Poprzednio...
Nie miałaś prawa ruszać jej rzeczy.
Mama mogła cię ostrzec, że tak się stanie.
- Gadałaś z trenerką? - Obóz za cztery dni.
Ostre suki też lubią róże.
- Milo by nie ubrał garniaka. - Bo nie jest twoim ideałem.
Widziałam ciebie i Jeremy'ego.
Siedzieliście daleko siebie, a była chemia.
Nie wkurzaj się na nas.
Myślę o niej non stop.
Przyjęłam już czyjąś ofertę.
Dom został sprzedany.
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Jak to sprzedany?
Sprzedałaś dom w mniej niż 12 godzin?
Tak. Uroczej rodzince z trójką dzieci
i jakąś odmianą pudla.
- To nie może być koniec. - Ale jest.
Oddajcie klucze.
Pewnie się cieszysz.
Mamo, nie rób tego.
No co ty, Skye?
Mówiłam, że sprzedaję dom, a ty mi nie wierzyłeś.
Nie cieszę się z tego, ale kamień spadł mi z serca.
Chodź, Skye. Przepraszam.
Mamo.
Nie chcę się z tobą kłócić.
Ostatnie dni były ciężkie.
Mówiłaś, że nie było tu dla ciebie miejsca.
- I nic się nie zmieniło. - Dla mnie tak.
Podoba mi się to miasteczko, dom i durna plaża.
- Przecież nienawidzisz morza. - Raczej ty.
Mnie jest tu dobrze.
I to bez wspomagania się lekami.
Chcę twojego szczęścia.
- Chcę, żebyś ich poznało. - Serio?
Wydaje się, że odizolowałaś mnie i nagadałaś samych złych rzeczy.
Dom jest ostatnim ogniwem, które nas z nimi łączy.
Nie ja zawiniłam. To oni nas nie chcieli.
Właśnie, że nie. Conrad i Jeremiah mówią...
Klamka zapadła.
Nie odmówię klientom,
bo ty chcesz dłużej pobawić się z kuzynami.
Jak będą chcieli się spotkać, to się odezwą.
Nie zdziw się, jeśli telefon będzie milczeć.
Naprawdę wierzysz,
że sprzedaż domu pozwoli ci zamknąć ten rozdział,
ale tak się nie stanie.
Skąd ta pewność?
Bo nie sprzedajesz go, dla kasy ani żeby o nich zapomnieć.
Robisz to, żeby mieć rację,
że w tym domu nigdy nie poczulibyśmy się jak u siebie.
A każda próba skończyłaby się jak Gówniana Gwiazdka.
Nie mam więcej, żeby tu włożyć.
Podbierz ode mnie. Zawsze nakupuję za dużo.
- Mogę? - Tak, proszę.
Dziękuję.
Cieszę, że przyjechałaś.
Ja też.
Napełniasz skarpetę dla siebie?
Jak zawsze.
W Wigilię Adam kładzie dzieci spać, a potem sam zasypia.
Nie mów mi, że prezenty też sobie kupiłaś.
Przynajmniej dostanę to, co chcę.
Nie obraź się, ale poślubiłaś naszego ojca.
Jules...
Przepraszam.
Dziś tęskno mi za nim.
Święta bez niego są dziwne.
Nie dla mnie.
Pojedziemy jutro do Cousins?
Zastanowimy się, co wyremontować w domu, i ustalimy,
kiedy tam jeździć.
Dom mnie nie interesuje, bo pobyty tam były koszmarne.
Daj spokój. Bywało też dobrze.
Zbierałyśmy razem muszelki o zachodzie słońca.
Ty, tata i Lillian byliście rodzinką z obrazka,
a ja byłam piątym kołem u wozu.
Ja, tata i moja mama cieszyliśmy się, że tam byłaś.
No co ty. Lillian nie mogła mnie ścierpieć.
Przestań robić z siebie męczennicę.
Robisz z niej Meredith Blake z Nie wierzcie bliźniaczkom.
Podsłyszałam, jak pytała tatę,
ile jeszcze będę przyjeżdżać,
bo dołuję wszystkich swoją skwaszoną miną.
Jeśli tak powiedziała...
Tak było.
Więc zachowała się podle.
Teraz jako rodzic wiesz, że czasem można mieć dość.
Nie miej o to żalu do niej i do mnie.
Nie mówiłam ci, bo wiedziałam, że nie zrozumiesz.
Sądzisz, że zmyślam?
Skądże.
Dziadek był emocjonalnie zablokowanym kutasem.
W kwestii swoich rodziców Susannah miała klapki na oczach.
Gdy Conrad i Jeremiah przedstawili ci
swoją wersję domu i niechcianej rodziny,
to ich olałaś.
Zamiast ich wysłuchać,
pozbyłaś się wszystkiego i przyjęłaś pierwszą ofertę.
- Bardzo dobrą ofertę. - Mamo!
Masz ogromne serce.
Przykro mi, że je zamykasz z uwagi na przeszłość.
Proszę cię, anuluj sprzedaż.
To tak nie działa.
Wsiadaj. Musimy być w Bostonie przed dziesiątą.
Nie.
Kocham cię, ale nie pojadę z tobą.
To nie w porządku.
Też cię kocham, Skye,
ale mylisz się.
Zobaczymy się w hotelu, gdy wrócę z Bostonu.
Sprawy przybrały kiepski obrót,
ale po burzy zawsze wychodzi słońce?
Nie tym razem.
Nie udało mi się jej namówić, żeby odwołała sprzedaż.
Nie obwiniaj się, Skye.
Ale to moja mama,
więc może jesteście też wkurzeni na mnie.
Nie mam teraz na nią siły.
Nikt się na ciebie nie złości.
Mamy wracać do domu?
Tak, to koniec.
Nie.
Nasze ostatnie wspomnienie stąd
to nie mogą być przybite smutasy.
Dom zasługuje na lepsze pożegnanie.
Czyli?
Moja mama przyjechała tu po raz pierwszy po śmierci mojego dziadka.
Miały tu spędzić czas same.
Susannah źle się czuła w pustym domu,
więc urządziła ogromną imprezę.
Wszyscy tańczyli i pili, a o północy poszli popływać.
Susannah mówiła, że było jak w Gatsbym.
Też powinniśmy zrobić imprezę.
- Jestem za. - Ja też.
I ja.
Będzie świetnie.
Jesteś za?
Mama by tego chciała.
Spodobałoby jej się.
Świetnie. Umyjcie się, prześpijcie, a potem dam wam robotę.
Dobra.
Wszystko gra?
Tak.
Chwila.
A tak na serio?
Masz teraz sporo na głowie.
- Dom, Stanford... - Nie idę tam.
Mówię tylko,
żebyś zadbał o swój zen.
- Mam zadbać o zen? - Tak.
- Twoja dziewczyna Taylor tak gada? - Nie chodzę z nią.
Zeszłego wieczoru wydawało się inaczej.
Widzę, co kombinujesz.
Taylor ma dobre rady terapeutyczne, nawet jeśli pochodzą
z wątpliwych źródeł.
- Zen by ci się przydał. - Niech będzie.
Twoje życia wygląda tak.
Albo jesteś na szczycie, gdy jest czadowo,
albo na samym dnie, gdy wszystko się jebie.
Gdzie jest zen?
Tutaj.
Bądź zen.
Musisz zrobić zajebistą bibę przed wyprowadzką stąd.
Nie ignoruj żadnych uczuć i odpuść kontrolę.
Jeśli zgodzę się na bycie zen, wypuścisz mnie z kuchni?
Dobra. Spróbuję być zen.
- Powtórzysz? - Spróbuję być zen.
Jeszcze raz, bo niedosłyszałem.
Spróbuję być zen.
Dobra.
Są tu gdzieś ręczniki? Muszę się umyć.
Steven znalazł kilka przy basenie.
Zapytaj go.
Marcy wie, że jedziesz na obóz, więc będzie w pokoju z Donną.
Bardzo ją to ucieszyło.
Trenerka mi odpisała.
- Mówisz? - Tak.
Będziesz w wyjściowym? Byłaby głupia, gdyby odmówiła.
Napisała, żebym nie przyjeżdżała.
Co? Dzwonię do niej.
Nie rób tego. Zasłużyłam sobie.
Naiwnie wierzyłam, że da mi wrócić do drużyny.
Trochę lipa.
Spieprzyłam cały rok.
Walić to.
Jeśli nie grasz, to się wypisuję.
Grałam tak długo, bo ty też grałaś.
Przestań.
- Poważka. - Daj spokój.
Poprowadzisz zespół do mistrzostw stanowych.
- Nie zawiedź mnie. - Nie!
- Tak. - Wnerwia mnie to.
Trzeba wstawać o bladym świcie, żeby jeździć na mecze.
- Lecę szukać ręcznika. - Belly!
Masz takie miejsca, które ci się często śnią?
Takie bezpieczne przestrzenie, do których wracasz podświadomie?
Tak.
Ten dom jest takim miejscem.
Od dziś będę pływać w tym basenie tylko w moich snach.
Dziwne uczucie.
Wiesz co?
Skoro zostało mało czasu...
Jak mogłaś?
Musiałam uratować cię przed twoimi smętami.
- Stać cię tylko na tyle? - Tak. Nie!
Nie myślałem, że stracimy ten dom.
- A ty? - Ja też nie.
Kochałam ten dom najbardziej na świecie.
Teraz wydaje mi się, że to wciąż za mało.
Conrad chce, żebyś pojechała z nim na zakupy.
Dobra.
Pojadę z wami.
Cześć, kochanie.
Cześć, piękna.
Tęsknię za tobą.
Nie lubię być z dala od ciebie.
Ja też nie.
Bo wkręcam sobie schematy.
Zaproszenie na Insta ma być publiczne czy prywatne?
Tylko ty mówisz szczerze, gdy jest do bani.
Halo? Zaproszenie publiczne czy prywatne?
Prywatne, żeby nie zapraszać randomów.
- Niunia? - Jestem tutaj.
Kiedy wracasz?
Ciężko pisać mi nowe kawałki bez mojej muzy.
Jak poszło spotkanie?
Strata czasu. Ta banda naciągaczy wciskała nam kit.
Dziś nie można ufać nikomu, prawda?
Jacy oni byli bezczelni.
- Walić ich. - „Jacy bezczelni”.
Lecę ogarniać imprezę, bo chcemy mieć pełną chatę.
- Skomplikowane zadanie. - Robicie bibę?
Wybacz, ziomek, ale stoimy krucho z czasem.
Oddzwoni do ciebie.
- Dobra? - Przestań.
No co?
- Oddaj mi telefon. - Próbuję tylko pomóc.
Odpuść takie numery.
Kupujemy piwo, tequilę, wódkę...
- Gin dla Skye. - Kto pije gin?
- Starzy ludzie i Skye. - Wiadomo.
Dobra, załatwię to.
Tym?
PIWO
Cześć, stary.
Wiem, że nie nazywasz się Fritz Herbertson.
Nie ma bata, że jesteś z Guamu.
Nie gadaj! Nie przyjęli dowodzika, panie Herbertson?
- Wal się. Przynajmniej go mam. - Jak to?
Ja dam radę bez dowodu.
Jumper i ja jesteśmy niemal jak bracia.
Co w tym trudnego?
Patrz i się ucz.
- Jumper. - Jeremiah.
Jak leci, stary?
Dobra.
SPRZEDAJEMY ALKOHOL TYLKO PEŁNOLETNIM
Ale masz minę.
Dobra.
Zapłacimy komuś, żeby nam kupił alkohol czy...
Pojedziemy do innych sklepów
w miasteczkach, gdzie nas nie znają.
Nikt nie kupi tego dowodu z Guamu.
Chętnie posłucham, jaki ty masz plan.
Pójdę do sklepu i go poproszę.
- To nic nie da. - Ma rację. Nic nie ugrasz.
Dobra.
Cześć, Jumper.
Belly. Wiem, po co przyszłaś.
Tak?
Będziesz mi wciskać fałszywy dowód lub bajkę o tym,
że mama wysłała cię po wino, bo zapomniała kupić.
Wcale nie.
Powiem ci prawdę i sam zdecydujesz, czy mi pomożesz.
Sprawa wygląda tak.
Ostatnie tygodnie były do dupy.
Słyszałem, że ich mama zmarła. Przykro mi.
Pewnie też słyszałeś, że dom był na sprzedaż?
Już nie jest?
Ktoś go kupił dziś rano.
To nasz ostatni w życiu wieczór tutaj.
Do dupy.
I to jak.
Miałeś kiedyś tak fatalny dzień,
że na koniec chciałeś tylko posiedzieć przy piwku z kumplami?
- Jaja sobie robisz. - Niemożliwe.
Pakujcie szybko do bagażnika.
Jak coś, powiem policji, że okradliście sklep, gdy byłem w kiblu.
- Jasne? - Dzięki.
- Spoko. - Do wieczora.
Do zobaczenia. Dzięki.
- Wystarczyło zapytać? - I to podziałało?
Nie wszystko musi być skomplikowane.
- Dla mnie? - Tak.
- Co mi kupiłaś? - Sam sprawdź.
- Cherry coke i zwykła. Twoja specjalność. - Tak.
- Super. - A gdzie moja?
- Zawsze narzekasz, że są za słodkie. - Padam z pragnienia.
Za słodkie.
Nie jesteś już specjalistką od kakao?
Sprzęt DJ-ski Lizzy gdzieś tu jest.
Naprawdę kochasz wieloryby.
Pokój typowego nerda.
Wieloryby fascynowały mnie od zawsze.
Znalazłem.
Wypas.
Mam.
Twoja siostra lubiła didżejowanie?
Nie bardzo.
Miała do wszystkiego słomiany zapał. Była całkiem inna ode mnie.
Mama się wściekała.
Masz bardzo bliską relację z mamą.
Po śmierci Lizzy tata odszedł, bo nie mógł tego udźwignąć.
Zostaliśmy z mamą we dwójkę.
Przykro mi.
Wiem, jak to jest.
Jestem piekielnie złe na mamę
i jednocześnie bardzo za nią tęsknię.
Bardzo chętnie spędzam czas z mamą codziennie.
Nie wiem, kto będzie w większej rozsypce, gdy pójdę na studia.
Dlatego nie podjąłeś pracy na wielorybniku?
Chyba tak.
Dziwne, że nie chciała, żebyś spełniał swoje marzenia.
Nie powiedziałem jej o wyprawie.
Wielorybnik wraca w przyszłym tygodniu.
Muszę przypilnować, żeby nie wpadła na pana Larois,
bo on nadal mnie namawia.
W przyszłym tygodniu?
Musisz wyruszyć na tę wyprawę.
Sam nie wiem.
Dobra. Przemyślę to.
Jaki mamy plan?
Rager musi być z pompą.
Czyli jak duży?
Taki, żeby zmaksować kartę Amex taty?
Świętą kartę na czarną godzinę?
Myślicie to, co ja?
- Co? - Dmuchane fotele.
Stroboskopy, bańki i cały ten kram?
- Tak jest! - Tak? OK!
Ostatni przy kasie ładuje bagażnik.
- Start! - Chwila.
Czekajcie!
- Jesteś tego pewna? - Tak.
- Klimat retro? - Tak.
Urocze.
Przyszedłbym na tę imprezę.
- Wpadłbym na chwilę. - Litości.
Dostałeś zapę tylko dlatego, że jesteś gospodarzem.
Otagowałam Marisę i Darę.
Kogo jeszcze dodać?
To największe plotkary w mieście.
Zaraz wszyscy dowiedzą się o imprezie.
Shayla przyjdzie?
Nie.
Jest na Ibizie.
Wymawia tę nazwę z hiszpańska.
Nie gadaj.
Przejrzyj playlistę.
Dobra!
- Jeszcze nad nią pracuję. - Dobra. Pokaż.
Nie. Zaśpiewaj to jeszcze raz, a wywalę piosenkę z listy.
Chyba nie dodałeś jej specjalnie dla mnie?
Ty i Belly zmuszałyście mnie i mamę do oglądania
waszych wygibańców do porzygu.
- Szło nam dobrze. - Że co?
Przesadzasz.
Ja pamiętam pełne gracji wierzganie nogami.
Byłyśmy wyjątkowe.
Wróciliśmy.
Obczajcie te głośniki.
Pomogę Skye podłączyć sprzęt.
Szalej dalej z playlistą. Dobrze ci idzie.
Chwila. Uzbierałeś koszyk nudziarza. Robimy imprezę.
Wybrałem talerze z brokatem.
Widać, że z ciebie odludek.
Chwila.
Dobra.
Teraz lepiej.
Twój styl jak nic, Connie.
- Serio? - Tak.
Mama mówiła do mnie „Connie”, żeby mnie rozchmurzyć.
Nie chcę psuć atmosfery. Dziś ma być zabawa.
Więc bawmy się.
Nie o to mi chodzi.
Możemy pogadać
o oczywistości, którą oboje staramy się ignorować?
Jasne.
Od dawna głowię się, jak to powiedzieć.
Jak przeprosić za tamten dzień.
Za pogrzeb Susannah.
- Nie przepraszaj... - Daj mi mówić.
Nie chciałam wtedy skupić uwagi na sobie.
Byłam dla ciebie okropna.
Nawet nie wiesz,
jak mi wstyd za siebie.
Nie tak miał wyglądać tamten dzień.
Chciałam cię wspierać.
Właśnie dlatego...
poszłam cię później szukać.
- Nic się nie stało. - Stało.
To nie było w porządku.
I wtedy zobaczyłam Aubrey.
Nie byliśmy już parą,
więc nie miałam prawa się złościć.
Miałaś.
Dostałem ataku paniki.
Zgięło mnie wpół.
Nie mogłem oddychać.
Aubrey mnie znalazła.
Szkoda, że to nie byłaś ty.
Jere, prawie skończyliśmy.
Dobra. Pośpieszcie się.
Kupmy kilka aparatów,
żeby ludzie mogli cykać fotki.
Zrobimy sobie jedną wspólną.
Jak co roku zmuszała nas Susannah.
Dobry pomysł.
Od razu wcisnąć komuś język w usta?
Jeśli cię poniesie.
- A jeśli nigdy mnie nie ponosi? - Pomóżcie.
Gdzie chłopacy? Dlaczego ci nie pomagają?
Conrad wypakowuje resztę rzeczy na imprezę.
Jere sprawdza, co zostało w garażu.
Kupiłaś mi top z wiązaniami?
Kupiłam to, co było choć trochę retro.
Czyli rozłączam zęby i wysuwam język?
- O czym gadacie? - Skye jeszcze się nie całowało.
- I to zupełnie normalne. - Luz.
Wiem.
Zewnętrzne oczekiwania społeczne w zakresie normalności mnie nie ruszają.
Jestem chętne i gotowe na to,
dlatego chcę widzieć,
co robić z ustami, gdy napotkam inne usta.
Belly ci wyjaśni. Jest ekspertką.
- Cam, Jere, Conrad. - Taylor.
Jakie były pocałunki z nimi?
Czym różniły się od siebie? Opowiedz drobiazgowo.
Nie szczędź nam szczegółów. Dawaj.
Pierwszy pocałunek z Camem był słodki.
Z Conradem tak mnie siekło, że całkiem odleciałam.
Z Jeremiah...
myślałam, że będzie dziwnie, bo przyjaźnimy się od dawna.
A było superseksownie.
- Naprawdę. - I to sporo.
Którego z nich trzech pocałowałabyś jeszcze raz?
- To oczywiste. - Bez komentarza.
Czy zdarza się, że stykają się tylko zęby, a nie języki?
Daj się ponieść chwili, a to wydarzy się naturalnie.
I niech ta osoba użyje balsamu.
Milo ma na tym punkcie obsesję i się nie myli.
Nie myśl o tym za dużo.
Pierwszy pocałunek ma być jak marzenie.
A marzenia spełniają się właśnie tutaj.
Garaż pochłonął Jeremiah.
Nie znosiłem, gdy mama robiła nam te zdjęcia.
Wiedziała, że kiedyś będziemy je chcieli mieć.
Rany. Ale byliśmy mali.
Niektórych wakacji nie pamiętam.
A jeśli wszystko uleci?
I całkiem ją zapomnimy?
To się nie stanie.
Gdy wszystko będzie już w Bostonie,
wyszukam twój portret, który namalowała mama.
- Chcę zapamiętać ten dzień. - Ty dupku.
Mogłoby go wziąć jakieś muzeum.
Spadaj.
Każdy powinien podziwiać greckie bóstwo Jeremiah.
Co tam masz?
Różne rzeczy.
Jezu, wrotki Susannah. Dawno ich nie widziałam.
- Co nie? - Wejdą mi?
- Tylko nie puść pawia na nikogo. - Zdarzyło mi się tylko raz.
- Musiałem wywalić koszulkę. - Dobra.
Co tam jeszcze masz?
Pokaż.
To wisi na lustrze u mnie w pokoju.
Robisz na nim maślane oczy do Conrada.
To było dawno temu.
Serio? Dziś też tak na niego patrzyłaś.
Wcale nie.
Przeszkodziłem wam w czymś w sklepie?
Ciężko mi to wyjaśnić.
Czasem jednocześnie zamykasz pewien rozdział
z przeszłości i teraźniejszości.
Tak mi się zdaje. Gadam z sensem?
Wyglądasz sexy.
- Nie przesadzamy? - Jeremy padnie.
Gapisz się na niego jak na rożka, którego chcesz liznąć.
- Cicho. - Sorki.
Wszystko jest...
- Takie... - Skomplikowane?
Właśnie to mi powiedział,
gdy tłumaczył, czemu nie pocałował mnie podczas gry.
Bał się, że mógłby nie przestać.
Klimat jak z soczystego opowiadania na Wattpadzie.
- Raczej. - Sprzedaj to.
Sama już nie wiem.
Dziś coś zaiskrzyło z Conradem.
Nie chcę o nim gadać. Bardzo cię skrzywdził.
Wiem. Może pobudziły się we mnie stare uczucia.
Brzmi chaotycznie.
Bądź ostrożna.
Masz rację.
Będę uważać.
Dziś chodzi o coś ważniejszego.
- Pora na imprezę. - Tak.
- Ogarniesz temat? - Tak.
- Przebieraj się migiem. - OK.
Goście przyszli.
Cześć.
- Siema! - Hej!
Belly!
- Lecimy. - Tak jest.
Boże!
Cieszę się, że wpadłyście! Dobrze was widzieć.
Marisa, super, że akurat jesteś.
Też się cieszę. Mamy prawie całą ekipę.
Słyszałam o tacie Gigi. Ale lipa.
Nic jej nie jest. Kręcą o nich dokument.
- Ma się za następną Kim K. - Podpisałaś umowę o poufności.
- Masz milczeć na ten temat. - I co? Ona rozgaduje wszystkim.
Raczej nie brakowało ci tych dram.
Brakowało.
- Tęskniłyśmy. - Właśnie.
Macie. Zaraz wracam.
- Belly, chodź. - Dobra.
- Cykniemy sobie fotkę. - Dobra.
Belly, uśmiech. Gotowi?
Trzy, dwa, jeden, uśmiech!
Uśmiech!
- OK. - Ładna fotka.
Skye, co robisz?
Cholera!
Nie musisz być w opałach, żebym miał cię na oku.
Lecę po kolejne. Zaraz wracam.
Nie sądzę.
Kibicuję tobie.
Tylko nie złam jej znów serca.
Mówi koleś, który cały wieczór lata za Taylor.
I się z tym nie kryję.
Ona nikogo nie oszuka.
Wiesz, że ma chłopaka?
Teoretycznie, ale on do niej nie pasuje.
Dobra, nie będę kablować. Po prostu bądź ostrożny.
Wspólne shoty!
- Jeśli to gin, to po tobie. - Luz, to tequila.
Do dna.
Nieważne, ile czasu upłynie ani jak daleko od siebie będziemy,
zawsze będę was kochać.
Jeremy, ty ckliwy słodziaku.
- Za ostatni wieczór! - Tak jest!
Puść dla mnie jeden kawałek niemieckiego house'u.
JEBAĆ TWOJĄ PROŚBĘ - MANAGEMENT
Masz serce z kamienia.
- Playlisty są święte. - Zgadzam się.
Szukam Taylor.
To ty jesteś Milo.
Teraz zaczynam rozumieć.
Jest na imprezie?
Gdzieś się tu kręci.
Ekstra. Wskaż chociaż kierunek. Wschód, zachód?
- Cokolwiek? - Nie wiemy, gdzie jest.
Pewnie gdzieś ze Stevenem.
To idę do nich.
Co to było?
Koktajl toksycznej męskości pod płaszczykiem namiętnej miłości.
- Który wzburzyłoś. - Fakt.
- Musimy znaleźć Taylor. - I ją ostrzec.
Taylor?
Taylor!
Wypełniliśmy swoją powinność.
Cokolwiek się wydarzy, jest w rękach losu
i paskudnie nawilżonych ustach Milo.
Czaisz, że typ przejechał 500 km,
żeby udowodnić dziewczynie, że ją kocha?
To typowe dla facetów?
Kierować się instynktem i brawurą oraz mieć wszystko w dupie?
Akurat nie dla mnie.
Może pora się zmienić? Życie jest krótkie.
Komórki nam się powoli rozkładają.
Te naczynka nie są wieczne.
Mam taką małą tendencję, że wolę nie ryzykować.
Raczej sporą. Nie oceniam.
Zdarzyło ci się pływać nago?
- Zapraszasz? - Nie w tym rzecz.
Mówię o tym, bo zeszłego lata
grupka znajomych pływała nago, a ja stchórzyłem.
Nadal tego żałuję.
Będziesz żałować, jeśli odpuścisz wyprawę.
Wiesz co? Wpakuję się na ten cholerny wielorybnik.
Wiesz...
skoro mamy być odważni.
Czy mogę cię pocałować?
Możesz odmówić.
- Może źle odczytałom sygnały... - Dawaj.
- Tak? - Tak.
- O co chodzi, Steven? - Przepraszam.
Chodź, chcę zobaczyć, czy masz ten żar.
Mówi Steven. Ludzie, zróbcie miejsce na parkiecie.
- Co ty robisz? - Wspaniale. Dziękuję.
- Dawaj, Jumper! - Jasne.
Nie jesteś gotowa.
- Żartujesz. - Dawaj.
- Jaja sobie robisz. - Mam tańczyć sam?
Jak możesz mnie do tego zmuszać?
Ja, zmuszać?
Taylor...
wygrałaś.
Ale co?
Gierkę, w którą grasz.
Kto pierwszy wyzna uczucia, przegrywa.
- Wygrałaś. - Ale dramatyzujesz.
Czekaj. Mówię serio.
Podobasz mi się.
Nawet wtedy, gdy byłaś irytującą przyjaciółką mojej siory.
Zawsze byłaś w pobliżu.
Teraz gdy cię nie ma, tęsknię.
Nie wiem, jak to się stało.
Ani kiedy.
Uwielbiam cię.
Powiedz coś, proszę.
Taylor!
- Dzięki. - Zdrówko.
Zdrowie.
Gdzie są wszyscy? Musimy cyknąć grupową fotkę.
Jeśli chcesz, to ich znajdę.
Steven był z Tay-Tay.
Kręcą ze sobą?
W tym domu było sporo migdalenia się.
Wiesz, że to tu całowałem się po raz pierwszy?
- Serio? - I drugi. Tego samego wieczora.
- Tak. - Skandal.
Komu złamałeś serca?
Pamiętasz Chrissy Turnduck?
- Turducken? - Zgadza się.
I naszemu sąsiadowi. Jak mu było?
- Clay Bertolet. - Tak jest.
Nie gadaj. Raz zbił okno w garażu i zrzucił to na mnie.
- Naprawdę? - Tak.
Dobrze się całował.
Ale nie tak dobrze jak ty.
Bójka!
Biją się!
- Wynoś się stąd. - Nie będziesz mną rządzić.
Możemy ochłonąć na zewnątrz?
- Ona nie chce cię tutaj. - Zamknij się, Steven.
Chce mnie. Wiem, co mówię.
Chce wszędzie i non stop.
Możesz przestać?
- Jezu! - Steven.
- Niunia, to dla ciebie. - Ja tego nie chcę!
- O co chodzi? - Nie wiem.
Przestańcie!
Dawaj, stary.
- Dalej. - Dowal mu, Steven.
- Dawaj! - Skop mu dupsko.
Dasz radę, Steven.
- Chryste! - Steven!
Wstańcie. Chodźcie tu!
Pomóżcie mi.
Steven, zostaw go!
Złaź ze mnie!
Wszystko w porządku?
No dawaj.
Milo, dość!
Robisz mi siarę.
Jebać to. Taylor, jedziemy. Zostawmy tych nudziarzy.
Mówisz o moich przyjaciołach. Czy ty mnie w ogóle znasz?
Co ty gadasz? Jesteś moją laską.
Jak mam na drugie imię?
Mam dość. Zrywam z tobą.
Taylor.
Na drugie ma Madison.
Tak!
Pisałom z mamą.
Udało jej się dodać warunek do umowy.
Nowi właściciele będą tu tylko podczas wakacji.
Zgodzili się wynajmować wam dom na tydzień w każde lato.
Poważnie?
Możemy tu wracać? To świetna nowina, Skye!
Jezu!
Wcale nie. Podziękuj mamie, chociaż nie skorzystamy.
- Daj mu dokończyć. - To koniec.
Dlaczego masz decydować sam?
Nie będziemy płacić komuś za wynajem naszego domu.
To już nie jest nasz dom.
Właśnie. Odpuść sobie.
- W tym jesteś ekspertem. - Jere.
Ciągle odpieprza takie numery.
Zamiast naprawić nieidealną sytuację,
woli wszystkiego się pozbyć.
Było tak z domem i Belly.
Jere.
Błagałeś mnie, żebym pozwolił ci z nią być, do cholery.
- To prawda? - To był nasz sekret.
Tak, to prawda.
Kiedy zaczęło się jebać, nie dał rady i cię rzucił.
- Morda. - Nie będę pionkiem w tej grze.
Daj spokój.
Nie będę się w to mieszać.
Belly.
Brawo, Jere. Dżentelmen z ciebie.
A z ciebie zasrany dupek.
- Dorośnij. - Dorosłem!
Patrzyłem codziennie, jak z mamy uchodziło życie,
gdy ty byłeś na uczelni, z Belly
albo smęciłeś po zerwaniu z nią.
Wracałem do domu, gdy tylko mogłem.
Ale nie codziennie.
Chcesz za to medal?
Całe życie miałem cię za wzór.
Wierzyłem, gdy ludzie mówili, że jesteś lepszy ode mnie.
Ale to ściema.
Teraz widzę, kim naprawdę jesteś.
Kim?
Tchórzem.
Żaden z ciebie wzór.
Nie chcę cię znać.
Belly!
Wracaj do środka!
Jeśli utopisz się, nie wyłowię twojego trupa z oceanu.
Chodź na brzeg.
Daj mi spokój.
Nie mogę.
Przestań!
- Postaw mnie! - Jesteś pijana.
Postaw mnie!
- Nie zrobię tego. - Conrad!
- Puść. - Belly.
- Daj sobie pomóc. - Idź stąd!
Nie zostawię cię.
Już raz to zrobiłeś.
Czemu nie powiedziałeś mi o rozmowie z Jeremiah?
- Czemu? - Nie wiem!
Gdybym wiedziała...
że to zrobiłeś...
Wiesz...
gdybym wiedziała, że tak ci zależało na nas,
walczyłabym o ciebie.
- Nie rozumiem. - Walczyłabym o nas.
Na studniówce i na pogrzebie.
Byłabym wtedy bardziej wyrozumiała.
Myślałem, że wiesz.
Sądziłem, że to wiesz już od pocałunku na plaży.
Dlaczego wszystko przekreśliłeś?
Myślałam, że się kochaliśmy.
Tak było.
Najwidoczniej za mało.
Przepraszam za to.
Luz. On niepotrzebnie przyjechał i zrobił mi scenę.
Źle mi z tym.
Powiedziałem ci wcześniej...
Cofasz wszystko?
A chcesz?
Teraz twój ruch. Powiedz, czego chcesz.
Pamiętałeś moje drugie imię.
Taylor Madison Jewel.
- Wskakuj do basenu. - Właśnie.
Wszystko w porządku?
Nic nie jest w porządku.
Obiecałam Susannah, że podtrzymam bajeczną atmosferę. Czar prysł.
MAMA
Mówi Laurel Park. Zostaw wiadomość.
Mamuś, potrzebuję cię.
Jestem w domu Susannah.
Sprzedali go komuś,
wszystko się schrzaniło,
a chłopcy obrazili się na siebie na zawsze.
Przyjedź, proszę.
Napraw wszystko.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger