PROFIL ARTYSTKI
„Nie ma nic mniej realnego od realizmu”.
Wally, ty też tu jesteś?
Kazali mi zrecenzować jakieś słuchowisko radiowe.
Allan. Myślałam, że masz trening do czwartej.
Tak, ale wyszedłem wcześniej, żebyś dotarła na czas.
Zbyt poważnie do tego podchodzisz.
To tylko moja mama.
Twoja mama jest utalentowaną malarką.
Rozumie królestwo snów lepiej niż większość ludzi.
Nie, dzięki. Moja utalentowana matka by to wyczuła.
Palacze nie wyczuwają zapachu papierosów od innych.
Moja mama potrafi wyczuć wszystko, włącznie z moimi myślami.
Przepraszam.
Proszę... nie przepraszaj.
Georgia O'Keeffe mówiła, że nie ma nic mniej realnego od realizmu.
Miałam nadzieję, że od tego zaczniemy.
Co czyni artystę surrealistą?
Sama nie wiem, czy nazwałabym siebie surrealistką.
Rozumiem.
A co twoim zdaniem czyni artystę surrealistą?
André Breton pisał w pierwszym Manifeście surrealizmu...
Ale co ty myślisz?
Myślę...
Myślę, że ma to związek z poszukiwaniem wspaniałości.
A cóż może być mniej wspaniałego od próby definiowania siebie?
- To... - Chodzi mi o to,
że pani obrazy wprowadzają odbiorcę w stan...
Betty, kochasz mojego syna?
Nigdy nie widziałam, żeby tak szalał na czyimś punkcie
i zastanawiam się czasem, do czego to wszystko zmierza.
Znów dzwoni Liz z West Third.
Chyba powinnam odebrać.
Wybacz. Zaraz wracam.
Chce rozmawiać z artystką.
Cóż... Przygotuj się.
Jak ci idzie?
Chyba zanadto się przygotowałam.
Czytałem twój artykuł w The Brownie. „Stany i my”.
Poczułem się niepotrzebny i stary.
Coś chyba robisz dobrze.
Nie jest pan stary.
Nie wiem, czy poczułem się stary, czy po prostu zazdrosny.
- Ostatnio te dwie rzeczy mi się mylą. - Szkoda, że Allan tak nie uważa.
Na miejscu mojego syna, zabrałbym cię do Nowego Jorku.
Do Greenwich Village.
A potem pomógłbym ci znaleźć pracę w jakiejś poważnej gazecie.
Ze swoim talentem...
mogłabyś dotrzeć na sam szczyt, Maddie.
- Dziękuję. - Hal, Liz chce z tobą rozmawiać.
Zapytaj Louise o wystawę w West Third Gallery w przyszłym miesiącu.
To jej rozwiąże język.
- Dziękuję. - No dobrze. Chętnie to przeczytam.
Wychodząc, podziękuję panu Durstowi.
Panie Durst?
Kim dla ciebie była?
Chciałaś opowiedzieć historię Tessie.
Chciałaś opowiedzieć moją historię.
Chciałaś opowiedzieć historie wszystkich oprócz własnej.
KSIĘGA SNÓW
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LAURY LIPPMAN
KOBIETA Z JEZIORA
Tessie? Słyszysz nas?
Ona... Tu jest.
O cholera.
Nie kłamałaś.
- Hej, Paul? - Tak. Zgłoszę to.
Jest taka mała.
Jeśli to zbrodnia na tle seksualnym, to będzie dla mnie za wiele.
Dla pana?
Tu Donnelly, znaleźliśmy dziewczynkę...
Skąd pani wiedziała, gdzie szukać, pani...
Schwartz.
Zwykle się orientuję.
Rozpoznawanie nas, Żydów, to stara praktyka.
Hej! Ona po prostu ma bardzo ładny nos.
Mąż wie, że pani tu jest?
- Przyniosę pani trochę wody. - Dziękuję.
Mamy tylko kilka pytań.
Uważaj, Platt.
...próbowałyśmy dołączyć do ekipy poszukiwawczej.
Widzę, że nic się nie zmieniło.
Znaleźli dziewczynkę Durstów.
Tak szybko?
Tu pani mieszka?
Tak.
Upadek z dużej wysokości.
- Dziękuję. - Chwileczkę.
Do czasu aresztowania pani i pani znajoma będziecie obiektem zainteresowania.
Proszę uważać na dziennikarzy.
Nie zamierzam z nikim rozmawiać.
Odprowadzę panią.
Dziękuję, poradzę sobie.
Tak.
O ile zostawi pani sobie to błoto na twarzy.
Do widzenia.
Dobranoc.
Cholera, Dora, myślałam, że po dragach traci się apetyt.
Nie przy kuchni, jaką prowadzi tu Shell.
- Krok. - Chodź.
Ktoś tu chce wejść ze mną pod kołderkę.
Patrz pod nogi. Trzymam cię.
Przytrzymam ją.
Okej.
Nie opluj mnie.
Dobra. Wejdę. Sprawdzę, czy wszystko okej.
Nie, kochanie. Jestem zmęczona i chcę być sama.
Chodź.
Chodź. Tylko mały całus.
- Dobra. - Wpadnij później.
Dobra.
Módl się, żeby Shell pozwolił ci dalej śpiewać.
Na pewno będę śpiewać.
Shell pozwala Dorze być Dorą.
O ile Dora pozwala Reggiemu na siebie wchodzić.
- Nie chodzi o to. - Nie? A o co?
O mój głos.
Śpiewasz dla niego od szesnastego roku życia,
ale nie pamiętam, żebyś dostawała darmowy towar i pokój w Gordianie,
dopóki Reggie się w tobie nie zabujał.
Może też się zabujałam.
Tak?
Doro, mogłabyś śpiewać gdzieś indziej.
Eggy Woods mówił, że czarnuchy latają śpiewać do Paryża.
Wyobrażasz to sobie?
Zostawić za sobą ten przeklęty kraj.
A skąd wziąć kasę?
Poszukam Kleopatry w mojej księdze snów,
a ty za nas obstawisz.
Nie będę obstawiać zakładów z kasy, której potrzebuję na chłopców.
Ja tu marzę o tym, żebyśmy poleciały razem do Paryża,
a ty wolisz iść za Myrtle Summer.
Nie mam czasu na marzenia.
Myrtle załatwi mi uczciwą pracę.
Uczciwą?
Wiesz, że Shell opłacił jej kampanię, prawda?
To nieprawda.
Jasne, Myrtle Summer walczy o zwykłych ludzi.
Zależy jej na czarnych kobietach, zwłaszcza na jednej czarnej kobiecie...
Na Myrtle Summer.
- Mama? - Madeline.
Co ty tu robisz?
Milton dzwonił.
Czyś ty oszalała?
Całą noc się o ciebie zamartwiał.
Tak, oszalałam.
- Gdzie Seth? - Jest w fatalnym nastroju.
- Muszę się przebrać. - Madeline, powiesz mi, co się dzieje?
Pogrzeb Tessie Durst jest za pół godziny.
Możemy porozmawiać później?
Seth nie chce iść.
Co mu powiedziałeś?
Uważasz, że musiałem mu coś mówić,
żeby smucił się faktem, że porzuciła go matka?
To nie jego porzuciłam.
Zgadza się. Porzuciłaś mnie, prawda?
Porzuciłaś? Bo nie rozumiem.
Milton, potrzebuję pieniędzy.
Muszę wynająć mieszkanie na parę tygodni, żeby oczyścić umysł.
- Pieniędzy? Oczyścić umysł? - Tu nie dam rady.
Nieźle.
Maddie, chciałaś pomóc znaleźć Tessie Durst i wiesz co?
Udało ci się. Mazel!
Ale co ty wygadujesz? Czy możemy pomówić o...
Mówimy. Ja mówię, ty mówisz.
- Nie poznaję cię... - O to chodzi.
- ...kiedy to mówisz. - Potrzebuję chwili,
żeby zrozumieć, dlaczego chcę się stąd wynieść.
Ale nie chcesz mi na to pozwolić. Dzwonisz do mojej matki
i mówisz naszemu synowi, że zrobiłam coś złego.
- Nie mówiłem... - Nic mi nie mówił.
Idziesz czy nie?
Nie.
Zmarła wczoraj.
Nie rozumiem, dlaczego urządzamy pogrzeb tam szybko.
Żeby dusza mogła ruszyć dalej.
Dokąd ruszyć, Maddie?
Tak jak wielu mieszkańców naszego miasta, przekonasz się,
że bardziej obchodzą cię dusze zmarłych niż tych, którzy żyją.
Madeline, powinnaś częściej nosić czerń.
Odmładza cię.
Och, mamo.
Niesamowite, że nie jesteś na stałe skrzywiona
od tych złośliwych komplementów.
Daj spokój. To tylko rada.
Człowiek planuje, a Bóg się śmieje.
Wiem, co to znaczy. Powtarzasz to całe moje życie.
Z czego będziesz żyła? Co?
Nie wiem, jak się utrzymasz.
Na początek sprzedam samochód.
O Boże.
Och, Madeline.
Cieszę się, że moja matka już nie żyje i tego nie widzi.
Myślałem, że zginęła w Holokauście.
Hej.
Cieszę się, że już nie żyje i nie zobaczy, że to się dzieje w Ameryce.
To grupa 19-letnich nazistów.
Założyli lokalny oddział NSRP.
Rabin Korn zamknął dziś shul...
Milton. Dość.
Maddie.
Maddie, wiem, że słabo się znamy.
Słyszałam, że nie chciałaś zostawić mojej Tessie,
kiedy ją znalazłaś i chciałam tylko...
Tak mi przykro.
Czy widziałaś... Widziałaś jej twarz, Maddie?
Czy ona... Myślisz, że wołała swoją mamę?
Nie było mnie tam.
Byłaś tam.
Tak mi przykro.
Nie odzyskam jej, Maddie.
Nie odzyskam jej.
Nie dam rady.
Jesteś dobrą matką.
Hej, dokąd idziesz?
- Seth! - Moja mała.
Moja dziewczynka.
- Tak mi przykro. - Dlaczego moja...
Stephan!
Jesteś tu?
Ty gnojku.
Ty mały gnojku.
Ty gnojku!
Mówiłam, wyrzucę cię z domu, jeśli znów to zrobisz.
Czemu nie jesteś w sklepie?
Ty gnojku!
Moja mama uważała, że żeby dostać dobrą pracę,
powinnam wyglądać tak, jakbym nie miała żadnych trosk.
„Wszystkie kobiety znają ten sekret” – mówiła.
Dzięki udawaniu dostałaś całe swoje życie.
Prawda, Maddie?
Biuro przywództwa kobiet...
Jest!
Kto, ja? Co się dzieje?
Dzięki Lindzie stacja WJZ wypożyczy nam sprzęt na dziś.
Patrice Murphy z The Afro pomówi z członkami naszej społeczności.
O czym?
O tym, jak Myrtle im pomogła albo zainspirowała ich do walki o zmiany.
To, co mówiłaś wczoraj na zbiórce, odbiło się szerokim echem.
Może powtórzysz to przed kamerą?
Mogę najpierw porozmawiać z panią Summer?
- Dam jej znać, że jesteś. - Dobrze.
Zaczekam w środku.
- Widzimy się za chwilę? - Tak.
Dobrze.
Tak, mam list.
Dziękuję. Do widzenia.
Nie chcę przeszkadzać, pani Summer.
Chciałam podziękować za to, że wczoraj poprosiła mnie pani o zabranie głosu.
Byłaś gwiazdą zbiórki.
Uczyłam się od najlepszych.
Mogę usiąść?
Miałam nadzieję, że porozmawiamy o pracy na pełen etat.
Zaproponowałam, żeby cię zatrudnić i wszyscy byli zachwyceni tym pomysłem.
Jesteś twarzą przyszłego, lepszego Baltimore.
Ale niestety kilku naszych białych darczyńców
niepokoi fakt, że pracujesz dla pana Gordona.
Połowa czarnych w tym mieście pracuje dla pana Gordona.
Cleo...
Źle by to wyglądało, gdybym zatrudniła cię po wczorajszej wypowiedzi.
Jakbym kupiła twoje poparcie.
Gdybym pracowała dla pani, nie musiałabym pracować dla pana Gordona.
Nikt nie odchodzi od takiego człowieka, chyba że to on tego chce.
Pani się udało.
Nigdy dla niego nie pracowałam.
Jeśli odnosisz się do darowizn, których już nie przyjmuję,
to na pewno rozumiesz, dlaczego ci darczyńcy są niezbędni.
Pomóż mi zabezpieczyć reelekcję, a dostaniesz mnóstwo szans.
Szans na co?
Na porzucenie godności?
Wszystkie musiałyśmy czekać na swoją kolej.
Nazywam się Eunetta Johnson i mam trzydzieści lat.
Większość ludzi mówi mi Cleo, to zdrobnienie od Cleoepatry.
Tak nazywały mnie dzieciaki, kiedy pani Summer była naszą nauczycielką.
Mówiła, że wyglądam jak egipska królowa.
Ale ostatnio ludzie nie widzą we mnie królowej.
Widzą barmankę, księgową...
modelkę z galerii handlowej.
Osobę, która potrzebuje wsparcia.
Kiedy byłam dziewczynką, mój tatuś mawiał:
„Nie marzymy we własnym imieniu.
Marzymy w imieniu tych, których jeszcze tu nie ma”.
I chyba miał rację, bo nie marzyłam we własnym imieniu
od bardzo dawna.
Ale mam w domu dwóch chłopców
i wygląda na to, że świat każe mi wybrać.
Mogę zachować godność...
albo zapewnić im utrzymanie.
Chyba nie pozwoli mi na jedno i drugie.
Cleopatro, wszystko w porządku?
Kochanie, jeśli się denerwujesz...
Cleo! Co z tobą?
No już, kochanie. Cleo, musimy...
Nie możesz tego robić przy...
Dobrze. Pięć minut przerwy?
Cleo, będę za drzwiami.
Nawet gdyby zostawiła go tu pani za darmo, musi to podpisać pani mąż.
Dlaczego mąż musi to podpisać, skoro wóz jest na mnie?
Bo to pani mąż, pani Schwartz.
Dwa i pół tysiąca.
Dwa i pół tysiąca i podpis pani męża.
A dwa tysiące?
Przykro mi, złotko.
Może pan kupić to auto bez jego podpisu?
Umarł?
Jeszcze nie.
To musi podpisać.
Przepraszam.
Ma pan telefon?
Tak. Tam z tyłu.
Dziękuję.
Centrala, słucham?
Zostałam okradziona.
Gdzie pani teraz jest?
Ktoś włamał się do mojego mieszkania.
Boję się wejść. Przyśle pani policję?
Proszę podać adres.
To nad barem The Silver Dollar.
Gdzie? W Sandtown?
W Sandtown, tak.
- Dobrze, sprawdzę to. Do widzenia. - Dziękuję.
Co tam, Sonny?
- Postaw dolara na 325. - Dobra.
Przepraszam.
- Wysoki Teddy. - Coś dla Starego Charliego?
- Jenkins, Holmes i Brooks. - Dobra.
Dobra. 857 dla pana Brooksa.
Dobrze, dam mu znać.
Masz, Teddy.
- Uważaj na siebie. - Dziękuję, panie Cedrick.
Shell Gordon to przestępca, który od 20 lat prowadzi gry liczbowe.
Zależy mu wyłącznie na segregacji i uzależnieniu od siebie naszych braci.
Myrtle Summer zajęła kontrowersyjne stanowisko
przeciwko tzw. grom liczbowym.
To nielegalna forma hazardu, popularna głównie w biednych,
robotniczych czarnych dzielnicach w całym kraju.
Według przeciwników pani Summer gra pomaga finansować małe czarne firmy.
To kłamstwo, które nasze organy ścigania codziennie usiłują zdementować.
Gracze często używają czegoś, co nazywają Księgą Snów,
usiłując przełożyć swoje sny na zwycięskie liczby,
a jednocześnie stopniowo tracąc ciężko zarobione pieniądze.
Hej, wpuść ją.
Spójrz.
Chcę ci to pokazać. Nowy model.
Brzydki, ale dwa razy szybszy niż Remsons.
Pokaż jej.
Kosztuje tyle co nic.
Jeśli się zepsuje, załatwię ci następną.
- W tych czasach wszystko da się wymienić. - Fakt.
Różne Myrtle i Czarne Pantery mogą sobie krzyczeć całymi dniami.
To nie karta wyborcza albo kula. To bank.
Właśnie o tym chciałam porozmawiać.
Idę, szefie.
Chciałabym skorzystać z pańskiej oferty.
Wyjść zza baru
i zająć się księgowością. Nie tylko tą oficjalną.
Wszystkim, czego pan potrzebuje.
Dobra. To dobre wieści.
Ale na pewno się zgodzisz,
że człowiek o mojej pozycji musi ufać swoim ludziom.
Może mi pan zaufać.
Kieruje mną tylko chęć zadbania o moich chłopców.
Naprawdę.
Ufam, że zobaczę cię dziś w Pharaoh.
Co do reszty, czyny są ważniejsze niż słowa.
- Dobrze? - Dobrze.
Jeśli potrzebujesz dodatkowej kasy, niech Slappy przyjdzie wystąpić.
Do zobaczenia w Pharaoh.
Statek.
Nie będę zapamiętywał liczby z księgi snów.
Dobry bukmacher sprzedaje nie tylko liczbę.
Sprzedaje też marzenie.
Teddy. Opowiedz mi o tym statku, o którym śniłem.
To zapowiedź domowego szczęścia.
Obstaw 395.
- Kamienny kucyk... - Tak jest.
Co ci mówiłam o hazardzie, Teddy?
Mamo!
Myślałeś, że mnie tu nie będzie?
Przestań.
- Działasz za moimi plecami jak złodziej. - Przestań.
- I za co? - Proszę.
- Za grosze, które ci rzucają? - Przepraszam.
Spokojnie, Cleo. Zrozumiał cię.
- Daj mu spokój. - Najwyraźniej nie zrozumiał.
Mam dość tej księgi snów, Teddy.
- Cholera, Cleo! - Zostań tu!
Charlie, trzymaj się, kurwa, z daleka od mojego syna.
Nie będę powtarzać.
Wkładaj kurtkę.
- Hej, Teddy. Bez obaw. - To ostatni raz.
Bez obaw. Ogarnę twoje zakłady, bracie.
Teddy.
Teddy, czekaj!
Teddy, zaczekaj!
Dzięki Bogu.
Pani Schwartz?
To ja. Dzięki Bogu.
Platt i Davis z policji.
Dziękuję za szybkie przybycie.
Oczywiście. Patroluję tę dzielnicę, ale nie widzę tu pani.
Wprowadziłam się tu wczoraj.
Chodziło mi o to, że to nie jest właściwe miejsce dla pani.
Nie powinna pani tu mieszkać.
Bo jestem Żydówką?
Niezupełnie.
Ludzie mnie ostrzegali, ale nie sądziłam, że zostanę okradziona.
Oczywiście. Co zaginęło?
Biżuteria. Miałam diamentowy pierścionek, ale zniknął.
Rozumiem.
Funkcjonariuszu Davis, popyta pan sąsiadów, czy coś widzieli?
A ja pójdę z panią Schwartz do jej nowego mieszkania.
Dziękuję.
Proszę.
Gdzieś już panią widziałem.
- Nie tutaj. Skąd się pani przeprowadziła? - Z Pikesville.
- Pikesville. - I oto jestem.
Odbył się tam dziś pogrzeb.
Tak. Może tam mnie pan widział.
To pani znalazła Tessie Durst, prawda?
Tak.
A teraz panią okradziono.
Jestem przekonana, że jedno z drugim nie ma nic wspólnego.
Nie ma w tej dzielnicy zbyt wielu salonów manikiuru, co?
To nic takiego. To brud po przeprowadzce.
Będę musiał wezwać śledczych od włamań.
Nie mam telefonu.
A ja policyjnego radia.
Cóż, ponieważ nie...
Nie mam radia, ale mam klucz do budki telefonicznej,
która jest w The Silver Dollar.
Zadzwonię stamtąd. Poczekamy na dole.
Nie powinniśmy tu niczego dotykać.
Nie.
Idziemy?
- Dziękuję. - Nie ma za co.
To bardzo miłe.
Nie ma za co.
Przez chwilę pani i pani znajoma byłyście podejrzanymi.
Naprawdę?
Funkcjonariusz Bosko myślał, że to lesbijska zbrodnia seksualna.
Chyba pan żartuje.
Nie żartuję, przysięgam.
Ale znaleźli pod jej paznokciami żwirek z akwarium.
Aresztują faceta ze sklepu z rybkami.
Niektórzy widzieli, jak dziewczynka tam wchodziła.
Biedne dziecko.
Mogę o coś zapytać?
- Oczywiście. - Pierścionek był ubezpieczony?
Tak.
Roszczenie może być rozpatrywane miesiącami.
Proszę wziąć to pod uwagę, jeśli liczy pani na te pieniądze.
- Jeśli liczę na pieniądze? - Wie pani, co mam na myśli.
Śledczy powinien już być.
Chodźmy.
Przepraszam.
W Memphis spiknąłem się z królem.
- Z którym królem? - Nie z Lutherem Kingiem. Z Elvisem.
Nie miałem być rozrywką.
Dogadaliśmy się jeden na jeden. Byłem u niego w domu. Widziałem jego wozy.
Jego dzieciak grał w klasy. Pytam: „Ile lat ma twoja córka?”.
A on: „To nie jest moja córka. To moja żona”.
Wszystko okej?
W porządku.
Nie strasz mnie. Zjawiasz się z taką miną...
Mylisz moje miny.
To mina „wiem, że ten czarnuch nie chleje w ciągu dnia,
kiedy powinien szukać roboty”.
Roboty? Przecież właśnie pracuję.
- To twoja praca? - Tak pracuję.
- No weź. - Ile razy mam ci powtarzać?
- Bzdura. - Daj spokój. Obserwuję.
A potem z tego żartuję.
- Serio? - Nie mogę pracować
i jednocześnie pisać dowcipów.
- Jasne. - To jakieś szaleństwo.
Kumasz?
- Co tam, George? - Jak tam?
Co się dzieje?
Daj dwa. Dzięki. To moja żona.
Podmuchaj raczej tam.
Zabawny jesteś.
Próbowałem ci powiedzieć.
Załatwiłam ci występ w Pharaoh. Jutro wieczorem.
Jak to zrobiłaś?
Shell.
Nie chce, żeby kolejny czarny mężczyzna się stoczył.
Byle robili, co każe, nie?
- To nie tak. - Do czego cię zmusza?
- Niczego. - Powiedz szczerze.
Daj spokój.
Pójdź tam jutro wieczorem...
i zaprezentuj chłopakom jakiś spokojny materiał.
Proszę.
Zmieniłaś mydło?
Walczę o to, żeby nam się lepiej żyło.
Musisz mi pomóc.
Pomogę ci, kiedy tylko zechcesz. Chodź, zatańczymy.
No dawaj.
Ślicznie wyglądasz.
- Czyż nie jest piękna? - Przestań.
No dawaj. Wydajesz się spięta.
Powinniśmy robić to częściej. Ładnie pachniesz.
Bo dbam o czystość.
Madeline Schwartz. Bob Bauer. Z The Star.
Znam pańskie felietony.
- Lubie pańskie szkice żony. - Dzięki.
Przepraszam... Czy mogę wejść? Chętnie napiłbym się wody.
Trzy piętra to za dużo dla grubego człowieka takiego jak ja.
Nie nazwałabym pana grubym.
Cóż, nie wiem, jak inaczej można mnie nazwać.
Prawie poszedłem pod pani drugi adres, ale moje źródło mnie tu skierowało.
- Źródło? - Tak.
Proszę. To ktoś, kogo znam?
Tego nie mogę zdradzić.
Mogę obiecać taką samą dyskrecję, jeśli chodzi o pani nazwisko.
Obawiam się, że nie mam do zaoferowania niczego poza wodą.
I nie zależy mi na rozgłosie, więc...
Nie sądzi pani,
że odnalezienie Tessie Durst przez panią i pani znajomą
to historia warta opowiedzenia?
Ależ skąd.
Też byłam kiedyś dziennikarką.
Mój mąż jest prawnikiem.
Pani mąż wie, że pani i pani kochanka jesteście podejrzanymi?
Obawiam się, że źródło wprowadziło pana w błąd.
Nie jesteśmy kochankami i nie jesteśmy już podejrzanymi.
To kto jest?
Wie pani, płacimy za dobre tropy.
Ja...
Jeśli bardzo chce pan wiedzieć,
człowiek, który zostanie aresztowany za zabójstwo Tessie Durst,
ma związek ze żwirkiem do akwarium, który znaleziono pod jej paznokciami.
Może powinien pan o to zapytać swoje źródło.
Tak zrobię.
Hej.
Dzięki za wodę.
Czy to oznacza to, co myślę?
Słyszałem, co stało się wczoraj w biurze pani Summer. Dobra dziewczynka.
Czas, by Cleopatra znów wyglądała jak królowa.
Dziękuję, Shell.
Stephan Zawadzkie, budynek jest otoczony.
Uwolnij matkę.
Uwolnij zakładniczkę.
Nie chcesz tego robić.
Wychodź.
Nie stanie ci się krzywda, jeśli wyjdziesz w tej chwili.
Wstrzymać ogień!
Nie chcesz tego robić.
Obiecuję. Jeśli teraz wyjdziesz, nie zrobimy ci krzywdy.
Wyjdź z rękami w górze.
Nie chcesz tego robić.
Wyjdź z rękami w górze.
Jestem bezpieczna.
Wszystko dobrze.
Proszę, nie strzelajcie. Proszę.
PODEJRZANY O ZABÓJSTWO TESSIE DURST ARESZTOWANY
Proszę, nie strzelajcie.
To mój syn. Pójdzie dobrowolnie.
Dałam mu dobry trop.
Mogłaś potwierdzić wersję o lesbijskiej zbrodni.
Ojciec dostałby zawału.
À propos zawału...
Czy mogłabyś poprosić, żeby obniżył mi czynsz?
Tylko do czasu, aż dostanę pieniądze z polisy na pierścionek.
Tata wściekłby się, że mnie o to poprosiłaś.
Tak.
A może za bardzo boję się go zapytać.
Zapytam go,
jeśli ze mną zapalisz.
- Hej, Reg. Tylko dla artystów. - Obyś był zabawny, czarnuchu.
- Dobra. Gotowy? - Jest dziewiąta.
Potrzebują paru drinków, żeby się rozluźnić.
Slappy, skoro to mówisz, to oznacza, że nie zamierzasz być grzeczny.
A raczej zachowawczy? „No weź, Slap.
Nie mów niczego, co sprawiłoby, że poczują się niezręcznie”.
Dobra. Musisz zrozumieć,
że ludzie przychodzą tu zapomnieć o zmartwieniach.
Dam im niebieskie mundury.
Panie i panowie, jest dziś z nami gość specjalny.
Od dawna nie występował na tej scenie.
Powitajcie oklaskami Slappy'ego „Darka” Johnsona.
Witajcie. Dziękuję.
O rany. Dobrze tu wrócić.
Miło widzieć tu tylu ładnych ludzi.
Czarnych ludzi z kasą. Czarnuchy piją teraz martini.
Wciąż się trochę denerwuję. Wiecie, jestem z Południa.
Tam, skąd jestem, zgromadzenie tylu zamożnych czarnych pod jednym dachem
oznacza, że niedługo spłoną.
Ten żart nie spodobał się w Tulsie.
Był niezły przypał.
Dorastając w Georgii,
widywałem w drodze do szkoły czarnuchów wiszących na drzewach.
Żartuję. Nie chodziliśmy do szkoły.
Myślicie, że to jest pojebane?
A skąd waszym zdaniem wzięliśmy nowe buty?
Ferdie widział, jak wychodzisz?
To dobrze.
Nie ma z tym nic wspólnego.
Za to kapitan uwielbia koperty od pana Gordona.
Co ty powiesz.
Słyszałeś o białej dziewczynce, którą znaleźli?
Słyszałem.
Właśnie zamknęli świra, który to zrobił.
Jego mama próbowała to zwalić na jakiegoś brata, który był w sklepie.
Młody czarny z podbitym okiem.
Czarny z czarnym okiem.
Tak.
Lepiej...
Przyczaj się, aż oko się nie zaleczy.
Dobra, szefie.
Uważam, że Harriet Tubman miała ładną cipkę.
Wysłuchajcie mnie. Skłoniła czarnuchów do opuszczenia domu...
biegania po lasach
i ryzykowania życia dla wolności?
Nikt nie wiedział, czym jest wolność.
Tylko dobra cipka skłoni cię do ryzyka.
To twój facet?
- Co mnie zdradziło? - Przy domu pana...
Twoje spojrzenie wszystko zdradza.
...i szczekających psach.
Musimy porozmawiać.
Wszystko dla szansy u Harriet.
Musisz coś dla mnie załatwić.
Teraz?
Co to jest?
Masz to tylko dostarczyć.
Nie wiesz, kto cię przysłał. Adres jest w środku.
To prośba od ciebie czy Shella?
To nie jest prośba, Cleo.
Mówiłaś panu Gordonowi, że może ci zaufać. Udowodnij to.
Mój syn nawet nie chodzi do szkoły. Nie zarobiłby tam.
Musiałby kupić pasek.
Wiecie, jak trudno jest poprosić dziecko o kupno paska?
Pa.
A potem zwracam pasek.
Próbujemy odzyskać tę kasę.
Co tam, Platt?
Chyba nie jestem tu mile widziany.
- Tak z tobą bywa. - Co przegapiłem?
Dorwali gościa, który zabił dziewczynkę Durstów.
- Serio? - Tak.
Wiesz co? Podrzuć mnie do Bottom, odwiedzę panią Schwartz.
Powinna się o tym dowiedzieć od policjanta.
Pani Schwartz?
Pani Schwartz.
Leć ją poinformować, Platt.
Kto tam?
Szukam Duke'a.
Ty jesteś Duke?
On ci wygląda na diuka?
Duke!
Ładny masz ten niebieski płaszcz.
Dziękuję.
Nie drzyj się, bo mi wystraszysz ptaki.
Ty i te twoje ptaki. Boże.
Już dobrze.
Nie ciebie się spodziewałem.
Mam to tylko podrzucić i już znikam.
Sporo zielonych
jak na dzwonek do drzwi i odbiór hajsu i błyskotek.
Nie zobaczysz ich, jeśli nie zamkniesz ryja.
Hej. Napijesz się czegoś?
- Nie. - Na pewno?
- Ale dziękuję. - Dobra.
Hej, malutka. Hej, kochanie.
Carol.
Kogo my tu mamy?
Muszę wrócić do pracy. Przepraszam.
Zwolnij.
Wrócić do pracy dla kogo?
Blokuj dalej drzwi, a na pewno się dowiesz.
Tak?
Zadziorna. Lubię takie.
Ty prowadzisz.
Nie, miałam tylko to dostarczyć.
Nie, nie.
Nie możesz pozwolić, żeby jakaś kobieta prowadziła twoją corvetę z 62 roku.
- Ja prowadzę. - Posadź swoją pijaną dupę.
Jebać twój wóz. O co chodzi?
- Co się dzieje? - Hej.
Okej.
Suko, nie znam cię i chuj mnie obchodzisz.
Nie ma tu grubej ryby,
więc płotka pojedzie na przejażdżkę.
O rany. Wszystko to napisałaś?
To tylko dzienniki.
Niektóre dzienniki to prawdziwe arcydzieła.
- E tam. - Słyszałaś o Anaïs Nin?
Nie.
Czytam jej dzienniki co noc.
Założę się, że nie mieszkała w Pikesville.
Mieszka w Paryżu.
Opisuje w dziennikach swoje przemyślenia i swoje romanse.
Paryskie romanse.
Prawie jak kupowanie bajgli w Pikesville.
Nie mogę przestać o niej myśleć. Nauczyłam się fragmentów na pamięć.
Naprawdę?
„Pospolite życie... mnie nie interesuje.
Szukam tylko wzlotów.
Zgadzam się z surrealistami,
którzy szukają wspaniałości.
Chcę być pisarką, która przypomina innym, że takie chwile istnieją.
Chcę dowieść, że istnieje nieskończona przestrzeń, nieskończony sens...
nieskończone wymiary.
Ale nie zawsze znajduję się w tym, co nazywam stanem łaski.
Miewam dni pełne iluminacji i gorączki”.
„Miewam dni, gdy muzyka w mojej głowie cichnie.
Ceruję wtedy skarpety,
przycinam drzewa, robię przetwory,
poleruję meble.
Ale robiąc to, czuję, że nie żyję”.
Kto tam?
Funkcjonariusz Platt.
Chwileczkę.
Okej.
Już idę. Chwileczkę.
Rodzice na mnie czekają.
Dobry wieczór.
Pamiętaj zapytać ojca o czynsz.
Wszystko w porządku?
Miałem zacząć patrol, ale zobaczyłem światło w pani oknie.
Chciałem tylko dać znać, że aresztowali podejrzanego o zabójstwo
i nie ma żadnych tropów w sprawie pani pierścionka.
Dobrze to wróży, jeśli chodzi o ubezpieczenie.
Nareszcie jakieś dobre wieści.
Czy złamałabym prawo, gdybym zaproponowała panu piwo?
Nie zgłoszę tego, jeśli pani tego nie zrobi.
Skręć tutaj.
To dom Myrtle Summer.
Zgadza się.
Proszę, nie róbcie tego. Nie musicie.
- Proszę. - Nie zamierzam nic robić.
Posiedzę w wozie z tobą i szybką Carol.
Obejrzymy stąd fajerwerki.
Stary, próbuję tylko zarobić na Święta.
Zastrzel ją, a Święty Mikołaj odwiedzi cię dwa razy.
Prawda, słonko?
- To nie dla mnie. - Jebany.
Jeśli nie chodzi o biżuterię, odpadam.
Nie pluj mi na ptaka.
Jebać ciebie i twojego pierdolonego ptaka.
Coś ty, kurwa, powiedział?
Stań za tym skurwielem.
Jeśli nie strzeli, zastrzel go.
Dawaj mojego jebanego ptaka.
Wypad.
I zamknij drzwi, czarnuchu. Matka nie uczyła cię manier?
Proszę, nie rób tego. Proszę.
Zamknij się, kurwa!
O cholera!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK