Poprzednio...
Nadal chcę go sprzedać.
Jutro robimy prezentację.
- Niespodzianka! - Tracimy dom.
Wymyślimy coś razem.
Napisałaś piękną książkę.
Susannah chciałaby, żebyś pokazała ją światu.
Conrad kiedyś mnie słuchał,
ale teraz moja opinia mu wisi.
- Cieszę się, że jesteś tu ze mną. - Ja też.
Co się dzieje?
Conrad?
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Co się dzieje?
Co się stało?
Atak paniki. Jest dobrze.
Nic mi nie będzie.
- Polecę po Jere'a. - Nie ma mowy.
Daj mi chwilę.
- Jak ci pomóc? - Nie wiem. Gadaj o czymś.
O czymkolwiek.
Niech będzie.
Plaża.
Gdy pierwszy raz tu surfowaliśmy, byłem przerażony.
Wy wróciliście z obozu surfingowego
z fajnymi trickami.
Ja czułem się jak szczeniak.
Popłynąłeś ze mną i złapaliśmy falę.
Byłeś dla mnie najfajniejszą osobą na świecie.
Grubo się pomyliłeś.
Nie.
Nadal jesteś najfajniejszy.
Często masz te ataki?
Tak.
Od śmierci mamy częściej.
Cieszę się, że jesteś.
Powiesz, co cię zdenerwowało,
czy udajemy, że nic się nie wydarzyło?
Dostałem się na Stanford.
Mówisz poważnie?
Mama wierzyła, że odnajdę się na zachodnim wybrzeżu.
To dobra wiadomość.
Marzyłeś o tej uczelni od dziecka.
Wiem.
Ale dogadujemy się z Jere'em. On idzie na Finch,
a to bliżej Brown, więc po co wyjeżdżać?
Nie musisz decydować w tej chwili.
- Pogadaj z Jere'em. - Nie wie, że aplikowałem.
Nie mów mu.
Luz, Stanford to żadna elita,
więc niech się walą.
Chodźmy.
- Mamo? - Słucham?
Cześć.
Cholera.
Można oszczędzać wodę też poza Kalifornią.
Dzięki, kochanie.
Hej, Belly.
Cześć, sorki.
Poczułam muffinki.
- Chcesz? - Pewnie.
Muffinki są dla gości. Dzień dobry.
- Ktoś kupił muffinki? - Cześć, Jeremiah.
Cześć.
- Conrad. - Hej, Skye.
- Ona też tu jest? - Używam niebinarnych zaimków.
Nie widzieliśmy się ponad dekadę.
Jak się trzymacie od odejścia...
Jest ciężko.
Ciężej, od kiedy ciocia kradnie dom mamy.
Niczego nie kradnę.
Tak czy siak, decyduję o losach tego domu
i postanowiłam go sprzedać.
Wracajcie już do Bostonu, unikniecie korków.
Nie ma szans. Zostajemy na prezentację.
Nie będzie mi banda nastolatków odstraszać nabywców.
Zadzwońcie do ojca, bo to nie problem cioci Julii.
Właśnie, że tak.
Bo to ty jesteś problemem.
Nie mam na to czasu.
- Wciąż jest waszą rodziną. - Więc czemu to robi?
- Też jej ciężko. - Serio?
Wydaje się, że robi to z lekkim sercem.
Wyrósł na niezłego dupka.
I to jakiego.
To twój pokój?
Podobno nie na długo.
Kiedyś był mój.
Wtedy wystrój był bardziej rustykalny.
Teraz też jest ładny, przytulny.
Widać rękę twojej mamy.
Jest twój, jeśli nie sprzedasz domu.
Aleś ty hojny.
Mama odeszła, ale tu wciąż żyje.
Wybrała tutaj wszystko, zasadziła każdy kwiat w ogrodzie.
Uwielbiała to miejsce.
Dom jest dla was źródłem cudownych wspomnień,
które pozostaną z wami na zawsze.
Taki urok wspomnień.
Dobrze wiesz, że to nie to samo.
Mieszkam na drugim końcu kraju.
Nie stać mnie, by wydawać rocznie dziesiątki tysięcy na utrzymanie domu.
Co to było?
Problem cioci Julii.
Ilu ludzi jest w tym domu?
Zamknąłem drzwi. Nie jestem dzieckiem.
Co ty masz na sobie?
Zapomniałem pidżamy i mam tylko to.
- Jest wygodna, dobra? - Czemu szepczesz?
- Dzwoni Laurel. - To Taylor?
Tak. Belly przywiozła ją tu, żeby odetchnęła.
Tak między nami, kiepsko wygląda.
Raczej nie kąpała się od zerwania.
Miej wszystko na oku.
Mają nie jeść na moim łóżku.
Dobra.
Dasz czadu. Jesteś moją ulubioną pisarką.
Twój ulubiony pisarz to Sanderson, który też tu jest.
Skołujesz jego najnowszą książkę z autografem? Dzięki, pa.
Jesteś okropnym kłamcą, a ja nigdy nie śmierdzę.
Podziel się.
Daj jeszcze.
Dlaczego się tu chowasz?
Unikasz ciotki czy Conrada?
Po prostu jem śniadanie.
Czyli obojga?
Nie mam pojęcia.
Przyjechałaś tu w dobrej wierze,
ale nie daj się znów wciągnąć w ich rodzinną dramę.
Nie dam.
Dziś jest prezentacja
i jeśli ktoś złoży ofertę, to po domu.
- Rozumiem... - Czemu tak jej się śpieszy?
Nie wiem. Pewnie ma swoje powody.
Poćwiczmy na plaży. Obóz siatkarski już za pięć dni.
Nie grałam w siatę od miesięcy. Nie będę kapitanką.
Może fartem trafię do składu.
Czy plama na zawodach odebrała ci pewność siebie?
Jasne.
Czy trenerka pała do ciebie sympatią? Skądże.
Czy wyszłaś z wprawy?
Niewątpliwie.
Czy pomagam ci, werbalizując twoje największe obawy?
Raczej nie.
To nie przeszłość rzutuje na przyszłość,
a dzisiejsze wybory.
Wiem, co mówię.
Jest tego więcej na dole?
Ledwo wysępiłam tę jedną.
Chryste.
Dzień dobry.
Sandy Denadi. Ja do pani Julii.
Chodzi o prezentację?
Ciocia Julia odwołała pokaz domu.
Rozmyśliła się na ostatnią chwilę.
Kim jesteś?
Moją dziewczyną. Ma rację, dom nie jest na sprzedaż.
Conrad Fisher?
Miło poznać. Przykro mi z powodu twojej mamy.
Nie na tyle, by przepuścić okazję do sprzedaży domu.
- Wykonuję swoją pracę. - Dziś ma pani nieoczekiwanie wolne.
Proszę ich zignorować.
Zrobimy dziś prezentację,
ale mamy drobny problem z klimatyzacją.
Nie działa.
To poważny problem, bo ma być dziś 35 stopni.
Porozmawiajmy chwilę na zewnątrz.
Sorki, że nazwałem cię moją dziewczyną.
Luz, nic się nie stało.
Wszystko w porządku?
Przyszła agentka nieruchomości.
- Cholera. Co zrobimy? - Nie wiem.
Może Skye ma jakieś przydatne informacje?
Gdyby dało się wziąć ją na bok...
- Jego. - Racja, dzięki.
Powodzenia, bo to papużki nierozłączki.
Co za chujnia.
Jaki ukrop. Jest tu ze 2000 stopni.
Klimatyzacja padła.
Co? Nie gadaj!
Prezentacja odwołana.
Wyjdźcie z domu, żeby gość od klimy mógł ją naprawić.
Jak się nazywa gość od klimy?
- Znaleźć ci kogoś? - Nie, dzięki.
Susannah pewnie miała swojego speca
i czterech dodatkowych.
Skoro nie muszę ściemniać o pleśni, to ruszamy na plażę?
- Nigdzie nie idę. - Wygraliśmy tę rundę. Chodźcie.
- W centrum jest dobra klima. - Miłego.
Nie po to olałem egzaminy, żeby ten dom...
Conrad, próbuję się nie wkurzać.
Już mi zepsułeś dzień, więc odpuść na parę godzin.
- Myślisz... - Idziemy na deptak?
- Świetny pomysł. - Chętnie pójdę.
- Ja też. - Dobra.
Chodź z nami, Skye.
Brzmi przaśnie.
- Potrzebujesz mnie tu, prawda? - Nie.
Może ci się tam spodobać.
Nie lepiej, żebym zostało?
Nie, poradzę sobie.
Potem wrócę do hotelu na drzemkę
i dawkę Ativanu.
- Idę z wami. - OK.
- Świetnie. - W drogę.
- Kuzyni w Cousins. - Chodźmy!
Ruszamy.
Jere, zaczekaj. Możemy pogadać?
Jasne. Co jest?
Nie złość się za to, że zaprosiłam Skye.
Sytuacja z jego mamą jest nieciekawa...
To miło z twojej strony.
Tak myślę,
że jak pozna lepiej Cousins i was,
to zrozumie, czemu tak kochamy to miejsce.
Przejdzie na naszą stronę.
Dobre. Pójdę za twoim przykładem.
Dobra. Dzięki.
Fajnie będzie pobyć ze Skye.
Zostaliśmy sami z tatą i Conradem.
Fajnie wiedzieć, że mamy jakąś rodzinę.
Też jesteśmy twoją rodziną.
Dzięki za wszystko, co robisz.
Bardzo to doceniam.
Chodźmy.
Czy nie jest tu fajnie?
Miało być chłodniej niż w domu.
Przecież chłodzi cię magiczna morska bryza.
Guzik prawda. Chodźmy na lody.
To klima prosto z natury.
Jako osoba introwertyczna nie wiem, czy mnie to miejsce przeraża,
czy to mój gadzi mózg w akcji.
Będzie fajnie.
Mówisz? Ostatnim razem gdy tu byłaś, beczałaś.
Miała 12 lat i przegrała z Conem w rzutach.
Za karę zrobiła rundkę na Wieży Strachu.
Z przerażenia puściłaś pawia.
- Było mi niedobrze. - Ze strachu.
Mama wyrzuciła twoje ciuchy i owinęła cię w tunikę.
Za dzieciaka Susannah zmuszała mamę, żeby tu chodziły.
Mama nie znosiła tego miejsca, a Susannah je uwielbiała.
Wiesz, co jeszcze uwielbiała? Domek na plaży.
Moja mama nie jest zła.
A twoja nie była święta.
Grałoś kiedyś w pojedynek na rzuty?
Nie i nie czuję takiej potrzeby.
Pokazać ci, jak Conrad przegrywa?
Nie pokonasz mnie.
To chętnie zobaczę.
Wciąż jesteś taki dobry?
Tylko nie kolejne igrzyska na deptaku.
- Dlaczego nie? - Co to ma być?
Co roku na deptaku rozgrywali taki turniej.
Po powrocie Belly opowiadała o konkurencjach z wypiekami na twarzy.
Gdy Belly i Conrada za bardzo pochłaniała rywalizacja,
mama zabraniała nam udziału w konkurencjach.
To jak, Jere?
- Wchodzę w to. - Tak!
Pora na mnie.
Zostań. Będzie fajnie.
Za późno, jesteś w moim zespole.
Wygrałaś. Ale żadnych piąteczek.
Nie podskakuję z radości
i nie obrażam innych.
Kąciki ust mogą mi się unieść, ale to nie będzie uśmiech.
Umowa stoi.
Dobra. O co gramy?
Przegrani kupują zwycięzcom
największą pakę cukierków, którą sobie zażyczą.
Serio gramy o cukierki?
Rywalizujmy o coś bardziej ekscytującego.
Zawsze graliśmy o cukierki. Tak wybierała Belly.
Dobra, możemy grać na zewnątrz,
ale wpierw salon gier, bo padam na ryj z gorąca.
- Dobra. - Racja.
Ten czas jednak nie minął bezpowrotnie.
Dziś, choć na jeden dzień, wracamy do tych chwil.
Nie!
Chryste!
LASEROWY PAINTBALL
Pieprzcie się!
Słuchajcie.
Najlepiej gra się na pięć rund.
W pierwszej i ostatniej grają wszyscy.
W środkowych rywalizacja najlepszych strzelców.
Raczej to nie ja.
Nie umniejszaj sobie.
Dobra.
Przegrani gotowi? Trzy, dwa, jeden, jazda!
- Lecimy! - Wygrana to 21 punktów!
Kurka! Trafiła mnie!
Nie!
Świetnie!
Nie!
Taylor?
Taylor.
Dopadnę cię.
Przygotuj się!
Wychodź, śmiało!
Bum!
Żarty się skończyły!
Punkt do wygranej!
Nie!
Strzelaj!
- Wygraliśmy! - Jest!
Tak się gra!
- A macie! Wygraliśmy. - Żartujesz?
Jak zawodowcy.
Jeszcze ich dopadniemy.
Że co?
Kolejna konkurencja to zdobycie flagi. Jeśli się nie mylę...
To moja specjalność.
- Muszę siku. - Ogarnę bez problemu.
- Co? - Jesteś śmieszny.
- Chcesz grać? - Nie.
- Rywalizacja między rodzeństwem? - Nie.
To konkurencja Taylor. Jest zwinna jak małpka.
I tak skopię jej tyłek.
Litości! Masz takie wątłe ramionka.
- Że niby ja? - Tak.
Dobra.
- Kiedy to było? - Kopę lat temu.
- Cześć. - Hej.
Mogę o coś zapytać?
- Jasne. - Tak.
- Kiedy widzieliśmy się ostatnio? - Gdy byłoś małe.
Okres dojrzewania zrobił swoje.
W święta krótko po śmierci dziadka.
Ty i twoja mama zwialiście w Boże Narodzenie.
Moja mama zrobiła obfite śniadanie.
Była załamana.
Tak.
Moja mama miała nadzieję,
że wyjaśnią sobie stare pierdoły.
Wasza mama chciała świąt jak z obrazka.
Jakby nic się nie stało.
Pokłóciły się, więc się zabraliśmy.
Mama płakała przez cały lot.
Jedliśmy na święta pizzę.
Tak zrodziła się nasza Gówniana Gwiazdka.
Moja mama raczej nie chciała uciszyć twojej,
lecz zacząć wszystko od nowa.
Lipa, że się nie dogadały.
Domek na plaży jest fajny.
Szkoda, że nie spędziliśmy tam czasu razem.
Cykorzysz? Co mnie popychasz?
Patrz.
Pierwsze widzę, jak ktoś czyta książkę mamy.
Ja też.
Wysłać jej zdjęcie?
Nie.
Dowie się, gdzie jesteśmy, i da nam karę.
Mówiłem, że pojechała do Nowego Jorku?
Na to spotkanie z pisarzami.
Wydawała się zdenerwowana.
Co ty? Ona się nie denerwuje.
Mylisz się co do mamy.
Czego?
Czemu jesteś wredny?
Ja? O czym ty mówisz?
Dobra. Zmierzymy się w następnej konkurencji.
Szykuj się na kopa w dupę.
- Dawaj. - Chryste!
Mogę już startować?
Jasne, stary.
Uprząż jest obowiązkowa.
- Cam? - Cam Cameron?
- Nie gadaj! - Przeskrobaliśmy coś?
Nie wolno wygłupiać się na ściance ani obok,
ale tak naprawdę każdy na to czeka.
Nicole mówiła, że miałeś praktyki na wypasionym wielorybniku?
Nie doszły do skutku.
Przykro mi.
Luz.
Świetny ten uniform. Taki poważny.
Dzięki, Belly.
Skye, nie znasz Cama.
To jest Cam. To jest Skye, kuzynostwo Conrada i Jeremiah.
OK. My tu gadu-gadu,
a sprawy leżą odłogiem.
- Zaczynamy! - Tylko ty i ja.
Czułam, że taki los nam pisany.
Czyli jaki?
- Że skopię ci dupsko. - Litości.
- Taylor, masz to w kieszeni. - Dawaj, Steve-O.
Wygrywa ten, kto zdobędzie flagę. Start!
- Ciśnij, Steven! - Taylor, wyluzuj.
Jest dobrze, Steve-O!
Stary, noga wyżej.
Dalej.
Steven, ruszaj łapskami!
Ciśnij, Steve-O!
- Masakra! - Dasz radę.
Steven, brawo!
- Steven wygrał! - Dzięki Bogu!
Łatwizna!
- Prościzna. - Cicho!
Schodzę!
Tak jest.
- Dawaj. - Brawo.
- Było blisko. - Luz.
Spokojnie. Przegrana mnie motywuje.
Co dalej?
Oni wybierają.
Nie wiem, jak ty,
ale moim zdaniem pora na pojedynek w kosza.
Dawaj.
Masz pecha, że do rzutów trzeba kumać coś z kątów.
Peszek, że miałam świetnego korepetytora z trygonometrii.
Dziękuję.
Pięć rzutów. Kto trafi więcej, wygrywa.
Na miejsca, gotowi...
Dawaj, Connie.
Belly, dasz radę.
Start!
- A masz! - Dobra.
Podarowałam ci punkt, żebyś nie ryczał, gdy wygram.
- Akurat. - Tak.
- Nieźle! - Ciśnij.
- Nie cacka się. - A co?
Tak!
- Tak! - Gra toczy się dalej!
- Remis trzy do trzech. - Dobrze, Belly.
- Pomyliłeś drużyny. - Co?
Dawaj!
Pokaż mu, Belly.
Dajesz, Connie! Młody!
- Cholera. - Tak jest!
Cztery dla Conrada. Ostatni rzut.
Czy Belly wbije piąteczkę i rozgromi konkurencję?
Dasz radę, Belly!
Nie masz szans.
Masz to w kieszeni, Belly!
Wygrywa Belly Conklin!
Nie nawrzucasz jej z cosinusem.
- Właśnie! - Matematyczny diss?
Pewnie. Fajnie wyszło.
Dobry był.
Uważaj, nadchodzę.
Gotowa?
Doskonały atak zabójczej Belly!
Mówiłam, że ci się uda.
Przestałaś tyle rozkminiać,
instynkt zaskoczył i wyszło.
Z wielkim żalem przyznaję, że to była ładna gra.
Mówiłam, że skopię ci tyłek.
Wybierz nagrodę.
Złamano mi serce pierwszy raz na tym deptaku.
Miałam 13 lat.
Przyszliśmy tu sami, bo Conrad mnie zaprosił.
Niczego nie pragnęłam bardziej.
Chwila życia.
Jakie tłumy. Idziemy posiedzieć na molo?
Może porzucamy obręczami do celu?
Myślałam, że chciał pobyć ze mną,
a on przyszedł na deptak do niej.
Dobra, chodźmy.
- Ile obręczy? - Trzy.
- Fajne szorty. - Dzięki.
Bardzo ładne.
Gdy miałam takie same na sobie, mówiłeś, że są za krótkie.
Uważasz, że są za krótkie?
Idę po lemoniadę. Wygraj coś dla mnie.
Dlaczego nie wróciłaś?
Kolejka na diabelski młyn była długa.
Angie mówi, że to najlepsza nagroda.
Uznałem, że ci się spodoba.
Wolałabym żyrafę, ale dzięki.
Najgorsze było to, że starał się być miły.
Nie wiedział, że złamał mi serce.
Od lat mają te same nagrody.
- Weź Miętusowi kumpla. - Tak.
Proszę żyrafę.
Dziękuję.
Dobra.
W końcu nasza kolej, więc wybieram taniec.
Dobra.
Odczułam dziką satysfakcję,
gdy dojechałaś Conrada po wszystkim, co przez niego przeszłaś.
Daj spokój. Nie mamy do siebie urazy.
Dobrze się bawiłam.
Serio możecie razem miło spędzać czas?
- Chyba. - Naprawdę?
- Tak. - Jak dojrzale.
- Steven? - Tak?
Co za zbieg okoliczności,
że klima zepsuła się podczas fali upałów,
akurat gdy przyjechał przyszły inżynier?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Serio?
Uwielbiam takie szczęśliwe trafy.
Belly, gotowa?
Będziecie to odstawiać cały dzień?
- Cały dzień? - Tak.
Może. Nie wiem.
- OK. - Zaczekaj.
- Czujesz to? - Co?
Wyczuwam odwet.
- Czyżby? - Tak jest.
Skoro jesteś tego taka pewna,
to zróbmy dodatkowy zakładzik.
Dobra, o co?
Jeśli chcesz,
przegrany zrobi rundkę na Wieży Strachu.
Ryczałeś na sam jej widok.
- Nie. - Tak.
Nie mogę się doczekać tego widoku.
Zakład stoi.
Trudno było się w nim nie kochać.
Gdy był miły, przypominało mi się, czemu go kocham.
Znaczy się, kochałam.
Gadaliście o Wieży Strachu?
Na bank ktoś z was się popłacze.
- Lepiej on niż ja. - Racja.
Nim zaleje się łzami, niech korzysta z dobrego humoru.
Rywalizacja go uszczęśliwia.
Znam was na wylot.
A co mnie uszczęśliwia?
- Cheeseburgery. - Zgadza się.
- Ariana Grande. - Zawsze.
Poprawianie, gdy ktoś mówi bruschetta.
- Wymawia się „brusketta”. - Tak.
Dobra jesteś, Belly.
No cóż.
- Powodzenia. - Jere.
- Gotowy? - Jestem epickim tancerzem.
- Wiem. - Wygrasz.
Dawaj, Skye.
Lepiej nie, jeśli mamy wygrać.
Dasz czadu. To jak matma dla nóg.
Zaskoczymy ich i tak wygramy. Dobra?
- Dasz radę. - Dawaj.
Zbliżyliśmy się dziś do siebie.
Niestety mój epicki popis może zniszczyć tę więź.
- Zobaczymy. - Dobra.
- Jedziesz, Skye. - Dawaj, Jere.
- Pociśnij go. - Jazda.
- Dobra. - Dawaj, Jere.
Dasz radę.
- Dajesz. - Łatwizna.
- Umiesz tylko tyle, Jere? - Mówisz?
Co?
Skye idzie świetnie.
Masz rację. Z tą matmą gadałam od rzeczy.
Cholera, ale wymiatasz.
Dajesz, Skye.
- Jere, postaraj się. - Próbuję.
- Jere! - Padam!
Jere!
- Szybciej! - Dajesz, Skye!
Boże!
Żadnego przytulania.
Dobra. Dokąd teraz?
Zapraszam.
- Chodźmy. - Nie czaję.
- To był ten epicki tancerz? - Nie byłbyś lepszy.
- Gada tak całe życie. - Jestem wyższy od was.
Uważaj sobie.
Zróbmy sobie zdjęcie.
Raz, dwa, trzy...
uśmiech!
WIADOMOŚĆ DO MAMY
Książka nie jest o żalu po utracie,
ale o przyjaźni i miłości.
BEZ CIEBIE NIE MA LATA
Pięknie, pięknie.
- Cleveland. - Widać, że świetnie się bawisz.
Mam nadzieję, że ta kawa to naprawdę wino.
Można ją przemienić.
Jak kariera w sprzedaży?
Wyniszcza, traumatyzuje i sprawia,
że kwestionuję każdą swoją życiową decyzję.
- Brzmi świetnie. - Ubaw po pachy.
Więc u ciebie dobrze.
Kontaktowałem się z Conradem przed pogrzebem,
ale z miernym skutkiem.
Jest im wszystkim ciężko.
Też możesz przyznać, że ci ciężko.
Dobrze.
Jest ciężko.
Wyglądasz świetnie.
Pozory mogą mylić.
Choć już nie iskrzy między nami,
zawsze możemy pogadać.
Mieliśmy czas się przygotować,
a nadal nie mogę zaakceptować jej odejścia ani o nim mówić.
Belly sobie nie radzi.
Nie wiem, jak jej pomóc.
Może nie musisz jej pomagać?
Widać, że nie masz dzieci.
Zdarzyło się coś kijowego, czego nie możesz naprawić,
ale możesz jej pokazać, że czujesz to samo.
Niech wie, że nie jest w tym osamotniona.
Rozumiem cię,
ale nie mogę tak.
Jestem jej mamą.
Jeśli zobaczy, jak cierpię,
tylko się przestraszy.
Parę lat temu zaliczyłem ciężki epizod depresyjny.
Czułem się, jakbym siedział na dnie głębokiej dziury,
a życie toczyło się nade mną.
Pomogli mi najbardziej nie ci, którzy chcieli mnie wyciągnąć,
a ci, którzy zleźli do dziury i siedzieli tam ze mną.
Każdy może to przeżywać inaczej.
Muszę wracać.
Nie widziałam cię na liście. Promujesz nową książkę?
Spłoszysz się, jeśli przyszedłem tu dla ciebie?
Zależy, dokąd zapraszasz na kolację.
- Widzimy się tu o 19? - OK.
BELLY: POWODZENIA NA EVENCIE.
POKOCHAJĄ TĘ KSIĄŻKĘ JAK MY KOCHALIŚMY SUSANNAH.
DZIĘKI. BARDZO MI JEJ BRAKUJE.
DZIĘKI. JESTEM ZAJĘTA. ZADZWONIĘ PÓŹNIEJ.
Dziś rano nie pomyślałabym, że tak potoczy się dzień.
Uwielbiałam nasze igrzyska na deptaku.
Może nawet za bardzo.
Liczyła się dla mnie tylko wygrana.
Ale dzisiaj chodzi o nas.
Taylor, cały rok mogłam na ciebie liczyć,
a teraz ty możesz liczyć na mnie.
Skye, ledwo się znamy i może myślisz, że przesadzamy z rywalizacją.
Dzięki tobie nasza drużyna idzie naprzód.
Conrad myślał, że mają wygraną w kieszeni,
a tu taki guzik.
Nieważne, czy wygramy, czy nie,
zasłużyłyśmy na gigantyczną pakę...
Nawijaj motywacyjne gadki do woli. I tak skopiemy wam tyłki.
- Zamknij się, Steven. - Już po was.
W porządku.
Nie wiem jak wy, ale ja czuję potrzebę...
Potrzebę szybkości! Lecimy!
Uruchomić silniki!
Pierwsza drużyna na mecie wygrywa.
Na miejsca gotowi...
- Start! - Jazda!
Już po was!
Dopadnę cię, Belly!
Ciśnij, Jere!
- Tak! - Nie!
- Jadę. - Jesteśmy ostatni.
Wygrana w kieszeni!
Gdzie on jest?
Po tobie!
Pilnuj się.
Możesz mi skoczyć.
Chciałabyś!
Wjedź na pas dla aut z pasażerami.
- Skręć tutaj! - Kapuję.
- Ciśnij! - Nie!
Cholera!
Nie!
A macie!
Boże!
Chryste!
Brawo, ziomek!
Pora się rozliczyć, Belly.
Dlatego mama zabroniła nam tych gier.
Mogę zapłacić. Zarobiłom kokosy na bitcoinach.
Jesteś jedną z najciekawszych osób, jakie znam.
Jak się masz, kochana?
To dziwne, że gry wywołały u mnie kryzys egzystencjalny?
Czy nadaję się do siatki, jeśli nie ogarniam gier na deptaku?
Drużyna cię potrzebuje, bo przegrałaś w te gry.
Nawet jako świetna drużyna czasem będziemy przegrywać.
Potrzebujemy liderki na wygraną i przegraną.
- I remis. - U nas nie ma remisów.
Pieprzyć remisy.
Ale serio.
Wydobyłaś z nas najlepsze jak prawdziwa liderka.
Trenerka byłaby głupia, gdyby nie dała ci opaski.
Ona ma rację. Parę godzin temu
myśl o konkursach i grze zespołowej
wydawała mi się koszmarna.
Wbrew oczekiwaniom był to fajny dzień z kuzynami.
Jesteś w tym dobra. Urodzona szefowa.
Sorki, że przerywam.
- Już czas? - Tak. Wieża Strachu czeka.
Przyniosę ci torebkę na wymioty.
Dobra.
Idziemy.
Nie musisz przechodzić przez to sama.
Jeśli chcesz, dotrzymam ci towarzystwa.
Po prostu o tym nie myśl.
Dobra, chodźmy.
Dasz radę. Już kiedyś na tym jechałaś.
Wiem.
Dobra.
- Teraz albo nigdy. - Denerwuję się.
Wsiadajmy.
No już.
- Dasz radę! - Dawaj, Jer!
Brawo!
Panie przodem.
- Uważaj tam! - Nie patrz w dół, a będzie OK.
Dasz radę!
Zapnij się dobrze, stary.
Masz prawo się bać.
Wyczytałeś to telepatycznie?
Nie, z twojej twarzy.
Spokojnie, jestem przy tobie.
Zawsze mogłam liczyć na Jeremiah.
Kiedy miałam 13 lat, przeziębiłam się
tuż przed czwartym lipca.
Byłam taka wkurzona.
Najgorsze było to, że czułam się osamotniona.
- Jakie plany? - Idę na deptak z Clayem.
Piękny dziś dzień.
Biedna chora Belly siedzi w domu.
Byłoby miło, gdybyś posiedział z nią.
Mamo...
Proszę cię.
Pójdę na deptak jutro.
Mój kochany synek.
Do końca tygodnia siedział ze mną w domu.
Gdy dwa dni później się pochorował, ja siedziałam z nim.
WIEŻA STRACHU
Boże!
Brawo!
Co dalej?
Udało ci się.
Ciekawe.
- Ale co? - Nic.
Mówię tylko, że ciekawe.
Dzięki, że nam towarzyszyłeś.
Chociaż tyle mogłem zrobić. Mieliście ciężki rok.
Dziwnie mi z tym, że dobrze się bawiłam.
Czuję się trochę winna.
Gadam bez sensu.
Doskonale cię rozumiem.
Dobrze o tym wiem.
Ten dzień był dla was ważny.
Rozrywka jest bardzo ważna.
- Chcesz wpaść do domu? - Z chęcią.
- Fajnie. - Jasne.
- Wskakuj. - Dziękuję.
Wsiadać!
Nie wierzę, że to mówię, ale dziś było fajnie.
- Bardzo. - Tak.
Dawno nie widziałem cię tak zadowolonego.
Fajnie było znów poczuć się jak dziecko.
Mamie zawsze zależało na naszym szczęściu.
Było mi ciężko, wiesz?
Dziś był dobry dzień.
Nie chcę was zachęcać do randkowania, ale...
Co?
Widziałem, że iskrzy między tobą i Belly.
Co?
Tylko stwierdzam fakty.
Wielkie dzięki.
Nie ma mowy.
Nie mogę się doczekać, aż padnę na łóżko.
Ale weźmiesz prysznic, flejo?
Kręci cię ta fantazja?
- Zboczuch. - Hej.
- Upuściłaś żyrafę. - Dziękuję.
Jak ją nazwiesz?
- Mildred. - Ładnie.
Czemu nie wzięłaś Miętusa juniora?
Nie mam już 13 lat.
Co, do cholery?
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger