Poprzednio...
Moja rodzina jeździła do domu Susannah w Cousins
każdego lata, odkąd byłam mała.
Ale wyrosłaś.
Susannah powtarzała mi,
że jest mi pisany jeden z jej synów.
Myślałam, że będzie to Conrad.
Zdobyłam dla Belly zaproszenie na bal debiutantek.
Który z was pójdzie z Belly na bal?
Jesteś z Jeremiah?
Są prawie jak rodzina.
Nie pójdę z żadnym z was. Znajdę sobie kogoś.
Jesteś jakaś inna.
Masz nowych przyjaciół, chłopaka.
Nie poznaję cię.
Mścisz się na mnie, podrywając mojego brata?
Serce mi wali.
Masz atak paniki.
Chodzi o mamę.
Mówiłaś, że nie chcesz chemii.
Nie poddam się ponownemu leczeniu.
Powiem im po powrocie do Bostonu.
Czemu jesteś taki dziwny?
Powiedz, co cię trapi.
Rozmyślam o tobie.
Dobrze o tym wiesz.
Ale nie mogę.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Czasem pragnę czegoś więcej.
Więc czekałem.
Jak mogę kręcić z Jeremiah,
jeśli wciąż coś czuję do jego brata?
Pójdziesz ze mną na bal?
Moja mama źle wygląda.
Twoi rodzice o tym gadali, a Laurel była zła.
Widziałyście Jeremiah?
Conrad, musimy pogadać. Mam ważne wieści o mamie.
LECZENIE EKSPERYMENTALNE
Wiedziałeś cały czas i milczałeś?
Zacznę terapię.
Wyzdrowiejesz.
Przepraszam, że byłem takim palantem.
Przechodziłeś przez to wszystko sam.
Szkoda, że mi nie powiedziałeś.
Co by się nie wydarzyło,
zawsze będę tu wracać.
Do tych ludzi.
TEGO LATA STAŁAM SIĘ PIĘKNA
Jesteś już.
Jestem.
Czaję, jesteście w sobie zabujani.
Nie słuchajcie go.
Tworzycie idealną parę.
Nie byłam w Cousins.
Conrad i ja nie byliśmy parą.
Susannah zmarła.
Wszystko się zmieniło.
Coś ci upadło.
Conklin.
Co?
Coś ci upadło, Conklin.
Czytasz Igrzyska śmierci po francusku?
Próbuję.
Znam fabułę na pamięć, więc jakoś daję radę.
Czadowo.
Dzięki.
Łatwiej uciec do świata marzeń, niż żyć wspomnieniami.
Trudniej jest funkcjonować na jawie.
Nie mogę w to uwierzyć.
A teraz?
Ciągle zacieszam.
Masz najpiękniejszy uśmiech na świecie.
Pięknie rozświetla twoją twarz.
Całe lato czekałem z tym komplementem.
Musisz...
coś wiedzieć.
Nie wiem, od czego zacząć.
Dobra, mów.
Poradzimy sobie z tym.
Ja...
Kilka dni temu
Jeremiah wyznał, że coś do mnie czuje.
Dobra.
Co odpowiedziałaś?
Wiesz...
Całowaliśmy się kilka razy.
Zatem...
Gdy przyjechaliśmy po ciebie i Taylor,
a potem pojechałaś z nim, to już było...
Tak.
Zastanawiałam się, czy będzie coś między nami,
ale ty byłeś niedostępny i oziębły.
Rozumiem. Przepraszam.
To wszystko moja wina.
Moja też.
Chcesz z nim chodzić?
Zawsze chciałam chodzić tylko z tobą.
Świetnie. To chodźmy ze sobą.
Co?
Co w tym śmiesznego?
Sorki, ale to takie dziwne.
Wszyscy w domu wiedzą,
że bujam się w tobie od...
Chwila. Bujasz się we mnie?
- Przymknij się. - Serio?
Chcę tylko ciebie, Belly.
- Nie chcę, by Jere cierpiał. - Ani ja.
Pogadam z nim. Może się nie wścieknie.
Jere nie bierze życia zbyt poważnie.
Nie to, co my.
Powinnam pogadać z nim pierwsza.
- Dobra. - OK.
Ktoś jest w domu.
Poranny spacer po plaży?
Tak.
Czułam to.
Pójdę...
Cześć.
Usiądź.
- Gadaj. - Daj mi się najpierw przebrać.
Dobrze. Miłych wakacji.
Będzie się działo! Dawno nie miałyśmy takiego składu.
Zrobiłam różowe topy dla drużyny.
Skołowałam też nowe nakolanniki.
- Niesamowite. - Cicho bądź.
Jeszcze możesz zapisać się na obóz siatkarski.
Raczej odpuszczę.
Koniec liceum, leszcze.
Ale pajac z ciebie, Steven.
Gdybym szła na Princeton, też bym się tak darła.
Dziękuję, Evelyn.
Idziesz na Princeton? Nie zgadłabym.
Serio?
Spike! Co słychać?
O której zakończenie roku?
Zespół będzie o 22. Wokalista to mój facet.
Podróba Machine Gun Kelly.
Nie chciałem, żeby grali, ale nie było nikogo tańszego.
Przyjdziesz na imprezę?
Nie wiem.
Belly, proszę na słówko.
Muszę lecieć.
OK.
- Pa, Belly. - Pa.
Sorki.
Cześć.
Widzę po twoich ocenach końcowych,
że opuściłaś się w nauce.
Masz szóstkę z francuskiego,
ale tym nie zaimponujesz uczelniom.
- Czy coś się stało? - Mam żałobę w rodzinie.
Przykro mi.
Ale kiepsko ci idzie przez cały rok.
Czemu nie jesteś już kapitanką drużyny siatkarskiej?
Dałam plamę na zawodach regionalnych.
Zastanawiałaś się, gdzie chcesz studiować za rok?
Elitarne uczelnie odpadają, więc może uniwerek Pensylwanii?
Mogą cię nie przyjąć.
Nie grasz w siatkę, więc rozważ mniej oblegane uczelnie.
Słyszałaś o Finch?
Przyjaciel rodziny zaczyna tam studia na jesień.
Świetnie. Może cię oprowadzi po uczelni?
Wątpię.
Proszę.
Cześć.
- Hej. - Siadaj.
Całą noc czytałem o terapii, na którą zgodziła się mama.
Jestem pełen nadziei.
To świetnie. Cieszę się, że Susannah się zgodziła.
Wciąż jestem trochę wkurzony
na Conrada, że przemilczał chorobę mamy,
ale wszystko się ułożyło.
Racja.
Dlatego powinniśmy
jak najprędzej powiedzieć Conradowi o nas.
Dość tajemnic. Poza tym Steven już wie.
Właśnie...
o tym chciałam pogadać.
Dobra.
Posłuchaj...
Nie mogłam wczoraj zasnąć,
więc poszłam...
na plażę obejrzeć wschód słońca.
Conrad tam był, zaczęliśmy gadać
i jakoś tak wyszło, że się pocałowaliśmy.
Całowałaś się z moim bratem?
Przepraszam. Nie myślałam o tym.
Chcieliśmy ci od razu powiedzieć...
Już jesteście parą?
Nie, ale wiesz...
Nie chciałam, żeby dziwnie wyszło.
Ale jednak wyszło.
- Przestań, Jere. - Luz. Kapuję.
Bawiłaś się mną, czekając na Conrada.
Cieszę się twoim szczęściem.
W samą porę. Moja mama wcale nie ma raka.
Nie chciałam cię skrzywdzić. Jesteś moim przyjacielem!
Nie.
Nie mów tak o mnie.
Nie mówisz tego serio.
Ależ tak.
Wyjdź, proszę.
I jeszcze coś.
On złamie ci serce.
- Powinniśmy być już w drodze! - Idę!
Jak wyglądam?
Bilety gdzieś tu są.
Tata nie miał czekać na miejscu?
Zapomniałam zarezerwować restaurację.
Wiem, więc ja to zrobiłam.
Beze mnie nie zaczną. Mamy czas.
Miałam wyprasować tę koszulę. Ściągaj ją.
Ogarnąłem temat. Widzisz?
Popsikałem krochmalem w sprayu i jest dobrze.
Dla mnie?
Laptop, ale czad! Od kogo to?
Boże, to od Susannah.
Zaplanowała to wcześniej. Jak to ona.
Szkoda, że jej tu nie ma.
Ani Conrada i Jeremiah.
Byli zajęci.
Akurat.
Czuję się okropnie.
Był na nas wściekły.
I ma do tego pełne prawo.
Wszystko będzie dobrze. Zobaczysz.
Jak niby?
Może poczekajmy z chodzeniem?
Co?
Nie.
Nie chcę wam utrudniać życia.
Nie utrudniasz, serio.
Teraz najważniejsze jest,
żebyście ty, Jeremiah i Susannah wspierali się nawzajem.
Poza tym...
Nasz związek tylko będzie przeszkadzać.
Przestań.
Nie mogę mu tego zrobić.
Okropna sytuacja.
Wiem.
To miało być dla ciebie.
Co by nie było,
my jesteśmy na zawsze.
Przeczytaj to.
Później. Musimy jechać. Znalazłam je!
Nic nie dzieje się bez powodu.
ABSOLWENCI Z ROKU 2023
Nie wiem, kto wymyślił to powiedzenie.
Może jakiś teolog albo ten,
co kontroluje symulację, w której żyjemy.
Może Rihanna?
Na pewno nie, bo ona jest chodzącym ideałem.
Słyszeliśmy to powiedzenie nieraz.
Ma nas przekonać, że wszystko dzieje się po to,
byśmy nauczyli się czegoś o sobie.
Byśmy wzrastali i mierzyli się
z przeznaczeniem.
Gówno prawda.
Przepraszam, mamo.
Rozstania nie zawsze są punktem zwrotnym.
Czasami po świetnych wakacjach dziewczyna cię rzuca,
czujesz się paskudnie i niczego cię to nie uczy.
W końcu zmuszasz się, by żyć dalej.
I jakieś niewyobrażalne wydarzenie uświadamia ci,
że takie podejście do życia jest bezsensowne.
Belly.
Nigdy tu nie przebywasz.
Twoja mama kazała mi tu posprzątać.
Łatwizna. Tego lata nawet tu nie weszła,
żeby pisać.
Nie zatrudniasz sprzątaczek?
Pasuje ci ten wisiorek.
Connie powiedział mi o rozterce waszej trójki.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
Wakacje miały się skończyć inaczej.
A już na pewno nie tak.
Tracę wszystkich.
Skądże.
Potrzebujecie czasu.
Wasze drogi znów się skrzyżują.
Zawsze możesz tu wrócić.
To dzięki tobie każde wakacje tutaj są bajeczne.
Co będzie, jeśli...
Belly...
Kochasz to miejsce tak mocno jak ja.
Dzięki tobie ten dom wciąż może być bajeczny.
Jesteś dla mnie wyjątkowa.
Zadzwonię po sprzątaczki.
Obiecaj, że nigdy mnie nie opuścisz.
Nigdy.
Życie po prostu się toczy.
Raz jest dobrze, a raz źle.
Wszystko dzieje się niespodziewanie.
Nie masz nad tym kontroli
i czasem może ci odbić.
Gdy życie zaczyna cię przytłaczać,
pamiętaj, że wciąż jesteś częścią świata innych.
Więc nie czekaj.
Realizuj swoje cele, bo nie wiesz, co przyniesie jutro.
Nie opieprzaj się i żyj pełnią życia dziś.
Ale przyaktorzył. Nawet mu wyszła ta przemowa.
Racja. Dotknął zakamarków mojej duszy.
- Nie śmiej się. - Sorki.
Mój koszmar ciągnie się od śmierci Susannah.
Może pora się obudzić?
Lecę pomóc Milo ogarnąć stylówkę na wieczór.
Spoko.
Pomożesz mi później z moją?
Nie pieprz, idziesz na bibę?
- Tak. - Serio?
Zapiszę się też na obóz siatkarski.
Tak! Jezu, to będzie dzika impreza.
Skonasz, gdy zobaczysz, jak Milo gra.
Nawet dosłownie, bo czułem ziomka z mównicy.
Tak? Wybacz, że mój facet nie ma
koreańskich genów blokujących ludzki zapach.
Chodź, bo rodzice czekają w restauracji.
Do zobaczenia.
Świetne przemówienie. Susannah by się spodobało.
Wiem.
Cieszę się, że przyjdziecie na imprezę.
Nie wierzę własnym uszom.
Chcesz widzieć mnie i Taylor na swojej bibie?
Nie mówię, że „chcę”.
Lepiej imprezować niż smęcić w domu.
Prowadź.
Serio mogę?
Mam do odczytania masę wiadomości po mojej przemowie. Idziemy.
Ale czad! Trenduję na TikToku.
Czy to dobrze?
Że miliony ludzi na świecie oglądają moje przemówienie w kółko?
Tak, tato, to bardzo dobrze.
Prześlę linka Conowi i Jeremiah.
- Bardzo dziękuję. - Dziękuję.
Zapakuje pan resztki na wynos? Dzięki.
Dziękuję.
„Szczęście to działanie”.
Dobra.
„Wszyscy twierdzą, że jesteś najlepszy”.
- Ściemniasz. - Tak tu jest napisane!
- Pokaż. - Pokazać ci? Patrz.
No co chcesz, masz tam napisane.
Powtarzam się, ale jesteśmy z ciebie dumni.
Ubawisz się w Princeton jak nigdy w życiu.
Studia były świetne. Wtedy poznałam Susannah.
Co dalej z książką?
Wydawca nękał mnie, żebym spotkała się z księgarzami.
Odmówiłam.
Dlaczego?
Bo to nie jest konieczne.
Dobra! Lecę przygotować się na imprezę.
Mamo, tato, dziękuję za lunch.
Pojadę z nim. Było pyszne, dziękuję.
- Kocham was. - Bawcie się dobrze.
Widzimy się w domu.
Rezygnujesz z promocji książki?
Nie będę podlizywać się sprzedawcom,
żeby ustawili moją książkę w witrynie.
Napisałaś o niej książkę. Może spotkanie będzie katartyczne?
Napisałam ją w totalnym stuporze.
Nie zamierzam się w nią wgryzać,
żeby bajdurzyć o żałobie.
Dobra.
Fajnie, że tak dobrze sobie radzisz bez chodzenia na terapię.
Dziękuję.
Napisałaś piękną książkę.
Susannah chciałaby, żebyś pokazała ją światu.
Była moją główną cheerleaderką.
Teraz zostałam sama.
Mogę założyć spódniczkę, ale żadnych pomponów.
Tak się cieszę, że spędzasz lato tutaj.
Zróbmy wszystko, czego nie miałyśmy okazji.
Imprezy, basen, sklepy. Skołujemy ci fałszywy dowód.
Najpierw ogarnijmy, w czym dziś pójdę.
OK.
Kolczyki od Susannah?
Są idealne.
Dobra.
Mój facet gra dziś wieczorem.
Będziesz superseksowną przyjaciółką
jego superseksownej dziewczyny.
- Jasne, superseksowne. - Lubię, gdy się zgadzamy.
Może to?
To ma być superseksowne?
Świetnie na tobie leży.
- Na bank mam coś lepszego. - Dobra.
Nie.
Zadzwonił w drugim tygodniu września,
trzy tygodnie od ostatniego spotkania.
Było bajkowo jak we śnie.
- Cześć. - Hej.
Nie sądziłam, że się odezwiesz.
Wolno mi do ciebie dzwonić? Nie powinienem był. Wybacz.
Możesz dzwonić.
Wciąż się przyjaźnimy.
Jasne.
Więc...
możemy gadać przez telefon.
Nie ma w tym nic dziwnego.
Jak życie studenckie?
Jest fajnie.
Mój współlokator chrapie głośniej niż ty...
No weź, ja nie chrapię!
Chrapiesz na 1000%.
Słyszałem cię zza ściany przez lata.
Chrapiesz, gdy jesteś padnięta.
Jak w szkole?
Nuda i męczarnia.
Trygonometrię wynaleziono po to, żeby torturować niewinnych licealistów.
Nie może być tak źle.
Jest tragicznie.
Nie ogarniam tych literek.
Najpierw ustalasz, czy to trójkąt prostokątny.
Widziałaś mojego 10-kilowego kettlebella?
- Rozmawiam. - Niech Taylor już idzie spać.
Cześć, Steven.
Cześć, Conrad.
Nie mam go. Znikaj.
Przepraszam.
Co mówiłeś o tych trójkątach?
Jeśli chcesz założyć tę koszulkę, to trzeba ją przyciąć.
Należała do Conrada.
Gdy tylko o nim pomyślę, kłuje mnie w klatce.
Czaję. Kijowo.
W końcu będziesz musiała się odkochać.
Gdybym tylko wiedziała jak.
Moja babcia mawiała,
że aby odkochać się w facecie, wystarczy kochać się z innym.
Idziecie na bibę dla absolwentów?
Tak, moją. Zapomniałaś, że urządzam ją z kolegami?
Racja. Miłej zabawy. Nie jedźcie po pijaku.
Spokojnie. Obiecałam Stevenowi, że nie piję i prowadzę.
Zamówiłam ci pizzę, więc zjedz ją, proszę.
Nie martw się o mnie. Idźcie już.
- Dobra. Kocham cię. - Pa!
- Uważajcie. - Kocham cię.
Pa.
Jezu! Cześć, Milo!
Dzięki Bogu, że przyszłaś. Chodź tu.
O Boże.
Będę cię widzieć ze sceny.
- Nie odchodź za daleko. - Jasne.
- Mój ziomek! - Siema, Spike!
To ma być impreza? Gdzie te seksowne laski, które obiecałeś?
Stoimy przed tobą.
Bez urazy, ale wolę starsze babki. Taki mam gust.
Pomogę chłopakom rozstawić sprzęt.
Pa.
Miłej zabawy.
Idę zabawiać gości, jak na gospodarza przystało.
- Dobra. - Idziemy, Spike.
Wyglądasz przeuroczo. Chodźmy się napić.
- Nie piję, bo prowadzę. - OK.
Co?
Boże, obóz będzie mega.
Kupiłam nam takie same piżamy.
Dokup jeszcze jedną. Zgadnijcie, kto do nas dołączy?
Zabójcza Belly na bank zastąpi Donnę jako kapitanka.
Trenerka się zgodziła? Wie, że wracasz?
Jeszcze nic nie wie. Chciałam najpierw pogadać z wami.
Rozumiem, jeśli mnie nie chcecie przez wtopę z poprzedniego sezonu.
Cicho. Zawsze będziesz jedną z nas.
Tak! Poprawna odpowiedź.
Przyjęcie, wystawa i atak!
Nasza drużyna wymiata!
Dawaj.
- Do boju, dziewczyny! - Zróbmy zadymę!
- Zdrówko! - I za ciebie, proszę.
- Cholera. - Kuźwa!
Wracaj do gry, Conklin. Żegnaj, Conradzie.
Jesteś tam jeszcze?
Słuchaj tego.
Mój współlokator Trusky...
Znowu lunatykował w samej bieliźnie?
Na szczęście nie.
Ziomek wierzy w teorie spiskowe o 5G.
Okazało się, że chłopak Katie już miał jakąś laskę.
Beznadzieja, bo koleś wydawał się w porządku.
Wiesz, że mój tata też zdradzał?
Adam zdradził Susannah?
Kiedy mama zachorowała po raz pierwszy, miał romans
ze swoją sekretarką Kayleigh.
Dowiedziałem się o tym zeszłej wiosny
w ten sam dzień, gdy usłyszałem o nawrocie raka mamy.
Jak się dowiedziałeś?
Wróciłem wcześniej ze szkoły i usłyszałem, jak się kłócili.
Mama strasznie płakała.
Pierwszy raz słyszałem, żeby tak płakała.
Wyszedłem z domu.
Jeździłem po mieście przez dwie godziny, potem wróciłem
i udawałem, że nic nie wiem.
Bardzo mi przykro.
Lipa, że trzymałeś to w sekrecie przez tak długo.
Byłem wyczerpany.
Nie mogłem się wyłączyć ani na chwilę.
Myślałem, że jeśli zrobię jedno, to wydarzy się coś strasznego,
a jeśli zrobię drugie, to nastąpi katastrofa.
Żyłeś w ogromnym stresie.
Cholera, jest już druga.
Mówiłaś, że masz wcześnie trening. Powinienem ci dać spokój.
Treningi poza sezonem są lipne.
Krąży plotka, że łowca talentów z Finch
przyjdzie na mecz naszej drużyny
i może przywrócą mnie na kapitankę.
Co? Obłęd.
Nie wiedziałem. W takim razie leć.
Jeszcze pięć minut?
Dobra. Zrobię to.
Dawaj.
Ruszam...
Powodzenia.
Obsługujesz kega pierwszorzędnie.
Cześć, Conklin.
Znasz francuski?
Oui.
- Nalać ci? - Nie, dzięki.
Prowadzę dziś.
- Zdrówko. - Zdrowie.
Powiedzieć ci coś romantycznego?
Milo napisał to dla mnie.
To cover piosenki z Armageddonu.
Ale to wciąż romantyczne.
Nie każ mi błagać o szczegóły. O czym gadaliście z Corym?
O książce, którą czytam.
Flirtowanie idzie ci słabo.
Wyszłam z wprawy. On zaczął ten temat!
I mówił po francusku.
Co ty chrzanisz? Francuski jest sexy. Odbiło mu na twoim punkcie.
Czy ja wiem? Gadka była strasznie męcząca.
Czy musi być tak ciężko?
Ty i Milo pasujecie do siebie gołym okiem.
Jesteśmy bratnimi duszami.
Rzucę się w tłum!
Pilnuj, żeby nikt nie oblał mi koszulki.
Steven, nie będę trzymać twojej spoconej koszulki!
Co, do diabła? Wszystko gra?
- Belly, przepraszam. - Nic mi nie jest.
Idę się czegoś napić.
Miałaś nie pić, bo prowadzisz! Nie zawiedź mnie.
Steven!
Naszła mnie taka dziwna myśl.
Tak? Uwielbiam dziwne myśli.
Gdyby mój tata zdradził mamę,
pewnie miałaby to gdzieś. Jestem okrutna?
Serio myślisz, że Laurel by nie zareagowała?
Tak mi się zdaje.
Mój tata niczym jej nie ekscytował.
Nie było żadnych romantycznych gestów.
Chciałabyś na to patrzeć?
Może.
Nie mogłabym poślubić kogoś, kto mnie nie rajcuje.
Chcę, by ten ktoś stale mnie elektryzował.
Zdziwiłaś się, gdy rodzice powiedzieli ci o rozwodzie?
Tak i nie.
Rozwód kojarzył mi się z kłótniami, a u nas tego nie było.
Rodzice byli wobec siebie oziębli.
Teraz wszystko wróciło do normy.
Pewnie taką sytuację jeszcze trudniej zrozumieć.
Zgadza się.
Co?
Nie mówiłam o tym nikomu wcześniej.
Ja też nie.
Mogę cię o coś zapytać?
Oczywiście.
Jak tam Jere? Ma się dobrze?
Na to wygląda. A co?
Po wakacjach napisałam do niego parę razy
i nigdy mi nie odpisał.
Pewnie jest zajęty, bo jest w klasie maturalnej.
Albo nigdy mi nie wybaczy
i do końca życia będzie na mnie zły.
- Belly. - Nieważne! Zapomnijmy o tym.
Usłyszałam coś fajnego.
Mów.
Czy wiesz, że Wenus jest gwiazdą wieczorną
przez 263 dni w roku?
Potem znika z nieba na 50 dni
i powraca jako gwiazda poranna na kolejne 263 dni?
Tego nie wiedziałem. Dobre.
Teraz jest gwiazdą wieczorną. Lśni obok księżyca.
Właśnie na nią patrzę.
Powiem coś niestosownego:
chciałabym oglądać ją z tobą.
Ja też.
Belly?
Tak, Conradzie?
Też nie wyobrażam sobie związku bez iskry.
Hej, Conklin.
Tyle się nie widzieliśmy.
Kopę lat, prawda?
Zajęte?
- Nie. Siadaj. - Dzięki.
Wenus jest dziś gwiazdą poranną czy wieczorną?
Wenus jest planetą.
Starożytni astronomowie...
Dobra, nieważne.
- To było durne. - Dobra.
Tak blisko miasta widać tylko garstkę gwiazd.
Dużo więcej widać z plaży.
Co lato jeździliśmy do Massachusetts nad morze.
W tym roku też jedziesz?
Nie.
Będziesz tu czwartego lipca?
Moich starszych nie będzie, więc urządzam imprezę.
Wpadnijcie z przyjaciółką.
Brzmi super.
Fajnie.
Chodź bliżej, masz tam coś.
- Serio? - Tak.
Ja tylko...
- Boże! - Mówiłem ci, że...
Przykleiło mi się źdźbło trawy, bo ktoś mnie kopnął w głowę.
- Cholera! Wszystko... - Nic mi nie jest.
- Boże. - Lecę.
- Na razie. - Jasne.
- Belly? - Tak?
Zrobisz coś dla mnie?
Powiesz coś miłego o mnie swojej koleżance Marcy?
Marcy? Jasne! Kapuję.
- Powiem jej. - Fajnie. Dziękuję.
Dzięki za rozmowę. Pa.
Belly, chodź.
Siora, patrz.
Chryste.
Nie wierzę.
Impreza jest do dupy.
To tylko piwo. Wyluzuj, wyschnie.
- Jadę. - Coś się stało?
Nie, nic. Nieważne.
Niech Spike cię odwiezie.
Spike jest pijany.
Obiecałaś, że mnie odwieziesz.
- Chcę wracać teraz. - A ja nie.
To zamów sobie ubera.
Musisz psuć zabawę?
Wybacz, że psuję ci wieczór, prymusie bez skazy.
No raczej.
Gdybyś zapomniał, a na to wygląda,
Susannah niedawno umarła i jest mi smutno.
Ale ty się nie krępuj i baw się w najlepsze.
Pieprz się. Też przeżywam jej śmierć.
Myślisz, że nie jest mi smutno?
Dlatego rzuciłeś się w tłum? To przepraszam.
Powinnaś przeprosić, bo ty zjebałaś
i kontakt z Conradem i Jeremiah zrobił się trudny.
- Nawet mi nie odpisują. - Możecie...
- To nie moja wina. - Nie?
Powinienem świętować dziś z nimi,
ale nie przyjdą, bo ty musiałaś namieszać.
Jeremiah ci nie wystarczył i musiałaś podbić do Conrada.
Pieprzona egoistka.
- Steven, no co ty? - Co?
Jakie musiałam? Żartujesz?
Byłam w nim zakochana do szaleństwa.
Co miałam zrobić?
Belly.
Belly?
Steven.
Czekaj.
Steven gada bzdury po pijaku.
Nie słuchaj go.
Nie, ma rację. Zepsułam relację z nimi.
Umarła Susannah, ja zrujnowałam jej pogrzeb.
Żałuję, że zaczęłam z nimi kręcić.
- Wcale nie. - Właśnie, że tak.
Mam dość tego, że ciągle mi smutno.
Myślę, że to nigdy nie minie.
Mówisz tak teraz, ale obiecuję ci...
Nie! Nic nie jest nam dane.
Nie możesz niczego obiecać.
Przepraszam. Wiem, że się starasz.
Nie oczekuję, że ktoś mnie teraz będzie rozumieć.
Muszę sobie z tym poradzić sama.
Wracam do domu.
- Pojadę z tobą. - Nie. Zostań.
Dziś jest debiut twojego chłopaka.
Po prostu chcę się położyć spać.
Napisz, jak będziesz w domu.
Dobra. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Wesołego prawie Halloween.
Conrad.
Nie powinno mnie tu być, ale jestem.
Przywiozłem cukierki.
- Mam sobie pójść? - Nie. Zostań.
Powiedz...
Po co przyjechałeś?
Chciałem cię zobaczyć.
Fajnie, ale sądziłam...
Racja. Rozumiem cię.
Martwisz się o Jere'a. Gadałem z nim
i układa mu się.
Umawia się na randki,
jara się, bo wybrano go na króla balu.
- Świetnie. Więc odkochał się... - Tak.
Tak sądzę.
Ja nie mógłbym się w tobie odkochać.
I nie mogę. Dlatego tu jestem.
Cieszę się z każdej naszej rozmowy.
Gdy tak stoję przed tobą,
przeżywam męczarnie, nie mogąc cię pocałować.
- Musimy porozmawiać. - Jestem zmęczona.
Usiądź.
Nic nie jadłaś.
Napisała do mnie pedagożka.
Mówiła, że nie jesteś kapitanką i opuściłaś się w nauce.
Wybacz, ale nie pójdę na Princeton jak Steven.
Nie o to mi chodzi.
Stać cię na więcej.
Zawiodłam się na tobie.
Przepraszam. Pamiętasz, że Susannah umarła?
Nie używaj jej śmierci jako wymówki.
Mnie też było ciężko przez cały rok.
Prawie w ogóle cię nie było.
Nie obwiniam cię za to, że byłaś przy Susannah i chłopakach.
Potrzebowali cię.
Ale nie wiń mnie za to, co się stało, gdy cię nie było.
Nie chodzi o obwinianie.
Chodzi o twoje wybory.
Trzeba brać za siebie odpowiedzialność, nawet gdy jest ci ciężko.
Życie toczy się dalej. Nie można się poddawać.
Ty mówisz o odpowiedzialności?
Nie promujesz swojej książki, bo nie chcesz rozmawiać o Susannah.
Nagle przejmujesz się siatkówką,
choć w tym roku nie byłaś na ani jednym moim meczu.
Czekałam cały rok, żebyś się ogarnęła i zachowała jak rodzic.
Poddałaś się dużo wcześniej niż ja.
Musicie to robić na każdych światłach?
Zbiera mi się od tego na wymioty.
Jeśli wolisz iść na piechotę, to wysiadaj.
Tak pewnie byłoby bezpieczniej.
Spokojnie, jestem trzeźwiutki.
Pieprzona Belly.
Jak można odjechać autem gospodarza imprezy i go zostawić?
Nie wiem.
Jak można drzeć się na siostrę za to, że jej smutno?
Ona zaczęła.
Aleś ty dojrzały, Steven.
Następnym razem okaż trochę współczucia, dupku.
Nie jest tak, że żałoba zbliża ludzi?
Życia nie można oddzielić od śmierci.
Ale mi pomogłeś. Dzięki.
Milo jest bardzo emocjonalny.
Dlatego jest świetnym muzykiem.
Dzięki, niunia.
Wytwórnia chce ze mną podpisać kontrakt.
Co?
Wyszukaj „Cancel Culture Records”.
Mają tylko jednego posta.
Bo to niszowa wytwórnia.
Pewnie! Gratki, stary.
Kochany Stevenie,
gratulacje z okazji ukończenia szkoły.
To dla ciebie początek wyjątkowej podróży.
Żałuję, że nie zobaczę, jak błyszczysz.
Ale masz niezwykłą mamę,
która będzie przy tobie przez cały czas.
Gdy życie zaczyna cię przytłaczać, nie zapominaj,
że wciąż jesteś częścią świata innych.
Pamiętaj, by cieszyć się życiem. Pozdrowienia. Susannah.
Wiem, że jest późno. Chodzi o ten event z księgarzami.
Zmieniłam zdanie. Zrobię to.
Wiedziałam, że Susannah odejdzie.
Nie sądziłam jednak, że stracę ich wszystkich.
Dla mnie ich trójka zawsze będzie ze sobą połączona.
Nie da się ich oddzielić.
Teraz nie ma ich wszystkich.
Belly?
- Jeremiah, cieszę się... - Jesteś z Conradem?
Nie. Skąd ten pomysł?
Tak pytam, bo może...
Co się dzieje?
Conrad zniknął.
Jak to zniknął?
Nie odpowiada na wiadomości ani telefony.
- Od kiedy? - Od wczoraj.
Może uczył się całą noc do egzaminu?
Powiedział współlokatorowi, że wszystko jest spierdolone i wyszedł.
Jadę na Brown jutro, żeby go odnaleźć.
Nigdy nie odzyskam Susannah,
ale nie mogę stracić też Jeremiah i Conrada.
Dobra.
Jadę z tobą.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger