราบสาเหตุจริงๆ ของต้อหิน
จึงรักษาไม่ได้ครับ
เป้าหมายคือ
ทำให้การดำเนินโรคช้าลง
ยาหยอดตานี้จะทำให้
ความดันในลูกตาคุณลดลง
คุณอาจจะสงสัยเรื่องผลของมัน
แต่ถ้าหยุดใช้เมื่อไหร่
คุณก็จะสูญเสียการมองเห็นครับ
หยอดวันละสองครั้ง
ห้ามขาดนะครับ
(มรณะ 25 กุมภาพันธ์ 2001)
อยากขับรถเองไหมคะวันนี้
ทำไมเหรอ
ก็คุณเพิ่งได้รถคืนมานี่
ผมรักคุณมากนะ แต่…
อะไรเหรอคะ
มีอยู่อย่างหนึ่งที่ผมทนไม่ได้
อะไรคะ
คุณขับรถไง มองข้างหน้าสิ
ทำไมไม่เปลี่ยนเลนเลยล่ะ
แหม แบบนี้เข้าข่าย ประทุษร้ายด้วยวาจานะ
ขอถามตรงๆ นะ
คุณอยากมีลูกอีกหรือเปล่าคะ
ไม่รู้สิ
ถึงยังไงก็ไม่มีใครแทนที่เธอได้หรอก
แต่เราก็จะรักแกให้พอๆ กัน
สำหรับผมมันไม่มีประโยชน์
ที่จะต้องการในสิ่งที่คุณไม่ต้องการ
ขอโทษนะ
ไม่ใช่ความผิดคุณหรอก
เราตัดสินใจด้วยกันนี่
เพราะงั้น ไม่เป็นไรหรอก
ฉันน่ะ
รักคุณมากจริงๆ นะคะ
ขอบคุณนะ
ฉันดีใจเหลือเกินที่คุณอยู่กับฉัน
อยู่มาวันหนึ่ง
เธอก็เกิดระลึกชาติขึ้นมาได้
หมายถึงเด็กสาว
ที่แอบเข้าบ้านคนอื่นใช่ไหม
ชาติที่แล้ว
เธอเคยเกิดเป็นแลมป์เพรย์
แลมป์เพรย์
เธอเคยเกิดเป็นแลมป์เพรย์สูงศักดิ์
เธอไม่ดูดเลือดปลาตัวอื่น
ที่ว่ายผ่านมา
เหมือนกับแลมป์เพรย์ตัวอื่นๆ
เธอปิดปากที่เหมือนถ้วยดูดของเธอ
แนบเข้ากับก้อนหินริมน้ำ
และไม่ทำอะไร นอกจากแกว่งไกวไปมา
จนกระทั่งเธอตายลง
และกลายเป็นเหมือนกับสาหร่าย
ยึดติดอยู่กับก้อนหิน
เธอจำไม่ได้ว่าเธอตายยังไง
เธออดตายหรือเปล่า
หรือว่าถูกปลาอื่นกิน
ที่เธอจำได้
ก็แค่เพียงการกวัดไกวอยู่ใต้น้ำ
แล้วในห้องของยามากะนั่นเอง
จู่ๆ เธอก็เข้าใจ
ว่าที่เธอทำอยู่ตอนนี้ก็เหมือนกัน
เธอไม่สามารถแยกตัวเอง
ออกจากห้องของเขาได้
เหมือนที่เธอเคยยึดอยู่กับก้อนหิน
พอมาคิดๆ ดูแล้ว
ความเงียบในห้องของเขา
ก็ช่างเหมือนกันกับใต้น้ำ
เวลาหยุดนิ่ง
อดีตและอนาคตล้วนจางลง
และเธอ…
ก็กลายเป็นแลมป์เพรย์อีกครั้ง
เธอ…
ลงมือช่วยตัวเอง
บนเตียงของยามากะ
เธอถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น
เธอเคยห้ามตัวเองไม่ให้ทำเรื่องนี้
แต่ตอนนี้เธอหยุดไม่ได้แล้ว
น้ำตาร่วงหล่น
เปียกหมอน
เธอคิดว่าน้ำตานั้น
คือเครื่องหมายของเธอสำหรับวันนี้
ตอนนั้นเองมีคนเข้ามาในบ้าน
ประตูชั้นล่างเปิดออก
เธอเพิ่งสังเกตนอกหน้าต่าง
และพบว่ามันค่ำแล้ว
ใช่ยามากะหรือเปล่า
หรือพ่อเขา
หรือแม่
เธอได้ยินเสียง
คนคนนั้นเดินขึ้นบันไดมา
มันจบแล้ว
แต่ตอนนี้ ที่สุดเธอก็หยุดมือ
ที่สุด มันจะจบลง
และในที่สุดเธอจะพ้น
ไปจากกงกรรมของอดีตชาติ
ของตัวเองเสียที
เธอจะกลายเป็นคนใหม่
ประตูเปิดออก
(ไม่ใช่ทั้งปลาไหลและปลา มันคือแลมป์เพรย์)
คุณจำเรื่องที่เล่าเมื่อคืน
ได้หรือเปล่าคะ
โทษที ผมจำได้ไม่ละเอียด
ผมง่วงๆ น่ะ
อ้อ
ขอโทษนะ
มันแค่หมายความว่า
ไม่มีค่าพอให้จำต่างหาก
ผมต้องไปแล้ว
วันนี้มีงานเหรอคะ
ผมมีสอนเวิร์กชอป
ผมไม่ได้บอกคุณเหรอ
ไม่นี่
ขอโทษนะ
แล้วคุณจะขับรถเองหรือเปล่า
อือ
โทษที มันยังอยู่กับฉันเลย
ขอบคุณมาก
ขับได้แน่นะ
สบาย เจอกันนะ
ยูสุเกะ
พอกลับมาคืนนี้ ขอคุยด้วยได้ไหม
ได้สิ ต้องขอด้วยเหรอ
โชคดีนะคะ
คุณด้วย
แล้วเธอซื่อสัตย์กับเขาหรือเปล่า
ช่างโชคร้ายที่เป็นเช่นนั้น
ทำไมถึงโชคร้ายล่ะ
เพราะความซื่อสัตย์ของหญิงคนนั้น
เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ
ทั้งหมดทั้งมวลเป็นแค่วาทศิลป์
ไม่มีตรรกะเหตุผลอะไรสักอย่าง
ฉันทำชีวิตหล่นหาย
หมดทางแก้ไขย้อนกลับ
ความคิดนี้หลอกหลอนฉัน
ราวกับปีศาจร้ายทั้งวันทั้งคืน
อดีตของฉันผ่านไป
โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มันไม่สำคัญ
หากว่าปัจจุบัน
กลับเลวร้ายยิ่งกว่า
ฉันจะทำอะไรได้
ทั้งเรื่องชีวิตของฉัน
แล้วก็ความรักของฉัน
อะไรจะเกิด…
ที่คุณพูดกับฉัน
เรื่องความรักกับความโรแมนติกน่ะ
ฉันรู้สึกอย่างกับว่าจะเวียนหัว
แล้วก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ
โอ คุณพระช่วย
ซอนยา
ฉันทุกข์ทรมานเหลือเกิน
หากเธอได้รู้บ้างว่า
ฉันทรมานขนาดไหน
แล้วเราจะทำอะไรได้
ถึงไงเราก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
ใช่ค่ะ ลุงวานยา
เราต้องมีชีวิตอยู่
เราจะใช้ชีวิตข้ามผ่านวันที่แสนยาวนาน
ข้ามผ่านคืนที่แสนยาวนาน
เราจะอดทนกับบททดสอบทั้งหลาย
ที่โชคชะตาหยิบยื่นให้
ต่อให้เราจะไม่ได้พักเลย
เราก็จะทำงานเพื่อคนอื่นๆ
ทั้งในขณะนี้
และในยามที่เราเฒ่าชรา
และเมื่อเวลาสุดท้ายของเรามาถึง
เราจะจากไปอย่างเงียบเชียบ
และในเวลาอันยิ่งใหญ่หลังจากนั้น
เราจะกล่าวกับพระองค์
ว่าเราทุกข์ทรมาน
ว่าเราร้องไห้
ว่าชีวิตนั้นแสนยากเย็น
โอโตะ
สวัสดีครับ
รบกวนช่วยส่งรถพยาบาลมาด้วยครับ
(พิธีศพ โอโตะ คาฟุกุ)
จู่ๆ… ก็มีเลือดออกในสมอง
ตั้ง 25 ปีที่เขาเสแสร้ง
เป็นคนที่เขาไม่ได้เป็น
ดูสิ วางท่าอย่างกับ…
เป็นเจ้าขุนมูลนาย
อิจฉาเขาละสิ ใช่ไหม
ใช่ ฉันอิจฉาเขามาก
เมียคนแรกของเขา
คือพี่สาวฉันเอง
เธอเป็นคนพิเศษ จิตใจดีงาม
และเธอรักเขาจากก้นบึ้งหัวใจ
รักในแบบที่มนุษย์ผู้บริสุทธิ์
หลงรักเทพเจ้า
แล้วเมียคนที่สองของเขา
ก็อย่างที่เห็น
เป็นผู้หญิงที่ทั้งน่ารักและฉลาด
แล้วทำไม
แล้วเธอซื่อสัตย์กับเขาหรือเปล่า
ใช่
ช่างโชคร้ายที่เป็นเช่นนั้น
ทำไมถึงโชคร้ายล่ะ
ก็เพราะว่า
ความซื่อสัตย์ของหญิงคนนั้น
มันโกหกทั้งเพ
วานยา
อย่าพูดแบบนั้น
ไม่เอาน่า
หุบปากไปเลย วาฟเฟิล
ไม่ ฉันจะพูด
เมียของฉันหนีตามชู้ไปแล้ว
(สองปีต่อมา)
แน่ละ
ฉันมั่นใจว่า
ความจริง
ไม่ว่าจะเป็นยังไง
มันก็ไม่น่ากลัวหรอก
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดน่ะ
คือการไม่รู้ความจริงต่างหาก
(โรงละครศิลปะและวัฒนธรรมฮิโรชิมา)
(ฮิโรชิมา ทางออก หนึ่งกิโลเมตร)
เหนื่อยไหมคะเดินทางมาตั้งไกล
ไม่เลยครับ
ไม่เจอกันนานเลยนะครับ
คุณยุสุฮาระ
ฉันขอแนะนำนะคะ
นี่คือยุนซู เป็นดรามาเติร์กของละครครั้งนี้ค่ะ
อ้อ ที่คุยกันทางเมลสินะครับ
(ออดิชั่น 22 ตุลาคม)
ตามที่เราคุยกันในอีเมล
คุณมีเวลาในพำนักสองเดือน
จนถึงเดือนธันวาคม
โดยเริ่มนับตั้งแต่วันนี้ค่ะ
หกอาทิตย์สำหรับการซ้อม
และสองอาทิตย์สำหรับการแสดง
การคัดเลือกนักแสดง
จะเริ่มในวันพรุ่งนี้นะคะ
อันนี้เป็นเอกสารการคัดเลือกครับ
ขอบคุณครับ
เราแจ้งโรงละครทั่วทั้งเอเชีย
แล้วก็ได้รับใบสมัครทั้งจากเกาหลี
จีน ฮ่องกง ไต้หวัน
และฟิลิปปินส์ครับ
ครับ
ผมจะเป็นล่ามภาษาเกาหลีให้
ส่วนคนที่พูดอังกฤษได้
จะสื่อสารกับคุณโดยตรงครับ
ครับ
นักแสดงจากต่างประเทศ
จะได้รับการรับรองจากผู้จัดโปรแกรม
ของแต่ละโรงละครในพื้นที่มาแล้ว
แล้วเราก็ได้ใบสมัคร
จากในญี่ปุ่นเยอะเลย
แม้แต่ฉันยังคุ้นหน้าบางคนเลยค่ะ
เดี๋ยวผมดูอีกทีนะครับ
รอไม่ไหวแล้ว
ทีนี้ก็ไปที่พักของคุณกันเถอะครับ
เราเจอที่หนึ่ง ขับรถสักชั่วโมง
เป็นตามที่คุณขอเลยละครับ
ขอบคุณครับ
อยู่บนเกาะวิวสวยด้วยครับ
ไหนๆ คุณก็มาถึงนี่แล้ว
บนเกาะเหรอครับ
แล้วก็เราจ้างคนขับรถให้คุณแล้วค่ะ
ซึ่งตามกฎของเรา
คนขับรถจะเป็นคนดูแลรถของคุณ
โอเคไหมคะ
เอ่อ เรื่องนั้น
ผมขอขับรถผมเองดีกว่าครับ
ผมมีประกันอยู่แล้ว
ไม่ต้องห่วงเลยครับ
มันไม่ใช่เรื่องการดูแลหรอกค่ะ
อันที่จริงคือเราให้คุณขับเองไม่ได้
หมายความว่ายังไงนะครับ
คือเคยเกิดอุบัติเหตุ
ศิลปินขับรถชนคนน่ะค่ะ
ครับ
มันน่ากลัวมาก
จากนั้นมาก็เลยเป็นกฎ
ว่าเราจะจัดหาคนขับรถ
ให้กับศิลปินในพำนัก
โดยไม่มีข้อยกเว้นค่ะ
คือผมซ้อมบทตอนขับรถน่ะครับ
ค่ะ
เป็นกิจวัตรที่สำคัญมากของผม
เลยเป็นเหตุผลที่ผมขอให้คุณ
จองโรงแรมที่อยู่ไกลออกไป
ต้องขอโทษด้วยนะคะ
เราน่าจะอธิบายกับคุณ
ให้ชัดเจนกว่านี้แต่แรก
เรากันงบส่วนหนึ่งไว้แล้ว
ทางเทศกาลก็ต้องใช้งบตรงนี้น่ะค่ะ
ถ้าหากคุณกังวล
จะทดสอบคนขับดูก่อนก็ได้นะครับ
แต่ไม่ต้องกังวลเลยครับ
คนขับของเราฝีมือดีมาก
ไปกันเถอะครับ
ขอบคุณมากนะคะที่เข้าใจ
ผมจะตามคุณไป
ในรถของโรงละครอีกคันนะครับ
เธอคือคนขับรถของคุณครับ
ฉันมิซากิ วาตาริค่ะ
นี่คุณคาฟุกุ
ผู้กำกับละครของเรา
ทางเทศกาลจ้างเธอทุกปีครับ
เธอรู้ทางเป็นอย่างดี
เธอเป็นคนขับรถที่ยอดเยี่ยมครับ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
ขอโทษที
แต่ผมยังไม่ตกลงให้คุณ
มาเป็นคนขับรถหรอกนะครับ
ช่วยทดสอบขับดูก่อนได้ไหม
ได้ค่ะ
ไม่นะ ผมจะขับเอง
ต้องขอโทษด้วยครับ
เพราะว่าฉัน…
เป็นผู้หญิงอายุน้อยหรือเปล่าคะ
ไม่ใช่อย่างนั้นครับ
รถคันนี้เก่าแล้วก็มีอาการแปลกๆ
ขับครั้งแรกจะไม่ง่ายน่ะครับ
อ้อ ค่ะ
ถ้างั้น
เมื่อไหร่รู้สึกว่าอันตราย
คุณก็มาขับแทนได้เลยค่ะ
คิดว่าไงคะ
นั่งเบาะหลังสะดวกไหมคะ
มีปัญหาอะไร
กับระบบไฟฟ้าบ้างหรือเปล่าคะ
ไม่นะ ไม่มี
ขอโทษด้วยนะคะ
แต่พอคุณบอกว่ารถเก่า
ฉันเลยต้องถามให้แน่ใจ
ผมขับมา15 ปีแล้ว
ไม่เคยเจอปัญหาเลย
ค่ะ
คุณช่วยเปิดเทปได้ไหมครับ
เทปเหรอคะ
ค่ะ
ฉันจะไปแล้ว
วานยา วางมันลงเถอะ
ได้ยินหรือเปล่า
ฉันขอปฏิเสธ
รอก่อน ฉันยังพูดไม่จบ
เธอทำลายชีวิตฉัน
ฉันไม่โกหกหรอก
เป็นเพราะเธอ
ฉันเลยเสียช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตไป
ฉันปล่อยให้มันพัง
เธอคือศัตรูของฉัน
ศัตรูที่ขมขื่น
ตาโง่
ถ้าที่นี่เป็นของเธอ ก็เอาไปสิ
ฉันไม่ต้องการมันสักหน่อย
ฉันจะไปแล้ว
ที่นี่น่ะอย่างกับนรก
ฉันทนไม่ไหวแล้ว
ฉันมีพรสวรรค์ ฉลาด
แล้วก็กล้าหาญ
ถ้าฉันได้ใช้ชีวิตปกติ
ฉันอาจจะเป็นโชเพินเฮาเออร์
หรือดอสโตเยฟสกี้คนต่อไปก็ได้
ฉันเบื่อเรื่องไร้สาระนี่เต็มทน
ฉันจะบ้า
แม่จ๋า หนูทนไม่ไหวแล้ว
ฟังท่านศาสตราจารย์บ้างสิ
แม่จ๋า หนูจะทำยังไงดี
ไม่ ไม่เป็นไร
ไม่ต้องพูดอะไร ฉันรู้ดีว่าต้องทำอะไร
ฉันจะทำให้เธอต้องชดใช้
โอ๊ะ เดี๋ยวผมจัดการเอง
เป็นไงครับ
ทะเลของเซโตะอุจินี่
สงบแล้วก็สวยมากเลย
หมายถึงฝีมือขับรถเธอน่ะครับ
ฉันจะมารับคุณ
พรุ่งนี้ตอนแปดโมงเช้า
ครับ ขอโทษด้วยที่ให้มาเช้าหน่อย
ไม่เป็นไรค่ะ
("ลุงวานยา" ใบออดิชั่น โคชิ ทาคัตสึกิ)
ให้ฉันเปิดเทปไหม
ครับ
ลุง นั่นลุงร้องไห้เหรอ
ไม่ใช่สักหน่อย ไม่มีอะไรหรอก
อย่ามายุ่งน่า
สายตาที่แกมองฉันนี่
เหมือนแม่ที่ตายไปแล้วของแกไม่มีผิด
โอ ซอนยา แม่แกน่ะ
น้องสาวของฉัน
ตอนนี้เธอยู่ไหนกันนะ
คุณป่วยมานานแล้ว
วีรา แม่ของซอนยาน่ะ เธอต้องตื่นอยู่ตลอดเวลา
มาดูคุณตอนกลางคืนด้วย
เธอคงจะเป็นห่วงมาก
ไปกันเถอะ มาริน่า
เดี๋ยวสิ ฉันยังพูดไม่จบเลย
โธ่
เท้าฉันก็เจ็บเหมือนกัน
มันปวดตุ้บตุ้บ
- โอเค ขอบคุณมากครับ - ขอบคุณ
คนต่อไปครับ
คนต่อไป เชิญเข้ามาครับ
ขออนุญาตครับ
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ แจนิส จาง
ฉันมาจากไต้หวันค่ะ
ภาษาแม่ฉันคือจีนกลาง
ฉันมาทดสอบบทเยเลนาค่ะ
โคชิ ทาคัตสึกิ
มาทดสอบบทแอสตรอฟครับ
เนื่องจากพวกคุณเลือกบท
ท่อนที่มาจากฉากเดียวกัน
เราเลยจะให้คุณออดิชั่นคู่กันเลยนะครับ
คุณสองคนเลือกฉากเดียวกัน
เราเลยให้คุณเล่นคู่กันครับ
ครับ
อย่างนั้นเธอก็จะเป็นเยเลนา
แล้วจะเริ่มจากตรงไหนครับ
เริ่มตรง "เธอมันนังเจ้าเล่ห์"
ครับ
เริ่มตรง "เธอมันนังเจ้าเล่ห์" ครับ
ค่ะ
ผมไม่เข้าใจว่าเธอพูดอะไร
ถ้างั้นผมลองด้นเลยได้ไหมครับ
เอาเลย
พร้อมแล้วเริ่มเลย
พร้อมแล้วเริ่มได้เลยครับ
นี่ เธอมันนังเจ้าเล่ห์
หมายความว่าไง
ร้ายนักนะ!
ลองคิดดูสิว่า
ซอนยาต้องทุกข์ทรมานแค่ไหน
แต่ไว้ก่อนแล้วกัน
แต่…
พูดอะไรของคุณน่ะ
เธอก็รู้อยู่แก่ใจ
ว่าฉันมานี่ทุกวันเพราะอะไร
เธอรู้ว่าทำไม
เพราะใครฉันถึงมา
เธอนี่มันนางเสือจริงๆ
- หน้าตาหวานๆ… - นางเสือเหรอ
นี่เธอหมายความว่ายังไง
แม่เสือสาวแสนงาม
คงอยากได้เหยื่อสินะ
นี่บ้าไปแล้วเหรอ
ทำมาเป็นอายนะ
ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่คุณคิดนะ
สาบานได้ ฉันไม่ใช่คนหยาบคายแบบนั้น
อย่ามาสาบานให้เปลืองน้ำลาย
เธอนี่สวยจริง
มือก็ยังสวย
พอเถอะ!
ฟังฉันก่อน
นี่คือโชคชะตา เลี่ยงไม่ได้หรอก
หยุดเถอะ ได้โปรด
ปล่อยฉันนะ
พรุ่งนี้มาเจอกันในป่า
ประมาณสองโมง
ตามนี้นะ เจอกัน
เจอกันนะ ตกลงไหม
ปล่อยฉันนะ
พอแล้วครับ
ขอโทษด้วย
ขอบคุณครับ
ขอบคุณมาก
คนต่อไปจะเป็นคนสุดท้าย
แต่เธอจะต่างจากคนอื่นหน่อย
เชิญครับ
เธอชื่ออียุนอา
เธอบอกว่าเธอจะใช้
ภาษาเกาหลีแบบภาษามือ
คุณเข้าใจเหรอ
ครับ
ไม่มีใครเลือกฉากนี้มาออดิชั่นเลย
คุณเลยต้องเล่นคนเดียวนะ
เธอฟังได้น่ะครับ
ถ้าอันไหนจำเป็น
ผมจะแปลเป็นภาษาเกาหลีให้
โอเคไหมครับ
ครับ
เริ่มได้ครับ
ลุงวานยา
ลุงเอามอร์ฟีนไปเหรอ
เอาคืนมาเถอะ
ทำไมลุงต้องทำให้ทุกคนเป็นห่วง
เอาคืนมาเลยนะ ลุงวานยา
หนูน่ะชีวิตอาภัพกว่าลุงเสียอีก
แต่หนูจะไม่จมกับความสิ้นหวัง
จนกว่าชีวิตของหนูจะถึงจุดจบ
หนูจะอดทนกับมันไปอย่างนี้
เพราะงั้น
ลุงก็ต้องอดทนกับมันเหมือนกัน
ลุงที่รัก ลุงคนเดียวของหนู
ได้โปรดเถอะค่ะ
ขอคืนเถอะ
ถือว่าสงสารพวกเรา
ลุงจะต้องอดทน
กับความทุกข์ของลุง
ขอบคุณครับ
ไม่ค่อยมีคนมาออดิชั่น
บทวานยาเลยนะครับ
ใช่ครับ
สงสัยคนคงคิดว่าคุณจะเล่นเอง
(แอสตรอฟ - วานยา - มารินา เยเลนา - ซอนยา - เทเลกิน)
โทษทีนะ ดึกเลย
ไม่เป็นไรค่ะ
สวัสดีครับ
ทุกคนที่อยู่ที่นี่
สอบผ่านการออดิชั่น
แต่ถึงอย่างนั้น
พวกคุณบางคนจะได้รับบท
ที่ไม่ตรงกับที่คุณเลือกตอนแรก
ขอประกาศรายชื่อนักแสดงนะครับ
คุณสามารถเซ็นสัญญาได้เลย
ถ้าคุณโอเคกับบทที่ได้รับ
เซเรบราตอฟ - รอย ลูเซอโล
เยเลนา - แจนิส จาง
ซอนยา - ลียุนอา
วอยนิสกายา - คาโอรุ โคมากาตะ
วานยา
โคชิ ทาคัตสึกิ
แอสตรอฟ - ริวจองอี
เทเลกิน - ทาคาชิ คิมุระ
มารินา - ยูมิ เอโตะ
เท่านี้ครับ
ขอโทษนะครับ
อยากให้ผมเล่นบทวานยาเหรอครับ
ครับ
วัยมันต่างมากน่ะครับ
เราแต่งหน้าให้คุณได้
ทุกคนก็ไม่ได้รับ
บทตามอายุอยู่แล้วครับ
ถ้าคุณไม่สะดวก ก็ไม่ต้องเซ็นครับ
บทนี้ก็จะตกเป็นของคนอื่น
ถ้าเซ็นเสร็จแล้ว
เราจะเริ่มอ่านบทกันเลยนะครับ
ยินดีด้วยนะ
เยี่ยมเลย
สุดยอด
วิวสวยมาก
วิวสวยจริงๆ ครับท่าน
คุณคิมุระครับ
ลองพูดช้าลงอีกหน่อยครับ
- ช้ากว่าเดิมเหรอครับ - ครับ
แล้วก็ลองออกเสียงให้ชัดขึ้น
คนอื่นจะได้ได้ยินด้วย
ครับ
ต่อครับ
วิวสวยจริงๆ ครับท่าน
พรุ่งนี้
เราน่าจะเข้าป่ากันนะคะ
ดีไหมคะ พ่อ
ทุกท่านครับ น้ำชาพร้อมแล้ว
ถ้าเธอไม่ว่าอะไร
ชู่ว เดี๋ยวคนอื่นได้ยินนะ
ไม่ ให้ฉันบอกเถอะว่าฉันรักเธอ
อย่าผลักไสฉันเลย
เพราะนี่คือความสุขทั้งหมดที่ฉันมี
ฉันจะไม่ทนเรื่องนี้
ขอบคุณครับ วันนี้พอแค่นี้
ขอบคุณมาก
วันนี้พอแค่นี้ก่อน ทำได้ดีมาก
ทำได้ดีมาก
หนาวหรือเปล่า
ไม่เลยค่ะ
จากนี้ไป
คะ
คุณเข้าไปรอในรถ
เวลาผมเลิกดึกดีไหม
ผมไม่ค่อยสบายใจ เวลาคิดว่าคุณต้องนั่งหนาวรอ
ไม่ดีกว่า ขอบคุณค่ะ
ฉันรู้ว่าคุณรักรถคันนี้มาก
ฉันก็เลยนั่งไม่สบาย
ถ้ารู้แบบนั้น ก็ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว
ขอแต่สูบบุหรี่นอกรถก็พอ
อ้อ
งั้นก็…
เฉพาะเวลาหนาวจริงๆ แล้วกันนะคะ
ให้ฉันเปิดเทปไหม
อือ
ขอโทษนะ ในฐานะคนแก่
ฉันขอแนะนำอะไรนิดก่อนจากกัน
ทุกท่าน
เรื่องที่สำคัญจริงๆ คือการทำงาน
คุณต้องทำงานต่อไป
คุณคาฟุกุครับ
ไปดื่มกันไหมครับ
รถผมก็อยู่นี่เหมือนกัน
นายขับรถมาเองเหรอ
ครับ ถ้าคุณไม่ติดอะไร
ไปบาร์ที่โรงแรมผมดีไหมครับ
ฉันจะกลับดึกหน่อยนะ
ไม่เป็นไรค่ะ
เดี๋ยวผมวนรถมารับครับ
แล้วก็ขับตามผมมา
จริงๆ แล้ว
บางทีผมก็เสิร์ชชื่อคุณในเน็ตครับ
งั้นเหรอ
ผมเลยได้รู้เรื่องการออดิชั่นครั้งนี้
แล้วก็มารู้ตอนวันสุดท้ายพอดี
เหลือเชื่อใช่ไหมล่ะครับ
แล้วทำไมถึงสนใจฉันล่ะ
ผมชอบการแสดง
จากบทของคุณโอโตะมากๆ
บอกได้ว่าบทของเธอทำให้ผมมีความสุข
ละครของฉันกับบทของโอโตะ
ไม่เหมือนกันเลยนะ
ครับ
แต่พอผมเห็นคุณเล่นละครตอนนั้น
ผมก็รู้สึกว่าสิ่งที่คุณสองคนทำ
มันเหมือนกัน
แม้วิธีการจะแตกต่างกัน
ยังไงเหรอ
อธิบายยากแฮะ
ผมรู้สึกว่าคุณทั้งคู่ให้คุณค่า
รายละเอียดเล็กๆ
ที่คนอื่นไม่สังเกต
ผมชอบอะไรแบบนั้นน่ะครับ
แต่ผมคงไม่มีทางรู้
ถ้าไม่ได้แสดงจากบทของคุณโอโตะ
พอเห็นประกาศหานักแสดง
ผมก็รู้เลยว่า
นี่เป็นโอกาสเดียวของผม
ไม่รู้ว่าคุณรู้หรือเปล่าว่า
ตอนนี้ผมเป็นนักแสดงอิสระแล้ว
รู้สิ
แต่ฉันไม่ต้องไปเสิร์ชดูหรอกนะ
งั้นเหรอครับ
น่าอายจัง
ไม่ไหวเลย
นายน่ะเป็นดาราแท้ๆ
เปล่าเลยครับ แค่ถูกทำให้เป็น
แล้วนายทำแบบนั้นบ่อยเหรอ
อะไรหรือครับ
กับผู้หญิงที่นายแทบไม่รู้จักน่ะ
คุณล่ะ
ไม่เลย
ต้องมีผู้หญิงเข้าหาคุณ
เยอะแยะเหมือนกันแน่ๆ
ที่ฉันทำก็แค่ปฏิเสธ
ผมก็ไม่ได้ไปกับทุกคนหรอก
แต่ถ้าชอบ
แล้วอยากรู้จักกันมากขึ้น
ก็ไม่เคยเหรอครับ
เซ็กส์ไม่ใช่ทางเดียว
ในการรู้จักใครสักคนหรอกนะ
แต่บางอย่างคุณก็ไม่รู้
จนกว่าจะลองทำไม่ใช่เหรอครับ
- เช่น - เช่น…
อะไรเหรอ
ก็แค่…
ทำไมผมถึงคุยกับคุณเรื่องนี้นะ
คุณโอโตะคงมีความสุขมาก
ที่มีสามีแบบคุณ
ฉันก็ยังสงสัยอยู่
ถ้าไม่รบกวน
คุณพอจะเล่าเรื่องเธอ
ให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ
เรื่องของเธอเหรอ
เช่น พวกคุณพบกันได้ยังไง
เธอเขียนบทละครยังไง
เรื่องที่คุยกันทุกวัน
อะไรก็ได้ครับ
นี่นายคงคิดสินะว่า
เขากับฉันจะแบ่งปัน ความเจ็บปวดเดียวกัน เพราะว่า…
เราหลงรักผู้หญิงคนเดียวกัน
โธ่
สำหรับผมมันก็แค่
ความปรารถนาที่ไม่สมหวัง
นายก็รักเธอสินะ
ก็ไม่ปฏิเสธนะครับ
เธอเป็นคนน่ารัก น่ารักมากด้วย
อือ
ผมก็เลยอิจฉาคุณน่ะครับ
คุณคาฟุกุ
ยกโทษให้ผมด้วย
นายอิจฉา…
ฉันเหรอ
ขอโทษนะ
นายถ่ายรูปฉันหรือเปล่า
ก็เมื่อกี้ นายเพิ่งถ่าย
ลบเลยนะ
นายเป็นอะไรไปน่ะ
ฉันไปก่อนนะ
ครับ
- คิดเงินด้วยครับ - ครับ
(โรงแรมแกรนด์พรินซ์ ฮิโรชิมา)
ขอโทษด้วยนะครับ
ผมเป็นคนชวนคุณมาแท้ๆ
ไม่เป็นไรหรอก
ผมดีใจนะครับที่ได้มาที่นี่
และได้เล่นในงานที่คุณกำกับ
ผมมั่นใจว่าคุณโอโตะ
นำพาให้เรามาพบกันครับ
ผมรอจะได้ร่วมงานกับคุณอีก
นับจากพรุ่งนี้ไปครับ
อือ เจอกันพรุ่งนี้
เกิดอะไรขึ้นเหรอ คุณดูเศร้าๆ
เพราะคุณรู้สึกเสียใจ
กับศาสตราจารย์คนนั้นหรือ
อย่ามายุ่งน่า
หรือเพราะว่า
นายตกหลุมรักเมียเขาเข้าล่ะ
เธอเป็นเพื่อนที่ดีของผม
เรียบร้อยกันแล้วงั้นสิ
หมายความว่าไง
ที่ว่า "เรียบร้อยกันแล้ว"
หยุดก่อน
เล่นอารมณ์มากไปหรือครับ
ริวทำถูกแล้ว
เอาชนะเขา
ต่อได้
เชิญต่อเลย
มันมีขั้นมีตอนอยู่นะที่ผู้หญิง
จะเป็นเพื่อนกับผู้ชาย
หนึ่งคือเธอเป็นเพื่อนร่วมงาน
จากนั้นก็เป็นชู้รัก
แล้วสุดท้ายก็กลายเป็นเพื่อนที่ดี
ช่างเป็นเป็นปรัชญาที่น่าเบื่อ
ทาคัตสึกิ
พยายามโฟกัสที่ตัวบทหน่อย
ทั้งหมดที่นายต้องทำคืออ่าน
เราไม่ใช่หุ่นยนต์นะคะ
หมายความยังไงเหรอ
ฉันเข้าใจว่าเราทำตามคำสั่ง
แต่เราไม่ใช่หุ่นยนต์
แล้วฉันคิดว่ามันจะดีกว่านี้
ถ้าเรารู้ว่าคุณตั้งใจให้เป็นแบบไหน
คุณไม่ต้องทำให้ "ดีกว่านี้" หรอก
แค่อ่านบทเฉยๆ
งั้นเริ่มต่อจากเมื่อกี้เลย
เริ่มจากเมื่อกี้เลยนะครับ
ไม่โดนเหรอ
นี่ฉันพลาดอีกแล้วเหรอ
แม่งเอ๊ย
พาฉันไปจากที่นี่
ฆ่าฉันก็ได้ถ้าจำเป็น
ฉันอยู่นี่ไม่ได้แล้ว
ฉันเป็นอะไรไปนี่
ฉันทำอะไรลงไป
พยาบาล พยาบาล
จบฉาก
โอเค วันนี้พอเท่านี้ก่อน
ทุกคนทำได้ดีมาก
ทำได้ดีมาก
คุณคาฟุกุครับ
เราจะขอสัมภาษณ์นิดนึง
ลงเว็บไซต์ของเทศกาลได้ไหมครับ
ครับ
ต้องถ่ายวิดีโอด้วย
ตรงด้านนอกนะครับ
ได้
มีแต่อ่านบทเลยนะ
ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เริ่มแสดงเนอะ
เอาจริง
ตรงส่วนภาษาต่างชาตินี่ผมเกือบหลับ
- ฉันด้วย - ฉันด้วย
ไม่ใช่ทางที่แย่นะ
ใช่ๆ แค่เหมือนฟังสวดมนต์น่ะ
เหมือนสวดให้พรนะ จะว่าไป
ยุนซู เรียนภาษาญี่ปุ่นที่ไหนน่ะ
ผมเรียนละครโนะ
ตอนเรียนป.โทที่วาเซดะอยู่สองปีครับ
เกาหลี อังกฤษ ญี่ปุ่น
แล้วก็ภาษามือ ยอดเลยนะ
ญี่ปุ่นกับเกาหลีไวยากรณ์เหมือนกัน
เลยเรียนแค่ศัพท์ก็พอครับ
แล้วผมก็ชอบภาษาอังกฤษตั้งแต่เล็ก
แล้วเริ่มเรียนภาษามือตอนไหนนี่
คุณคาฟุกุครับ
- ไหนๆ คุณอุตส่าห์พาผมมาส่งบ้าน - ครับ
ผมขอชวนกินมื้อเย็นได้ไหมครับ
ไม่เป็นไร
- ผมไม่อยากทำให้วุ่นวาย - ไม่หรอกครับ
มีบางอย่างที่ผม
อยากจะขอโทษด้วยน่ะครับ
อะไรหรือครับ
เดี๋ยวไปถึงก็รู้เองครับ
ทั้งสองคน เชิญเข้ามาเลยครับ
ไปด้วยกันเถอะ
เขาอาจจะไม่สบายใจนะ
ถ้าเธอต้องหิวรออยู่ข้างนอกนี่
เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลยค่ะ
ฉันไม่ได้ห่วงหรอก
แต่เขาคงห่วง
ไปกัน
ภรรยาผมครับ
เธอว่ามันดูเหมือนผมน่ะครับ
ใจร้ายจัง
มันฝรั่งนี่มาจากสวนหลังบ้าน
เธอปลูกเองกับมือเลย
งั้นสินะ
นี่ละครับ
คือเรื่องที่ผมอยากขอโทษคุณ
ทำไมคุณไม่บอกผมล่ะ
เธอกังวลว่าคุณอาจลำบากใจ
ที่จะปฏิเสธถ้าคุณรู้ว่า
เธอเป็นภรรยาผม
ไม่เลย ผม…
คุณไม่สนแน่ๆ ผมบอกได้เลย
แต่เงียบไว้ย่อมดีกว่า
ที่จะตอบคำถามคุณคือ
ผมเริ่มเรียนภาษามือ
หลังจากพบเธอน่ะครับ
ผมอยากจะรู้ภาษาของเธอ
ก็เลยลองเรียนดู
เยี่ยมไปเลยครับ
เดิมทีเธอเป็นนักเต้นครับ
ตอนนั้นผมเป็นผู้ประสานงาน
กับบริษัทเต้นของเธอ
ที่จะแสดงที่ปูซาน
รักแรกพบเลยละครับ
งั้นสินะ
อย่าบอกเธอนะครับ
แล้วทำไมถึงมาอยู่ฮิโรชิมากันล่ะ
ผมได้รับเชิญมา
เทศกาลละครที่นี่เมื่อสามปีก่อน
แล้วยุนอามากับคุณด้วย
ครับ ตอนที่ผมได้รับเชิญ
เราเถียงกันว่าเธอควรจะมาด้วยหรือไม่มาดี
ในเกาหลี เธอมีครอบครัว มีเพื่อนที่รู้ภาษามือ
ผมคิดว่ามานี่ เธอต้องเหงามากแน่ๆ
แต่พอคิดว่าผมก็ฟังเธอรู้เรื่อง
เหมือนกับคนเป็นร้อยเป็นพัน
ผมรู้สึกว่าผมคือคนเดียว
ที่จะสนับสนุนเธอได้
ทำไมคุณถึงไปออดิชั่นล่ะ
ฉันท้อง เลยต้องหยุดเต้น
แต่ฉันแท้ง
แม้ฉันจะยังอยากกลับไปทำงาน
แต่ร่างกายปฏิเสธการเต้นเสียแล้ว
นั่นคือตอนที่เขาบอกฉันเรื่องคุณ
แล้วบอกให้ฉันลองดู
ขอบคุณครับ
การซ้อมมีอะไรยากหรือเปล่าครับ
ทำไมคุณถามอะไร
ที่คุณไม่ได้ถามคนอื่นล่ะ
คุณไม่ต้องดีกับฉัน
มากกว่าคนอื่นๆ หรอก
ผู้คนไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันพูด
เป็นเรื่องปกติสำหรับฉัน
แต่ฉันมองเห็นและได้ยิน
บางทีฉันเข้าใจมากกว่าคำพูดเสียอีก
นี่แหละสิ่งที่สำคัญในการซ้อมของเรา ใช่ไหม
ครับ
ตอนนี้ทุกวันเลยสนุกมากๆ
เรื่องของเชคอฟเข้ามาในตัวฉัน
ขยับเคลื่อนร่างของฉันที่เคยติดแหง็ก
ฉันดีใจที่กล้าพอ
จะลุกขึ้นมาทำสิ่งนี้
ดีใจที่ได้ยินนะครับ
คุณชอบอาหารรสจัดหรือเปล่า
ค่ะ อร่อยมาก
แล้วเธอขับรถดีไหมครับ
เยี่ยมเลยละ
เธอเร่งและผ่อนเครื่องได้นิ่มมาก
ผมแทบไม่รู้สึกกระแทก
บางทีถึงกับลืมด้วยซ้ำว่าอยู่บนรถ
เคยนั่งรถที่คนอื่นขับมาก็มาก
แต่ไม่เคยน่าพอใจเท่าครั้งนี้เลย
ผมดีใจที่เธอมาขับรถให้
นั่นละคือสิ่งที่ผมรู้สึก
ชมนักแสดงอย่างพวกเราแบบนี้สักครั้งก็ยังดี
เธอว่างี้ครับ
นี่แปลว่าชมเหรอ
ครับใช่
มาได้เลย
ขอบคุณที่ชวนฉันนะคะ
ยุนซูต่างหากที่เป็นคนชวน
พวกเขาเป็นคู่ที่น่ารัก
ใช่
ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยเรื่องซ้อมละครคุณแล้ว
ยุนอาเล่นเป็นซอนยาสินะ
ฉันฟังเทปของคุณแล้วก็คิดว่า
"เธอคือซอนยาแน่ๆ"
เธอมาดูได้นะ
ไม่ดีกว่า ขอบคุณค่ะ
ต้องขอโทษด้วย
มาดูเราเล่น…
ให้เปิดเทปไหมคะ
อือ
วานยา
คุณทั้งมีการศึกษา แล้วก็ฉลาด
คุณก็คงจะเข้าใจแน่ๆ
ว่าโลกน่ะไม่ได้ถูกทำลาย
โดยพวกตัวร้ายหรอก
เบื่อหรือเปล่าที่ต้องฟังอะไรพวกนี้
ไม่ค่ะ
เพราะฉันชอบเสียงนี้ค่ะ
เข้าใจแล้ว
เสียงใครหรือคะ
ภรรยาผมเอง
โอ้
ผมมีวิธีจำขั้นตอนของละครทั้งเรื่อง
ในแบบของตัวเอง
ก็เลยต้องฟังซ้ำไปซ้ำมา
ผมเคยเล่นเป็นลุงวานยามาก่อน
บทวานยาก็เลยเป็นส่วนที่เว้นไว้
ถ้าผมพูดบทในจังหวะของตัวเอง
ประโยคต่อไปก็จะขึ้นมาตรงเป๊ะ
สุดยอด
ที่ผมพูดไปน่ะ พูดจริงนะ
อะไรนะคะ
ผมลืมไปเลยว่าอยู่ในรถ
แล้วก็ลืมไปเลยว่าคุณอยู่ด้วย
น่ารำคาญใช่ไหม
ไม่นะ มันงานของคุณน่ะ
คุณเรียนขับรถจากที่ไหนเหรอ
ที่บ้านเกิดค่ะ
หมู่บ้านคามิจูนิทากิ ในฮอกไกโด
ที่นั่นจะทำอะไรก็ต้องใช้รถ
งั้นสินะ
แม่เป็นคนสอนฉันขับรถ
ฉันขับมาตั้งแต่เรียนมัธยมต้นแล้ว
มัธยมต้นเหรอ
ใช่ค่ะ
แม่ฉันทำงานไนต์คลับในซัปโปโร
แม่ต้องนั่งรถไฟไป
เพราะงั้นตั้งแต่ขึ้นชั้นมัธยมต้น
ฉันเลยขับรับส่งแม่จากสถานีรถไฟ
สถานีรถไฟห่างบ้านเราไปชั่วโมงนึง
เราออกจากบ้านตอนห้าโมงเย็น
แล้วฉันก็ไปรับแม่ตอนเจ็ดโมงเช้า
ตลอดสองชั่วโมงนั้น
แม่ต้องการนอน
ถ้าฉันทำให้แม่ตื่นเพราะขับไม่ดี
แม่จะถีบหลังฉัน
แล้วก็ตีฉันตอนเราไปถึง
นั่นคือ
วิธีที่ฉันเรียนขับรถบนถนนแย่ๆ
โดยไม่ทำให้แม่ตื่น
อ้อ
ฉันดีใจนะคะที่คุณชม
ไม่เป็นไร
ต้องขอบคุณแม่ที่สอนฉันขับรถ
มันอาจจะเพื่อตัวแม่เอง
แต่วิธีที่แม่สอนก็ละเอียดยิบ
เข้าใจแล้ว
ค่ะ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันต้องเป็นงั้น
คุณจะบอกความจริงทั้งหมด
กับฉันหลังจากนี้หรือเปล่า
แน่ละ
ฉันมั่นใจว่า
ความจริง
ไม่ว่าจะคืออะไรก็ไม่น่ากล้ว
สิ่งที่น่ากลัว
คือการไม่รู้ความจริงต่างหาก
โอ้ การยั่วยวนผู้ชายอย่างเขา
และการปล่อยตัวในอ้อมแขนเขานั้น
ฉันว่า…
ฉันรักเขานิดนึงเหมือนกัน
ใช่ ฉันคิดถึงเขาเวลาเขาไม่มาหา
มโนธรรมทำให้ฉันต้องทนทรมาน
อย่างกับว่าฉันเป็นคนฆ่าเจ้านั่น
ฉันนั่งลง แล้วก็…
หลับตาลงแบบนี้ แล้วก็คิด…
หลังจากนี้
ผู้คนจะอายุยืน 200-300 ปีไหมนะ
ผู้คนที่เราแผ้วถางทางให้
พวกเขาจะจดจำ
และนึกขอบคุณเราบ้างหรือเปล่า
พวกเขาคงจะลืมไปหมด
ผู้คนอาจหลงลืม
แต่พระเจ้าจะยกย่องคุณแน่นอน
ขอบคุณ ดีใจที่ได้ยิน
โอเค
ขอโทษที่มาสายครับ
ทั้งวานยาและเยเลนา
อยู่ในแทบทุกฉาก
เราก็เลยซ้อมฉากเดิมๆ ไป
และก็เริ่มซ้อมจริงไปแล้ว
ขอโทษด้วยครับ
ก็นั่นละนะ ที่จริง
ทำไมเธอสองคน
ไม่ลองเล่นดูสักหน่อยล่ะ
ฉันทำชีวิตหล่นหาย
หมดหนทางแก้ไขย้อนกลับ
ความคิดนี้หลอกหลอนฉัน
ราวกับปีศาจร้ายทั้งวันทั้งคืน
อดีตของฉันผ่านไป
โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
มันเป็นสิ่งไม่สำคัญ
แต่ปัจจุบันกลับเลวร้ายยิ่งกว่า
ฉันจะทำอะไรได้ทั้งกับชีวิตฉัน
แล้วก็ความรักของฉัน
มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ
เรื่องที่คุณพูดมานั้น ฉันไม่รู้เลย
ว่าต้องทำยังไง
ฉันเสียใจ ฉันพูดได้เท่านี้
อภัยให้ฉันด้วย ราตรีสวัสดิ์
โปรดเข้าใจด้วย
หยุดก่อน
นายคิดว่าไง
คุณคิดว่าไง
ฉันคิดว่า
เป็นหน้าที่ของผู้กำกับที่ต้องตัดสินค่ะ
แย่มาก
ฉันเห็นด้วยกับคุณค่ะ
ฉันว่าเราทำได้ดีกว่านี้ตอนออดิชั่น
รู้ไหมว่าทำไม
เพราะฉันเริ่มเรียนรู้เรื่องบทพูดเพิ่มขึ้น
ฉันเลยใช้คู่ของฉันเป็นเหมือนผู้แสดงร่วม
แต่ถ้าฉันไม่เรียนรู้บทสนทนา
ฉันก็แสดงไม่ได้
โอเค
และฉันคิดว่าวิธีนี้จะทำให้
ฉันสนใจอารมณ์ของคนอื่นมากขึ้น
ถ้าฉันเรียนรู้บทสนทนาครบถ้วน
รวมทั้งของคนอื่นด้วย
ฉันก็คงตอบสนองได้ดีขึ้น
เข้าใจแล้ว
งั้นเรากลับไปอ่านบทกันอีกรอบ
เริ่มจากช่วงต้นขององก์ที่สอง
จากช่วงต้นขององก์ที่สอง
ฉันขออัดบทพูดได้ไหมคะ
ได้สิ
โอเค
เริ่มที่คุณเลย
ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ
นั่นเธอเหรอ ซอนยา
ฉันเอง
คุณคาฟุกุครับ
วันนี้ผมต้องขอโทษนะครับ
ไม่เป็นไร
ผมแค่ให้คำปรึกษาเธอเฉยๆ
ถึงจะพูดแบบนั้น
แต่นายก็พูดอังกฤษหรือจีนกลางไม่ได้
ส่วนเธอพูดญี่ปุ่นไม่ได้
ครับ
มันก็เลยลงเอยที่…
คิดดีๆ ล่ะ
ขอโทษด้วยครับ
ฉันขอพูดแค่นี้แหละ
คุณช่วยขับต่อไปที่ไหนสักแห่งได้ไหม
ที่ไหนสักแห่งหรือคะ
ผมยังไม่ค่อยได้เห็นฮิโรชิมาเลย
ที่ที่คุณชอบก็ได้
ได้ค่ะ
ดูเหมือนหิมะเลย ว่าไหม
ตรงไปทางนั้นคืออุทยานอนุสรณ์สันติภาพ
เส้นที่คั่นระหว่างโดมปรมาณูกับอนุสาวรีย์
เรียกว่าแกนแห่งสันติภาพ
สถาปนิกที่ออกแบบที่นี่
สร้างโถงนี้ขึ้นมา
ทำให้เส้นทางนี้ทอดตรง
ไปถึงทะเลโดยไม่ขาดตอน
ทำไมเธอถึงมาฮิโรชิมาล่ะ
เดี๋ยวนะ ไม่เป็นไรหรอก
- ที่หลังบ้านเรามีเนินเขา - อะไรนะ
ห้าปีที่แล้ว
เกิดเหตุดินถล่มขึ้น
บ้านเราถูกดินถล่มทับจนพัง
แม่ฉันตายจากเหตุการณ์นั้น
ตอนนั้นฉันเพิ่งอายุ 18
แล้วก็เพิ่งได้ใบขับขี่
รถไม่บุบสลาย
หลังงานศพ ฉันก็เลยออกจากบ้าน
งั้นตอนนี้เธอก็อายุ 23 แล้วสิ
ใช่ค่ะ
ฉันไม่มีที่จะไป
ได้แต่ขับมุ่งทางตะวันตกไปเรื่อย
รถของฉันมาเสียที่ฮิโรชิมา
แล้วฉันก็ไม่มีเงินซ่อม
ฉันก็เลย…
เริ่มจากการขับรถขนขยะนั่น
เพราะการขับรถเป็นอย่างเดียวที่ฉันทำได้
คุณวางแผนจะอยู่ที่นี่ไปเรื่อยๆ เหรอ
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
วาตาริ นามสกุลของฉัน เป็นนามสกุลพ่อน่ะ
เป็นนามสกุลที่โหลมากๆ ในชิมาเนะและฮิโรชิมา
ทั้งที่ฉันไม่เคยเจอเขา
ไม่รู้ด้วยว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
นั่นสินะ
นามสกุลของคุณ คาฟุกุ
ประหลาดอยู่นะคะ จริงไหม
เขียนด้วยตัว "บ้าน" กับ "โชคดี"
ชื่อมงคล
ภรรยาผมก็พูดแบบนี้ ก่อนเราแต่งงานกัน
โอ้
ภรรยาผมชื่อโอโตะ
โอโตะ
โอโตะเหมือนในคำว่า "เสียง"
โอโตะ คาฟุกุ
ช่างเป็นชื่อที่ประหลาด
นั่นเป็นเหตุผลหลัก
ที่เธอลังเลที่จะแต่งงานกับผม
ชื่อเธอจะกลายเป็น "บ้านแห่งพระกิตติคุณ"
เธอตายไปสองปีก่อน
เลือดออกในสมอง
เธอร่วงอยู่บนพื้นแล้ว
และไม่ฟื้นกลับมาอีกเลย ตอนที่ผมถึงบ้าน
รู้สึกว่าเทปนั่นหลอนหรือยังตอนนี้
ไม่ค่ะ ไม่สักนิด
ที่จริง มัน…
ขอโทษนะคะ
ขอบคุณนะคะ
ฉันชอบรถคันนี้
ฉันบอกได้เลยว่า
มันได้รับการดูแลอย่างดี
ฉันเลยต้องการขับอย่างระมัดระวัง
ไปกันเถอะ
มันต้องมีบางอย่างที่ฉันรับไม่ได้
ฉันอายุ 47 แล้ว
ถ้าฉันอยู่ถึงหกสิบ
ก็มีชีวิตเหลืออยู่อีก 13 ปี
นานเหลือเกิน
ฉันจะมีชีวิตอยู่ยังไง
ในอีก 13 ปีที่เหลือ
อากาศดีจัง
ใช่ค่ะ
ไปเล่นตรงนั้นดีกว่า
ตรงนั้น
เธอร้องไห้ทำไม
ไม่รู้สิ ไม่มีอะไรหรอก
น้ำตามันไหลออกมาเอง
ไม่เป็นไรนะ
แย่จังฉันก็เลยร้องไปด้วย
เธอโกรธฉันเพราะว่า
เธอคิดว่าฉันแต่งงานกับพ่อเธอ
เพราะความเห็นแก่ตัว
ไม่รู้ว่าเธอจะเชื่อฉันหรือเปล่า
แต่ฉันสาบานได้
ฉันแต่งกับเขาเพราะความรัก
ฉันเคยรักกับศาสตราจารย์ที่มีชื่อเสียง
ฉันรู้แล้วว่าความรักนั้น
มันปลอม มันไม่จริงเลย
แต่คราวนี้มันดูจริงมาก
มันช่วยไม่ได้จริงๆ
แต่เธอกลับมองฉันอย่างไม่ยอมรับ
ด้วยดวงตาฉลาดเฉลียว
และช่างสงสัยตั้งแต่เราแต่งงานกัน
พอ พอ คิดมากน่า
ลืมเรื่องอดีตไปเถอะ
อย่ามองคนอื่นด้วยสายตาแบบนั้น
มันไม่เหมาะกับเธอเลย
เธอควรเชื่อใจคนอื่นบ้าง
ไม่อย่างนั้นชีวิตจะกลายเป็นเรื่องเหลือทน
นี่
บอกฉันมาตามตรง
เธอมีความสุขหรือเปล่า
ไม่เลย
ฉันหวังให้เธอมีความสุขนะ
จากใจส่วนลึกของฉันเลย
สำหรับตัวฉัน ฉันมันไม่สำคัญ
ฉันเป็นแค่ของประดับ
ในดนตรี ในบ้านของสามี
ในเรื่องรัก
ไม่ว่าฉันจะเป็นยังไง
ฉันก็เป็นได้แค่ของประดับ
พูดตามตรงนะ
ซอนยา
มาคิดจริงๆ แล้ว
ฉันไม่มีความสุขเลยสักนิด
ความสุขสำหรับฉัน
ไม่มีอยู่จริงในโลกใบนี้
เธอหัวเราะทำไมน่ะ
ฉันมีความสุขน่ะ
ฉันมีความสุขมาก
ฉันอยากเล่นเปียโนขึ้นมาเฉยเลย
เล่นสิ
ฉันอยากฟัง
โอเค
มีบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว
แต่ยังเกิดขึ้นเพียงระหว่างนักแสดง
นี่คือขั้นตอนต่อไป
เราจะเปิดไปสู่ผู้ชม
เราจะสร้างช่วงเวลานั้น ขึ้นมาใหม่บนเวทีให้ได้ทั้งเรื่อง
ลองมาเล่นองก์สามกัน
ทาคัตสึกิ
ครับ
หนาวจะแย่
ค่ะ
ขอบคุณสำหรับวันนี้ค่ะ
เรื่องอะไรเหรอ
ไม่มีอะไรค่ะ
ขอคุยด้วยได้ไหมครับ
ถ้าคุณสะดวก แถวใกล้ๆ นี่ก็ได้ครับ
แป๊บเดียว
รถนายล่ะ
เอาไปซ่อมน่ะครับ
เรื่องวันนี้
มันเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ
ระหว่างแจนิสกับยุนอา
มีแต่พวกเธอที่รู้คำตอบนั้น
แต่ฉันบอกได้อย่างหนึ่งว่า
ตัวบทมันมีพลัง
ทำให้เกิดสิ่งนั้นขึ้น
คุณคาฟุกุครับ
ทำไมไม่เล่นเป็นวานยาเองล่ะครับ
เชคอฟน่ะน่ากลัว
อะไรนะครับ
เวลานายพูดตามบทของเขา
มันจะดึงตัวตนจริงๆ ของนายออกมา
รู้สึกได้ใช่ไหมล่ะ
ฉันน่ะทนไม่ไหวอีกแล้ว
ซึ่งหมายความว่าฉันไม่สามารถ
ยอมจำนนต่อบทนี้ได้อีกต่อไป
ถ้างั้น ทำไมเป็นผมล่ะครับ
ผมน่ะ
รู้สึกผิดที่ผิดทางในละครเรื่องนี้
ผมไม่เหมาะกับบทนี้
และผมมั่นใจว่า
ผู้ชมก็จะรู้สึกแบบเดียวกัน
ตอนมาออดิชั่น
ผมสิ้นหวัง ว้าวุ่น
ผมไม่รู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่
แล้วทำไม
คุณถึงเลือกผมล่ะครับ
โอโตะเป็นคนพาเรามาพบกัน
อย่าพูดเป็นเล่นสิครับ
นี่ผมจริงจัง
ผมมาที่นี่
เพื่อเปลี่ยนแปลงตัวเอง
นายควบคุมตัวเองได้ไม่ค่อยดี
ครับใช่
ถ้าจากมุมมองของสังคม มันไม่ดี
แต่มันไม่ใช่ข้อเสียที่สำคัญของการเป็นนักแสดง
ระหว่างการออดิชั่น
แล้วก็ตอนซ้อม นายไม่ได้แย่เลย
ถ้านายสามารถยอมจำนน
ต่อเพื่อนนักแสดงของนายได้
จงทำแบบนั้นกับตัวบท
ยอมจำนน
และตอบสนองกับตัวบท
ตอบสนองกับมันเหรอ
ตัวบทกำลังตั้งคำถามกับนาย
ถ้านายฟังและตอบสนอง
สิ่งเดียวกันนี้จะเกิดขึ้นกับนาย
ไปกันเถอะ
เดี๋ยวฉันพานายไปส่งโรงแรม
คิดเงินครับ
ขอบคุณนะครับ
คุณคาฟุกุจะไปส่งผมที่โรงแรมน่ะ
ค่ะ โรงแรมเดิมนะคะ
เดี๋ยวฉันไปจ่ายค่าจอดก่อน
ทาคัตสึกิล่ะ
ขอโทษด้วยครับ ไปกันเถอะ
คุณคาฟุกุครับ
ผมมัน… กลวงเปล่า
ไม่มีอะไรอยู่ในตัวผมเลย
ที่ว่าตัวบทมันตั้งคำถามกับผม
ผมคิดว่า
ผมก็รู้สึกอย่างนั้น
ตอนที่เล่นจากบทของคุณโอโตะ
ผมมาที่นี่
เพราะอยากรู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง
ดังนั้น
ที่ว่าคุณโอโตะพาเรามาพบกัน
ก็เป็นความจริงครับ
ผมเพิ่งเข้าใจ
โอโตะกับฉันน่ะ
ครับ
เรามีลูกสาวด้วยกันคนหนึ่ง
เธอตายเพราะปอดบวมตอนสี่ขวบ
ถ้ายังอยู่ เธอก็อายุ 23 แล้ว
ความตายของลูกสาว
เป็นเหมือนจุดจบเวลาแสนสุขของเรา
โอโตะเลิกแสดง
ฉันเลิกทำงานโทรทัศน์
แล้วกลับมาเล่นละครเวที
โอโตะเฉื่อยชาอยู่เป็นปีๆ
แต่จู่ๆ วันหนึ่ง
เธอก็เริ่มเขียนเรื่อง
ไม่สิ เธอเริ่มต้นเล่าเรื่อง
เรื่องแรกของเธอ…
เกิดขึ้นหลังจากเธอมีเซ็กส์กับฉัน
จู่ๆ เธอก็เริ่มเล่าออกมา
หลังจากเรามีเซ็กส์กัน
แต่พอเช้าวันต่อมา
ความทรงจำของเธอก็เลือนรางไป
แต่ฉันจำได้แม่น
ฉันก็เลยเล่าให้เธอฟัง
เธอเขียนบทขึ้นจากสิ่งนั้น
แล้วก็ส่งไปประกวด
มันชนะรางวัล
และเปิดทางให้เธอในฐานะคนเขียนบท
เจ้าสิ่งนั้นจะโจมตีเธอทุกครั้ง
หลังการมีเซ็กส์
เธอจะเล่าให้ฉันฟัง
และให้ฉันเป็นคนจำมันไว้
วันรุ่งขึ้นฉันจะเล่าให้เธอฟัง
แล้วเธอก็จดโน้ต
สุดท้ายมันก็กลายเป็นธรรมเนียมของเราไป
เซ็กส์กับเรื่องเล่าของเธอ
เชื่อมโยงกันเหนียวแน่น
แม้ว่ามันดูจะไม่เกี่ยวกัน
เธอเก็บเกี่ยวเส้นสายของเรื่องเล่า
จากช่วงท้ายการถึงจุดสุดยอด
แล้วก็เริ่มปั่นเรื่องราว
นั่นละคือวิธีที่เธอเคยใช้เขียน
ก็ไม่ทุกครั้งหรอก
แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่งานเธอถึงทางตัน
"เจ้าสิ่งนั้น" ก็จะโจมตีเธอ
เรื่องราวพวกนั้น
กลายเป็นสายใยที่ช่วยให้เรา
ข้ามผ่านเรื่องความตายของลูก
ฉันคิดว่าเราเป็นคู่ที่เข้ากันได้
เราต่างต้องการกันและกันในการก้าวผ่านชีวิต
ชีวิตประจำวันและเซ็กส์ของเรา
มันเติมเต็ม
อย่างน้อยก็สำหรับฉัน
แต่…
โอโตะมีคนอื่น
เธอโอเค ไม่ต้องห่วงหรอก
โอโตะหลับนอนกับผู้ชายคนอื่น
ไม่ใช่แค่คนเดียว
บางทีก็เป็นพวกนักแสดง
ที่มาเล่นในละครที่เธอเขียน
ทุกความสัมพันธ์จบลงพร้อมกับละคร
แล้วก็จะเริ่มความสัมพันธ์ใหม่
เมื่อเริ่มละครเรื่องใหม่
คุณมีหลักฐานเหรอครับ
ฉันเคยเห็นกับตามาแล้ว
บางครั้งเธอก็พาพวกนั้นมาที่บ้าน
ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่เคยสงสัย
ในความรักที่เธอมีให้ฉัน
ไม่สงสัยเลยสักนิด
โอโตะทรยศฉันอย่างเป็นธรรมชาติ
ขณะเดียวกันเธอก็รักฉันด้วย
เราเชื่อมต่อกันลึกซึ้งมากกว่าใครๆ
ถึงอย่างนั้นเธอก็มีสิ่งที่อยู่ข้างในตัว
จุดที่ฉันมองเข้าไปไม่เห็น
ที่ที่สิ่งมืดมิดหมุนวน
แล้วคุณไม่เคยถามเธอ
ถึงเรื่องพวกนี้เลยเหรอครับ
สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือการสูญเสียเธอไป
ถ้าเธอรู้ว่าฉันรู้
เราคงไม่สามารถรักษาสมดุลของเราทั้งคู่ได้
มันจะเป็นไปได้ไหมว่า
ที่จริงเธอต้องการให้คุณรู้เรื่องนี้
โอโตะได้เล่าอะไรให้นายฟังเหรอ
ผมขอเล่าเรื่องที่เธอเล่าให้ผมฟังได้ไหม
เอาสิ
มันเป็นเรื่องเล่าที่ลึกลับมาก
เด็กสาวมัธยม
แอบเข้าบ้านของเด็กผู้ชายที่เธอชอบ
ฉันก็เคยได้ยินเรื่องนั้นเหมือนกัน
เด็กสาวที่ชาติที่แล้วเกิดเป็นแลมป์เพรย์
ใช่
เธอแอบเข้าบ้านเขาหลายต่อหลายครั้ง
แล้วก็ทิ้งเครื่องหมายไว้ทุกครั้ง
วันหนึ่งเธอเริ่มช่วยตัวเอง
บนเตียงของยามากะ
แล้วมีคนเข้ามาในบ้าน
แต่เรื่องจบลงโดยไม่บอกว่าเป็นใคร
ไม่ใช่ครับ
มันไม่ได้จบตรงนั้น
นายรู้เรื่องต่อเหรอ
ครับ
งั้นเขาคือใคร
ไอ้คนที่ขึ้นบันไดมาน่ะ
ผู้บุกรุกอีกคน
อีกคน
ครับใช่
นั่นไม่ใช่ยามากะ
ไม่ใช่พ่อหรือแม่เขา
แค่โจรคนหนึ่ง
เจ้าโจรนั่น
เจอเธอนอนเกือบเปลือยอยู่ในห้อง
และพยายามจะข่มขืนเธอ
เธอเลยคว้าปากกาที่วางอยู่แถวนั้น
แล้วก็แทงเจ้านั่นที่ตาซ้าย
เธอสู้สุดใจ
เอาปากกาแทงขมับ แทงคอ
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนสังเกตเห็นว่าเจ้านั่นไม่ไหวติง
เธอฆ่าเจ้าโจรเสียแล้ว
เธออาบน้ำล้างเลือดออก
แล้วก็กลับบ้าน
เครื่องหมายที่เธอทิ้งไว้
ในห้องของยามากะวันนี้
คือศพของโจร
เช้าวันต่อมา
เธอไปโรงเรียนตั้งใจจะสารภาพ
ทุกสิ่งทุกอย่างกับยามากะ
และเผชิญหน้ากับคำตัดสินของเขา
แต่…
วันนั้นยามากะกลับดูเป็นปกติเหมือนทุกวัน
เธอเห็นเขาเล่นฟุตบอล
หลังเลิกเรียนอย่างสบายใจเหมือนเคย
วันต่อมาทุกอย่างก็เหมือนเดิม
ไม่มีอะไรเปลี่ยน
แล้วเกิดอะไรขึ้นกับศพในบ้านยามากะ
เรื่องที่เกิดขึ้นนี่
เธอจินตนาการไปเองงั้นเหรอ
เธอแวะไปบ้านยามากะ
แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ
ยกเว้นแค่อย่างเดียว
คือมีกล้องวงจรปิดติดอยู่ที่ประตูหน้า
เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต
เธอเลยเดินผ่านไปโดยไม่หยุดมอง
มีบางอย่างเลวร้ายเกิดขึ้น
และเธอเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบ
แต่โลกกลับดูสงบสุขดี ไม่มีอะไรเปลี่ยน
แต่ถึงอย่างนั้นโลกก็ได้กลายเป็น
สิ่งชั่วร้ายไปแล้วแน่แท้
เธอหันหลังกลับ
ฉัน…
ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ฉันทำ
แกล้งทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นไม่ได้
เพราะมันเกิดขึ้นแล้ว
ฉันฆ่าผู้ชายคนนั้นไปแล้ว
เธอลองหาใต้กระถางต้นไม้
แต่กุญแจไม่อยู่ที่นั่นแล้ว
เธอจ้องมองกล้องวงจรปิด
เพราะมันเป็นความเปลี่ยนแปลงอย่างเดียว
ที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้
เธอจ้องมองเข้าไปในเลนส์แล้วก็…
พูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา
ตอนนี้เธอเข้าใจกระจ่างแจ้ง
ฉันฆ่าเขา
นั่นคือทั้งหมดที่ผมรู้
มันอาจจะจบตรงนี้หรือมีเรื่องต่อ
ก็ไม่รู้เหมือนกัน
เรื่องราวนี้ทิ้งรสชาติที่ชั่วร้ายเอาไว้
แต่ถึงอย่างนั้น
ตอนที่ผมได้ยินเธอเล่า
ผมก็รู้สึกว่าโอโตะกำลังมอบ
บางสิ่งที่สำคัญให้กับผม
คุณคาฟุกุครับ
เท่าที่ผมรู้
คุณโอโตะเป็นผู้หญิงที่น่ารักจริงๆ
แน่ละว่าสิ่งที่ผมรู้
อาจจะเป็นเพียงเสี้ยวเดียว
เมื่อเทียบกับที่คุณรู้จักเธอ
แต่ผมก็ยังมั่นใจว่า
การที่คุณได้อยู่ร่วมกับ
คนที่น่ารักขนาดนั้นมากว่า 20 ปี
คุณควรจะยินดีในเรื่องนั้น
นี่ละครับคือที่ผมคิด
แต่ต่อให้คุณคิดว่า
รู้จักใครสักคนดีแค่ไหน
ต่อให้คุณรักคนคนนั้นสุดจิตใจ
คุณก็ไม่มีวันจะมองลึกลงไป
ในใจคนคนนั้นได้อย่างสมบูรณ์
คุณจะแค่รู้สึกเจ็บปวด
แต่ถ้าคุณทุ่มเทมากพอ
คุณก็จะสามารถมองลึกเข้าไปในใจตนเองได้ด้วย
ดังนั้นที่สุดแล้วสิ่งที่เราควรทำคือ
ซื่อสัตย์ต่อหัวใจตัวเอง
และพยายามประนีประนอมกับมัน
ถ้าคุณอยากจะมองเห็นใครสักคน
ทางเลือกเดียวที่คุณมี
คือการมองเข้าไปในตัวเอง อย่างตรงไปตรงมาและลึกซึ้ง
นั่นคือสิ่งที่ผมคิดครับ
ไปได้แล้ว
ฟังดูไม่เหมือนว่าเขาโกหกนะคะ
ฉันไม่รู้ว่าเป็นความจริงหรือเปล่า
แต่ที่เขาบอกคุณนั้น
มันจริงสำหรับเขา
ฉันบอกได้เลย
เพราะฉันโตมากับพวกคนโกหก
ฉันต้องเข้าใจมัน
ไม่งั้นฉันก็ไม่รอด
แน่ใจนะคะ
อือ
เห็นมั้ย มันเอาอีกแล้ว ไอ้บ้า!
ทำงี่เง่าเหลือเกิน!
หยุดเขาที เขาบ้าไปแล้ว!
เอามานี่!
ปล่อยฉัน เยเลนา ปล่อย!
มันอยู่ไหน
อยู่นี่เอง!
ไม่!
ไม่โดนเหรอ
นี่ฉันยิงพลาดอีกแล้วเหรอ
แม่งเอ๊ย
แม่ง!
พาฉันไปจากที่นี่
ฉันเป็นอะไรไปแล้ว
ฆ่าฉันเลยสิ
ฉันทนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว
ฉันทำอะไรอยู่วะนี่
โอเค
ถ้าตัวละครทำแบบที่คุณทำจริงๆ
วานยาคงฆ่าเขาสำเร็จไปแล้วนะ
แล้วเรื่องก็คือจบเลย
ทาคัตสึกิ เยี่ยมเลย
- ทาคัตสึกิ - ขอโทษค่ะ
อะไรกัน
ผมชื่อคาโตะ จากสถานีตำรวจฮิโรชิมาฝั่งเหนือ
ขอโทษนะครับ
โคชิ ทาคัตสึกิ
ครับ
ขอคุยเป็นการส่วนตัวได้ไหมครับ
ตรงนี้ก็ได้ครับ
วันอาทิตย์ที่ 24 พฤศจิกายน
ตอนประมาณทุ่มครึ่ง
คุณทะเลาะและต่อยตีกับผู้ชายที่สวนชินเทนชิ
ถูกต้องไหมครับ
กล้องจับภาพคุณไว้ได้
ผู้ชายคนนั้นเสียชีวิตที่โรงพยาบาลเมื่อวานนี้
ครับ
ผมเห็นข่าวแล้ว
ใช่ครับ
ผมเป็นคนทำเอง
ไปสถานีตำรวจกับเราด้วยครับ
ขอเปลี่ยนชุดก่อนได้ไหมครับ
เชิญครับ
(สถานีตำรวจฮิโรชิมาฝั่งเหนือ)
คุณทนายบอกว่า คุณทาคัตสึกิรับสารภาพว่า
เป็นคนทำให้เกิดการบาดเจ็บจนถึงแก่ชีวิต
ผมขอเจอเขาได้ไหม
ไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ
เรื่องที่สำคัญกว่าคือ
เราจะเอายังไงกับละครกันดี
ต้องคิดตอนนี้เลยเหรอครับ
ค่ะ
มันเป็นสิ่งที่เราต้องคิด
เรามีสองทางเลือก
คือเรายกเลิกมัน
หรือคุณเล่นแทน
ผมทำไม่ได้หรอกครับ
คุณรู้จักบททุกคำ
วานยาที่เป็นคนญี่ปุ่นเหมือนทาคัตสึกิ
น่าจะรบกวนน้อยที่สุด
ยุนซู
ทำไมเราต้องพูดเรื่องนี้ตอนนี้ด้วย
ผมทำไม่ได้
งั้นก็ยกเลิก
โอเคไหมคะ
ขอเวลาผมหน่อย
เราจะรอสองวันนะคะ
ให้เวลาได้แค่นี้
เข้าใจแล้วครับ
ผมจะให้คำตอบอีกครั้งครับ
คุณพอจะรู้จักที่ที่…
ผมจะได้คิดเงียบๆ ไหม
อ้อ
ฉันจะพาคุณไปสักแห่ง
หมู่บ้านคามิจูนิทากิ
คุณช่วยพาผมไปดู
ที่ที่คุณเติบโตมาได้ไหม
ที่นั่นไม่มีอะไรเลยนะ
ถ้าคุณโอเคละก็
ผมไม่มีปัญหา
ผมช่วยขับได้นะ
เราผลัดกันขับจะได้ไปถึงในวันเดียว
ไม่ต้องผลัดหรอก
ทำไมล่ะ
เพราะการขับรถน่ะคืองานของฉัน
ฉันขับได้โดยไม่ต้องนอนเป็นวัน
ขอบคุณค่ะ
คุณจะพักอีกสักหน่อยก็ได้นะ
เดี๋ยวฉันไปนอนบนเรือข้ามฟาก
อ้อ
วันที่โอโตะตาย…
ค่ะ
เธอบอกผมก่อนออกไปว่า
มีเรื่องจะคุยด้วยตอนกลับบ้าน
เสียงเธออ่อนโยนแต่ก็เด็ดขาด
ผมไม่มีแผนอะไรในวันนั้น
แต่ก็ขับรถไปเรื่อย
ผมไม่อยากกลับบ้าน
ผมคิดแค่ว่าถ้ากลับไป
เราจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีก
แล้วผมก็เจอเธอสลบอยู่
ตอนกลับถึงบ้านกลางดึกคืนนั้น
ผมเรียกรถพยาบาล
แต่เธอไม่ฟื้นมาอีกเลย
จะเป็นยังไงถ้าผมกลับเร็วขึ้น
ผมคิดเรื่องนี้ทุกวัน
ฉันน่ะ
ฆ่าแม่ของตัวเอง
ตอนที่ดินถล่มใส่บ้าน
ฉันอยู่ในนั้นด้วย
ฉันคลานออกมาจากซากบ้านได้
พอหนีออกมาได้
ฉันก็มองกลับไปที่บ้าน
ที่พังไปครึ่งหนึ่งอยู่พักใหญ่
แล้วก็มีเศษดินถล่มลงมาอีก
จนพังทั้งหลัง
แม่ของฉันถูกพบตายอยู่ในซากพวกนั้น
ฉันรู้ว่าแม่อยู่ในบ้าน
ไม่รู้ว่าทำไมฉันไม่ร้องขอความช่วยเหลือ
หรือทำไมไม่ช่วยแม่
ฉันเกลียดแม่
แต่มันก็ไม่ใช่ความรู้สึกเดียวที่ฉันมีต่อแม่
แผลที่แก้มฉันมาจากอุบัติเหตุครั้งนั้น
มีคนบอกว่าถ้าทำศัลยกรรม
มันก็จางลงได้
แต่ฉันไม่อยากลบมันออก
ถ้าผมเป็นพ่อของคุณ
ผมจะเข้าไปโอบไหล่แล้วบอกว่า
มันไม่ใช่ความผิดของคุณ
คุณไม่ได้ทำอะไรผิด
แต่ผมคงพูดอย่างนั้นไม่ได้
คุณฆ่าแม่ของคุณ
ผมฆ่าเมียตัวเอง
ใช่
ทะเลาะกับคาซุยะ ยามาอุจิ
คนฮิโรชิมา
จากนั้นทำร้ายเขา
โดยชกเข้าที่ใบหน้าซ้ำๆ
ยามาอุจิถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล
แต่เสียชีวิต
โคชิ ทาคัตสึกิเป็นนักแสดง
ที่มีผลงานทั้งละครโทรทัศน์
และภาพยนตร์หลายเรื่อง
แต่หลังจากข่าว เรื่องความสัมพันธ์ของเขากับผู้เยาว์
ถูกเปิดเผยเมื่อปีที่ผ่านมา
เขาก็กลายเป็นนักแสดงอิสระ
โดยยกเลิกสัญญากับบริษัท
เมื่อเดือนมกราคม
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
(มีดอกไม้และผักขาย)
นี่ใช่ที่ที่คุณ…
อาจจะ
มันเปลี่ยนไปมาก
เราขึ้นไปบนนั้นไหม
นั่นละบ้านของเรา
แม่ฉัน
มีอีกบุคลิกหนึ่งชื่อซาจิ
ซาจิ
ใช่
เธอปรากฏตัวครั้งแรกตอนฉันอายุสิบสี่
เธอบอกฉันว่าเธออายุแปดขวบ
แต่เธอไม่เคยโตขึ้นเลยตลอดสี่ปี
ซาจิน่ะ
มักจะปรากฏตัวหลังจากแม่ตีฉันหนักๆ
มันเหมือนกับการรับรู้ของเธอ
ไปด้วยกันไม่ได้กับร่างกายผู้ใหญ่
เธอก็เลยเคลื่อนไหวได้ไม่ถนัด
เวลาพยายามจะเดินก็ล้ม
กลายเป็นว่าเธอแค่นั่งเฉยๆ
ซาจิชอบแหวนกล
เราเล่นปริศนาอักษรไขว้ด้วยกัน
เธอชอบร้องไห้โดยไม่มีเหตุผล
เวลาเธอร้องฉันจะกอดเธอไว้
ลูบหลังเธอซ้ำไปซ้ำมา
ฉันชอบช่วงเวลาแบบนั้น
สิ่งงดงามสุดท้ายในตัวแม่
ควบแน่นอยู่ในซาจิ
ซาจิคือ
เพื่อนคนเดียวของฉัน
ฉันไม่รู้ว่าจริงๆ แม่เป็นบ้า
หรือแม่แกล้งทำเพื่อให้ฉันอยู่กับเธอ
แต่…
ต่อให้เป็นการแสดง
มันก็มาจากส่วนลึกในจิตใจ
การกลายเป็นซาจิคือวิธีที่แม่ใช้
ในการเอาตัวรอดจากความเป็นจริงที่เหมือนนรก
ตอนที่เกิดดินถล่ม
ฉันรู้ว่าถ้าแม่ตาย
แปลว่าซาจิก็ตายด้วย
ถึงอย่างนั้น
ฉันก็ไม่ขยับตัว
มันสกปรกนะ
คุณคาฟุกุ
เรื่องคุณโอโตะน่ะ
มันยากไหม
ที่คุณจะยอมรับเธอ
ยอมรับทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธออย่างจริงใจ
บางทีเธออาจไม่มีอะไรลึกลับเลย
มันยากไปไหมที่จะคิดว่า
เธอแค่เป็นแบบนั้น
ว่าเธอรักคุณอย่างยิ่ง
และขณะเดียวกัน เธอก็มีอะไรกับชายอื่นเรื่อยๆ ด้วย
สำหรับฉันมันไม่ได้ดูย้อนแย้ง
หรือเป็นการหลอกลวงเลย
มันแปลกไหม
ขอโทษนะคะ
ผม…
สมควรที่จะเจ็บปวดแล้ว
ผมปล่อยให้สิ่งที่แท้จริงหลุดมือไป
ผมเจ็บปวดเหลือเกิน
ถึงขนาดฟุ้งซ่าน
แต่…
เพราะเรื่องนี้
ผมถึงแสร้งทำเป็นไม่สังเกต
ผมไม่ได้ฟังเสียงของตัวเอง
ผมเลยเสียโอโตะ
ไปตลอดกาล
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว
ผมอยากพบโอโตะ
ถ้าพบ ผมอยากตะโกนใส่เธอ
ด่าว่าเธอ
ที่โกหกผมมาตลอด
ผมอยากขอโทษ
ที่ไม่เคยฟัง
ไม่เข้มแข็งพอ
ผมอยากได้เธอคืน
ผมอยากให้เธอมีชีวิตอยู่
ผมอยากคุยกับเธออีกสักครั้ง
ผมอยากเห็นเธอ
แต่มันสายเกินไปแล้ว
ไม่มีทางย้อนกลับ
ผมทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
คนที่ยังอยู่
ก็จะเฝ้าคิดถึงคนที่ตายไป
ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
มันจะเป็นเช่นนั้นต่อไป
คุณกับผม
จะต้องมีชีวิตต่อไปอย่างนี้
เราจะต้องมีชีวิตต่อไป
มันจะไม่เป็นไร
ผมมั่นใจ
ว่าเราจะไม่เป็นไร
ฉันขอปฏิเสธ!
เดี๋ยว ฉันยังพูดไม่จบ!
แกทำลายชีวิตฉัน
ฉันไม่เคยได้มีชีวิต
เป็นเพราะแก
ฉันเลยเสียช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต
แล้วปล่อยให้มันพัง
แกคือศัตรูของฉัน
ศัตรูที่ขมขื่น
ฉันจะไม่ทนแล้ว
แล้วเธอต้องการอะไรล่ะ
ฉันจะไปแล้ว
แล้วแกมีสิทธิ์อะไรมาใช้คำพูดแบบนี้กับฉัน
เจ้าโง่เอ๋ย
ถ้าที่นี่เป็นของแก
ก็เอาไปสิ ฉันไม่สน
ที่นี่อย่างกับนรก
ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะไปละ
ฉันทั้งมีพรสวรรค์ ฉลาด
แล้วก็กล้าหาญ
ถ้าได้ใช้ชีวิตปกติ
ฉันอาจเป็นโชเพินเฮาเออร์
หรือดอสโตเยฟสกี้คนต่อไปก็ได้
ฉันเบื่อเรื่องไร้สาระนี่เต็มทน
ฉันจะบ้า
แม่จ๋า หนูทนไม่ไหวแล้ว
ฟังท่านศาสตราจารย์บ้างสิ
แม่จ๋า หนูจะทำยังไงดี
ไม่ ไม่เป็นไร
ไม่ต้องพูดอะไร
ฉันรู้ดีว่าต้องทำอะไร
ฉันจะทำให้เธอต้องชดใช้!
ฌานน์!
ซอนยา
ฉันทรมานเหลือเกิน
ถ้าฉันรู้ว่าจะต้องทรมานอย่างนี้
แล้วเราจะทำอะไรได้
เราแค่ต้องมีชีวิตของเราต่อไป
ใช่ค่ะ เราต้องอยู่ต่อ ลุงวานยา
เราจะต้องมีชีวิต
ผ่านวันอันแสนยาวนาน
แล้วก็ผ่านคืนอันยาวนานด้วย
เราจะอดทนต่อบททดสอบ
ที่ชะตากรรมหยิบยื่นมาให้
ต่อให้เราจะไม่ได้พักผ่อนเลย
เราจะตั้งหน้าตั้งตา
ทำงานเพื่อคนอื่นๆ ต่อไป
ทั้งตอนนี้
และในยามที่เราเฒ่าชราลง
และเมื่อเวลาสุดท้ายมาถึง
เราจะจากไปอย่างเงียบงัน
และในเวลาอันยิ่งใหญ่หลังจากนั้น
เราจะกล่าวกับพระองค์
ว่าเราทุกข์ทรมาน
ว่าเราร้องไห้
ว่าชีวิตนั้นแสนยากเย็น
และพระองค์
ก็จะเวทนาเรา
และลุงกับฉัน
เราจะได้เห็นแสงสว่างอันแสนงาม
ราวกับความฝันปรากฏขึ้นตรงหน้า
เราจะเปรมปรีดิ์
และมีรอยยิ้มอันอ่อนโยนบนใบหน้า
เราจะมองกลับมา
ยังกระแสธารแห่งความทุกข์
และในท้ายที่สุด
เราจะได้พัก
ฉันเชื่ออย่างนั้น
ฉันเชื่อมั่นอย่างยิ่ง
จากก้นบึ้งในจิตใจ
เมื่อเวลานั้นมาถึง
เราจะได้พัก
รับถุงพลาสติกไหมคะ
ไม่เป็นไรค่ะ
สะสมแต้มไหมคะ
ไม่ค่ะ
(เมก้า มาร์ต)