- Chryste. - Alvin?
Cholera.
Alvin?
Powiesz mi, co się stało?
Pan Shell Gordon dowiedział się,
że nie oddałem paru groszy...
Nie wystarczy ci hazard? Teraz jeszcze rozkradasz zakłady?
Merva, spłaciłem go.
Nie okłamuj mnie.
Spłaciłem go.
Trąbką?
Przysięgam, Alvin, jeśli nie przestaniesz dla niego pracować,
i nie odzyskasz trąbki, wyniosę się z tego domu i zabiorę Cleo.
Kochanie?
Kochanie? Merva?
Merva, daj spokój.
Skąd masz dziesięć dolarów?
Oszczędzam cały rok na zakładach u Charliego.
O nie, nie.
Twój staruszek nie przyjmuje jałmużny.
To nie jest jałmużna.
Musisz na to zapracować.
Słucham?
Muszę zapracować?
- Tak. Dawaj. - Dobra, panno Sherwood.
Dobra.
Panie i panowie,
mam zaszczyt przedstawić jedyną w swoim rodzaju
- Cleo Sherwood. - Dziękuję.
A towarzyszy jej człowiek-trąbka,
Alvin Sherwood.
Całuj mnie każdego ranka
Przez milion lat
Przytulaj mnie każdego wieczoru
Mów mi, że mnie kochasz...
Wallace White. Wiadomość z ostatniej chwili.
Wczoraj wieczorem, tuż po 22.30,
dokonano próby zamachu na życie senatorki Myrtle Summer.
Całe Baltimore jest w szoku.
Zamachowcy pozostają na wolności. Policja szuka...
Ho, ho, ho.
Ho, ho.
- Halo? - Reggie, to ja, Cleo.
Co jest?
Wiesz, co się, kurwa, dzieje.
Myrtle Summer.
W wiadomościach mówili, że ledwo ją drasnęli.
Zresztą nic o tym nie wiem. Ty też nie.
Kazali mi prowadzić.
Rozumiesz?
Ktoś wie, że tam byłaś?
Gołębica Carol.
I dwóch skurwieli, których ze sobą zabrał.
Czarnuch zajechał tam czerwonym kabrioletem, Reggie.
- Przepraszam. - Co?
- Przepraszam. - Chwila!
Pójdę z tym do Shella.
Nie robiłbym tego, Cleo.
Posłuchaj uważnie. Prosiłaś o to, pamiętasz?
Chciałaś zdobyć zaufanie pana Gordona.
Teraz musisz udowodnić, że nie popełnił błędu.
A może popełnił?
Nie popełnił błędu.
Nie popełnił.
Nie wciągaj go w to, Cleo.
Przyczaj się i zajmij sobą, dopóki to nie przycichnie.
W tym tygodniu nie pracujesz.
- Przepraszam. - Już!
Boże.
Pospiesz się, Cleo. Czekałyśmy na ciebie.
- Przepraszam. - O Boże.
Dobrze. Chodź.
- Spójrz na te ptaszyny. - No.
Hej.
KSIĘGA SNÓW
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LAURY LIPPMAN
KOBIETA Z JEZIORA
BIŻUTERIA
Ho, ho, ho.
Nie spodziewałam się takiego bólu.
Nie macie zakazu robienia tatuaży i przekłuwania uszu?
Nie powinniśmy niszczyć naszych ciał,
by nie znieważyć boskości, która w nich mieszka.
Myślałam, że chodzi o to, by nie dopuszczać do siebie diabła.
Diabeł woli inne dziurki.
Nie wszedł do końca. Będę musiała zrobić to ręcznie.
Marzenia o pisaniu zrujnowały ci życie.
A teraz chciałaś, by te same marzenia napisały to życie na nowo.
Ale czemu musiałaś w to wciągać moje martwe ciało?
Byłam bezpieczna na dnie tamtej fontanny.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Dzień dobry. Jestem...
Przyszłam do Boba Bauera.
Spodziewa się pani?
Ucieszy się na mój widok.
Jak się pani nazywa?
Maddie Schwartz.
Proszę tam zaczekać.
Panie Bauer. Przyszła do pana jakaś dziewczyna.
Nazywa się Maddie Schwartz, ale chyba nie jest nikim ważnym.
Pani Schwartz. Ostatnie biurko po prawej.
W czym mogę pomóc, pani Schwartz?
Wygląda na to, że to ja pomogłam panu.
PODEJRZANY O ZABÓJSTWO DZIECKA
Dzięki.
Coś jeszcze?
Tak.
- Czytałam w gazecie... - Proszę.
...że czarnego mężczyznę z podbitym okiem
widziano w sklepie z rybkami. Rozmawiał z Tessie Durst.
Tak twierdzi matka Stephana Zawadzkiego.
Może mogłabym z nią pomówić, jak matka z matką,
i sprawdzić, czy coś w tym jest.
Gdybyśmy uważali, że pomoże matka,
wysłalibyśmy Ednę, bo jest dla nas wszystkich jak matka.
Prawda?
Wyślij któregoś ze swoich kastratów. Ja mam robotę.
Wygląda na to, że mnie potrzebujecie.
Pani Schwartz, czy ja dobrze rozumiem...
Maddie.
Wkraczasz radośnie do poważnego miejsca,
które zatrudnia utalentowanych i doświadczonych ludzi,
i chcesz pisać artykuły.
A twoją jedyną kwalifikacją jest to, że jesteś matką?
Pańskie nazwisko jest w tej gazecie,
bo mój trop zapewnił panu gorący temat.
Nie. Zrobiła pani unik, a ja,
dzięki umiejętnościom i doświadczeniu, wykorzystałem to na swoją korzyść.
Moim zdaniem to nadal oznacza, że jest mi pan winien przysługę.
Bob. Pracuję w branży dziennikarskiej, a nie w branży przysług.
Właśnie o przysługę prosisz.
Mam doświadczenie w pisaniu.
W klubiku poetyckim czy szkolnej gazetce?
Przyniosłaś życiorys?
Odprowadziłbym cię do drzwi, Maddie,
ale jestem zajętym człowiekiem.
Gladys, z kim się rozłączyłem?
Jesteś pijana czy w więzieniu?
Dziękuję za poświęcony mi czas.
Drogi Stephanie,
mogę sobie tylko wyobrażać, co teraz czujesz.
Chcę, żebyś wiedział, że niektórzy z nas ci współczują.
Mam na imię Maddie i to ja znalazłam Tessie w jeziorze.
Nadajemy na żywo.
Myrtle Summer wygłosi pierwsze oświadczenie po wyjściu ze szpitala.
Wczoraj doszło do próby zamordowania mnie w moim własnym domu.
Strzelono mi w stopę,
ale dziś na niej staję,
żeby potwierdzić zamiar udziału w tych wyborach.
Mojej kampanii, moich zwolenników
i ludzi z tego miasta nie da się pokonać strzałami.
Ja pierwsza zobaczyłam ją martwą.
Mówią, że ty jako ostatni widziałeś ją żywą.
Mam poczucie, że jesteśmy w jakiś sposób połączeni.
Pomyślałam, że możesz czuć podobnie.
Policja odnajdzie tych tchórzliwych ludzi.
Centrala? Proszę o adres
szpitala psychiatrycznego im. Cliftona T. Perkinsa.
Mogłabym coś panu zaproponować?
Posłuchajmy.
Widzę, że ma pan telefon za barem.
Czy gdybym płaciła po pięć centów za wiadomość, odbierałby pan telefony?
Ćwierć dolara i to rozważę.
Czy może pan to robić bez wspominania, że to The Silver Dollar?
Mam też włożyć krawat, proszę pani?
To tylko dopóki nie załatwię telefonu w nowym mieszkaniu.
Mieszka pani tutaj?
To nie takie częste w tej okolicy.
Mieszkam w tym budynku.
Trzydzieści centów i umowa stoi, sąsiadko.
Każdego ranka chwila na ogrzanie rąk.
Mocno go przytrzymujesz,
a potem spróbuje poprowadzić cię do stajni.
Musisz...
Zdejmujesz tak i chwytasz od góry.
I ciągniesz.
I podnosisz, żeby nie ciągnąć po ziemi.
- To... - Hej.
Ciężka noc?
Co tam, bracie psie?
Nic złego się tu nie dzieje.
Uważaj, co mówisz, Teeth.
W porządku. Niech zgrywa twardziela przed chłopakiem.
June, jak leci?
- Okej. - Interes się kręci?
Daj spokój. Co my do tego mamy?
Wiesz, że ACD nie chce, żeby konie tak żyły.
Daj spokój, bracie.
To teraz jesteśmy braćmi?
Zajmiemy się ACD.
A ty rozpuść wici po wszystkich stajniach
i dowiedz się, czy słyszeli, kto próbował wykończyć Myrtle Summer.
Wiem, że słyszycie różne historie.
Nie znam żadnych historii.
Na pewno znasz.
Na przykład tę o koleżce, który próbował sobie wyciągnąć śrut z dupy
i uniknąć szpitala?
Mogłem coś słyszeć
o lekarzu od koni, co to wyciągał kulkę z tyłka jakiegoś frajera.
Ten frajer ma nazwisko?
Panie Gordon?
Slappy mówi, że prosił pan, żeby dziś wystąpił. To prawda?
Panie Gordon.
Nie przyszedłeś tu gadać o cholernym Slappym Johnsonie.
Zjebałem, bo zatrudniłem tych pajaców.
Nikt inny nie chciał tego zrobić. Musiałbym powołać się na pana.
Wiesz, czemu prosiłem, żebyś nie robił tego sam?
Bo kocha mnie pan jak syna.
Kocham cię jak syna.
Zgadza się.
Nie chciałem, żebyś był z tym powiązany ani żeby ci to leżało na sercu.
Ale Myrtle widziała ich twarze.
A oni widzieli ciebie, kiedy dostarczyłeś przesyłkę.
To nieważne.
Prędzej skoczyłbym z mostu, niż powiedział coś, co by panu szkodziło.
Wiem.
Ale twój skok złamałby mi serce.
Zatrzymać tramwaj!
Stać!
Zatrzymać tramwaj! Proszę!
- Stać. - Pomocy!
Zatrzymać tramwaj!
Zatrzymać...
Lionel.
Kochanie, pokażesz mi oczy?
Czemu?
Otwórz oczy, kochanie. Pokaż.
Mamo?
Mogę jeszcze pospać?
Wiem, wiem.
Co?
Jego oczy.
Pokaż.
Wiem, że w niewielu sprawach się ze mną zgadzasz.
Lekarze zrobili dla niego wszystko, co mogli.
Czas, byś pozwoliła mi zadzwonić do wielebnego.
Panie, o Panie, prosimy cię o wybawienie.
Twój syn, Lionel, jest niewinny, nie odpowiada za krew swojej rodziny.
Panie, oświetl Swym blaskiem tę rodzinę.
Niech brzemię, które noszą, spłynie do tej rzeki krwi.
Powtarzajcie za mną.
Nasz Ojciec...
Nasz uzdrowiciel...
- Nasz Ojciec... - Nasz Ojciec...
Nasz Zbawiciel...
- Nasz Zbawiciel... - Nasz Zbawiciel...
Amen.
Czy to, co zrobiliśmy,
pomoże mojemu chłopcu i da mu cokolwiek ponad nadzieję?
Na niedokrwistość sierpowatą nie ma leku, Eunetto. Wiesz o tym.
Ale wciąż możesz go uratować.
Jak mam to zrobić?
Pokaż Panu, że jesteś oddana jego posłudze.
Dziesięcina.
Przekaż darowiznę Jego kościołowi i zasiej ziarno, z którego wyrośnie cud.
Jakiej kwoty potrzeba Panu?
Panu niczego nie potrzeba.
Pan jest kompletny.
A jego miłość do twojego syna jest nieskończona.
Pytanie, jak wiele jest dla ciebie warte życie twojego syna.
Co jesteś gotowa poświęcić?
Trafi pan do drzwi, wielebny.
Eunetto?
Szukałam wybawienia u polityczki.
Szukałam ochrony u alfonsa.
Szukałam zbawienia u kaznodziei.
Ale koniec końców byłam sama.
Tonęłam, Maddie.
KSIĘGA SNÓW
I myślałam tylko o tym, że zasługuję, by utonąć.
Śnił mi się dziś sen.
Tak?
Całe miasto było spalone.
Nieruchome, zepsute tramwaje.
I wtedy zobaczyłam jagniątko...
„Strata radości, po której następuje bogactwo”.
„221”.
Moim zdaniem całkiem fajna liczba.
Dobra. Dziesięć dolarów na 221.
Jeśli wygram, odzyskam trąbkę...
Wszyscy w mojej rodzinie mieli broń.
Mama miała trzy sztuki. Ludzie je jej dawali.
Ludzie po prostu dawali jej broń.
Co ty wyprawiasz?
Miałaś się przyczaić. Nie pracujesz.
To ostatni wieczór Dory?
Daj się dziewczynie zabawić.
Bogaci dostają ziemię.
Biedni dziedziczą broń i żeliwne patelnie. A ja nie gotuję.
Mogę prosić o martini z wódką i jedną z tych ładnych zielonych oliwek?
Od kiedy pijesz?
„Ładny zegarek”. „Podoba ci się?
Mój dziadek zmarł i mi go zostawił”.
A ja myślę: „Cholera, mój zostawił mi tylko broń”.
„Dawaj swój jebany zegarek!”.
Jeśli chodzi o zabójczą broń, panie i panowie,
- zaproszę na scenę... - Cleo.
...zabójczą broń, której nie trzeba przedstawiać.
Potrzebowałam tego.
To jej ostatni tydzień występów w Pharaoh,
bo zostawia wasze czarne dupy i leci do Paryża.
Powitajcie oklaskami Dorę Carter!
Witaj!
Dziękuję, Slappy.
Wiecie, że lubię dobrze się bawić.
Mam wspaniałych przyjaciół, którzy byli ze mną na dobre i na złe.
Ale dziś chcę patrzeć, jak tańczycie.
Chcę, żebyście właśnie tak zapamiętali Dorę.
Dawaj, kochanie.
Tak
Portowa dziewczyna Cała w czerwieni
Pije kawę
Portowa dziewczyna Pije herbatę
Pije kawę A potem wraca do domu
Portowa dziewczyna
Cała w zieleni
Nosi jedwabne pończochy O złotych szwach
Portowa dziewczyna
Cała w czerwieni
Sprawia, że mężczyzna Traci głowę
Portowa dziewczyna
W czarnej sukience
Za tysiąc dolarów Wyje i jęczy
Portowa dziewczyna
Porusza się, porusza
Mruczy jak kociak Mruga do mężczyzny
A on mruga do niej
Portowa dziewczyna
Opróżnia mu kieszenie I psuje mu dzień
Rozbudzi jego miłość A potem odleci
Dziewczyna, hej
Zrobiłam coś złego, funkcjonariuszu?
Dziewczyna, hej
Portowa dziewczyna
Opróżnia mu kieszenie I psuje mu dnie
A gdy rozbudzi jego miłość
Na pewno odleci
Odleci
Na pewno odleci
Przepraszam, niewiele wczoraj spałam.
Ale bez obaw, twój chłopak Reggie to za ciebie posprząta.
Prawda, Reggie?
Dobra, chodź, Leo. Dość tego wirowania.
Natańczyłaś się.
- Jaki masz problem? - Puszczaj.
Mam taki problem, że obmacujesz mi żonę.
- Stary. - Chodź, idziemy.
Na razie, Reggie.
Co jest, do cholery?
Odleci
Jesteś zazdrosny.
Miał ze 23 lata, ale go kręciłam.
Portowa dziewczyna
Cała w czerwieni Portowa...
Sprawia, że mężczyzna Traci głowę
Portowa...
Mruczy jak kociak
Mruga do mężczyzny A on mruga...
O rany.
Dobra. Zaczynamy.
Co powiedziałaś Shellowi?
Słyszysz? Co ty, kurwa, powiedziałaś Shellowi?
Chodź, zatańcz ze mną.
Co ty taki sztywny?
Rób tak jak ja.
Chodź.
- Kurwa, co z tobą? - Chodź, zatańczmy.
Obróć mnie, dawaj.
- Zadałem ci pytanie. - Powiem ci, jeśli mnie obrócisz.
Co powiedział Shell?
Daj mi koc. Zostaw mnie.
Daj mi koc. No dawaj, Slap.
Idź do łóżka.
Ja pójdę spać na kanapie.
Ochłoń trochę!
Kochanie?
Już dobrze.
Co on zrobił, kochanie?
Chodź. Przeleć mnie, Slap. Proszę.
- Nie. - No chodź. Przeleć mnie.
- Proszę, Slap. - Kochanie, nie w ten sposób.
Powiedz mi, co się dzieje.
Nie.
Powiedz mi, co się stało.
Shell wpakował cię w kłopoty?
Co zrobiłaś?
Kogo obchodzi, co było z Shellem?
Jaka to różnica, czy umrze nasz syn?
Wiedzieliśmy o tym, Cleo.
Już dobrze.
- Nie. Pozwoliłam sobie mieć nadzieję. - Już dobrze.
Tak mi wstyd.
Niby dlaczego?
Dobrze jest mieć nadzieję.
Widziałam się dziś z Prorokiem.
Powiedział, że nic nie może zrobić.
Nic nie może zrobić.
Tylko brać moje pieniądze.
Znajdziemy innego lekarza.
My?
Nie ma żadnego „my”.
Jesteś tylko ty i twoje jebane marzenia.
Nie mów tak.
Nie wiń mnie za to, że mam marzenia...
...tylko dlatego, że własne porzuciłaś.
Mam marzyć, kiedy ledwo mogę oddychać?
- Przepraszam. - Slap, ja nawet nie mogę...
- Nie mogę oddychać. - Leo, jestem tu.
Jestem tu. Hej.
Jestem przy tobie. Wybacz.
Proszę, Leo, zaczynasz mnie przerażać.
Leo?
Nie kłóćmy się.
Proszę, kochanie.
Nie kłóćmy się. Okej?
O Boże.
Wiem, wiem. Matka roku.
Żujesz gumę?
Przepraszam.
Zaspałam, a potem okazało się, że ukradli mi kołpaki.
W Bottom?
Co za niespodzianka.
Powinieneś mnie odwiedzić. Jest tam dużo przyjemniej.
Nie. Dzięki.
O rany. Jaki tłum.
Niektórym matkom zależy, by ich synowie dostali się na studia
i uniknęli powołania do Wietnamu.
Nie uważam edukacji za taktykę, która ma pozwolić uniknąć poboru.
Proszę.
Skoro tak cię to oburza,
powinieneś protestować na ulicach.
Mam pomysł.
Może ty zaczniesz protestować na ulicach?
Mówię tylko, że chciałabym, żebyś w coś się zaangażował.
Słuchaj, aktywizm mam wszędzie w koło.
- Ale wiesz, jaką mam pasję? - Jaką?
Taką, żebyś nie pouczała mnie przez pięć jebanych minut.
Przegapiłaś zjazd.
Nie wracamy do domu.
Zostań w aucie, jeśli chcesz.
...kiedy konie ruszają.
Co robimy?
Obskoczymy ludzi przed wyścigiem o piątej.
Zgadza się.
Zabieraj łapy, pedalska gnido.
Funkcjonariusz Davis, Sponge.
Wciąż masz śrut w dupie?
- Kurwa! - Wyjmę ci go.
Funkcjonariusz Davis zabierze te... dowody prosto na posterunek i powiemy,
że to ty zaplanowałeś zabójstwo senatorki Summer.
- Rozumiesz? - Chuj wiem o...
Obaj wiemy, że jesteś na to za tępy, Sponge.
- Więc mów, kto to zlecił! - Dobra. To była kobieta.
- Kobieta. Co to za jedna? - Nie wiem... Cholera.
Przysięgam. Kurwa, nie wiem... Była czarna.
- To za mało, czarnuchu. - Była ładna.
Miała na sobie ładny szaroniebieski płaszcz.
Musiał być drogi.
Napijesz się herbaty?
Nie, dzięki.
Możesz usiąść.
Jest skromnie, ale tutaj teraz mieszkam.
Mam małe łóżko, kuchnię...
Widzę, mamo.
Nie rób tego.
- Nie wiem, co powiedziałby Milton. - Tata?
- Zaczniesz go teraz nazywać „Miltonem”? - Tak ma na imię.
Naprawdę jest tu tak strasznie?
Dziwnie pachnie.
Pachnie inaczej.
Jeśli będziesz bywał tu częściej, może zacznie pachnieć jak ty.
A jeśli się przyzwyczaisz, może zacznie pachnieć jak dom.
Nigdy nie zacznie pachnieć jak dom, bo nie ma tu taty.
Mam tu rozpylić jego Floris Nr 89?
Wiesz, że Milton zaczął ich używać, gdy miałeś cztery lata
i przeczytał, że używa ich James Bond?
Nie musisz być tak nudny jak on.
- Tata nie jest nudny. - Możesz...
- To ty jesteś kurewsko nudna. - Otwórz się na nowe zapachy i przygody.
To jakaś durna przygoda w Murzynowie.
Nie wierzę, że porzuciłaś nas dla tego syfu.
Nie porzuciłam ciebie.
Kocham cię.
Chciałabym spędzać z tobą więcej czasu, ale ty wolisz być u Miltona.
Mamo, przestań go tak nazywać.
Jesteś taki samolubny.
Taki samolubny.
- Chyba nie... Ja, samolubny? - Nie jesteś już dzieckiem.
Przechodzę przez coś.
A ciebie obchodzi własna wygoda. Jesteś jak Milton.
Jesteście tacy sami. Nie rozumiem dlaczego.
- Dlaczego tego nie rozumiesz? - Nie wiem.
- Czemu to takie dziwne? - Nigdy nie rozumiałam...
- Czemu nie rozumiesz? - Dość.
- Powiedz mi. - Dość!
- Czego nie rozumiesz? - Przestań...
Dlaczego? Powiedz mi, czego w tym nie rozumiesz.
On nie jest twoim ojcem!
Przepraszam. Tak mi przykro.
Nie wierzę, że to powiedziałam.
Ja...
Ja nie chciałam...
Byłam zła.
Chcę, żebyś wiedział, kim możesz się stać
i jak wspaniały możesz być.
Przepraszam. Ja...
Kimś takim, jak facet, z którym się przespałaś
i którego imienia nawet nie wspomniałaś w dzienniku?
Czytałeś moje dzienniki?
Zostawiłaś je w szafie, bez żadnego zamka.
Jeśli nie chciałaś, by ktoś je przeczytał,
- mogłaś... - Kiedy?
Kiedy? Kiedy je przeczytałeś?
Dzień przed moją bar micwą.
Myślałem...
Myślałem, że Bóg poddaje mnie próbie.
Chciałem wyrwać te strony, żeby tata ich nie znalazł,
ale wiedziałabyś, że je przeczytałem. Więc nie mogłem tego zrobić.
Więc żyłem z tym...
Przyzwyczaiłem się do strachu o to, że tata się dowie i odejdzie...
Tak mi przykro.
A potem to ty, kurwa, odeszłaś...
Kurwa, odeszłaś.
I mówisz, że to ja jestem samolubny?
Ja nie...
Nie wiem, kim jestem.
Nie wiem, kim jest mój prawdziwy ojciec. I nie...
I nie obchodzi mnie to, bo mam tatę.
Oczywiście.
Nazywaj go Miltonem, ile, kurwa, chcesz, ale to mój tata.
- Dobrze. - Jedyny ojciec, jakiego potrzebuję.
Rozumiem.
Mogę już wracać do domu?
Kiedy kobieta dociera wreszcie na strych swojego życia
i odnajduje zagubione kłamstwa,
zapodziane wspomnienia i złamane obietnice,
uświadamia sobie, jaka była niebezpieczna dla tych wokół niej,
którzy wierzyli, że zna samą siebie.
Panno Cleopatro.
Miło cię widzieć, gdy nie jesteś schowana za barem.
- O co chodzi, funkcjonariuszu? - No dobrze...
Cleo, wszystko w porządku?
Tak. Chwileczkę. To mój znajomy, panno Jean.
Dzień dobry, panno Jean.
Znalazłem jednego z tych pajaców, którzy próbowali zabić panią Summer.
Nie wiedział, kto to zlecił, ale wiedział, kto dostarczył przesyłkę.
Mówił, że prowadziłaś samochód.
Ja... Nie wiem, o czym pan mówi, funkcjonariuszu Platt.
Możemy spotkać się w Pharaoh
i odbyć tę rozmowę przy panu Gordonie.
Albo mi pomożesz, a ja nie wspomnę o tobie tak długo, jak się da.
Jesteś niezałatwioną sprawą. Oboje to wiemy.
Nie mogę ci z tym pomóc, ale mogę kupić ci trochę czasu.
Rozumiesz?
Czerwony buick Skylark.
BM-8488.
- Dziękuję. - Funkcjonariuszu Platt?
Co będzie, kiedy czas się skończy?
Oboje wiemy, kto cię tam wysłał.
Zgłoś się i nam o tym powiedz, a zadbamy, by nie stała ci się krzywda.
- „My”? - Tak.
- Policja? - Tak.
Ta sama policja, która co tydzień wysyła twojego partnera po grubą kopertę?
Nie wiem, o czym mówisz, Cleo,
ale dziękuję za informację.
Do zobaczenia niebawem.
Do widzenia, panno Jean. Dziękuję.
SZPITAL STANOWY IM. CLIFFORDA T. PERKINSA
Och, pani Schwartz.
Co tym razem? Miałem długi dzień.
Napisałam list do Stephana Zawadzkiego.
Gratulacje.
Odpisał mi.
To temat.
„Kura domowa z Pikesville i jej korespondencyjny kolega”.
- Już siadam. - Dobrze.
Pójdę do The Beacon. Albo The Sun.
Pewnie znajdą też lepszy nagłówek.
Nie. Hej.
Dobra. To jest temat.
Mój podpis.
Ty pomagasz w przygotowaniu i pisaniu, zostajesz współautorką.
Tyle mogę zrobić.
Chcę zaliczkę.
U WEINSTEINA JUBILER
Okej.
Maddie.
Pamiętasz funkcjonariusza Bosko.
- Mów mi Johnny. - Wszystko w porządku, funkcjonariuszu?
Taki jest problem z tymi mundurami.
Gdy tylko ludzie cię widzą, zakładają, że coś się stało.
Jestem na patrolu.
Co słychać, pani Schwartz?
Doskonale.
Tak?
Judith wspominała, że okradziono panią
kilka tygodni temu.
Wszystko już załatwione. Proszę się tym nie martwić.
Ma pan na głowie poważniejsze sprawy.
Miło to słyszeć.
O rety. Te kolczyki.
- Masz coś do dezynfekcji, czy... - Tak.
Przekłułam niedawno uszy i nie chcą się zagoić.
O rety.
Cóż, drogie panie, zostawię panie z tymi przekłutymi uszami.
To zdecydowanie wykracza poza moje kompetencje.
Miłego dnia, funkcjonariuszu.
Wzajemnie, pani Schwartz.
Judith.
Wypytywał cię, prawda?
To chyba dziwny mały spisek, żeby dotrzeć do ciebie.
Nie, proszę.
Boskość we mnie jest chyba zakażona.
Ale...
...zapewniła czynsz
dzięki czekowi z zaliczką z The Baltimore Star.
Maddie.
No dobrze.
Jestem z ciebie dumna, Maddie.
Zazdrosna, ale dumna.
No weź. Widzisz mnie. Możesz się uśmiechnąć.
Jesteś zły, że twoja mama wciąż to ma.
Dziwne, że nie ogarniasz właśnie zakładów.
Żartuję. Przepraszam.
Poznałeś kogoś, kto dużo wygrał na tych zakładach?
- Kogo? - Ciebie.
Tak. Charlie wszystko ci mówi, co?
Kazałam tacie obstawić wszystko na podstawie snu, który mi się przyśnił.
I wygrałam.
Ale odszedł i wszystko zabrał.
Tak zrobił.
I tak kocham mojego tatę.
Musisz mi pomóc, Teddy.
Zagram ostatni raz, ale nie możesz mówić Staremu Charliemu.
Musisz opowiedzieć mi o ludziach, którzy u ciebie obstawiają.
Okej.
Nigdy nie przegapił zakładu.
Zawsze był na czas...
- Kto tam? - Cleo.
Pierdol się, Cleo.
Wchodzę do środka.
Ten pierdolony mały chujek Clarence dał ci jebany klucz?
Sporo przekleństw jak na tak krótkie pytanie.
Zachowaj go.
I tak stąd spierdalam.
To po co się szprycujesz, Dora?
Prezent pożegnalny od Shella.
Dora, zostań ze mną.
Musisz mi pomóc.
Zadzwoniłam do Reggiego, jedzie...
Kochanie.
Nic jej nie jest, Reggie. Zostaw ją.
Wygląda, jakby nic jej nie było?
Nie ściemniaj, Reggie.
Gdybyś nie chciał jej tak oglądać, powiedziałbyś szefowi.
Trzyma ją tu dla ciebie, nie?
- Uważaj, co mówisz. - Utknęła tu. Nie może wyjechać.
Zatańczy dla ciebie, kiedy zechcesz...
Powiedziałem: uważaj, co mówisz, Cleo!
On nie wie, prawda?
Czego?
Że wysłałeś mnie z kopertą.
Nie miał pojęcia, o czym mówiłam, kiedy powiedziałam, że po nim posprzątasz.
Prawda?
Tak myślałam!
- Dlaczego mnie wysłałeś, Reggie? - Chciałem...
Nie mogłem się w to mieszać.
- Musiałem tak zrobić. - Boże.
Jeśli pójdę na dno, Reggie,
pociągnę cię za sobą.
Rozumiesz?
Albo pomożesz nam obojgu utrzymać się na powierzchni.
Czego chcesz?
Widziałam czerwone księgi.
Wiem, że Shell podaje fałszywe wyniki na tablicy w Pimlico,
żeby zakłady zakończyły się na liczbie 315,
kiedy całe miasto stawia na datę urodzin Świętego Mikołaja.
Widziałam twój podpis.
Znasz liczbę, którą im podaje.
Podaj mi ją, postawię zakład. Nie da się tego powiązać z żadnym z nas.
A wtedy zniknę.
Znikniesz?
A co z twoimi dziećmi? Porzucisz swoich chłopców?
Teraz martwisz się o moich chłopców?
Przy sześciuset do jednego, to daje 30 000 za zakład na 50 dolarów.
Reggie, oddam ci dziesięć procent.
Tak? Nie przyjmę ich.
- Bo jesteś chłopcem Gordona, co? - Odwal się.
Co wy, do cholery, robicie?
Dora, kochanie. Posłuchaj.
Spójrz na Reggiego.
Właśnie myśli o tym, że ułatwiłby sobie życie,
gdyby się mnie pozbył.
- Masz na myśli... - Dora.
Reggie może chcieć mnie zabić.
Gdybym zginęła, chcę, żebyś wiedziała, kto to zrobił.
Nie. Reggie, dlaczego...
Chyba że chcesz zabić nas obie.
Co z nią jest nie tak...
Reggie, załatw mi tę liczbę.
Chodź.
Hej, oto i on.
Bauer. Wejdź.
Dr Kornblatt. To Marjorie Schwartz.
- Madeline. - Przepraszam. Madeline Schwartz.
Wolę nazwisko panieńskie, Morgenstern.
A to ci nowina. Oto Madeline Morgenstern.
Miło panią poznać, pani Poranna Gwiazdo. Wiedziałeś, że mówię po niemiecku?
Jak zwykle nie jestem zaskoczony.
To dr Kornblatt. Jest koronerem.
- Pokazałeś jej moją ścianę? - Przepraszam.
Zapomniałem. Kiedy będziemy wychodzili.
Doktor przyjechał z Los Angeles,
przeprowadzał autopsje George'a Reevesa,
- Thelmy Todd, Marilyn Monroe... - O rany.
W środku każdy jest taki sam.
Tak słyszałam.
Czy było coś nietypowego...
Zauważyłeś u córki Durstów coś,
co przegapiły gliny...
Żwirek, który znalazłem, pozwolił zatrzymać zabójcę. To zauważyłem.
Było coś jeszcze?
Pomóż mi, doktorze.
Dla ciebie, Bauer... Rzeczywiście było coś jeszcze.
Co masz?
Pod paznokciami znalazłem nie tylko żwirek.
Znalazłem komórki skóry,
co oznacza, że walczyła, kiedy próbował ją zgwałcić.
Próbował ją zgwałcić?
Miała siniaki między nogami,
ale błona dziewicza była nienaruszona.
Policja o tym wie, ale rodzina dziewczynki dość już przeszła
i to nie była przyczyna śmierci...
Miała pod paznokciami skórę Zawadzkiego?
Trudno powiedzieć. Nie miał zadrapań.
Więc to mógł być ktoś inny.
Ja tylko ich kroję. To wy opowiadacie historie.
Ale to możliwe.
Witaj, Cedrick.
Dobry wieczór.
Już zamknięte, panno Teaberry.
Mogę tylko odebrać wiadomości?
Tak.
Jedna od twojej matki.
Wydaje się uroczą kobietą.
I jedna ze szpitala psychiatrycznego.
Dobry wieczór, dzwonię z The Baltimore Star.
Dzwonił do mnie dr McKenzie.
Przełączam.
- Pani Schwartz? - Nie, Morg...
Tak, to ja.
Dzwoniłem w sprawie listu, który wysłała pani Stephanowi Zawadzkiemu.
- Sądzimy, że pomogłoby... - Tak?
Chciałby się z panią spotkać.
Zawadzkie.
Stephan.
Jestem Madeline.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK