Tirso…
Na pewno wszystko w porządku?
Chcę wrócić do domu.
Dobrze. Jak sobie życzysz.
Pojedzie z tobą mój człowiek. Muszę załatwić coś pilnego.
Aha…
Przepraszam.
Bardzo cię przepraszam. Dałam sobą manipulować.
- Chciałam tylko… - Amando…
Przyszedł.
Tato…
Wszystko dobrze? Tak?
Przyjacielu…
Dzięki za wszystko.
Też chciałem ci pomóc,
ale musiałem zostać, żeby zabawiać ciotki tego dupka.
Chodź tu. Nie bądź zazdrosny.
Tirso…
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
PO ZŁEJ STRONIE TORÓW
Dzień dobry, pani komisarz.
Saro.
Muszę poinformować rodzinę Camili, Potrzebuję numeru.
- Numer do jej matki jest na jej biurku. - Dzięki.
- Przy okazji, w pani biurze… - Proszę, nie teraz.
Co tu znowu robisz?
Jesteś jak ja…
Zawsze spóźniasz się do pracy.
Czekałam na sędziego i na zabranie zwłok.
Rozmawiałem z mamą Camili.
Źle wyglądasz, powinieneś jechać do szpitala.
Powinienem…
pojechać w wiele miejsc.
Do szpitala…
Do więzienia, do piekła…
To nie twoja wina, Ezequielu.
Była skorumpowana, oszukała wszystkich.
Nie była gorsza od nas, dobrze wiesz…
o czym mówię, prawda?
Nie była gorsza od nas.
Jesteśmy glinami.
Ścigamy złych ludzi.
A jeśli to ja jestem ten zły?
- Co masz na myśli? - Jeśli to ja jestem skorumpowany?
Jeśli ona chciała tylko sprawiedliwości…
a ja jestem mordercą?
O czym ty, do licha, mówisz?
Cholera.
Dzwońcie po karetkę!
Dzień dobry, kochanie.
Dobrze spałeś?
- A ty? - Ja?
Zdumiewająco dobrze.
Spałam z tobą, czego więcej mogłam chcieć?
Może wstań i się ubierz. Czekają na nas.
- Kto? - Twoje dzieci.
Długo spaliście. Gdybym wiedział, kupiłbym gulasz zamiast rogalików.
Co to za okazja?
Chcemy uczcić to, że wszystko się wyjaśniło i jesteś w domu.
Oprócz tego musimy porozmawiać.
No to się pospieszmy. Za 30 minut jest pogrzeb matki Sanchísa.
O czym chcecie porozmawiać?
O tym, tato.
Czemu nie powiedziałeś nam o chorobie?
Po co?
Ten lekarz to dupek…
- Żebyście cierpieli? - Nie.
Lepiej jest nas zwodzić. Okłamywać.
Odepchnąć mnie, zamiast pozwolić sobie pomóc.
Pomóc w czym? W umieraniu?
Poradzę sobie sam.
Nie wiemy, czy umierasz czy nie.
Wszystko się wyjaśni po operacji.
Nie.
Dziś rano byliśmy w szpitalu.
Lekarz nie wierzy, że nadal żyjesz, mówi, że to cud.
Bardzo naukowe stwierdzenie.
Tato… jutro mają wolną salę operacyjną.
Nie wiedzą, kiedy będzie kolejny termin.
Może mam guza w głowie, ale ty masz go w uszach.
- Powiedziałem nie. - Kochanie…
Wiem, że się boisz. Rozumiem cię.
Ale to jedyna szansa, żebyś mógł dalej żyć.
Żebyś został z nami.
Nie boję się śmierci. Nigdy się nie bałem.
Ale nie chcę tak zakończyć życia.
Upokorzony na szpitalnym łóżku. To nie w moim stylu.
Nie takie jest moje przeznaczenie.
Godzisz się na śmierć? To jest twój styl?
- Zostawić nas samych, bez walki? - Tego właśnie nie chcę.
Zostawić was samych. Nie dzisiaj. Nie teraz.
Wasze życie wywróciło się do góry nogami.
Tak długo, jak dam radę, pomogę wam przez to przejść…
Będę tu.
A potem…
Odejdę.
Miłego dnia.
Tirso!
- Dokąd idziesz? - Na pogrzeb matki Sanchísa.
Ludzie się starzeją… i umierają.
Takie jest życie.
A potem?
Może kupię chleb albo…
Napiję się piwa lub usiądę na ławce i będę dłubać w nosie.
Znasz mnie, lubię improwizować.
Tak, znam cię bardzo dobrze.
I ani trochę ci nie ufam, Tirso.
Nie chcesz operacji, ale nie przez nas.
Nie chodzi ani o nas, ani o leżenie w szpitalu.
To przez niego.
Przez Romero.
Spójrz na mnie i powiedz, że nie będziesz szukać tego mordercy.
Chyba wiem, gdzie może się ukrywać.
- Na przedmieściu… - Tirso, proszę!
Gladys…
Ten facet musi zapłacić za to, co zrobił Irene.
Wszystko sprowadza się do jednego.
- Do Irene. - Tak.
Ponieważ on mi ją odebrał.
Już nigdy nie zobaczę jej uśmiechu. Nigdy jej nie przytulę.
- Nigdy. - Kochanie…
Rozumiem, i przykro mi…
Ale zabicie Romero nie przywróci jej życia.
Jeśli jutro nie będziesz miał operacji, stracimy cię.
A ten sukinsyn będzie wolny.
Wszyscy przegramy, a on wygra.
Jestem żołnierzem i mam misję.
Wygram albo umrę, nie ma już odwrotu.
GRUPA STMK INŻYNIERIA I KONSTRUKCJA
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Jacobo, jedźmy na Guzmán 27, a potem do biura, spieszy mi się.
Wypada powiedzieć dzień dobry.
Prawda, Matilde… Nigdy nie pamiętam twojego nazwiska.
- Romero… co tu robisz? - Opuszczam dzielnicę.
Muszę dokończyć tylko jedną robotę.
I zniknę na zawsze.
Chcę moje pieniądze.
- Nie mam tu tylu pieniędzy. - Chcę je wieczorem.
A jeśli mnie wykiwasz…
zamiast członków gangu, zacznę zabijać kierownictwo.
To ten sam szajs, tylko w garniturach.
Aha, wyciągnij Jacoba z bagażnika, zanim się udusi.
- René? - Tak?
Coś się stało.
Musisz mi pomóc. Tylko bądź dyskretny.
- Możemy porozmawiać? - Jasne. Kiedy?
Jak najszybciej.
Powiedz mu, że to dobry facet, a nie jakiś zwyrodnialec…
Tak.
Uważaj na…
- Co jest? - Jakiś gość chce pogadać z wujkiem.
- Rafaelu. - Tak?
Ktoś chce z tobą porozmawiać.
O czym?
Nie wiem, mówi, że powie to tylko tobie.
No dobra… Powiedz mu… Przyprowadź go do mnie.
- Eugenio, dawaj go tu! - Wejdź.
Kim jesteś?
Nazywam się Tirso. Tirso Abantos.
I szukam przestępcy.
Szukasz go tu, wśród moich ludzi?
Szukam go tu, bo to twój kuzyn.
Chodzi o Romero.
Kurwa mać…
- Nic o nim nie wiem. - Bzdura.
Jestem pewien, że się tu ukrywa. A ty mu pomagasz.
A kto pomaga przestępcy… także jest przestępcą.
Przysięgam na przodków, że go nie ukrywam.
A to wiele znaczy.
Przysięgnij też, że nic o nim nie wiesz.
W życiu są dwie święte rzeczy.
Honor i rodzina.
Zgadzam się.
Ten sukinsyn zabił moją wnuczkę.
Nie spocznę, póki go nie znajdę. Przekaż mu.
- Precz stąd. - Przekaż mu.
Wynoś się! I nie wracaj.
Daj spokój…
Cholera, balony.
Ach, tu jest.
- Cześć. - Kurwa!
- To ty… Wystraszyłaś mnie. - Co ty robisz?
Nic… przebijam balony.
A ty co tu robisz?
Postanowiłam wrócić do dzielnicy.
Nie będę bać się strachu. Mało tego, spojrzę mu w oczy.
Miałeś rację, Santi.
Naprawdę?
Może jestem jakimś guru?
Zmierzę się ze skurwielem, który próbował mnie zabić.
- A ty mi pomożesz. - Ja?
Nie to, że się boję.
Chociaż trochę się boję, ale… co mam zrobić?
Na razie rób to, co zwykle.
Ukryj mnie tu, żeby nikt nie wiedział, że wróciłam.
Da się załatwić.
Jest.
Witaj, kochanie.
Znowu zebranie?
Mój salon jest bardziej zatłoczony niż stacje metra.
Powiedziałam im o naszej rozmowie.
Czego chcą? Skuć mnie i doprowadzić na salę operacyjną?
Nie, tato. Ale powinieneś o czymś wiedzieć.
- Chcesz kawę? - Nie.
Wiemy, jak złapać Romero.
Bez jaj.
Ci sami ludzie, którzy zatrudnili René, by zmniejszyć przestępczość w dzielnicy,
wynajęli też po cichu Romero, aby zabił członków gangu.
Skurwysyny.
To początek.
Ale wiedzieć, kto płaci Romero, to nie to samo, co aresztować go.
Nie.
Ale mamy plan.
Aresztujemy go, i to dziś wieczorem.
Dziś zadzwoniła do mnie dyrektorka firmy.
Ma zapłacić Romero milion euro za jego usługi.
Boi się i chce, żebym ją chronił.
Zaczekamy na Romero, gdy przyjdzie po pieniądze.
I aresztujemy go.
Tato, nie wszystko na tym świecie jest twoim obowiązkiem.
Pora, żebyś zostawił pewne rzeczy nam.
To jest ten moment.
Posłuchaj, Tirso…
Przez tego sukinsyna nie tylko ty cierpiałeś.
Codziennie widzę ból w oczach Jimeny.
I tego mu nie wybaczę.
Aresztuję drania.
Obiecuję.
Dobrze.
Ufam ci.
Świetnie, bo już spakowałam twoją torbę.
Jedziemy do szpitala.
To nie jest nalewanie piwa, to zabójstwo.
Na litość boską!
Przyszliście pić, czy mnie opieprzać?
On przyszedł pić, a ja cię opieprzać.
Tirso!
Co to za torba?
Jadę do szpitala i was zobaczyłem…
więc mogę się pożegnać.
Do szpitala?
Zostałem przyjęty. Jutro mam operację.
Wspaniale. Im szybciej cię zoperują, tym szybciej wrócisz.
- Pewnie. - Oczywiście.
Medycyna poszła mocno do przodu, prawda?
Mój kuzyn miał przeszczep płuc.
Zrobili mu trzy małe dziurki… Niesamowite.
Kłamałem. Chciałem ci dodać otuchy.
Nie pijecie?
- Nalej mi piwa, Nelson. - Nie!
Odsuń się.
Wznieśmy toast.
Odsuń się, ja naleję. Ty przynieś przekąski.
- Tylko szybko, rodzina na mnie czeka. - Jasne.
Zatem…
Za Trzecią Kompanię.
Trzecia Kompania aż do śmierci.
Spocznij. Do zobaczenia wkrótce.
Wszystkiego najlepszego.
Do zobaczenia, kapitanie.
Do zobaczenia.
Wszystko będzie dobrze. Stoczyliśmy gorsze bitwy.
Dobra, odprowadziliście mnie. Do drzwi.
Nie zgubiłem się.
Możecie już iść.
Na pewno? Możemy zostać chwilę i dotrzymać ci towarzystwa.
Pocieszyć cię i…
Lepiej już idźcie.
Może to nie najlepszy moment na takie sprawy,
ale wiedz, że staramy się wznowić pracę fundacji.
- Naprawdę? - Tak.
Działamy razem z Nelsonem.
Zdaliśmy sobie sprawę… że to nasze marzenie i przyszłość.
Zrobimy to. Bez względu na wszystko.
Wspaniale.
Walcz o to, czego pragniesz.
A ja…
Odzyskam swoje dzieci.
Fanny i ja doszliśmy do porozumienia.
Jestem gotowy i czuję się dobrze.
Potrzebuję mieć dzieci przy sobie.
Świetnie, Santi. Jestem szczęśliwy.
Dobrej nocy.
Zobaczymy się rano przed twoją operacją.
Do zobaczenia jutro.
Nie ma mowy!
Zostanę i pomogę ci się rozpakować.
Piżamę i szczoteczkę do zębów? Chyba sobie poradzę.
Tak, chodź. Pa.
Jestem z was dumny.
Chodźmy.
Kochanie, posłuchaj.
Spakowałam ci kapcie
i grube skarpety, na wypadek, gdyby w nocy było ci zimno.
I jeszcze…
Pasty zostało trochę, ale wystarczy ci na jutro.
Gladys. Dość.
Wszystko będzie dobrze. Wiesz to, prawda?
Tak…
Nie napalajcie się, tu nie można się pieprzyć.
- O kurwa! - Ezequiel? Co ty tu robisz?
Przyszedłem, bo dają tu jedzenie za darmo.
Co znaczy, że wszystko będzie dobrze?
Jutro ma operację.
Włożyli ci palec w dupę. Prostata w twoim wieku to nie przelewki.
To nie prostata, tylko operacja głowy.
Chociaż nie ja tu jestem najbardziej porąbany.
Połowa operacji głowy kończy się
dla pacjenta… wąchaniem kwiatków od spodu.
Więc jeśli chcecie się pożegnać, mogę wyjść na chwilę.
- Chyba poproszę o zmianę pokoju. - Nie ma mowy.
Dobrze, że masz z kim pogadać, nie przesadzaj.
Jeśli zostanę, będę myślał tylko o tym, jak go zabić.
Lepiej myśl o tym, niż o czymkolwiek innym.
Już dobrze, kochanie. Odpocznij.
Przyjdę z samego rana. Dobrze?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Ezequielu, zachowuj się.
Tirso… Jak by ci to powiedzieć…
Może to twoja ostatnia noc na tym świecie.
I spędzisz ją z Ezesem…
Kurwa twoja mać.
To oni.
- To tutaj? - Tak.
Kazał mi zaczekać. Przyśle SMS z dalszymi instrukcjami.
- Wie, że będę z tobą? - Tak.
Nie miał nic przeciwko.
Nie chce tylko policji w pobliżu.
Musimy trzymać się jego instrukcji,
dać mu pieniądze i załatwić to jak najszybciej.
René, jesteśmy gotowi.
Snajperzy są na pozycjach. Wszystkie drogi pod kontrolą.
Jeśli się pojawi, szybko go zauważymy.
Zatem czekamy?
Jedno mnie ciekawi, Tirso.
Czemu ty masz normalny strój, a ja mam kieckę, przez którą widać mi tyłek?
Bo ja mam godność.
- A teraz wybacz, ale idę spać. - Jak to spać, Tirso?
Jak to spać? Porozmawiajmy.
- Pewnie… - To może być twoja ostatnia noc!
Raczej twoja, kretynie, jeśli nie zamkniesz gęby.
Tirso, zagramy w Chińczyka? Zagraj ze mną.
Poproszę pielęgniarkę, żeby przyniosła nam wino.
- Co ty na to? - Stul dziób, kurwa!
Mój poprzedni współlokator był fajniejszy od ciebie.
Esteban, fotograf. Zmarł dziś rano.
Dobry wieczór, przyniosłam leki.
Tak, leki…
Wszystko nazywasz lekami. Jak w Las Vegas.
Cholera, nie dam rady tu zasnąć.
Dam panu środek nasenny.
Jest mocny, pomoże panu odpocząć.
Nie biorę tabletek nasennych. I to nie ja jestem problemem.
To ten dupek, którego chyba ktoś nakręcił.
Nie słuchaj go.
Gdy człowiek widzi światełko na końcu tunelu,
- staje się nie do zniesienia. - Proszę odpoczywać.
Tirso, kolego, musisz po prostu ze mą porozmawiać.
Chodzę spać późno, a jest bardzo wcześnie.
Pogadajmy trochę…
Nie ma jeszcze nawet 23:00, Tirso.
Weź swoje tabletki, udław się nimi i się wreszcie zamknij.
Nie ma z kim pogadać.
Pierdol się.
Dupek.
Kurwa…
Hej, dupku, przestań chrapać!
Sukinsyn.
Cholera.
Jakieś wieści?
Nie zaobserwowaliśmy żadnego ruchu.
Chyba nie przyjedzie.
Może chciał mieć pewność, że to nie pułapka?
Kazałby nam wtedy się przemieścić.
Więc co mamy zrobić? Odjechać?
Co to?
„Jesteś suką”.
Powiedziałeś policji?
Dlaczego pytasz?
„To pułapka. Policja na mnie czeka.
Jesteś suką. Już nie żyjesz”.
Wezwałeś ich?
- Cholera. - René, odpowiedz!
Coś ty, do licha, zrobił?
Obserwują nas?
René, nie ujawniaj operacji, kłam.
On blefuje.
Sprawdza, czy powiadomiliśmy policję.
Ale tego nie zrobiliśmy.
Jeśli o to chodzi, co teraz?
Cholera.
Wracajcie do domu. Musimy ustalić, jak się dowiedział.
Wracajmy do domu,
zaczekamy, aż się odezwie.
Dobrze.
René, będziemy jechać za wami.
Do wszystkich jednostek, przerywamy operację.
Powtarzam, przerywamy operację.
Eskortujemy nasz kontakt.
- Dwójka za mną. - Zrozumiałem.
Kurwa.
Cholerny środek nasenny.
Przepraszam.
W czym mogę pomóc?
Nie mogę spać z tym orangutanem, który mi chrapie nad uchem.
Mógłbym zmienić salę? Widziałem pustą po drugiej stronie korytarza.
Stoi pusta z powodu wilgoci.
Przez pleśń trudno się oddycha.
Więc wstawmy go tam.
Musimy coś zrobić. Słyszy pani to chrapanie?
Pewnie nawet sejsmografy reagują.
Dałam panu środek nasenny.
Przepraszam, ale nic więcej nie mogę zrobić.
Dziękuję. Za nic.
O, Jezu…
René, jesteśmy tuż za tobą.
Drugi samochód jedzie kawałek przed tobą.
Będziemy cię eskortować.
Jasna cholera!
Niech to szlag!
Uważaj, René, coś się dzieje.
Odcięli nam drogę.
Co jest? Widziałeś coś?
Nie wiem, chyba tak.
Dawaj pieniądze.
Dawaj pieniądze, już!
Daj jej, René.
- Daj jej to. - Jeden… dwa…!
Spokojnie.
Włóż tutaj.
W porządku.
Kurwa!
HISTORIA LECZENIA FANDIÑO PEREIRA, EZEQUIEL
EZEQUIEL FANDIÑO POKÓJ 204
Hej!
Kurwa.
Ezequielu, obudź się!
Ezequielu!
- Tirso, co się dzieje? - To Romero. Próbował cię zabić.
Uciekł. Ubierz się.
- Gladys? Co tu robisz o tej porze? - Pepe! A ty?
Nie mogłem spać.
- Poszedłem na spacer. - Tak…
Ja też nie mogłam, postanowiłam sprzątnąć bar.
Więc jak on musi się czuć?
On? Śpi. Ma stalowe nerwy.
Ja z kolei…
Och, Pepe… Jesteś dobrym człowiekiem.
I szczerze mówiąc, brakuje mi ciebie w barze.
Umyłaś te butelki, czy je wypiłaś?
Otworzę ponownie bar.
I pomyślałam, że…
Nie wiem… że byś mi się tu przydał.
Już próbowaliśmy i nie wyszło.
Tak…
Ale nie próbowaliśmy… zostać partnerami.
Co masz na myśli?
Jeśli zainwestuję tu pieniądze, uporządkuję papiery,
rachunki i zaczniemy od nowa…
Z twoją kuchnią i moim urokiem, na pewno nam się uda.
Naprawdę byłbyś chętny to zrobić?
To miejsce to moje życie. Chcę umrzeć za tym barem.
Ja też chcę, żebyś tu umarł. Kurwa, brzmi okropnie.
To znaczy, chcę, żebyś był za tym barem aż do śmierci,
czyli za wiele, wiele lat.
Tak brzmi lepiej. Partnerzy?
Partnerzy.
- Dobry wieczór, kolego. - Kurwa!
- To ty… - Wyluzuj.
Nic ci nie zrobię. Chyba że chcesz.
Przyszłam podziękować ci za cynk. Mam to, czego chciałam.
Czy ty…?
Zabiłaś Romero?
Nie.
Ale… mam to.
O rany! Co to jest?
Przynęta na Romero.
Muszę ją schować tam, gdzie nikt nie będzie jej szukał.
To niemożliwe. Kurwa, to nie trzyma się kupy.
- Na pewno to była Dulce? - Na 100%.
Podniosła osłonę, żebym ją zobaczył.
Skąd wiedziała o pieniądzach?
Kurwa!
Ja pierdolę!
Co wy tu robicie?
- Musimy porozmawiać, to pilne. - Oby.
Masz jutro operację. A on się prawie tu wykrwawił.
Romero był w szpitalu, próbował go zabić.
Co?
Goniliśmy go, ale on był w kapciach, a ja z tyłkiem na wierzchu…
- Co? - Uciekł nam.
Cholera.
Nie aresztowałaś Romero, pozwoliłaś, żeby prawie nas zabił,
i umożliwiłaś kradzież miliona euro.
Tak, wtopa z Romero to moja wina.
Powinnam przewidzieć, że ciągle ma tu kreta.
Ale jak wyjaśnić Dulce?
Nasi ludzie szukają jej i jej gangu.
Cóż…
Chyba go zanudziłam.
Poznajcie mój koszmar.
René, wyciągniemy Matilde z celi i ją przesłuchamy.
Czeka ją 20 lat odsiadki. Jeśli wie o Romero, powie nam.
Dobrze. A teraz wybaczcie.
Ja też pójdę.
- Do szpitala? - Nie, do domu.
- Obiecałeś, że pójdziesz na operację. - A ty, że aresztujesz Romero.
OK…
- Mam problem z Ezequielem. - Tylko jeden? Szczęściara!
Nie ufam moim ludziom. Ktoś stąd nas sypnął.
Muszę mu znaleźć bezpieczne miejsce do spania.
Dopóki nie aresztujemy Romero.
Nie.
- Nie ma mowy. - Dobrze.
Nie zmuszę cię.
Ale mogę obudzić Jimenę i powiedzieć jej, że nie zgadzasz się na operację.
Czyli będę musiał spać z tym dupkiem.
- Tylko nie obudź mojego syna. - Dobrze.
A jeśli zaczniesz chrapać, śpisz na schodach.
Oto cały Tirso…
- Kurwa, tato! Co ty tu robisz? - A ty czemu nie śpisz?
Nieistotne. Jutro masz operację.
Posłuchaj…
Prawie dziś umarłem. Dwa razy.
Możecie pogadać, gdy zasnę?
O czym on mówi?
- Gdzie będę spał? - W narożnym pokoju, po prawej.
Dziękuję, dobranoc.
Dobranoc wam obu.
Dziękuję.
O czym, do diabła, mówi Ezequiel?
O co chodzi? Co się stało?
To długa historia.
Krótko mówiąc, Romero jest na wolności. Chciał nas zabić.
Ja nie idę na operację, a on będzie tu spał.
- Posłuchaj, tato… - Nie męcz mnie, Santi.
Napiję się wody i idę do łóżka.
- Pogadamy jutro. - Tato, zaczekaj.
- Co to jest. - To… nic.
- Dokumenty ze sklepu. - Jakie dokumenty?
Ubezpieczenie i takie tam.
Daj mi tę walizkę.
Daj, albo sam sobie wezmę.
Skąd to się tu wzięło?
To długa historia. Pieniądze nie są nasze, zabieram je.
Nie chrzań.
Czy one mają coś wspólnego z Dulce?
Dulce? Tą dziewczyną, którą ukrywałeś w sklepie? Nie…
Zakumplowałeś się z tą ganguską, prawda?
Była tu.
Ukradła dziś te pieniądze.
W głębi duszy to dobra dziewczyna.
I chce tego samego co ty.
Ukraść milion euro i żyć po królewsku?
Zabić Romero.
Użyje tego jako przynęty.
Romero ma ludzi na policji, więc dowie się, że je ukradła…
A gdy po nią przyjdzie, ona będzie na niego czekać.
I zostawiła je tobie?
Nikt nie wie, że je mam. Nic mnie z tym nie łączy.
A jeśli jej plan nie wypali?
Jeśli Romero przystawi Dulce pistolet do głowy
i zapyta, gdzie są pieniądze?
Myślisz, że mu nie powie?
Myślisz, że Romero nie przyjdzie po ciebie?
O tym nie pomyślałem.
Co teraz zrobimy?
Idź do łóżka.
Muszę to przemyśleć.
MADRYT W CENTRUM UWAGI ENTREVÍAS STAWIA CZOŁA PRZYSZŁOŚCI
JUTRO O GODZINIE 9.00 NASTĄPI ROZBIÓRKA EL COLORADO
- Rafaelu, on ma broń! - Spokojnie.
To ja, Tirso Abantos.
Chcę, żebyś przekazał Romero wiadomość.
Że szefowa gangu, Dulce… nie ma jego pieniędzy.
Pieniądze mam ja.
Rafaelu, on ma walizkę z pieniędzmi…
Jeśli chce ją odzyskać, musi zmierzyć się ze mną.
Bez policji.
Bez broni i sztuczek.
Tylko my dwaj, na gołe pięści.
Walka na śmierć i życie.
Jeśli ma choć odrobinę honoru,
będę na niego czekać przed El Colorado.
Jeśli wygra, dostanie pieniądze.
A jeśli nie pojawi się do dziewiątej rano, niech się pożegna z pieniędzmi.
Zrozumiałeś?
Zrozumiałem.
EL COLORADO
UWAGA: ROZBIÓRKA
Hugo, pójdę się rozejrzeć.
Idę.
Czemu jesteś w piżamie? Spóźnimy się na operację.
Ach, tak. Operacja.
Chodzi o to, że… dziś nie będzie żadnej operacji.
Tata wyszedł ze szpitala, śpi u siebie.
Co? Z drogi. Będzie miał dziś tę operację,
albo nie jestem Gladys Nidia de la Caridad.
Czy w tym domu musicie tak krzyczeć o poranku?
Nie pora na te bzdury. Odsuń się.
Tirso!
Dokąd poszedł?
Co to jest?
„Do mojej rodziny”.
Powiedziałem żadnej broni.
Gdzie są moje pieniądze?
Tam.
Ale to duży budynek.
I zaraz wybuchnie.
Bez przestrzegania moich zasad nigdy ich nie znajdziesz.
Dawaj moją pieprzoną forsę
albo cię zastrzelę.
Zrób to, a zobaczysz fruwające banknoty.
Mówiłem ci, żadnej broni.
Jeśli chcesz pieniądze, rzuć swoją.
Jeśli się zgodzę i ją rzucę…
- Powiesz mi gdzie są pieniądze? - Zgodnie z umową.
Ale najpierw będziesz musiał walczyć.
I mnie zabić.
Podoba mi się.
Mów, gdzie są pieniądze.
W kontenerze.
Pośrodku głównego magazynu.
Dzięki za informację.
Miałeś mnie za dupka?
Pójdziemy po nie razem,
a jeśli ich tam nie będzie
lub jeśli to pułapka…
zabije cię.
Guillermo, tu jest czysto. A tam?
Też czysto.
Aktywujemy budynek piąty.
Dobra.
Panowie!
Hej.
Panowie, wychodzimy!
Gdzie to, kurwa, jest?
Tędy.
Droga rodzino, przepraszam Was za to, co Wam robię.
Ale nie chcę umierać na szpitalnym łóżku.
Jestem żołnierzem. I zawsze nim będę.
Moim przeznaczeniem jest polec w walce.
„Od dnia, w którym Irene odeszła na zawsze, miałem tylko dwa życzenia.
Po pierwsze, żebyście byli szczęśliwi.
Żebyście czuli się spełnieni w życiu, tak jak ja.
I żebyście mieli wokół ludzi, którzy Was kochają.
Jestem pewien, że tak będzie”.
Drugim życzeniem, które prześladowało mnie przez tyle miesięcy…
jest to, żeby morderca Irene zapłacił za to, co zrobił.
I zapłaci.
Jeśli mój plan się powiedzie, sprawiedliwości stanie się dzisiaj zadość.
Ten potwór umrze.
„I ja też.
Jeśli nie znajdziecie mojego ciała…
nie szukajcie go.
Stanie się ono bowiem pyłem i powietrzem na niebie Entrevías.
Kocham was. Tirso”.
- Chodź tu. - Ezequielu, proszę, znajdź go.
To jakieś szaleństwo. To się nie dzieje.
Co on chce zrobić?
Musimy go znaleźć bez względu na wszystko.
Zadzwonię do Amandy.
Pomyślmy. Jak napisał? Moje ciało stanie się pyłem i powietrzem.
Jak to pyłem i powietrzem?
MADRYT W CENTRUM UWAGI ENTREVÍAS STAWIA CZOŁA PRZYSZŁOŚCI
Sukinsyn! Wiem, gdzie on jest.
- Zostańcie. - Idziemy.
Nie! Zostańcie tutaj.
Tirso jest w niebezpiecznym miejscu. Zostańcie, dam wam znać.
Zostańcie, tak będzie najlepiej. Zostańcie tu.
Twoje pieniądze są tam.
Wejdź ze mną i je weź. Nie chcę niespodzianek.
Włącznik światła jest po prawej.
Co to ma być?
Zamknąłeś drzwi?
Zamknąłeś pieprzone drzwi?
Z czego się, kurwa, śmiejesz?
Jesteś martwy, Romero.
Już stąd nie wyjdziesz.
Rusz się, a cię zabiję.
I tak już nie żyję.
Od dnia, w którym zamordowałeś moją wnuczkę.
Sukinsynu…
Sukinsynu!
Hej!
- Pomocy! - Nikt cię nie usłyszy.
Wysadzą nas w powietrze.
Za minutę będziemy martwi.
Obaj.
UWAGA: NIEBEZPIECZEŃSTWO Z POWODU ROZBIÓRKI
Odliczanie włączone.
Dziesięć…
Zabierz ten pieprzony uśmiech z twarzy.
Dziewięć…
Osiem…
Siedem…
Policja! Wstrzymać rozbiórkę!
Sześć…
Nie można tam wchodzić!
Pięć…
Zatrzymać go!
Cztery…
Trzy…
- Dwa… - Tirso!
Jeden…
Tirso!
Zatrzymajcie to! W środku jest człowiek.
- Jak to? - W środku jest człowiek, do cholery.
Przerywamy rozbiórkę.
Tirso!
Kurwa!
Tirso!
Tirso?
Kurwa.
Cholera.
Romero!
Co robisz, kochanie?
To ciekawe…
Kiedyś przeszkadzał mi hałas dzielnicy.
Teraz mi się podoba.
Lubię patrzeć na ulicę.
Kochanie. Lekarz dzwonił do Jimeny.
Za tydzień masz nowy termin operacji.
Idę do Nelsona, chce mi pokazać coś o fundacji…
A jak wrócę, to cię zabiorę
i zjemy coś na mieście. Nie będę dziś gotować.
Co ty na to?
Włącz mi jakąś muzykę.
Dobrze.
Tu jest sala gimnastyczna, a tu pokój zabaw.
Może się tam przeprowadzimy?
Świetny pomysł!
Ech, ty głupia.
No, no, zobaczymy.
- Pokażcie, co robicie. - Spójrz.
- Hej, mały. - Mamy projekt nowej fundacji. Cudownie.
Spójrz, tu jest ogromna stołówka.
Będziesz musiała dużo gotować, Gladys…
Na przystawkę skwarki, będziesz płakać z radości.
Mnie też daj te skwarki. Jestem wielką beksą.
I darmozjadem. Już dostałeś kilka krokietów.
Tylko nie krokiety, Pepe.
Ezequielu.
- To tu. - Dziękuję.
Już dobrze, moment.
Ostrożnie, niczego nie dotykajcie bez pozwolenia.
Bo możecie się oparzyć albo skaleczyć.
Boże, już tego żałuję.
Wejdźmy do środka.
Śmiało.
To miejsce będzie kiedyś wasze. Przyzwyczajajcie się.
SKLEP Z NARZĘDZIAMI ABANTOS
Dziadku.
To niemożliwe.
Dziadku.
Irene…
Żegnaj, Tirso.
I jak mawiał mój ojciec…
Z tobą odchodzi wszystko.
Byłeś jednym na milion.
Jednym na milion.