Anteriormente en O verán no que me namorei…
Susannah contoume que, cando nacín,
soubo que estaba destinada a un dos seus fillos.
Conrad ou Jeremiah?
Por que o arruinaches todo?
Cría que nos queriamos.
E queriámonos.
Es a miña amiga.
Quería ser algo máis, pero esperei.
- Isabel Conklin, casas comigo? - Si.
Será unha broma.
Non cases con el. Volve comigo.
Mírame aos ollos e dime que xa non o queres.
- Jeremiah, quérote. - Non preguntei iso.
Son Belly e Conrad. Épico, en plan eternas almas xemelgas.
Comparados con eles, vainos xenial.
Sempre acabamos volvendo.
Parece que nunca remata.
Pero e se non funciona?
- Onde estás? - Estou en París.
Como está Belly? Cres que ha querer saber algo de min?
Terás que descubrilo ti mesmo.
Parte de min sempre creu que acabariamos reencontrándonos.
Fai o que debas.
Non esperes que o aprobe, pero tampouco o deixes pasar.
O VERÁN NO QUE ME NAMOREI
- Tes o pelo precioso. - Grazas.
Cóidate, vale?
Belly.
Conrad.
Sorpresa!
Dáme unha aperta. Ven acó. Ola.
Gústame o teu pelo.
Si, grazas.
Pero que fas aquí?
Xa.
Perdoa, foi algo que xurdiu no último momento.
Vou a un congreso en Bruxelas,
e resulta que Bruxelas está moi preto de París en tren.
- Xa. - Así que…
- Como estás de aniversario… - É mañá.
Xa. Seino, si. Eu só…
O congreso comeza mañá.
Así que vin ver se te atopaba.
Despois irei a Bruxelas en tren.
Seguro que tes plans.
Si. Teño, si.
Non pasa nada. Presenteime sen avisar, así que…
Dime, a que hora sae o tren?
Hai todo o día.
A miña idea era coller o último,
e se non te atopaba, pensaba facer un pouco turismo,
dar unha volta, así que non pasa nada.
Verás, teño plans ás 20:00, pero…
estarei contigo ata entón.
- Si? - Si.
- Será divertido volver facer turismo. - Si?
- Si. - Pois encantaríame.
Xenial. Pois vou deixar a túa bolsa no meu apartamento
- e marchamos. - Vale.
Espera aquí, agora volvo.
Moi ben.
Que demo estás facendo?
Fai de guía turística un par de horas e que marche.
Vale, aquí están os tomates.
Vinte e cinco disto.
Ei.
- Ola. - A que hora te erguiches?
Ás 5:00.
Vaites.
A ver, teño que preparar catro pratos para 30 persoas
que esperan ver "o cociñeiro revelación de Boston".
Segundo o novo TikTok de Taylor,
es o cociñeiro máis sexy do planeta.
Por que deixei que me convencese?
Porque despois os mellores restaurantes suplicaranche
que sexas o seu garde manger.
Sabes que é un garde manger?
Non, non o sei.
Ei, podes contestar a chamada?
Conrad deséxache boa sorte hoxe. Está en Bruxelas?
Non, está en París. Con Belly.
Non me digas.
Si, xa ves.
Chamoume onte dende o aeroporto.
Non me quero meter nas túas cousas, pero…
D, as miñas cousas levan seis meses no teu cuarto de invitados.
Así que está ben.
De acordo, e ti estás ben?
Si.
Si, creo que pensar en que chegaría ese momento foi a peor parte, pero…
agora que o encontro de Belly e Conrad está tendo lugar,
non é para tanto.
Será que estou mellor?
Quen sabe?
Ademais… Ei, solta iso.
- Só un. - Non é para ti.
Só un.
Oíches? Quería dicirche algo.
Atopei un sofá novo.
Xa temos un sofá.
Sei que odias ese sofá.
Sempre te queixas de que cando traballas aí
che doen as costas.
- Estás farta de terme aquí. - Non.
E vou e merco mobles para a túa casa coma un imbécil.
Non, Jere, para. Non é iso.
É que me mudo a California
dentro dun mes.
- Que? - Xa.
Steven e eu por fin conseguimos moito financiaciamento.
E a condición é que nos mudemos a San Francisco.
Pero tranquilo, non te deixarei tirado.
Denise, alégrome moito por ti.
Merécelo.
- Traballaches moito. - Grazas.
Mi madriña, Taylor estará cabreada.
O certo é que Conklin non lle falou
da mudanza a San Francisco, así que hoxe non digas nada.
Que?
Perdoa, que acabas de…? Que acabas de dicir?
- É que o vou matar. - Taylor, para, por favor.
Pois acabo de saber que o bar de hoxe
ten unha fuga e está anegado.
Así que supoño que todo se fodeu. Todo está fodido!
Taylor, agarda. Síntoo.
Voume meter dentro.
Moi ben. Adiante.
Alá vou. Voume meter dentro.
Non, está moi fría.
Que queres ver despois disto?
Quizais a Torre Eiffel, non?
- Claro. - Ten boas vistas.
Algunha outra cousa? Podemos…
A tomba de Jim Morrison en Père-Lachaise?
- Si, soa moi ben. - Si?
Eu…
pasei moito tempo…
imaxinando a túa vida aquí.
E supoño que…
Váleme calquera cousa, pero gustaríame…
ver París do xeito que o ves ti.
Vale.
Xa sei onde te vou levar.
A onde?
Xa o verás.
A onde?
É que me mudei a Boston por ese parvo.
Cambiei de traballo, e agora cre
que me vou mudar a California?
Eu… El non dixo tal.
Non dixo unha merda!
Cres que quere romper comigo?
- Non dixen iso! - Sóltao.
- Dixo iso? - Probei con 20 sitios
e nada.
Atopastes sitio para o evento?
Non, andamos algo preocupadas.
Habemos atopar algo.
Intento saber por que Steven se vai mudar sen dicir nada.
Debo preparar o caldo e adobar o cordeiro
a tempo para cociñar as vieiras,
pero tanto ten sen un sitio onde servilo.
Seino, síntoo.
Igual é mellor cancelalo.
- Non. - Non.
Un momento. E que tal nesa casa espectacular túa á beira do mar?
Ten o estilo perfecto.
Non che sei.
A xente alucinará coas vistas. E a cociña é enorme.
Non volvín aló dende que…
Se non estás listo para volver, buscaremos outro sitio.
Non. Denise, tes razón.
Será bo para a min e perfecto para a cea.
Vou ir embalando.
- Vale. - Falemos un momento do de Steven.
Rula, tes que falalo con el, vale?
Vou falar con el.
Vale. Moi ben.
De feito, podes esperar un día para falar con el, por favor?
Hoxe é a gran noite de Jere e…
Tamén é importante para min.
Se isto me sae ben, o xefe deixarame dirixir
unha das campañas promocionais. E só
teño que buscar o xeito de levar os influencers gastronómicos a Cousins,
reprogramar a entrega de mercancía,
a do equipo de aluguer
e os camareiros.
- Merda! - Vale.
Ben. Ei, mira,
telo controlado. Eu axudareite.
Non, tes razón.
Estou tranquila.
Estou concentrada, vale?
Estou concentradísima. Imos sacalo adiante.
Deixan subir aquí?
- É bastante incrible, eh? - Si.
Vés moitas veces?
Antes si.
Cando acababa de chegar e…
aínda me estaba adaptando…
O día tiña moitas horas.
E… a encargada do bar onde traballaba,
chámase Celine,
traballara neste edificio
e foi quen me falou deste tellado…
e…
En fin, París dende aquí arriba tiña algo especial.
En toda a súa extensión.
Axudoume a ir encaixando as pezas.
O xeito…
en que forma un fermoso todo. Eu…
- quedo admirada. - Coma o corpo.
Se queres entendelo mirando órgano a órgano,
é unha… tarefa hercúlea, inabarcable.
Pero se dás un paso atrás e o miras como o que é, como un todo,
e como o corpo funciona en conxunto con total harmonía,
de súpeto cobra sentido e parece un puto milagre.
Non te referías a iso, ou?
- Si, si. - Ah, vale.
Por un intre…
parecíchesme…
Un cerebriño?
Ti cando tiñas dez anos.
Véseche cómoda aquí.
En París.
Si, así é como me sinto. Agora.
- Levoume un ano conseguilo. - Si?
Si. A ver,
tiña que mentalizarme para saír do apartamento
a facer calquera cousa.
- Como que? - Como…
Que?
Como atopar deterxente para lavadora no supermercado.
Non sabía cal era o da lavadora
e cal o do lavalouza.
É máis difícil do que parece.
E tiña que preguntar
e non me entendían cando pronunciaba "lessive".
A min sóame ben.
Ti non sabes como se pronuncia ben o francés.
Sentinme tantísimas veces coma unha parva.
Entón un día subín aquí para ver o albor,
e recordei aquilo que me dixeras.
O de cando viras o Pacífico.
Lémbralo?
Dixeches que te sentiches coma noutro planeta,
coma se todo fose posible.
Agora París é iso para min.
Foi moi difícil…
Pero non me rendín.
Así que agora vivo na cidade máis fermosa do mundo.
Sabía que podías.
Si? Como o sabías?
Vamos. Como te chamaban as nosas nais?
Gato salvaxe de canellón.
Eu creo que iso non era un afago.
Era tal.
Sempre fuches loitadora.
Nunca fuches das que recúan ante un desafío.
Es competitiva, sobre todo cando se trata de competir contigo mesma.
Veña.
París non ía poder contigo.
Quedas esta noite?
Refírome a se… hai tren máis tarde.
Si, hai un tren que sae tarde. Eu…
Non quero molestar…
Non molestas.
Só uns amigos que me prepararon unha cea de aniversario.
Deberías vir. Pasarémolo ben.
Estaría ben contar cun vello amigo alí.
Estás segura? Eu…
Si.
Ei, como ves isto?
- Súbelo un pouco? - Si.
Hai que baixalo.
Tay, necesito que o probes.
- Vale. - Tes a Denise
facéndoche o choio?
Diría que o fai por ti.
- Vale. Todo está xenial. - Si.
Só queda que eu non meta a zoca.
- Que tal o sabor? - Perfecto.
Non probaches o aceite de alfábega.
Non sei o que queres, Jere.
Sabe a sopa de tomate fría. Está bo.
- Tróuxeno todo! - Desculpa.
- Ola, amor. - Ei.
Denise, venme axudar dentro.
Si, vou.
Grazas por facer todo isto.
- Como non, nena. - Xa.
Queres impresionar o xefe,
- é importante para ti. - Si.
Xa, o traballo éo todo, ou?
Si.
Isto está xenial.
Alégrame que che guste. Sabes que pensei?
Pasei tanto tempo preparando esta cea
que nin pensei en como conseguir
que o noso apartamento sexa máis noso.
Que sexa o noso fogar, sabes?
Vale, ben.
Estaba pensando en pintar o salón.
Paréceme ben.
E deberiamos ter un gato.
Un gato?
Lucinda non me deixaba ter gato. Di que son rancorosos.
Pero coido que nós seriamos bos pais.
Criariamos o noso mico para que fose un axiño.
Si, seguro que si.
Se cadra, podemos darlle unha voltiña.
- Si, unha voltiña, imbécil! - Pero que…?
Vale, se é importante para ti…
Veña, collamos un gato.
Non sei se estamos listos…
Agora non é o momento. Quedei sen camareiros.
Que demo pasou?
Saio nun momento. Prometido.
Tranquila. Sen présas.
O piso está moi ben.
Grazas. Herdeino da miña amiga Gemma.
Hoxe vala coñecer.
Comparado co de antes, este parece Versalles.
Faime ilusión coñecer os teus amigos.
Estás guapísima.
Grazas.
Mira o que atopei.
Déixame a min.
Vale.
Grazas.
Hai que marchar.
- Vale. - Eu vou ben?
- Vale. - Así. Xa podemos marchar.
- Ei. - Ola.
Ola, que tal?
- Moi ben, e ti? - Ben.
Guapísima. Parabéns.
Ola, como estades?
Un pracer.
- Encantado. - Ola.
Ei!
- Parabéns! Estás xenial. - Grazas.
- Ola, que tal? - Ben, e ti?
- Compañeiro de piso. - Vale.
Isabel!
Ese pelo!
Encántame!
Axiña atopaches outro.
Quen é este, Isabel?
Este é Conrad. Un amigo do meu país.
Conrad, preséntoche a Gemma e Max.
- Un pracer. - Ese Conrad?
- Ola. - Max.
Está aquí. Iso é bo ou malo?
Xa veremos.
Isabel!
Non me fodas, pendanga americana.
O irmán máis vello.
Se este está bo, como estará o outro?
Conrad, esta é…
- Celine. - Ola.
A mellor amiga de Isabel en París.
Perdoa?
Despois de Gemma.
Un pracer coñecerte.
Un Kir Royale para a raíña.
Parabéns, guapa.
Grazas. Conrad, este é Benito.
Un pracer coñecerte, tío.
Igualmente, Conrad.
Faláronnos moito de ti.
Es coma unha lenda en París.
Unha lenda?
Pórtate ben.
Xa me porto ben.
Tróuxenche un regalo. Ven.
- Ven. Coidado. - Volvo axiña.
E que tal a viaxe?
Pois estivo ben.
E como coñecestes a Isabel?
- Salvoume a vida. - Non me digas?
Si, e despois fomos de festa.
E o resto é historia.
Xa.
A cuestión importante é se che gusta o viño.
Encántame.
- Queres unha copa? - Si, grazas.
Benito, encántame. Grazas.
- Alégrome. - Déixame ver.
A ver.
Grazas.
Moi ben.
Sabes, Conrad? Creo que o que fixeches foi moi romántico.
Declararlle o teu amor a Isabel xusto antes de casar co teu irmán.
Non pensaches que era…
o peor puto momento?
Para ser xustos, eu non empecei a conversa
pensando que acabaría declarándolle o meu amor.
Pero non puideches aguantar máis.
Por iso é romántico.
Creo que meu irmán non pensa o mesmo.
É como de película.
A metade dos que a están vendo berrarían: "Adiante, Conrad."
E a outra metade berraría: "Non! Non o fagas."
Xa, sería o malo da película.
Para nada. Se hai alguén malo, sería eu.
Ninguén vai facer a pregunta que todos deberiamos facer?
Conrad, que fas en París?
Está aquí por traballo. Ten un congreso en Bruxelas.
E, xa sabes, como París está cerca.
Non tan cerca.
A hora e media.
Déixao, Benny.
Non hai voos directos de California a Bruxelas?
Non ten sentido.
Non, tes razón.
Cambiei o voo. Devecía por vela.
Ei, ignora a Benito.
Segue molesto porque Isabel o deixou.
Oe, coidao cos meus sentimentos.
Só pasaron seis semanas.
Quería levar a Isabel a México para presentarlle a miña avoa,
pero rexeitoume.
Sempre serás o rapaz que me ensinou a conducir motocicletas.
E eu quen che ensinou a montar en bici.
En todo caso non vin a París porque está preto de Bruxelas,
vin aquí porque todos os anos
pasabamos o aniversario de Isabel na nosa casa de verán en Cousins,
e agora vive aquí.
Así que pensei en traerlle un cachiño de Cousins aquí.
Que detalle.
Cousins?
Pensaba que eran irmáns, ou non?
Seica non o son.
A boa nova é que os da túa fraternidade serán os camareiros.
- Ben. Xenial. - Xenial.
A mala nova é…
que o da cetaria trabucouse e non haberá vieiras, só ostras.
Que vou facer con ostras?
Cociñalas.
Tay, non penso cociñalas, entendes?
- Vale. - So vou… servireinas…
Servireinas crúas cunha salsa de sandía.
- Non sei… - Estupendo, soa xenial.
E unha cousa máis. A empresa de alugamento
esqueceu as cuncas para as sobremesas.
- Que as esqueceu? - Esas…
- Si, pero non pasa nada. - Non?
Irei á vila a ver que atopo. Malo será que non haxa.
Vas á vila? Quero axudar.
- Acompáñote. - Non, vou eu soa.
Así xa vou practicando.
Meu, imaxino eu cousas ou Taylor actúa coma unha tarada?
Sabe o de San Francisco, vale?
- Que? - Si.
E está cabreada.
Vale, teño que falar con ela.
Si, fala con ela. Pero faino fóra, por favor.
- É mal momento? - Só se traes malas novas.
Pois é posible que si.
Ola, papá. Viñeches.
Ola, rapaz. Sorpresa!
A miña invitación debeuse perder.
É que… non pensaba que…
Non é moita cousa, só é unha cea.
Laurel contoumo coma se fose algo moi importante.
Trouxen champaña.
Da miña voda.
Non quería que se estragase.
Es moi amable, Adam. Por que non o levas atrás?
Non o deixo na cociña?
Non, síntoo. Nada de invitados na cociña.
Agora vou eu, tranquilo.
- É a miña casa. - Si.
Estou fodido. A cea é unha desfeita
e meu pai verá como me estoupa na cara.
Todo sairá ben.
Non, fixen mal en volver aquí.
Estar nesta casa faime sentir un fracasado,
coma cando marchei o verán pasado.
Este sitio está maldito. Debería cancelar todo.
Non digas esas cousas, de acordo?
Jeremiah, levo meses vendo como deixas o pelello.
E todo para chegar a este momento, si?
Non deixes que o pasado o estrague.
Que o pasado non che arrebate este lugar, vale?
A casa é preciosa.
Que tes piscina, polo amor de Deus.
Xa, si. A piscina non está mal.
Nada mal.
Tampouco ti, Denise.
Xa.
Que ben coñecerte.
Xa, ti…
Telo controlado, campión. Vale?
Vale.
Moi ben.
- Non, por aí. - Por aí.
Si. Grazas, vou.
Si.
Agora abre o meu.
De acordo.
Que bonito.
Sempre che gustou o meu.
Grazas.
Mi madriña, é precioso.
Moi bonito.
Moi ben, e o meu regalo?
É unha broma.
Isabel, diría que el é o regalo.
Valo desempaquetar despois?
Tróuxenche un regalo.
Querida.
Para todos.
Máis che vale compartir.
Entón, Benito…
non é o teu mozo?
Nunca dixen que o era.
Crin que dixeras que a maría alteraba a masa branca.
Memorizaches cada pequena cousa que dixen na vida?
Si.
E logo hoxe non veu Kayleigh?
Verás, deixoume. Así que non haberá máis Kayleigh.
Síntocho, meu.
Desafortunado no amor.
Ti saes con alguén?
Neste momento, non.
Así que estás a velas vir.
Sabía que se apagaría a chispa.
Un cruceiro de solteiros?
Dubido que aínda existan os cruceiros para solteiros.
Si que hai. Parece ser que teñen barra libre de sexo día e noite.
- Noxento. - Escoita,
en bikini con ese corpo ao sol do Caribe…
Laurel, triunfarías.
Mira que es vulgar.
Por iso Jere non te invitou.
Que rabuda. Vou por outra copa.
Que? Era broma.
Pero alégrame que viñera.
Polo menos esfórzase.
É bonito estar todos xuntos.
Si.
Pero falta Belly.
Podes crer que a pequecha
- fai 22 anos mañá? - Mi madriña.
Lembras cando fixo tres anos?
Masacrou o pastel
- e manchouno todo de crema. - Si.
Ola. ¿Póñolles unha copa de Bus…
non sei que? É francés.
- Si, grazas. Xenial. - Si? Vale.
Dígame ata onde.
Un pouco máis.
- Vou. - Vale. Así está ben.
- E vostede? - Non, grazas.
Moi ben. Arrivederci.
Grazas.
- Por Belly. - Por Belly.
Cáenme ben.
Todos eles?
A maioría.
Lembras que antes che dixen
que quería traerche algo de Cousins?
Tesme un regalo?
Algo así. Collín isto
cando fomos o 4 de xullo aquel verán hai uns anos.
Si, recordo aquel 4 de xullo.
Sabía que non volvería…
en moito tempo,
así que cando me entra moita morriña…
collo isto
e síntome máis preto de todos.
Así que pensei que…
non che sei, que como tardarías en volver,
ao mellor querías telo.
Grazas.
Chama ou pita se me necesitas.
Veña, pequena. Chámame, por favor.
Ai, mimá.
Iso vai seguir soando?
Dado que, como ves, estou con cinco cousas á vez,
- seguramente. - Xa.
- Sigue remexendo, nese sentido. - Non parei de remexer.
- As cuncas. - Grazas.
Rula, volviches. Que guapa estás.
Estás enfadada…
Non tal. Por que había estalo? Que fixeches?
Tomaches unha decisión importante sen dicirmo?
- Mira, eu… - Mira ti.
Pensaba que nos ía ben.
- Iso me parecía. - Ían ben.
Ían ben.
Non, perdón. Van ben.
- Van ben? - Encaixamos.
- Steven, remexe. - Vou.
Encaxaimos. Vainos xenial.
Xa, vainos tan ben
que te vas mudar a 6000 km sen min.
Nunca dixen tal.
Non lembro que me pedises ir contigo.
Xa te fixen vir a Boston.
Para empezar, ti non…
A min ninguén me fai facer nada.
Vale. Certo, perdoa, vale?
O que quero dicir…
Como che vou pedir que veñas a California por min?
Se, Deus non o queira, non sae ben, ou aínda peor…
Logo cres que non vai funcionar.
Non dicía iso!
- Bo é sabelo. - Merda.
- Aforro seis meses… - Non digo iso!
- Iso non… - Iso dixeches.
- O noso non vai saír ben? - Tíos.
Quérovos moito, pero por favor saíde da miña cociña!
- Perdoa, Jere. - Si, perdoa.
- Rula. Non era iso. - Non vai funcionar…
Merda.
No sentido das agullas do reloxo. Simple.
Podemos falar disto? Pero en serio, por favor.
Non entendo por que o calaches.
Tay, non sei que dicirche. Aínda non sei se o aceptarei.
Non sexas idiota. Claro que o aceptarás.
É o teu soño.
Ademais, Denise matarate se lle fodes o plan.
Xa, si, pero…
Taylor, vivir contigo tamén é o meu soño.
Ben, pero se iso é verdade,
por que non me pediches que fose contigo?
Sé sincero.
Pensabas que perdería os nervios?
Non, Tay, non.
Se hai un ano me pedises que me mudase á outra punta do país,
iríaseme a cabeza.
E acabariamos rompendo. Outra vez.
Pero o noso xa non me asusta.
Asústame que non o saibas.
Vale, pero…
non é iso, Taylor.
Eu…
non quero que renuncies a nada por min.
Entendes?
Véxote facelo por Lucinda
e non quero ser a persoa que te frea.
Pero ti non me freas, parviño.
Quero estar contigo.
E tamén quero ser a mellor relacións públicas.
E tan bo sitio para intentalo é San Franciso
coma Boston.
Mellor.
Vale, pero…
O que me dis é que…? De verdade farías as maletas e…
virías a California por min? É dicir…
Non por ti, senón contigo.
A ver, se iso é o que queres. Só digo que…
Non, Tay. Quérote.
Quérote moitísimo, vale?
Non podo imaxinar como sería a miña vida sen ti.
É coma se estivese escrito.
Cres que poden vernos?
Creo que tanto lles ten.
- Coido que miña nai está aí. - É un día importante.
- Véxoo pouco profesional. - Xa.
Ai, mi madriña! Mudámonos a California!
- Imos a California. - Si, vaia.
É unha tolemia?
Pois si.
Si.
Pero que sei eu.
Que é o peor que podería pasar?
Pois eu…
Por que es tan revirada?
Por que abriches a boca para dicilo?
Pasáchelo ben no aniversario, Belly?
Queres que empece a chamarte Isabel?
Non.
Chámame Belly.
Foi un preaniversario.
Só teño 22 anos dende…
hai hora e media.
Pero si, gustoume o meu aniversario.
Foi perfecto.
Podo confesarche algo?
Antes de vir aquí, pensaba que te estabas escondendo,
que quizais te estabas castigando…
por todo o que pasou.
Coma se marchases exiliada,
non porque eu pensase que o merecías,
senón porque vén sendo o que eu mesmo fixen durante moito tempo,
e se cadra unha…
parte de min quería crer que era temporal,
que acabarías perdoándote e que volverías á casa.
- Conrad, eu… - E… Seino,
non é así para nada.
Enténdoo.
Non te escondes.
Creaches unha vida marabillosa e eu…
alégrome de poder velo.
Eu tamén.
Non vas tan desencamiñado. Verás…
coido que ata certo punto si que me escondía, ao comezo.
Foi moi duro, estaba moi soa e…
Supoño que no fondo si cría que o merecía.
Sabes que non es a mala, non?
A ver, os dous sabemos que si que o son.
Metinme entre Jere e ti, e…
separei a familia.
Todos contribuímos.
Non era o teu traballo manter a miña familia unida.
Eramos nenos.
Non nos fixemos dano a propósito.
E asegúroche algo:
as promesa que fixemos daquela
non tes que seguir cumpríndoas.
Falarei por min mesmo. Eu non o farei.
Jere sabe que vin aquí.
E parécelle ben?
Non che sei, desexoume sorte.
Dixo: "Boa sorte",
ou máis ben: "Boa sorte"?
Hoxe hai lúa chea.
Gústame volver estar baixo a mesma lúa.
Belly…
Quero levarte a un sitio máis.
Vamos.
Ben…
Están lambendo as cuncas do gazpacho.
Estupendo.
- Estás ben? - Si.
E vou estar mellor.
Estou probando algo coa sobremesa.
Así que se non sae ben,
mándote a mercar biscoitos.
Escoita, seguro que sairá ben.
Perfecto. Senta aquí.
Vas ser a miña catadora.
- Lista? Vamos. - Vale.
Moi ben.
Un chisco disto.
Moi ben.
Velaquí está.
Vale.
Mira para aí.
Que tal está?
Meu Deus, está incrible.
En serio?
En serio, boísimo.
- Que ben. - Mi madriña.
Mira que cara de triunfador se che pon.
Abraiante, meu.
- Oxalá estivese aquí miña nai. - Deus.
A ver… Adam semella moi impresionado.
Pero facer biscoito non é coma salvar vidas.
Por favor.
O fillo máis vello estuda medicina. Un apósito para o choromicas.
Se che digo a verdade, apenas coñezo a teu irmán.
Pero polo que vexo, parece un tanto irritante, ou?
Igual quere que lle chamemos "doutor Fisher"
o que lle queda de vida. Xa ves ti.
Si, xa. Vinte na miña cea de ensaio
toda atenta ao das súas prácticas.
Ti tamén estás obsesionada con el.
Non, meu. Escoita, ti es quen está obsesionado con el.
Non sei por que, se estás de dez.
Estou de dez?
Por favor.
Mira, non finxas que non sabes que es guapísimo.
Es coma un modelo.
En fin, vin a Taylor e a Steven no molle.
Só che digo que creo que irá con el a San Francisco.
- Xa, sempre o souben. - Si.
Sei que os botarás en falta, será duro.
Xa, nunca estivera só de verdade.
Sempre tiven medo a sentirme só.
Verás, despois de prometernos Belly e eu,
ela díxome que xa non iría a París.
No fondo, eu sabía que devecía por ir.
Pero non foi por min e eu permitino
simplemente porque non quería estar só.
En fin, supoño que me virá ben estar só.
E non terás que aturar unha compañeira de piso maniática.
Non estará tan mal.
Cala a boca. Sabes que te botarei en falta.
- Non me digas? - Moito.
Xa.
E agora estoume arrepentindo de non…
De que?
Disto…
Perdoa. Paseime?
Non podes crer que esteas bicando o enchufado?
Non podo crer que o enchufado me bique a min.
Un momento de atención.
Só quero darvos as grazas por vir hoxe.
Encantoume cociñar para vós, a primeira vez para moitos de vós.
Espero que non sexa a última.
Eu tamén o espero.
- Saúde. - Saúde.
Saúde.
Bo traballo.
Bo discurso.
Saúde.
Iso está boísimo.
Alá vou.
Jere, podemos falar un momento?
Teño que preparar as sobremesas.
Por favor.
Por que non me invitaras hoxe?
Segues amolado porque non che dou cartos.
Enténdoo, papá. Cres que son un desastre. Igual o era,
pero xa non.
Cres que penso iso de ti?
Estou moi orgulloso do que fixeches hoxe.
De acordo? Pero non me sorprende. Sempre souben de que eras capaz.
Sempre estiven orgulloso de ti. Pensaba que xa o sabías.
Coido que debín dicircho.
Estou orgulloso.
Grazas, papá.
Moi ben.
Non tardes moito en saír.
Vale? A xente quere verte.
Feito.
Boas noites.
É aquí.
Non che parece fermoso?
É que mira como reflicte a luz na auga.
É máxico.
Si que o é.
Belly, bailas comigo?
Lembras o noso último baile?
O da graduación.
Non estiven fino.
E eu era unha infantil.
Tiña na cabeza unha graduación desas de película.
Imaxinaba que bailariamos horas e entón…
volveriamos ao hotel e…
Fariamos o amor?
Si, Conrad. Deitariámonos.
Pero en vez diso…
En vez diso, eu berreiche baixo a choiva
e fuxín coma un covarde.
Un baile para recordar.
Difícil de esquecer.
Case tanto coma cando me mandaches ó carallo no funeral de miña nai.
Mandeite ó inferno, non ó carallo.
Iso cámbiao todo.
Parece que todo iso pasou hai unha eternidade.
Durante un tempo…
as túas cartas sostíñanme.
Se me sentía… soa ou…
se tiña morriña…
sentaba e comezaba a lelas.
Líaas unha e outra vez.
Por que tardaches tanto en contestarme?
Tiña que pasar páxina.
Tiña que deixar atrás o pasado, e…
non o conseguiría se seguía pensando en ti.
E pasaches páxina?
Ven á casa comigo.
Quero facelo eu.
Soño con isto.
Contigo.
Sabes? Eu…
Dime.
Cada aniversario, o desexo que pedía eras ti.
Agora terás que pandar comigo.
Han ser todos os da casa felicitándote.
Si.
Mi madriña, son as 4:00. A que…?
Cando tes que estar en Bruxelas para o congreso?
Estaba pensando que…
o primeiro día só hai presentacións e cóctel. Podo quedar.
Marcharei mañá.
Non, non cambies os teus plans por min.
A ver, eu non vou cambiar os meus plans por ti.
Non espero que o fagas.
Vale, de acordo,
porque eu aquí teño a miña vida.
Seino.
Enténdoo.
Ben.
A onde vas?
Teño que mexar.
Non quero ter infección.
- Estudas medicina. Xa sabes. - Si.
Claro que si.
Feliz aniversario
Deberías estar alí o primeiro día.
A que hora sae o próximo tren?
O primeiro sae ás 5:00.
Pero…
podemos almorzar antes, que me sobra o tempo…
Non, é que non teño fame.
De acordo. Collerei o tren das 5:00.
Vai todo ben?
Fixen algo mal?
Conrad, ti que cres que está pasando aquí?
Cría que ti mais eu…
Preséntasteme na porta,
sen avisar, no meu aniversario.
Cal era o teu plan?
Eu… non tiña plan ningún.
Só pensei…
Quería verte.
- Quería dicirche… - Dicir que?
Que te quero.
E?
E tamén quería…
saber se aínda sentías algo por min.
Xa non me queres?
Sempre te quixen.
Ese é o problema.
A min non me parece un problema.
¿Como imos saber se nos queremos por decisión propia
e non porque nolo inculcaron?
¿Cres que te quero
porque cando tiña seis anos
miña nai pensaba que debiamos casar?
Non, iso non é…
Non quero dicir iso. Só digo…
Se túa nai non volvese enfermar,
volveriamos saír xuntos?
¿Ou aquel verán marcharías a ese campamento de fútbol
e nunca volverías pensar en min?
É dicir, se Susannah seguise viva…
¿isto…
chegaría a marcarnos tanto?
E se…?
E se só me queres porque era o que túa nai quería
e ela faleceu?
Esa non é…
a razón pola que te quero.
Xa o intentei todo.
Intentei non quererte polo ben de Jere, e para non…
para non…
arrastrarte comigo á miña tristura.
Tratei de resistir,
moito antes do verán no que miña nai enfermou.
Sempre fuches especial para min.
Sempre significaches moito para min.
Entón, nalgún momento,
comecei a verte con outros ollos, e iso asustoume
porque non quería
que nada cambiase entre nós.
Pero o que sinto por ti, Belly,
non ten nada que ver con miña nai.
Se nos coñecésemos hoxe,
namoraríame de ti.
Veña, Conrad.
Como podes sabelo?
Porque cambiei todo o demais
e a única cousa que nunca cambia é que te quero.
Conrad, eu…
Oxalá o tivese tan claro coma ti.
Pero non o teño.
Síntoo.
Eu non.
Vou ver se chego ao tren.
Feliz aniversario, Belly.
Todo este tempo, quería crer que cambiara,
que xa non son aquela rapaza.
Pero sigo séndoo, e tan mal estaba selo?
Sempre se deixou guiar polo corazón.
Malia todos os seus erros,
debo pensar que aínda merece ser querida.
Eu sigo queréndoa.
E sígoo querendo a el.
Teño o pelo e os ollos castaños,
e sempre quererei a Conrad Fisher.
Conrad!
Taxi!
Conrad?
Está libre o asento?
Conrad,
escóllote por vontade propia.
Se existen mundos infinitos,
cada versión de min escóllete,
en todos e cada un deles.
Quérote, Belly.
Eu tamén a ti.
- Saúde. - Saúde.
Aquel verán non volvín.
Pero acabei volvendo.
Nada coma volver á casa
cando levas, moito, moito tempo fóra.
E coma sempre pasara,
na casa da praia habitaban mil promesas de verán.
E futuros por escribir.
NADAL EN PARÍS
Grazas de todo corazón polo amor que lle destes a
O verán no que me namorei.
Tanto ten se coñecestes a Belly no libro ou na serie,
pero grazas por incluíla nos vosos veráns.
Puxemos o corazón nesta serie
e agradecemos moito que nos acompañásedes nesta viaxe.
Quizais coincidamos un verán en Cousins.
Con cariño, Jenny.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro