Wiedza jest zawarta w nostalgii.
Nie posiądzie jej ten, który się nie zatracił.
Napije się pan herbaty czy kawy?
Poproszę herbatę.
- Pizza. - Doskonale. Piwo?
Wino?
Wystarczy woda, dziękuję.
Domofon nie działa
Kto tam?
Szukam pani Lasco.
Ona już tutaj nie mieszka. Kim pan jest?
Jestem jej synem.
Zazwyczaj piszę do matki pod ten adres.
Mieszka na parterze, zawsze jest w domu.
Do widzenia.
Felice!
Mamo.
Sąsiedzi nie powiedzieli ci, że idę?
Felice... Zestarzałam się.
Felice.
Dlaczego tutaj jesteś? Kim są ci ludzie w naszym domu?
Gdzie jest przenośny telefon, który ci wysłałem?
Rozmawialiśmy kilka razy.
Telefon? Popsuł się.
Czytałaś moje listy?
Nie widzę już dobrze. Czytała mi je sąsiadka.
Kiedy był ostatni?
Mogłaś poprosić sąsiadów, żeby naprawili telefon.
Kim są ci ludzie w naszym domu?
Nie wiem, Oreste ich tam ulokował.
Co ma do tego Oreste? Czy on przejął nasz dom?
Dał mi też pieniądze.
Mam nadzieję!
Nasz dom...
W zamian za to?
Ma wszystko, czego potrzebuję,
gaz, łazienkę,
powietrze z alejki.
Ale jest ciemno.
Ja nic nie widzę, dla mnie jest tak lepiej.
Z naszych okien było widać Capodimonte.
Zaoferował mi mnóstwo pieniędzy, co miałam zrobić?
Miałam się nie zgodzić?
Ty go nie potrzebowałeś.
Pieniądze są tam, w szufladzie.
To były stare, dobre czasy, kiedy była praca.
Nie miałyśmy rywalek wśród szwaczek.
Miałam dziesięć lat, kiedy twoja mama wszystkiego mnie nauczyła.
Była numerem jeden.
Kiedy umarł twój tata,
już nigdy nie przychodziła warsztatu. Pracowała w domu.
Pamiętasz?
Teraz praca się skończyła.
To już koniec.
Komuniści nas zmietli.
Więc było lepiej, kiedy musiałaś pracować jako dziecko, bez ustalonych godzin?
Wdychając klej?
Tak, ale później praca się skończyła.
Wszystko przejęli Chińczycy,
a okolicą rządzą przestępcy.
Kiedyś również byli,
ale teraz są już tylko przestępcy.
Mam rację, Tereso?
Ona już się tym nie interesuje.
Nie mogę znaleźć...
Gąbka.
Jest tam.
Potrzebuje pan coś jeszcze?
Tak, bieliznę.
Co?
Bieliznę.
Kobiecą bieliznę?
Mam mnóstwo ładnych rzeczy. To dla pana żony?
Nie, dla matki. To starsza pani.
Bardzo mała.
W imię Allaha.
Rozebrałaś się?
Kto musi się rozebrać?
Jestem tutaj.
Nie widzę cię. Rozbieraj się.
Oszalałeś? Na twoich oczach?
Udawaj, że jestem małym chłopcem.
Tak, i wtedy cię myłam.
Teraz ja umyję ciebie.
Myłam cię.
Nadal jestem twoim chłopczykiem.
Musisz się myć, mamo.
To higiena, wiesz?
Już nie chodzę do La Sanità.
Cały czas jestem w domu.
Nie La Sanità. Jak to się nazywało?
To dla twojego zdrowia.
Rozumiesz?
Lepiej?
Chodź.
Ale to zostało przerobione z magazynu...
Jest bardzo nowoczesne, lepsze niż penthouse.
Nie pytał pan o mieszkanie bez schodów?
Dobry wieczór.
Dobry wieczór panie Lasco.
- Proszę przodem. - Dziękuję.
Mamo?
Mamo, chodź do łóżka.
Dokąd idziesz?
Do hotelu, zobaczymy się jutro.
Pomogę ci.
Feli', dlaczego nie masz dzieci?
Nie wiem, po prostu nie mam.
Gdybym mogła, zaniosłabym na cmentarz Fontanelle poduszkę wotywną za ciebie.
Jeśli będziesz dobrze traktował zmarłych, oni ci pomogą.
W mieście, w którym mieszkam, jest duży cmentarz,
w którym ludzie żyją pośród grobów. Robią tam wszystko.
Sprzedają, kupują.
Żenią się.
W końcu Kair nie jest aż tak inny niż to miejsce.
Dlaczego nigdy nie chciałaś przyjechać?
Nie myślmy już o tym. Chodźmy spać.
Połóż się.
Chodź.
Popraw poduszkę.
Zamykaj!
Co ty tu robisz?!
Nie chciałem celebrować tej mszy,
ale te kobiety tutaj... Widzicie je?
Powiedziały, że dzisiaj jest niedziela,
a w niedzielę one uczestniczą w eucharystii.
To prawda, macie rację.
Ale to jest przeklęta niedziela.
A ta msza, w naszym kościele...
Nie chcę jej celebrować!
Nie chcę normalizować tego, co się stało.
Nie chcę trawić tego osobiście,
w samotności.
Nie wolno gasić nam społecznych ognisk,
musimy je rozpalać!
Chociaż wydaje się,
że to może kogoś przerażać.
Musicie wiedzieć, że wczoraj
szef policji z Neapolu nie wydał nam pozwolenia
na celebrowanie tej mszy na otwartym powietrzu.
Bardzo dobrze, panie komendancie... I tak to robimy!
Chcę wziąć pełną odpowiedzialność,
ponieważ nie byłem niespołuszny,
Posłuchałem wewnętrznego głosu,
który jest we mnie
i mówi mi, że jestem idiotą,
jeżeli myślę o tym chłopcu
zabitym przez innych chłopców.
Tak jakby śmierć była jakąś grą!
Albo imprezą, albo kolektywnym występem.
Wasza obecność tutaj,
pokazuje, że słuchacie tego głosu,
i że wymierzacie policzek Cammorze!
Musimy być jak promienie słoneczne,
które codziennie i nieustannie
padają na śmieci,
ale pomimo to, nigdy się nie brudzą.
Wierzę w Boga Ojca,
stworzyciela nieba i ziemi
i wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
Wierzę w jednego pana, Jezusa Chrystusa,
syna jego, jedynego...
Jesteś albo z nami albo z nim.
Jak żyję i oddycham, jesteś Felice Lasco!
Jak żyję i oddycham, naprawdę jesteś Felice Lasco.
Tak, ja...
Przepraszam, nie pamiętam cię.
Przynosiłem twojej matce pudła ze skórą.
Raffaele, nie pamiętasz mnie?
Cóż, byłem przystojnym facetem, kobiety mnie torturowały...
- Dlaczego mówisz tak śmiesznie? - Przez 40 lat mieszkałem za granicą.
- Vincenzo. - Przeniosłeś się?
Tak, czy to w porządku?
Poproszę o klopsiki i odrobinę friarielli.
Napijemy się wina?
Ja nie piję, ale jeśli ty chcesz...
Ćwiartkę.
Już podaję.
Feli, byłem szaleńczo zakochany w twojej matce.
Ona była taka piękna, zawsze elegancka, prawdziwa dama.
I muszę ci to powiedzieć,
próbowałem tam przychodzić, kiedy nie było ciebie, ani jej męża,
ale za każdym razem pojawiałeś się tam tak niespodziewanie.
Przychodziłeś i wychodziłeś.
Rozmawialiśmy więc o sporcie i o motocyklach.
Jakbyśmy byli w tym samym wieku!
Nie, dziękuję.
Żeby było jasne, zawsze zachowywałem się jak dżentelmen.
Uwielbiałem ją...
Uwielbiałem ją oraz ciebie.
Adoptowałbym cię i chronił tak jak ojciec.
Bardzo tego chciałem.
Jak to możliwe, że mnie nie pamiętasz?
Nie pamiętam wielu rzeczy.
Bardzo mi przykro, że pana nie pamiętam.
- Nie bądź taki oficjalny! - Przykro mi, że cię nie pamiętam.
Kiedy byłem chłopcem, sprawiałem kłopoty.
Moja matka cierpiała, pamiętasz?
Byliście dzieciakami.
Wy? Kto?
Ty i twoi przyjaciele.
Pamiętasz tego dzieciaka, który zawsze ze mną się kręcił?
Mam dobrą pamięć, ale to było tyle lat temu...
Nieważne.
Znałeś mojego wujka Costantina?
Nie.
To kuzyn mojej matki, bezdzietny kawaler.
Pracował w Libanie,
miał firmę budowlaną.
Zaproponował mi pracę, a ja się zgodziłem.
Chciałeś opuścić kraj, prawda?
Mąż mojej matki był dla mnie obcy.
Pamiętam.
Feli...
Jest pięknie.
Pięknie!
Dziękuję.
Kocham cię.
Wracaj szybko, mój kochany.
Powierzamy Ci Panie, duszę naszej siostry Teresy,
ponieważ opuszczając ten świat, nadal żyje w Tobie.
W łaskawości swej oczyść grzechy, które popełniła
z powodu kruchości ludzkiej kondycji
oraz udziel jej przebaczenia i spokoju.
- Przez Chrystusa, Pana naszego. - Amen.
- Pan z wami. - I z duchem Twoim.
Niech Bóg wam błogosławi.
Ojciec, Syn i Duch Święty.
Przychodź codziennie, kiedy chcesz.
Jeśli nie ma mnie, jest Giuseppe.
Dziękuję, dobrego dnia.
Mogę?
Chciałem podziękować za to, co powiedziałeś.
Znałeś dobrze moją matkę.
Poznałem ją, kiedy pojawiłem się w tej parafii.
Nie mogła sama przychodzić na mszę, więc ją odwiedzałem.
Często o tobie mówiła... Jesteś Felice, prawda?
Jej jedyny syn.
Twoja historia jest interesująca.
Wyjechałeś, spotkałeś inne światy.
Zawsze to mówię dzieciom.
Jeśli zostaniesz przez kilka dni,
wpadnij, przedstawię im cię.
Będą szczęśliwe mogąc wysłuchać twojej historii.
Chciałbym zostawić datek na kościół.
Możesz go dać Antonio.
- Dziękuję ci. - Tobie również.
Felice...
Od dzisiaj twoja matka żyje w tobie. Powitaj ją.
Niech Bóg się zlituje.
I przywita cię w niebie.
Dziękuję ci kochanie za to, że namówiłaś mnie na przyjazd do Neapolu.
Jak zawsze jesteś
w stanie zrozumieć rzeczy, zanim się wydarzą.
Gdyby moja matka umarła, zanim zobaczyłem ją po raz ostatni...
Przykro mi, że nigdy jej nie spotkałam.
Polubiłaby cię.
Chciałbym, żebyś przyjechała do Neapolu razem ze mną.
Zawsze mówiłeś,
że byłoby lepiej, gdybyś nigdy tam nie wracał,
a teraz nie chcesz stamtąd wyjechać.
Dopadła cię nostalgia.
Może.
Musi być zupełnie inaczej, niż wtedy, gdy byłeś chłopcem.
Nie, to niesamowite, ale jest tak samo.
Ja też w to nie wierzę.
Pa.
- Jest pierwszy! - Jest na prowadzeniu!
Jesteś najlepszy! Jesteś numerem jeden!
Mówiłem ci, że wygram!
- Jesteś bogiem. - Mówiłem ci, że ich pokonamy!
Daj mi to!
Jesteś zwykłym dupkiem!
Nie chcę palić.
Jesteś moim synem,
uważaj na siebie.
Nie jesteś taki jak on.
Tu są dokumenty. Jest trochę stary, ale to dobry motor.
Feli!
Don Luigi.
Myślałem, że wyjechałeś.
Zostaję, chcę kupić dom.
Chcę, aby moja żona Arletta tutaj przyjechała.
Ekstra! Chodź.
Pozwalam im się tutaj wyszaleć.
Felice, napij się.
Mieszkasz w mieszkaniu matki?
Ale nie tam, gdzie ją odwiedzałeś...
Wynająłem inny dom.
To tam, na końcu ulicy.
Tamte dom był okropny.
Przed twoją matką mieszkała tam rodzina ze Sri Lanki.
Dziewięć osób na 30 metrach.
Pomogłem im znaleźć coś lepszego.
To moja wina, że moja matka tam wylądowała.
Mniejsza o błędy z przeszłości.
- Musisz pomyśleć o teraźniejszości. - To nie jest łatwe.
Twoja mama zrozumiałaby, dlaczego wyjechałeś.
Moja matka...
O co chodzi?
O nic.
W porządku.
Jeśli chciałbyś pogadać...
Jestem tu.
Assunta, nie masz swoich kluczy?
Raffaele, to Felice!
Mogę wejść?
- Przeszkadzam? - W ogóle.
Wejdź.
- To mój warsztat. - Dzień dobry.
Czemu zawdzięczam twoją wizytę?
Pamiętasz, kiedy powiedziałem, że sprawiałem kłopoty
i moja matka przeze mnie cierpiała?
Oczywiście.
Nie przesadzaj, byłeś dobrym dzieciakiem.
Zapytałem, czy pamiętasz pewnego chłopaka,
z którym zawsze się wałęsałem.
I co?
To dziwne, że go nie pamiętasz. Byliśmy naprawdę...
Jak bracia. Nazywał się Oreste.
Oreste Spasiano.
Badman?
Co?
Posłuchaj, idź gdzie indziej.
Idź na lunch, zobaczymy się później.
Nie znałem go, kiedy był chłopcem.
Albo najwyraźniej go nie pamiętam.
Musimy być ostrożni z Badmanem.
Jego klan jest najgorszy w La Sanità.
Narkotyki, haracze, lichwa, prostyucja, nielegalne walki. Całe mnóstwo.
Gdzie on mieszka?
Jak...
Jak on wygląda?
Feli'! Zapomnij o nim.
Czuję, że muszę się z nim zobaczyć.
Dlaczego?
Ponieważ byliśmy dobrymi przyjaciółmi. Dlatego.
Co mogę powiedzieć?
Jest przystojny, dobrze zbudowany, trochę jak ty.
Mieszka w samym centrum La Sanity,
nikt nie wie dokładnie, w którym budynku.
Nie dostaniesz się do niego łatwo. Ma ochronę.
Nie możesz zapytać: "Przepraszam, gdzie mieszka Badman?"
To moja siostra.
Assunta!
Proszę, to dla ciebie.
- Jeśli twój przyjaciel chce zostać... - Zobaczymy.
W porządku, Raffae', ja skończyłam.
Do widzenia.
Jeśli chciałbyś zostać i ze mną zjeść...
To zapach klopsików, jakie robiła moja mama.
Przygotuję stół.
Dziękuję, naprawdę.
Muszę iść. Jeszcze jedno.
Czy on jest żonaty? Ma dzieci?
Nie, on nie ma rodziny. Mieszka sam.
Jeśli chce jakiejś kobiety, wybiera wśród prostytutek.
Nie wiem, o czym chcesz rozmawiać ze Spasiano,
ale to człowiek zaślepiony przemocą.
On mnie nie przeraża.
Raffae'...
Nie miałbym nic przeciwko, żebyś został moim ojcem.
Posłuchaj mnie więc.
Mówię ci to jako ojciec,
kto cię zmusza, żebyś tu został?
Twoja matka nie żyje.
Wracaj do swojego kraju.
Co to za kraj?
To jest mój kraj.
Kto to był?
Facet z Antesaeculi.
Dlaczego to zrobili?
Gwizdnąłem na tę dziewczynę, a oni mnie za to pobili.
Możesz jechać?
Co chcesz zrobić?
Oni obu nas zabiją, dupku.
Dalej, nie marudź. Jedź!
- To oni? - Tak.
Zostaw to mnie. Ty jesteś szefem.
I co?
Nie mogę poprosić cię, żebyś mnie wyspowiadał.
Wiem.
Zauważyłem, że nie żegnałeś się na pogrzebie matki.
Ale możesz ze mną porozmawiać.
Chodź ze mną.
Felice...
Odpuść...
Mów.
Wysłucham cię tak, jakby to była spowiedź.
Kiedy byłem chłopcem, niedaleko
stąd był taki jeden sklep.
Feli', tam niczego nie ma.
W salonie są zegary.
Czułem jakby moje serce,
było gdzieś daleko...
Jakby nie było już we mnie.
To ciało leżało...
na podłodze.
Te wielkie, szerokie oczy.
Puste.
A pod jego głową powoli
rozlewała się kałuża krwi.
Miałem piętnaście lat i wszystko się zawaliło.
Nie pisałem do niego. Nie szukałem go.
Więcej już go nie widziałem... Wyjechałem miesiąc później.
Pojechałem z wujkiem do Bejrutu...
Nigdy więcej nie wróciłem do Neapolu.
Nie zdradziłem go!
To był Oreste Spasiano.
Wiesz, że to jego ludzie zabijają innych w La Sanità?
Wiesz, że on jest moim wrogiem numer jeden?
Kim dla ciebie jest Oreste Spasiano?
To mój najlepszy przyjaciel, jest dla mnie jak brat.
Wyjdź stąd. Idź sobie!
Proszę, idź!
Niech łaskawy Bóg się nad tobą zlituje
i niech wybaczy ci twoje grzechy.
Jest tutaj.
ZBRODNIA DOSKONAŁA W LA SANITÀ
SPRAWA COSTAGLIOLI NADAL NIEROZWIĄZANA
- Don Luigi chce z tobą rozmawiać. - Ze mną?
Zamknij drzwi.
Powiedziałem ci, że wysłucham cię tak, jakby była to spowiedź
i teraz ty i ja jesteśmy związani paktem.
Nie pozwolisz mi niczego powiedzieć i teraz twój sekret jest również mój.
Nie boję się prawdy, ale i nie chcę donosić na Oreste.
Przyszedłem do ciebie, ponieważ nie chcę być sam.
Oczywiście, ale boisz się trochę mniej by stawić mu czoła.
Ale skoro nie chcesz ochrony od państwa,
tutaj prosisz o nią szefów, nie księży.
Kazał im spalić mój motocykl,
a nawet weszli do mojego domu. Spójrz.
ZNIKNIJ
Tylko że ja nie chcę znikać.
Chcę się z nim zobaczyć.
Nie myśl o mnie źle.
Musisz na mnie spojrzeć tak samo, jak patrzysz na swoje dzieciaki.
Są w stanie dokonać innych wyborów, mogą zostać uratowani,
jeżeli naprawdę tego chcą,
ale nigdy nie mogą siebie zdradzić.
Oreste jest taki jak ja.
Feli', jesteś szalony.
Musisz wyjechać.
Zniknąć, tak jak napisał Badman.
Wiemy jak oni kończą: albo w więzieniu, albo martwi.
Wtedy sam do ciebie zadzwonię
i poproszę, żebyś wrócił.
Jesteś w niebezpieczeństwie.
Gdybyś o tym opowiedział, sprawa zostałaby otwarta na nowo.
Na Boga! Pozbylibyśmy się go!
- Nie chcę go wydać. - Wiem!
Jestem tak samo winny jak on.
Byłem jego wspólnikiem i nigdy mu nie odmówiłem.
Musimy porozmawiać.
Musimy wyjaśnić wiele spraw, byliśmy przyjaciółmi.
Ale przede wszystkim...
Z naszej dwójki tylko ja zostałem uratowany.
Mylisz się.
Serca z czasem twardnieją.
Nie, nie nasze.
Powiem ci to ostatni raz,
wyjedź.
Dlaczego więc zostałeś?
Spotkajmy się tutaj jutro o dziesiątej rano, po mszy.
Miej czas.
Spędzisz ze mną cały dzień.
Dziękuję.
Pójdziemy tędy.
Załóż kask!
Jak leci?
Idziemy do domu dealera.
Właściwie to cała rodzina pomaga w tym interesie,
mężczyźni, kobiety, dorośli i dzieci. Nawet babcia.
Nieźle, co?
Kiedy wejdziemy, zwróć uwagę na zapach.
To jak byśmy wchodzili na uprawę migdałów.
- Kto to? - Don Luigi.
Mogę?
Wejdź.
- Zrobić ci kawę? - Nie, wam piliśmy.
- Malutka! - Usiądźcie.
Dziękuję.
Michele, ty tutaj?
Dlaczego nie chodzisz już na zajęcia z muzyki?
- Don Luigi... - Zaczekaj.
Chcę to usłyszeć od niego.
Nie chcesz już być w orkiestrze? Chcesz zmienić instrumenty?
- Nie... - No to dlaczego?
Byłeś jednym z najbardziej utalentowanych. Wszyscy spodziewaliśmy się po tobie wielkich rzeczy.
Czy to twój tata kazał ci przestać?
Wiesz, czyje imię nosi ta szkoła muzyczna?
- Oczywiście. - Świętego Vincenta.
Tutaj, w La Sanità traktujemy go, jakby był samym Jezusem.
Ufamy świętemu Vincentowi, prawda?
Zaczekaj.
Nie przedstawiłem jeszcze swojego przyjaciela, Felice Lasco.
Też jest z La Sanità, ale nie pamiętacie go.
Był za granicą przez 40 lat.
Jest tam ważną osobą, założył tam firmę.
Chce złożyć hojny datek na naszą szkołę muzyczną.
- Prawda, Felice? - Oczywiście!
Jego matka nie chciała, aby stąd wyjeżdżał,
powiedziała, że musi pomagać w domu.
Gdyby posłuchał swojej matki,
teraz byłby nikim,
Kolejny facet, który szwenda się po ulicy.
On jest mi bardzo drogi. Felice, to jest Antonio.
Nie martw się.
Usiądź.
- Lubię skrzypce. - Wiem.
Wiesz, ile kosztują skrzypce?
Załatwię je, za darmo. Nic cię to nie będzie kosztować.
Nie mogę przyjść, muszę pomagać w domu.
Nie martw się, przyślę go jutro.
To właśnie chciałem usłyszeć.
Odmówimy modlitwę za waszych zmarłych?
Oczywiście.
Ty też chodź.
Chcę ci przedstawić mojego drogiego przyjaciela, Felice Lasco.
Zatrzyma się w La Sanità przez jakiś czas.
Rozumiesz? Miej oczy otwarte.
Zobaczymy się wkrótce.
Anna jest matką ośmiorga dzieci.
To Felice Lasco.
Jest Don Luigi!
Dobry wieczor, Patrizio, widzimy się na górze?
Dobry wieczór Vincenzo.
Dobry wieczór, Don Luigi.
- Don Luigi! - A to jest Adele.
Ta dziewczyna to klejnot w mojej koronie.
Skończyła historię sztuki.
Miło mi.
Powiedz jej, żeby pokazała ci katakumby. Ona otworzy ci oczy.
- Dobry wieczór Don Luigi. - Nunzia.
- Zrobiłam pasta e fagioli. - Nie musiałaś się kłopotać.
Muszę porozmawiać z twoją całą rodziną, nawet z tymi z dołu.
Usiądź, zawołamy ich później.
Chodźcie!
Mogę odrobinę chili?
Przynieś Mario.
Kiedy byłem dzieckiem, katakumby były zamknięte. Nigdy ich nie widziałem.
Razem z Don Luigi toczymy ciężką walkę, aby nimi zarządzać,
ale oni nam przeszkadzają.
Don Luigi uważa, że możemy zarobić pieniądze na turystach.
Chciałbym otworzyć pizzerię.
Nie tylko mumie chciałyby zjeść twoją pizzę!
Zatrudnij egipskiego pizzaiolo, są lepsi od Neapolitańczyków.
Uważam, że mieszkając za granicą, zmieniło ci się podniebiene.
To prawda, mówi się, że są mistrzami.
- Więc wychodzimy w Kairze na pizzę. - Ale nie dostaniesz wina!
- Ktoś chce kotleta? - Nie kłopocz się.
Pojechałem do Bejrutu, do Libanu, kiedy byłem w twoim wieku.
Później pojechałem do RPA,
a kiedy byłem w twoim wieku,
pojechałem do Egiptu, do Kairu, gdzie teraz mieszkam.
Jestem żonaty i mam firmę budowlaną.
Nie mam haremu!
Mam tylko jedną żonę.
Słyszeliście, jakie miał życie? Pełne przygód.
Jego mama, Teresa, zawsze o nim opowiadała.
To wartościowy człowiek i cieszę się, że mogłem go wam przedstawić.
Zmarła Teresa była naszą najlepszą krawcową.
Prawdziwa dama.
Bardzo przeze mnie cierpiała,
ponieważ przyjaźniłem się z Oreste Spasiano.
Nie była zadowolona z tego powodu.
Kradliśmy, napadaliśmy na ludzi i zawsze byliśmy razem.
Nie widziałem go od czasu, kiedy wyjechałem. Naprawdę.
Ktoś jednak podpalił mój motocykl,
ten, który kupiłem
z nostalgicznych powodów...
Zawsze lubiłem jeździć na motocyklu.
Właściwie to chyba kiedyś na siebie wpadliśmy.
Niedaleko stąd, przy Antesaecula, moja matka ciągle wtedy żyła.
Nie jestem pewien, czy to był on, ale poczułem w piersi...
Nie czujesz się dobrze?
Nie, wybaczcie.
Straciłem wątek.
Dlaczego Badman miałby coś przeciwko tobie po tych wszystkich latach?
Nie ma powodu.
Czasami odległe wspomnienia są jak duchy.
Lasco, za dużo mówisz, musisz nauczyć się być cicho.
Zniknąłem bez pożegnania. Nigdy się z nim nie skontaktowałem.
Nie przesadzaj.
Wcale nie przesadzam.
Teraz chciałbym wrócić i zamieszkać w Neaplu. Chcę kupić...
Panie i panowe, jest późno.
O siódmej rano mam mszę.
Poznaliście Felice, to dobry człowiek.
Czasami mówi więcej, niż powinien.
Te wszystkie lata za granicą wypaczyły jego wyobraźnię
i wydaje mu się, że jego dorastanie było jakimś westernem!
Nie zdaje sobie sprawy, że przykłada zbyt dużo uwagi
do jakiegoś nieważnego lokalnego szefa, którego
zwiemy Badmanem.
To nie jest żaden wielki boss, jest złodziejskim tchórzem,
którego nikt z nas nie powinien się bać.
Powinniście bać się mnie i Rosarii, która codziennie się modli.
Chcesz piwa?
Nie, dzięki.
Jak nazwałeś Spasiana?
"Dupek"?
To słowo jest lustrem.
Sam jesteś dupkiem.
Chodź tutaj.
Uderz.
Dalej.
Mocniej.
Dobrze.
Uderzaj.
Pomiędzy miastem nad nami, a tym poniżej jest tylko kilka metrów.
Idź.
To jest Cerula.
Pochodzi z piątego wieku. Jest afrykańską kobietą.
Pamiętasz mnie?
Nie.
Jestem starym przyjacielem Oresta.
Wiem, chodźmy stąd.
Muszę się z nim zobaczyć.
Gdziekolwiek zechce, na jego warunkach.
Da się to załatwić?
Bądź tutaj w niedzielę o tej samej porze.
W następną niedzielę.
Co się stało?
- Jest wściekły i krzyczy. - Nigdy go takim nie widzieliśmy.
Przejdzie mu.
On jest jak ty, nigdy się nie cofa.
Jak ja?
Nadal tu jesteście? Idźcie tam, gdzie mówiłem.
- Mam iść po swój skuter? - Tak.
Don Luigi?
- Mam ci coś do powiedzenia. - To nie jest dobry dzień, zobaczymy się jutro.
Feli, przysłali mi tu tunezyjskiego chłopaka,
właśnie wysiadł z łodzi, nie rozumiemy ani słowa.
Zobaczysz, czy dasz radę? Adele!
Pokaż mu!
Zrób co w twojej mocy!
- Gdzie on jest? - Tędy.
Pokój z tobą.
I z tobą.
Skąd jesteś?
Z Tunezji.
Nazywam się Felice.
Ahmed.
Dokąd mnie zabierasz?
Wejdź.
Usiądź.
Dlaczego zjawiłeś się dopiero teraz?
Od miesięcy kręcisz się po La Sanità
i spotykasz się z jakimiś ludźmi.
Kupiłeś nawet stary motocykl.
Chciałeś ożywić przeszłość?
Chodzisz po katakumbach i po kościołach, rozmawiasz z księżmi.
Co z tego?
Czego chcesz?
Chciałem ci tylko powiedzieć, że wróciłem.
Wróciłeś, żeby sprawiać kłopoty.
Nie czujesz się dobrze?
Będziesz wymiotował?
Nie martw się, nie zabiję cię.
Feli'...
Posłuchaj, powiem ci to
po francusku.
Obaj znaleźliśmy się w pieprzonej sytuacji bez wyjścia.
Nie jesteś tutaj widziany w dobrym świetle.
Chciałbym cię uratować, ale ty jesteś uparty
i nie chcesz opuścić tej okolicy i tego miasta.
Nie słyszysz, co mówią ci wszyscy?
Odejdź.
Wyjedź.
Możesz prosić mnie o wszystko,
ale nie o to, żebym wyjechał.
Chcę wrócić tutaj i tu zamieszkać.
Widzisz? Niczego nie mogę zrobić.
Nie chcesz zrozumieć.
Feli, twoje usta są zbyt duże jak na gust Badmana.
Niczego nie mówiłem.
Naprawdę?
Nie wierzę ci.
Jest tylko jedna rzecz, jaką możesz zrobić:
Znik-nąć.
Wracaj do Afryki i zostaw za sobą te cholerne alejki.
Jeśli złapią cie gliny, praktycznie dostaniesz dożywocie,
patrząc na twój wiek.
Zabiłeś tego staruszka
i uciekłeś, jak mięczak.
Nawet go nie dotknąłem.
To co się stało to twoja wina. Pożarłeś moje życie.
Mówisz teraz, że to ja zabiłem Costagliolę?
A kto uciekł? Ja?
Ja tutaj zostałem. Zobaczymy, co powiedzą gliny.
- Idź i powiedz im. - Oreste, skończ z tymi bzdurami.
Urodziłem się tutaj i tutaj chcę umrzeć.
Możemy to załatwić.
Czy to była moja wina, że on był wtedy w domu?
Moja wina, że wyciągnął spluwę?
Nie było czasu na myślenie. Podniosłem tę statuetkę i uderzyłem go.
Obaj o tym wiemy.
Gadałem bzdury, ale ty milczałeś.
Nic, ani słowa. Niechcący zabiłem człowieka.
A ciebie to nawet nie obeszło.
Byłem dla ciebie martwy.
Dwie śmierci,
ja i Costagliola.
Zachowałeś się jak tchórz.
Zniknąłeś,
wyemigrowałeś do Afryki i zapomniałeś o mnie.
Pocztówka...
telefon...
nic.
Brzydziłem cię.
Nie wiesz o tym, ale przestałem mówić.
Przestałem jeść.
Moja matka wychodziła z siebie. Niczego jej nie powiedziałem.
Nie wiem skąd, ale mój wujek wszystkiego się domyślił
i zapytał mnie o to.
"Zabiłeś go?" Odpowiedziałem: "Nie wiem... może."
A on wpadł we wściekłość: "Może? Powiedz, że to nie ty!"
"Nie wiem", Zawsze taki byłeś.
Też byłem winny, więc mu powiedziałem.
Następnego dnia zabrał mnie i wsadził do samolotu.
"Aby uniknąć szaleństwa, nie ma lepszego lekarstwa niż praca" -
tak właśnie powiedział.
Tak właśnie było.
Twoja rodzina nie była taka gówniana jak moja.
Jesteśmy dla siebie obcy, Feli.
Prawdę mówiąc...
Jesteśmy dwoma palantami, którzy siebie nienawidzą.
Ja ciebie nie nienawidzę.
To prawda, nie pisałem do ciebie. Ale dlaczego tego nie rozumiesz?
Miałem piętnaście lat!
Znalazłem się w pracy, w Afryce, niczego nie rozumiałem!
To było czterdzieści lat temu.
Jestem innym człowiekiem.
Chcesz mi powiedzieć, przez co przeszedłeś?
Mam to w dupie.
Innym człowiekiem?
A ja? Kim ja jestem?
Masz żonę, dom, pracę, język i Boga.
Ja nie mam nikogo.
Jestem królem tych śmieci,
ale to tak, jakbym tkwił w więzieniu.
Jeśli nie wyjedziesz,
ty i ja rozpoczniemy grę.
Ty wkraczasz do mojego królestwa, ja wkraczam do twojego.
Zobaczymy, znajdzie drogę do wyjścia.
Zawsze lubiłeś żartować, ponieważ jesteś dupkiem.
Po co ta wojna? Jestem ja i ty.
Masz rację.
To tkwi w przeszłości.
A przeszłość nie istnieje.
Teraz odejdź.
Gegè!
Zabierz mojego przyjaciela do La Sanity.
Don Luigi czeka na niego.
Co ty sobie myślałeś, niczego mi nie mówiąc i działając samemu?
Zrobiłem pierwszy krok i być może się pomyliłem.
Nie mogłem dłużej czekać.
Co on powiedział? Przynajmniej cię nie zabił.
Nie wiem właściwie, co powiedzieć.
- Być może mi groził. - Co znaczy "być może"?
Nie wiem, on nie wygląda dobrze,
wygląda jak jakiś wrak, chce, żebym wyjechał, kropka.
Co mu powiedziałeś?
Chcę posłuchać o tobie, nie o nim.
Że chcę sobie tutaj urządzić życie,
że nie chcę wyjeżdżać.
- A on? - On zrozumiał.
Dobrze.
Posłuchaj mnie.
Będzie najlepiej, jeśli przez jakiś czas nie będziesz sam.
Jest tutaj Maria!
- Przyniosłaś głośnik? - Tak.
- Gdzie go mam położyć? - Na stole.
Mario, włącz piosenkę, którą ci przysłałem.
- Znasz ją? - Tak, znam tę piosenkę.
To idź!
Kochanie, spójrz!
Chciałbym zamknąć swoje oczy...
Otworzyć je, a ty byś tutaj była.
Co dzisiaj weźmiesz?
- Są twarde? - Tak.
To wezmę cztery.
Mogę dzisiaj przelać pieniądze za depozyt.
Doskonale.
To dobry interes, domy w Moiariello są dzisiaj w przystępnej cenie,
ale wkrótce ich ceny podskoczą.
- Możemy to podpisać szybko? - Oczywiście.
Wolałbym zapłacić całą sumę jednorazowo.
- To prawdziwa przyjemność. - Cała po mojej stronie.
ZNAJDŹ SWÓJ LOT
Lecę do Neapolu!
Uważajcie dzieciaki, tam jest niebezpiecznie.
Ahmed, chodź.
- To też naprawmy. - W porządku, zrobię to później.
Feli!
- To ty! - Przepraszam za spóźnienie.
Jeśli Don Luigi dowie się, że wyszedłeś sam, zabije mnie.
Akurat, codziennie wychodzę sam.
Wystarczy.
Pośpieszmy się, będzie padać.
Bądź cicho!
- Don Luigi. - Feli'!
- Mogę prosić cię o przysługę? - O co chodzi?
Chciałbym jutro pojechać i odebrać żonę z lotniska,
ale samochodem, nie jak turysta.
Znajdziemy kogoś, kto mógłby mi pożyczyć auto?
Chodźmy do niej.
Tiziano!
Możesz mu jutro pożyczyć swój samochód?
Tak.
- O której go potrzebujesz? - O dziewiątej trzydzieści.
- Załatwcie to sami. - Do zobaczenia rano.
Dzięki.
Dziękuję.
Feli.