ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Στη ζωή μου, όσο αφορά τη 14η Τροπολογία,
δεν υπάρχει μάλλον πιο σημαντική στιγμή από την υπόθεση Λόβινγκ κατά Βιρτζίνια.
Γεια σας, είμαι η Μάρθα Τζόουνς,
καθηγήτρια ιστορίας στο Τζονς Χόπκινς.
ΜΙΛΝΤΡΕΝΤ ΚΑΙ ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΛΟΒΙΝΓΚ
Το 1967, σε 18 πολιτείες
οι γάμοι ανάμεσα σε λευκούς και ανθρώπους μη λευκούς
δεν αναγνωρίζονταν.
Η Λόβινγκ κατά της Βιρτζίνια
είναι η στιγμή που το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ
καταργεί τους νόμους κατά της φυλετικής επιμειξίας.
Αλλά
οι δικοί μου γονείς παντρεύτηκαν το 1957, δέκα χρόνια νωρίτερα.
Η μητέρα μου, μια λευκή Αμερικανίδα,
κι ο πατέρας μου, ένας Αφροαμερικανός,
δεν μπορούσαν να παντρευτούν στην πολιτεία του.
Παντρεύτηκαν στη Νέα Υόρκη.
Τους χλεύαζαν και τους ξεφτίλιζαν.
Εμείς, τα παιδιά τους, θεωρούμασταν
άτυχα ή και κάτι ακόμα περισσότερο.
Είμαι παιδί της Λόβινγκ κατά της Βιρτζίνια,
δηλαδή…
όσο προσπαθώ
να κατανοήσω τη ζωή μου…
Να πάρει.
Μου είπατε ότι θα γίνει έτσι.
Ένα λεπτό.
ΑΡΘΡΟ 14
ΙΣΟΤΙΜΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
Χρωστάμε τη Λόβινγκ στη 14η Τροπολογία.
Ο όρος της Ισότιμης Προστασίας θα γίνει ρητώς το όχημα
για να μιλήσουμε για ανισότητα απέναντι στον νόμο.
Η υπόθεση δίνει στην οικογένειά μου ένα είδος…
νομιμότητας.
Όταν σκέφτομαι τη δική μου ιστορία,
σκέφτομαι αυτούς που έκαναν αυτές τις ακούραστες,
και συχνά μη αναγνωρισμένες εκστρατείες,
για να δώσουν στο σύνταγμα
κάποιου είδους σημασία που βοηθά να πάρει κάποιο νόημα η ζωή μου.
Αυτή είναι η ιστορία μου.
Συγκεντρωθήκαμε εδώ σήμερα
για να γιορτάσουμε τον γάμο της 14ης Τροπολογίας
και του γάμου.
Ο γάμος είναι σύμβολο της αγάπης σου, της αφοσίωσής σου,
σε δεσμεύει νομικά.
Η κυβέρνηση πιστεύει ότι ο γάμος είναι τόσο σημαντικός στην κοινωνία
που δίνει στα παντρεμένα ζευγάρια οφέλη και νομικές προστασίες
που κρατούν την οικογένεια.
Μπορεί να μην το ξέρετε, αλλά ο γάμος και η 14η έχουν μακρά κοινή ιστορία.
Πριν από τον Εμφύλιο, οι σκλάβοι δεν είχαν νόμιμο δικαίωμα να παντρευτούν.
Χωρίς τη νόμιμη αναγνώριση,
μπορούσαν να τους χωρίσουν από τους συζύγους και τα παιδιά τους.
Μόνο με τη χειραφέτηση και τις προστασίες της 14ης
μπορούσαν οι πρώην σκλάβοι να παντρευτούν επιτέλους νόμιμα.
Οπότε, όταν ο γάμος ομόφυλων ήρθε στο δικαστήριο το 2015,
δεν ήταν μόνο θέμα αγάπης.
Ήθελαν να τους δει και να τους αποδεχτεί η κυβέρνηση
ως πλήρεις και ισότιμους πολίτες.
Οι νόμοι επιτρέπουν να είσαι ετεροφυλόφιλος και νόμιμος
ή ομοφυλόφιλος και παράνομος.
Θυμάσαι πώς ένιωσες
όταν κατάλαβες ότι είσαι ομοφυλόφιλος;
Φόβο.
Δεν ήθελα να διαφέρω.
Δεν ήθελα να ξεχωρίζω.
Ήθελα να έχω όσα είχαν όλοι.
Τίποτα περισσότερο ή λιγότερο.
ΑΓΑΠΗ
Θα έλεγα ότι την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι ήμουν διαφορετικός
ήταν μάλλον όταν ήμουν οκτώ ή εννέα ετών.
Θυμάμαι ότι όταν η οικογένεια διάβαζε τους καταλόγους του JCPenney
και τους πετούσε,
εγώ τους μάζευα από τα σκουπίδια.
Το έκανα επειδή ήθελα να κόβω τις σελίδες με τα αντρικά εσώρουχα.
Δεν καταλάβαινα γιατί, αλλά ήξερα ότι ήθελα αυτές τις σελίδες.
Ήταν σημαντικές για μένα.
Συνειδητοποίησα, όμως, και ότι ένιωθα
μια αίσθηση ντροπής, ήξερα ότι ήταν κακό αυτό.
Κι αυτή η αίσθηση ντροπής τελικά με κατέβαλε
και τις έκαψα αυτές τις φωτογραφίες σε ένα καφεκούτι στο υπόγειο.
Στο γυμνάσιο τραγουδούσα στη χορωδία, έπαιζα σε μιούζικαλ,
στερεότυπα γκέι πράγματα.
Δεν έπαιζα σπορ.
Ήμουν απ' αυτά τα παιδιά που όλοι έλεγαν
"Μάλλον είναι γκέι".
Καθώς άρχισα να μεγαλώνω, η πόρτα της ντουλάπας άνοιγε λίγο,
αλλά εγώ γρήγορα την έκλεινα,
ακόμα προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν γκέι.
ΤΖΕΪΜΣ ΜΠΟΛΝΤΟΥΙΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
"Η ανακάλυψη της σεξουαλικής προτίμησης δεν είναι ανάγκη να πληγώνει.
Πληγώνει, επειδή η κοινωνία είναι βαθιά προβληματική".
Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι κάποιος ομοφυλόφιλος.
Ίσως μοιάζει φυσιολογικός,
και ίσως ανακαλύψετε αργά ότι είναι ψυχικά άρρωστος.
Είναι αρρώστια που δεν φαίνεται όπως η ευλογιά,
αλλά είναι εξίσου επικίνδυνη και μολυσματική.
Ασθένεια της ψυχής.
Αν χαθεί η σεξουαλικότητα κάποιου,
χάνεται επίσης και η ελπίδα να αγαπήσει.
Ο αποκαλούμενος στρέιτ άνθρωπος κινδυνεύει όσο κι εγώ.
Το να αγαπάς κάποιον,
το να σε αγαπά κάποιος, είναι πολύ επικίνδυνο,
είναι τεράστια ευθύνη.
Είναι ταξίδι που πρέπει να κάνουν δύο άνθρωποι
ο ένας με τον άλλον.
Γνώρισα τον Τζον λίγους μήνες πριν εκδηλωθώ,
και εκείνος ήταν τόσο άνετος που ήταν γκέι
που τρόμαξα.
Εγώ κρυβόμουν ακόμα,
ήταν από τις φάσεις που γνωρίζεις έναν φίλο φίλου.
Μιλήσαμε για λίγο και αυτό ήταν.
Τότε δεν ήμουν έτοιμος να παραδεχτώ σε άλλον ότι είμαι γκέι.
Τη δεύτερη φορά που βρέθηκα με τον Τζον πιάσαμε κουβέντα,
και ο Τζον είπε "Τζιμ, ποτέ δεν θα έβγαινες με κάποιον σαν εμένα".
Κι ακόμα δεν ξέρω πού βρήκα το χιούμορ και το θάρρος
να απαντήσω όπως απάντησα,
αλλά είπα "Πώς το ξέρεις; Δεν μου το έχεις ζητήσει".
Δεν μου το ζήτησε.
Ήταν η δεύτερη συνάντησή μας.
Την τρίτη φορά,
γύρισα στο Σινσινάτι για τις γιορτές.
Ο Τζον έκανε πρωτοχρονιάτικο πάρτι.
Πήγα στο πάρτι στο σπίτι του και βρεθήκαμε για τρίτη φορά,
και δεν έφυγα ποτέ.
Με τον Τζον αστειευόμασταν ότι δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά,
ήταν με την τρίτη ματιά.
Γνώρισα τον Τζιμ και τον συμπάθησα πολύ,
αλλά αυτό που με έκανε να τον αγαπήσω περισσότερο
ήταν πως, σε όλη του τη ζωή, δεν είχα ξαναδεί
τον Τζον τόσο ευτυχισμένο.
Ζούσαμε μια ευτυχισμένη ζωή στο Σινσινάτι.
Ήμασταν ζευγάρι, κάναμε φίλους.
Πολύ βαρετά.
Τότε, όμως, το Σινσινάτι δεν ήταν πολύ καλό μέρος
για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα,
για κάθε διαφορετική κοινότητα.
Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Όταν μιλάμε για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ,
το Σινσινάτι τις δεκαετίες του '80 και του '90 ήταν σαν τη δεκαετία του '50,
σαν κάθε άλλη μεγάλη πόλη των ΗΠΑ τότε.
Το μήνυμα στους πολίτες ΛΟΑΤΚΙ ήταν να μη μιλάνε,
να κρύβονται ή να φεύγουν.
Αμερική, είσαι στα καλύτερά σου!
Αμερική, είσαι στα καλύτερά σου Στο Σινσινάτι!
ΣΙΝΣΙΝΑΤΙ
Λέω σε φοιτητές που θέλουν να ασχοληθούν με τα ατομικά δικαιώματα
επί 40 χρόνια
ότι αν το θέλουν αυτό,
να πάνε στα μεσοδυτικά.
Όταν μετακομίσαμε στο Σινσινάτι, γίνονταν ακόμα πορείες της Κλαν,
έκαιγαν σταυρό στην πλατεία Φάουντεν.
Ο διευθυντής γκαλερί στο Σινσινάτι
δικάστηκε σήμερα για απρέπεια.
Η έκθεση Μέιπλθορπ ήταν ένα παράδειγμα
του πού βρισκόταν τότε το Σινσινάτι.
Ήταν υπερβολική για την πόλη.
Ήμασταν σε μια πολύ σκοτεινή περίοδο.
Κι εγώ ένιωθα, ως εκκολαπτόμενος δικηγόρος ατομικών δικαιωμάτων,
ότι είχα πάρα πολλή δουλειά.
Άρχισα να εκπροσωπώ ανθρώπους χαμηλού εισοδήματος για επιδόματα.
Κάναμε πρόγραμμα απασχόλησης για να βρούμε δουλειά σε κόσμο.
Ήθελα να φροντίσω ώστε το Αμερικανικό Όνειρο
να είναι διαθέσιμο σε όλους.
Μετά από λίγα χρόνια, άρχισα να γνωρίζω συνεχώς ανθρώπους
που είχαν απολυθεί απλώς επειδή ήταν γκέι.
Έφερνα τη μία υπόθεση μετά την άλλη, προσπαθώντας να βρω τρόπο
να έχουν ισότιμη προστασία υπό τον υπάρχοντα νόμο.
Έχασα κάθε υπόθεση.
Αποφασίσαμε να αρχίσουμε να χτυπάμε την πόρτα
του δημοτικού συμβουλίου του Σινσινάτι.
Φέραμε αυτούς τους πελάτες,
εξήγησαν πώς ήταν να σε απολύουν
για κάτι που δεν έλεγχες,
και πείσαμε το συμβούλιο να περάσει νόμος υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ήταν τεράστιο.
Δεν μπορείς να απολύσεις κάποιον μόνο επειδή είναι γκέι.
Ήταν υπέροχη μέρα και γιορτάσαμε πολύ.
Αλλά,
λίγο μετά τη χαρά μας,
ήρθε το μαύρο σύννεφο των Πολιτών για τις Κοινοτικές Αξίες.
Ο νόμος ατομικών δικαιωμάτων του 1964 ταυτοποιεί ανθρώπους με βάση
κάτι που βλέπεις, που αναγνωρίζεται. Όχι με βάση συμπεριφορές.
Έρχεται κάποιος
και λέει ότι είναι μειονότητα με βάση τη συμπεριφορά.
Σκεφτείτε τι γίνεται.
Ανοίγει το Κουτί της Πανδώρας.
Οι δυνάμεις που ήταν εναντίον μας
πρότειναν μια αναθεώρηση,
το Άρθρο 12.
Η διατύπωση της αναθεώρησης
είναι η εξής.
Το Σινσινάτι δεν μπορεί να θεσπίσει διατάξεις,
κανόνες, νόμους ή τακτικές
που θα δείχνουν ότι ο ομοφυλοφιλικός προσανατολισμός
προσφέρει σε κάποιον βάση
για να απαιτήσει προνομιακή μεταχείριση.
Το Άρθρο 12 πέρασε με το 64% των ψήφων,
καταργούσε τις διατάξεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
και απαγόρευε στην πολιτεία να προσφέρει κάθε είδους προστασία
στους λεγόμενους ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους,
ή στις λεσβίες για πάντα.
Γίναμε επισήμως η πιο εχθρική πόλη για τους γκέι στη χώρα.
Μας καταρράκωσε πραγματικά αυτό.
Ξέραμε ότι οι συμπολίτες μας
πίστευαν ότι δεν αξίζαμε κανενός είδους προστασία.
Είναι ξεσηκωμένοι, επειδή δεν έχουν κάποια προνόμια και δικαιώματα.
Υπάρχει κάποιο πρόβλημα, μια ανωμαλία.
Δεν είναι φυσιολογικό.
Υπήρξε πολλή οργή και πολλές διακρίσεις
προς την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ.
Σε κάνει να νιώθεις αναγούλα να λες "Αυτός είναι γκέι" ή "Αυτή είναι λεσβία".
Πρέπει να μένει στο σπίτι σου. Σίγουρα.
Σε αυτό το περιβάλλον,
οι ΛΟΑΤΚΙ αναμενόταν να μη μιλούν, να μην ξεσηκώνονται, να προσαρμόζονται.
Αν ήσουν κάπως, αν φερόσουν κάπως, ήσουν εντάξει.
Ήμασταν εντάξει επειδή δεν κουνούσαμε την προσωπική σημαία υπερηφάνειας.
Ήμασταν ό,τι περίμενε το Σινσινάτι από δύο λευκούς νεαρούς άντρες.
Ήταν τρομακτική εποχή για να είσαι γκέι σ' εκείνη την πόλη.
Ήμασταν η μοναδική πόλη στις ΗΠΑ
με επίσημη δήλωση μίσους ενάντια στους γκέι.
Πώς γίνεται να είναι νόμιμο αυτό στις ΗΠΑ;
Όταν ιδρύσαμε την κυβέρνησή μας για δεύτερη φορά,
αυτό είναι η 14η Τροπολογία,
είπαμε πως όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται ισότιμη προστασία
υπό τον νόμο.
Οπότε, κάναμε μήνυση για να προκαλέσουμε τη συνταγματικότητα του Άρθρου 12.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΝ 5:00
Καλησπέρα. Η μάχη για τα δικαιώματα των γκέι δεν τελείωσε με τις εκλογές.
Πολλοί νομικοί πιστεύουν ότι αυτή η νομοθεσία
ίσως δεν αντέξει στη συνταγματική δοκιμασία.
Υπάρχει μια τεράστια δυσκολία σ' αυτήν την υπόθεση
για την οποία δεν μιλήσαμε ακόμα.
Κι αυτή είναι ότι το 1986
το Ανώτατο Δικαστήριο είχε βγάλει απόφαση στην υπόθεση Μπάουερς κατά Χάρντγουικ.
Κύριε αρχιδικαστή, αν μου επιτρέπετε,
αυτή η υπόθεση παρουσιάζει το ερώτημα
του αν υπάρχει θεμελιώδες δικαίωμα για συναινετικό ομοφυλοφιλικό σοδομισμό.
Συζητάμε πραγματικά για συναινετική ερωτική δραστηριότητα εδώ;
Αν κάποιος προσπαθούσε να σας πει
ότι όσα κάνετε στο υπνοδωμάτιό σας είναι παράνομα,
σίγουρα θα νιώθατε κάπως παράξενα.
Ξέρετε τη στιγμή στη ρομαντική κωμωδία που όλα πάνε στραβά;
Το κορίτσι χύνει καφέ στον άντρα,
ή ο άντρας ομολογεί τον έρωτά του σε κάποια λίγο πριν τον γάμο της.
Για τον Μάικλ Χάρντγουικ
η κωμωδία του πάει πολύ στραβά
όταν ένας αστυνομικός μπαίνει εν μέσω ιδιωτικής στιγμής
ανάμεσα σ' αυτόν και στον φίλο του.
Και το 1982 στην Τζόρτζια
κάποιες ιδιωτικές πράξεις τιμωρούνται με ως και 20 έτη φυλάκιση.
Αν και οι κατηγορίες αποσύρθηκαν,
για τον Μάικλ ο αγώνας μόλις ξεκινούσε.
Μήνυσε την Τζόρτζια
και τελικά έφτασε στο Ανώτατο Δικαστήριο.
Οι δικηγόροι του είπαν ότι η 14η Τροπολογία
προστατεύει την ιδιωτική ζωή.
Κι αυτή σίγουρα περιλαμβάνει την κρεβατοκάμαρα κάποιου.
Πώς φτάσαμε εδώ;
Πάμε στη 14η Τροπολογία, Παράγραφος Πρώτη.
Το επιχείρημα ήταν ότι ένας νόμος που έκανε παράνομο το σεξ,
στερούσε από το άτομο την ελευθερία χωρίς δικαστικό προηγούμενο.
Έχεις αυτό το δικαίωμα
να μπορείς να αποφασίσεις ποιον αγαπάς.
Ίσως δεν είναι γραμμένο,
αλλά είναι τόσο σημαντικό, που υποθέτουμε
ότι είναι στο σύνταγμα.
Το δικαστήριο αποφασίζει πέντε με τέσσερα
ότι οι ομοφυλοφιλικοί ισχυρισμοί για δικαίωμα σε συμμετοχή σε σοδομισμό
δεν προστατεύονται από το σύνταγμα.
Ο δικαστής Γουάιτ αναρωτήθηκε αν μετά θα ζητηθεί
το δικαίωμα στη μοιχεία και στην αιμομιξία.
Το Ανώτατο Δικαστήριο λέει ότι, υπό τη 14η Τροπολογία,
δεν είναι δικαιώματα που προστατεύονται από το σύνταγμα.
Μου έριξαν στο Βιετνάμ και γύρισα,
και μου λένε ότι δεν μου ανήκει το σύνταγμα.
Κι εγώ λέω "Βλακείες!"
Πολλοί το σύγκριναν με το Πλέσι ή το Ντρεντ Σκοτ. Μια απόφαση
που τους κάνει και πάλι πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Ισότιμη δικαιοσύνη!
Δεν έχουμε ίσα δικαιώματα!
Το δικαστήριο έλεγε ότι δεν προστατεύονται οι γκέι.
Μπορούν να μπουν φυλακή
για γκέι σεξουαλική συμπεριφορά.
Ήταν από τις απαράδεκτες αποφάσεις του 20ού αιώνα.
Συνελήφθη και ο Μάικλ Χάρντγουικ από την Ατλάντα.
Η Μπάουερς ήταν τεράστιο εμπόδιο για την πρόοδο.
Έδινε στην κυβέρνησή μας την άδεια
να κάνει διακρίσεις κατά των γκέι.
Οπότε, κάθε φορά
που μιλούσα για ίσα δικαιώματα για τους γκέι ανθρώπους,
μου έτριβαν στη μούρη την απόφαση Μπάουερς.
Και, ιδού, αυτό συνέβη
στο Έκτο Κομητειακό Εφετείο.
"Κύριε Γκερχαρντστάιν,
μετά την Μπάουερς, κάθε δικαστήριο που ασχολήθηκε με το θέμα
έκρινε ότι οι ομοφυλόφιλοι
δεν δικαιούνται ειδική προστασία ως ειδική κατηγορία,
επειδή είναι δύσκολο να αναγνωρίσεις την ομοφυλοφιλία σε κάθε άνθρωπο.
Δεν είναι;
Πώς θα αναγνωρίσουμε καν ποιοι είναι;"
Θυμάμαι αυτόν τον διάλογο.
Θυμάμαι τη δυσκολία που είχε η δικαστίνα Κένεντι μ' αυτό το σημείο,
λες και…
Ήθελε να μάθει…
ποιοι ήταν.
"Πολλοί ομοφυλόφιλοι κρύβουν με επιτυχία τον προσανατολισμό τους,
και επειδή δεν είναι αναγνωρίσιμοι αμέσως,
εκτός αν επιλέξουν να αναγνωριστούν από τη συμπεριφορά,
δεν αποτελούν ειδική κατηγορία".
Βασικά, είχα ξανακούσει αυτό το επιχείρημα
και ήθελα να το επαναλάβω,
επειδή ήθελα να στραφώ σε…
Ήθελα να στραφώ στον κόσμο.
Το δικαστήριο ήταν γεμάτο.
Ζήτησα να σηκωθούν όρθιοι οι γκέι.
Ήταν παντού γύρω της.
Σκέφτηκα "Δεν είναι δίκαιο".
Ζούμε ακόμα υπό την Μπάουερς.
Ίσως η ταυτοποίηση να τους βάλει σε κίνδυνο.
Δεν είχαμε κερδίσει καμία προστασία
γι' αυτούς.
Όταν χάνεις μια υπόθεση τέτοιας σημασίας,
όταν αφήνεις μια πόλη τόσο ανυπεράσπιστη,
όταν αφήνεις ανθρώπους τόσο μόνους,
δύσκολα δεν το παίρνεις προσωπικά.
Αόρατοι.
Οι περιθωριοποιημένες ομάδες το νιώθουν συχνά.
Το μαύρο δέρμα μάς έκανε παραδοσιακά τόσο αόρατους στην κοινωνία
που έπρεπε κυριολεκτικά να γράψουμε στους δρόμους ότι υπάρχουμε.
Αντίθετα από τους μαύρους,
η αορατότητα της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ προέρχεται από την ανάγκη να κρυφτεί.
Αν αποκάλυπταν τι είναι αντιμετώπιζαν δίωξη,
σύλληψη, απόλυση, εξοστρακισμό από την οικογένεια ή και ακόμα χειρότερα.
Κι επειδή κρύβονταν,
η κοινωνία λέει ότι απλώς δεν υπάρχουν.
Η τέχνη από ΛΟΑΤΚΙ άτομα σβήνεται ή κωδικοποιείται.
Οι ταυτότητές τους διαγράφονται από την ιστορία.
Όπως έλεγε η ΛΟΑΤΚΙ ποιήτρια και λογοτέχνιδα Άντριεν Ρικ
"Όταν περιγράφουν τον κόσμο κι εσύ δεν είσαι μέσα,
υπάρχει μια στιγμή ψυχικής ανισορροπίας,
σαν να κοιτάς σε καθρέπτη και να μη βλέπεις τίποτα".
Το φαντάζεστε αυτό;
Το λυπηρό είναι ότι το φαντάζονται πολλοί.
Παραδόξως, το Σινσινάτι άρχισε να αλλάζει
στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Αργά αλλά σταθερά η συμπεριφορά προς την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ βελτιώθηκε.
Νομίζω ότι αυξάνονταν οι άνθρωποι που ήταν προοδευτικοί
και ήθελαν να κάνουν καλύτερο το Σινσινάτι.
Αλλά εγώ κι ο Τζον δεν ήμασταν ποτέ αυτό που θα έλεγα ακτιβιστές.
Δεν συνεισφέραμε στις εκστρατείες.
Δεν κάναμε εκστρατεία για κανέναν.
Δεν τα κάναμε εμείς αυτά.
Νομίζω ότι είχαμε χωρίσει από την πραγματικότητα,
δεν εμπλεκόμασταν όσο ίσως θα έπρεπε πολιτικά.
Αλλά με κάποιους τρόπους, το ότι ζούσαμε ανοικτά ως γκέι ζευγάρι
ήταν μια πολιτική πράξη.
Όταν είσαι ο εαυτός σου, βοηθάς τους άλλους να μάθουν
ότι οι άνθρωποι ΛΟΑΤΚΙ δεν διαφέρουν πολύ από αυτούς.
"Νόμιζα ότι ήταν τρομακτικοί και απαίσιοι,
αλλά όχι, ζουν απλώς τη ζωή τους.
Μπορεί να είναι δύο άντρες,
αλλά η ζωή τους δεν διαφέρει πολύ από τη δική μου".
Κάποιοι πιστεύουν ότι το κίνημα ΛΟΑΤΚΙ έγινε γρήγορα.
Πολύ γρήγορα.
Το καταλαβαίνω.
Αν και κάποιοι Αμερικανοί δεν το συνειδητοποιούν,
δεν ήρθε από το πουθενά.
Δεκαετίες προσπάθειας πήγαν στο κίνημα των ΛΟΑΤΚΙ.
Στις αρχές του 2000, οι Αμερικανοί έβλεπαν περισσότερους ΛΟΑΤΚΙ στην τηλεόραση.
Είμαι γκέι.
Οι ειδήσεις άρχισαν να δείχνουν θέματα ΛΟΑΤΚΙ.
Στις προσωπικές ζωές των ανθρώπων,
φίλοι και συγγενείς άρχισαν να εκδηλώνονται.
Αν κάποιος πει ότι το κίνημα ΛΟΑΤΚΙ συνέβη πολύ γρήγορα,
να θυμάται ότι επί γενιές
οι ακτιβιστές ΛΟΑΤΚΙ
πάλευαν για αναγνώριση.
Τώρα απολαμβάνουμε τους καρπούς των κόπων τους.
ΣΤΡΕΪΤ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΝΟΙΚΤΟ ΜΥΑΛΟ
ΙΔΡΥΜΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΑ ΣΙΝΣΙΝΑΤΙ
ΛΟΡΕΝΣ ΚΑΤΑ ΤΕΞΑΣ 2003
Λόρενς κατά του Τέξας.
Η Μπάουερς κατά Χάρντγουικ το '86
λέει ότι αν οι πολιτείες θέλουν να ποινικοποιήσουν την ομοφυλοφιλία,
πολύ ευχαρίστως.
Πάμε μπροστά στην υπόθεση Λόρενς κατά Τέξας.
Είχες δύο ενήλικες
που είχαν κατηγορηθεί για έγκλημα,
επειδή, ιδιωτικά, είχαν ερωτικές σχέσεις.
Η πολιτεία του Τέξας είπε ότι μπορούσε να το ποινικοποιήσει αυτό.
Το δικαστήριο εξετάζει πολιτειακό καταστατικό
παρόμοιο με εκείνο στην Μπάουερς κατά Χάρντγουικ.
Το ερώτημα τώρα είναι
αν το καταστατικό παραβιάζει τον όρο του δικαιώματος δίκαιης δίκης.
Το 2003 το Ανώτατο Δικαστήριο έχει τέσσερις προοδευτικούς δικαστές
και πέντε συντηρητικούς.
Ένας, όμως, ο Άντονι Κένεντι,
βλέπει τη 14η λίγο διαφορετικά από τους συντηρητικούς συναδέλφους του.
"Οι αιτούμενοι δικαιούνται σεβασμό στην ιδιωτική ζωή τους,
ελευθερία υπό τον όρο της νομιμότητας,
κι αυτό τους δίνει το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν
χωρίς παρέμβαση της κυβέρνησης".
Ο δικαστής Κένεντι
κάνει κάτι ενδιαφέρον και διαφορετικό.
Λέει ότι πρέπει να δώσουν προσοχή στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Η υπόθεση πρέπει να επιλυθεί
αποφασίζοντας αν ήταν ελεύθεροι, ως ενήλικοι,
να έχουν αυτήν τη συμπεριφορά, καθώς είναι ελεύθεροι
υπό τον όρο της Τήρησης της Νομιμότητας στη 14η.
Το δικαστήριο είπε ότι δεν μπορείς να ποινικοποιείς την ιδιωτική ζωή
επειδή δεν την εγκρίνεις.
Πρέπει να δείξεις ότι βλάπτει την κοινωνία,
και δεν υπάρχουν αποδείξεις.
Οι γκέι ζουν όπως όλοι.
Έχουμε υποχρέωση να καθορίσουμε την ελευθερία όλων,
όχι να επιβάλλουμε δικό μας ηθικό κώδικα.
Η Μπάουερς δεν ήταν σωστή όταν αποφασίστηκε
και δεν είναι ούτε σήμερα.
Να μην παραμείνει δεσμευτικό προηγούμενο.
Η απόφαση Μπάουερς τώρα ανατρέπεται.
Είναι από τις ελάχιστες φορές
που διαγράφεται προηγούμενο και υιοθετείται το αντίθετο.
Για πρώτη φορά λένε
ότι το δικαίωμα να επιλέξεις σύντροφο
είναι θεμελιώδες δικαίωμα
που προστατεύεται από τον Όρο της Νομιμότητας στη 14η Τροπολογία.
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΜΕ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ
Υπήρξε, όμως, διαφωνία στο δικαστήριο.
Ο δικαστής Σκαλία υπέβαλε αντίθετη άποψη…
Διάβασε από τα έδρανα,
και αυτό το κάνουν οι δικαστές
μόνο όταν είναι πολύ δυσαρεστημένοι από τα αποτελέσματα.
"Πολλοί Αμερικανοί δεν θέλουν ομοφυλόφιλους στις επιχειρήσεις τους,
επικεφαλής στους προσκόπους ή συγκάτοικους.
Προστατεύουν τους ίδιους και τους δικούς τους
από έναν τρόπο ζωής που θεωρούν ανήθικο και καταστροφικό".
Τόσο εμποτισμένο είναι το δικαστήριο
με την αντι-αντιομοφυλοφιλική κουλτούρα,
"…που δεν λαμβάνει υπόψη ότι οι συμπεριφορές αυτές
δεν είναι το κοινότυπο".
Είπε ότι το δικαστήριο γέμισε ελιτιστές,
ότι εκτελούσε τις επιθυμίες των ομοφυλόφιλων,
ότι δεν έπρεπε να εμπλακεί στον πολιτιστικό πόλεμο.
Να πω ότι δεν έχω τίποτα ενάντια στους ομοφυλόφιλους
"…ή σε άλλους που προωθούν σκοπιμότητες με δημοκρατικά μέσα.
Άλλο είναι να πείθεις τους συμπολίτες σου,
και το να επιβάλλεις απόψεις χωρίς θέληση της πλειοψηφίας…"
…είναι κάτι άλλο.
Ο Σκαλία είπε, στα χρόνια μετά,
ότι αν δεν μπορεί να κάνει νόμους ενάντια σε ανήθικες συμπεριφορές,
επειδή αυτός τις θεωρεί έτσι,
δεν έχει λογική το νομικό σύστημα.
Ο νόμος πρέπει να βασίζεται στην κοινωνική ηθική.
Η Λόρενς, όπως είχε γραφτεί,
έβγαζε από τη μέση αυτήν τη συγκεκριμένη κοινωνική απόρριψη.
Όταν καθιερώνεται ότι αυτές οι σχέσεις
είναι ισότιμα σεβαστές
με αυτές συντρόφων του αντίθετου φύλου,
το επόμενο ερώτημα
είναι "Γιατί λέτε ότι δεν μπορούμε να παντρευτούμε;"
Ένα σύντομο ιστορικό του γάμου μεταξύ γκέι στις ΗΠΑ.
Δύο φοιτητές ακτιβιστές, ο Ρίτσαρντ Μπέικερ κι ο Τζέιμς Μάικλ Μακόνελ,
έκαναν αίτηση για άδεια γάμου στη Μινεσότα.
Τους την αρνήθηκε ο υπάλληλος και το δικαστήριο.
Στο Κολοράντο, όμως, μια άλλη υπάλληλος, η Κλέλα Ρόρεξ,
με ξεχωριστό όνομα και θέση στην ιστορία,
έκανε το αδιανόητο.
Τη δουλειά της.
Ένα από τα ζευγάρια που πάντρεψε
ήταν ο Ρίτσαρντ Άνταμς, Αμερικανός, και ο Τόνι Σάλιβαν, Αυστραλός σαν εμένα.
Καλημέρα.
Παρόλο που ήταν παντρεμένος, δεν έδιναν στον Τόνι πράσινη κάρτα.
Η κυβέρνηση έλεγε ότι
"δεν είχαν αποδείξει ότι αυθεντική γαμήλια σχέση
μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε δύο αδελφές".
Σε απάντηση αυτού του γράμματος,
οι δύο υπέβαλαν την πρώτη μήνυση
για κρατική αναγνώριση γάμου ομόφυλων ανθρώπων.
Έχασαν.
Και μετά ήρθε η δεκαετία του '90.
Ο πρόεδρος Κλίντον υπέγραψε την Πράξη Υπεράσπισης Γάμου,
απαγορεύοντας την αναγνώριση των γάμων ομόφυλων.
Τελικά άλλαξε γνώμη,
όταν είχε απέλθει από την προεδρία, κανένα πρόβλημα.
Κρατικά η Πράξη υπήρχε υπό τον πρόεδρο Μπους,
αλλά οι πολιτείες είχαν άλλη άποψη.
Οδήγησαν την εκστρατεία για νομιμοποίηση των γάμων των γκέι.
Όλοι οι γάμοι είναι πλέον ίσοι.
Παρά την Πράξη Υπεράσπισης Γάμου,
δικαστήρια σε Μασαχουσέτη και Χαβάη
αποφασίζουν υπέρ υποθέσεων γάμων ομόφυλων,
αλλά υπάρχει αντίδραση.
Το 2004, ο γάμος ομόφυλων απαγορεύεται σε 13 πολιτείες στη χώρα,
όπως το Όρεγκον, το Μίσιγκαν, το Κεντάκι, η Γιούτα, η Λουιζιάνα
και το Οχάιο.
Έτσι, το 2011, κλείναμε 18 χρόνια ως ζευγάρι.
Είχαμε την παράδοση να παίρνουμε δαχτυλίδια στις επετείους.
Αυτό ξεκίνησε όταν ήμασταν μαζί μόνο επτά βδομάδες.
Ο Τζον μου έδωσε διαμάντι.
Είχε καταλάβει ότι θα μέναμε μαζί για πάντα.
Τα πρώτα δύο χρόνια της σχέσης μας
μιλήσαμε για γάμο.
Είχαμε φίλους που έκαναν τελετές δέσμευσης,
αλλά δεν ήταν γάμοι.
Εμείς θέλαμε γάμο.
Αποφασίσαμε ότι εμείς πρέπει να παντρευτούμε κανονικά.
Δεν θέλαμε συμβολική χειρονομία.
Θέλαμε να έχει νομική υπόσταση.
Θέλαμε η κυβέρνηση να λέει
"Μετράτε, υπάρχετε.
Σας βλέπουμε".
Στην πολιτεία έλεγαν ότι δεν μπορούμε να παντρευτούμε,
κι έστω κι αν παντρευόμασταν νόμιμα σε άλλη πολιτεία
και είχαμε άδεια γάμου,
το Οχάιο μπορούσε να πει "Για μας δεν σημαίνει τίποτα".
Με τον Τζον, όμως, ελπίζαμε.
Τον Ιανουάριο του 2011 άρχισα να προσέχω κάτι διαφορετικό…
στον τρόπο που περπατούσε.
Ακουγόταν διαφορετικά.
Το ένα πόδι χτυπούσε το πάτωμα πιο δυνατά από το άλλο.
Ήταν κάτι μικρό, μια αλλαγή στον ήχο του τρόπου που περπατούσε,
και δεν σταματούσε.
Τελικά τον έπεισα ότι κάτι συνέβαινε.
"Πρέπει να πας στον γιατρό".
Του είπα "Τζιμ, πάρε με όταν βγουν τα αποτελέσματα".
Είπε ότι θα πάρει.
Και δεν είχα νέα του.
Οπότε, τον πήρα εγώ κι ο Τζιμ άρχισε να κλαίει.
Λέει "Λυπάμαι που θα σου το πω από το τηλέφωνο.
Λυπάμαι που σου το λέω, αλλά είναι ALS".
Και ένιωσα… σαν να με είχαν χτυπήσει στο στήθος με ρόπαλο του μπέιζμπολ.
Διαγνώστηκε με ALS, με την ασθένεια του Λου Γκέριγκ.
Αυτή ήταν η αρχή.
Από το αριστερό πόδι πήγε στο αριστερό χέρι
και άρχισε να πηγαίνει και στη δεξιά πλευρά.
Καθώς ο Τζον αρρώσταινε όλο και πιο πολύ,
ο Τζιμ καθόταν και τον κοιτούσε και τον αγαπούσε.
Ήταν μαζί του κάθε δευτερόλεπτο.
Οι μέρες μας ήταν γεμάτες
με τηλεόραση.
Κρατιόμασταν από το χέρι,
ξέραμε ότι το τέλος έρχεται, αλλά δεν ξέραμε πότε.
Στις 26 Ιουνίου του 2013 δούλευα στην τραπεζαρία
και ο Τζον με φώναξε από το δωμάτιό του.
"Τζιμ, έλα δω".
Πήγα στο δωμάτιό του και έβλεπε ειδήσεις.
Το Ανώτατο Δικαστήριο κατάργησε την Πράξη Προστασίας Γάμου.
Θεέ μου.
ΠΡΑΞΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΓΑΜΟΥ 1996
Ως παντρεμένος, παίρνεις άλλα επιδόματα,
μεγαλύτερα.
Και ίσως έχεις και φοροαπαλλαγές, όπως η Ίντι Γουίνδσορ.
Χωρίς αναγνώριση του γάμου της,
κατέληξε με φόρο ύψους 300.000 δολαρίων.
Αν είχε αναγνωριστεί ο γάμος, δεν θα υπήρχε φόρος.
Διακυβεύονταν πολλά οικονομικά.
Όταν πέθανε η όμορφη Θία μου, γέμισα θλίψη.
Μέσα στη θλίψη μου,
κατάλαβα ότι η κυβέρνηση μας αντιμετώπιζε ως άγνωστες.
Φτάνει στο Ανώτατο Δικαστήριο,
και η Πράξη Υπεράσπισης Γάμου καταργείται.
Το διάβασα και σκέφτηκα "Αυτό είναι τεράστιο γεγονός,
και θα ήθελα να δώσω στο επιχείρημα για τον γάμο
μια πραγματική ευκαιρία".
Στέκομαι δίπλα στο κρεβάτι του Τζον, του κρατώ το χέρι.
Έσκυψα, τον αγκάλιασα και τον φίλησα,
είπα "Έλα να παντρευτούμε".
Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Τζιμ.
Είπε "Τι κάνεις την άλλη βδομάδα;"
Είπα "Γιατί; Τι έγινε;"
Μέναμε έξι τετράγωνα από το δημαρχείο.
Σε έναν τέλειο κόσμο, θα πήγαινα τον Τζον με το αμαξίδιό του
για να πάρουμε άδεια γάμου. Όχι στο Οχάιο.
Μας άφηναν μόνο μία επιλογή,
να ναυλώσουμε αερομεταφορά.
Πήγαμε στο Μέριλαντ.
Ήταν ήσυχη πτήση.
Δεν λέγαμε πολλά.
Προσγειωθήκαμε στη Βαλτιμόρη και μείναμε στον διάδρομο.
Σήμερα είναι μνημειώδης μέρα,
όχι μόνο για τη ζωή δύο τρυφερών και ιδιαίτερων ανθρώπων,
αλλά και για τη ζωή όσων τους ξέρουν, τους αγαπούν και τους σέβονται.
Έχει, όμως, και πιο ευρεία έννοια,
για τους Αμερικανούς που περίμεναν να αναγνωριστούν ως ισότιμοι στον νόμο
και στα θέματα της καρδιάς.
Ήταν πολύ σύντομη τελετή, αλλά…
Θυμάμαι ότι στην αρχή της
είπα "Κρατηθείτε από το χέρι".
Και κοίταξα και κατάλαβα ότι ποτέ δεν είχαν αφήσει ο ένας το χέρι του άλλου.
Βάλε την ανάποδα.
Θα κάνουμε κάτι που πιστεύαμε ότι δεν θα κάνουμε ποτέ.
Θα πούμε "Σε παντρεύομαι".
Με σεβασμό στον νόμο της σπουδαίας χώρας μας,
σας ονομάζω συζύγους.
Συντρόφους για πάντα.
Είθε η αγάπη και το καλό να είναι μαζί σας για πάντα.
Ας χαρούμε όλοι.
Νιώθω ότι είμαι
ο πιο τυχερός άνθρωπος
στον κόσμο.
Ευτυχισμένος.
Μόνο αυτό μπορώ να πω.
Ήταν μια χαρούμενη περίσταση.
Πραγματικά χαρούμενη περίσταση.
Ποτέ δεν ήμουν πιο περήφανη που ήμουν Αμερικανίδα.
-Πώς πήγε; -Καλά! Πολύ καλά!
Το να κάνει ο Τζον αυτό το ταξίδι, το να κάνει όλο αυτό,
ήταν το αποκορύφωμα αυτού που ήταν
ως ζευγάρι, όσων σήμαιναν ο ένας για τον άλλον.
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΥΖΥΓΟΙ
Μπορούσα να δώσω αυτές τις υποσχέσεις δημόσια και νόμιμα.
Άλλαξαν τα πάντα.
Νομίζω ότι με τον Τζον λέγαμε "σύζυγος" χιλιάδες φορές κάθε μέρα.
"Θες κάτι να πιεις, σύζυγε;"
"Εντάξει η ένταση, σύζυγε;"
"Σ' αγαπώ, σύζυγε".
ΑΓΑΠΗ
Ήμουν σε ένα πικνίκ και συζητούσαμε τα θέματα της μέρας,
και την απόφαση Γουίνδσορ,
και κάποια είπε "Έχω πολύ καλούς φίλους
που χάρηκαν τόσο με την απόφαση Γουίνδσορ
που πέταξαν ως το αεροδρόμιο της Βαλτιμόρης
και παντρεύτηκαν στον διάδρομο".
Λέει "Θα το δεις στην εφημερίδα την Κυριακή". Ήταν Παρασκευή.
Λέω "Όντως, είναι συναρπαστικό.
Χαίρομαι πολύ γι' αυτούς.
Ξέρεις, όμως, ότι έχουν ένα πρόβλημα".
Πέντε μέρες μετά τον γάμο ήρθε στο σπίτι μας ο Αλ.
Είχα μαζί μου ένα κομμάτι χαρτί.
Ένα κενό πιστοποιητικό θανάτου.
Είπε "Σίγουρα δεν το έχετε συζητήσει.
Γιατί να σκεφτείτε πιστοποιητικά θανάτου
μόλις παντρευτήκατε;
Αλλά όταν ο Τζον πεθάνει,
η επίσημη καταγραφή του θα είναι λάθος.
Το Οχάιο θα λέει ότι είναι ανύπαντρος, ελεύθερος,
και, Τζιμ, το όνομά σου δεν θα υπάρχει ως χήρος".
Και έγιναν έξαλλοι.
Το παραδέχομαι, με τσάτισε.
Ρώτησαν κι άλλα.
Τι χρειαζόταν;
Να κάνουμε ίδια υπόθεση.
Να κάνουμε ό,τι η Γουίνδσορ,
να την παρουσιάσουμε με τον ίδιο τρόπο που την παρουσίασαν.
Δεν εγγυώμαι νίκη,
μόνο ότι θα προσπαθήσω όσο μπορώ,
αλλά έχουμε πολλές πιθανότητες.
Ο Τζον πίστευε ότι ήταν το σωστό,
αν και οι δύο κατανοούσαμε ότι θα έπρεπε να τον αφήσω
ώστε να αφιερώσω χρόνο σε δικαστήρια, σε συναντήσεις.
Ήταν ξεκάθαρο ότι έπρεπε να γίνει.
Με τον Τζον το συζητήσαμε και πολύ γρήγορα είπαμε "Ναι, εντάξει.
Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε".
Υποβάλαμε το αίτημα τρεις μέρες μετά.
Πρέπει να κατανοήσετε ότι είμαι δικηγόρος δικών.
Λύνω προβλήματα.
Οι πελάτες μου δεν θα είχαν
ακριβές πιστοποιητικό θανάτου.
Μόνο αυτό χρειάζομαι, εύκολο θα είναι.
Δεν προσπαθούμε να κάνουμε κάτι επιδεικτικό, σέξι, παράξενο, ασυνήθιστο
στο μικρό μας Οχάιο.
Προσπαθούμε απλώς να εφαρμόσουμε το δικαστικό προηγούμενο,
αυτό κάνουμε μόνο.
Μόνο αυτό κάνατε;
Όχι, αλλά ήταν ένα πρώτο βήμα.
Ο ομόφυλος γάμος είναι νόμιμος στο Μέριλαντ.
Είναι νόμιμος εδώ.
Αφού φύγαμε από το δικαστήριο,
λίγες ώρες μετά γύρισα σπίτι στον Τζον,
και ήταν εκεί η θεία Τούτι.
Και χτύπησε το τηλέφωνο και ο Τζιμ το έκλεισε και…
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Είπε "Κερδίσαμε!
Φαίνεται ότι κερδίσαμε".
Είναι φοβερό να βλέπεις κάποιον να γιορτάζει το γεγονός
ότι το πιστοποιητικό θανάτου του θα δείχνει ότι ήταν παντρεμένος.
Ήταν καλή μέρα.
Μια χαρούμενη στιγμή προς το τέλος της ζωής του.
Είμαι σίγουρος γι' αυτό.
Ο Τζον έζησε άλλους τρεις μήνες μετά από τη μέρα εκείνης της απόφασης.
Ένα βράδυ ξεκίνησα να του διαβάζω ένα αγαπημένο του βιβλίο,
τον Υφαντόκοσμο του Κλάιβ Μπάρκερ,
και τις επόμενες ώρες μιλούσε όλο και λιγότερο,
και κοιμήθηκε.
Θυμάμαι την τελευταία πρόταση που διάβασα.
"Λιοντάρια. Ερχόταν με λιοντάρια".
Ήταν υπέροχη ιστορία αγάπης.
Μόνο αυτό έχω να πω.
Ήταν υπέροχη πριν από την ασθένεια
και ήταν εκπληκτική ιστορία αγάπης μετά.
Ο Τζον πέθανε στις 22 Οκτωβρίου 2013,
και κάναμε αίτηση για το πιστοποιητικό θανάτου.
Έγραφε αυτά που έπρεπε
και πήραμε αυτό που ζητούσαμε.
Το Οχάιο, όμως, έλεγε "Όταν κερδίσουμε την έφεση στην υπόθεση,
θα το αλλάξουμε και πάλι.
Θα τηρήσουμε όσα ψήφισε ο λαός,
την απαγόρευση του γάμου ομόφυλων,
δεν τελείωσε το θέμα".
Η μάχη τους τώρα ξεκινούσε.
Η υπόθεση Ομπέργκεφελ κατά Χότζες φτάνει ως το Ανώτατο Δικαστήριο.
Ενώνονται με ζευγάρια από όλες τις ΗΠΑ
που παλεύουν να αναγνωριστεί ο γάμος τους από την πολιτεία
ή να ανατρέψουν την απαγόρευση των γάμων ομόφυλων από την πολιτεία τους.
Είναι σπουδαίο.
Ίσως η 14η Τροπολογία να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει.
Ή το Ανώτατο Δικαστήριο θα αρνηθεί ένα βασικό, ανθρώπινο δικαίωμα;
Τον Ιανουάριο του 2015 μάθαμε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο είπε
"Ναι, δεχόμαστε την υπόθεση
που πλέον θα λέγεται Ομπέργκεφελ κατά Χότζες".
Έτσι, το ερώτημα ήταν αν η 14η Τροπολογία
απαιτούσε από τις πολιτείες να επιτρέψουν γάμους ομόφυλων ζευγαριών.
Έπρεπε να είμαι στο δικαστήριο, να ακούσω όσα έλεγαν.
Πήγαμε εκεί στις 7:00 το πρωί.
Η όλη ατμόσφαιρα…
Ήταν οι άνθρωποι που ήθελαν να υποστηρίξουν τα δικαιώματα των γκέι,
και ήταν κι αυτοί που ήταν εναντίον τους.
Ήταν, πραγματικά, μοναδικό θέαμα.
Όταν μπήκαμε στο δικαστήριο,
καθίσαμε προς το πλάι στα αριστερά των εδράνων.
Δεν επέτρεπαν να μπει πολύς κόσμος,
δεν ήταν πολύ μεγάλος χώρος.
Ήταν μικρότερο απ' όσο περίμενα.
Είχα στο μυαλό μια τεράστια, μεγαλοπρεπή δικαστική αίθουσα.
Μετά ήρθαν οι δικαστές.
Θα ακούσουμε επιχειρήματα
της υπόθεσης αριθμός 14-556,
Ομπέργκεφελ κατά Χότζες,
και τις ενοποιημένες υποθέσεις.
Ηρωίδα μου είναι η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ,
και είναι τόσο κοντούλα
που όταν κάθεται στα έδρανα
φαίνεται μόνο από τον λαιμό και πάνω.
Όταν, όμως, ρωτά κάτι,
δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει τεράστια παρουσία.
Έχουν αλλάξει οι ιδέες μας για τον γάμο.
Ο γάμος ήταν μια σχέση με ένα κυρίαρχο αρσενικό
και ένα υποταγμένο θηλυκό.
Πρέπει μια πολιτεία να επιτρέπεται να έχει τέτοια επιλογή;
-Όχι. -Προσκόλληση στο παρελθόν;
Και βέβαια όχι.
Οι δικαστές σταματούν συνεχώς.
Δεν απαντήσατε στην ερώτησή μου.
Και οι δύο πλευρές.
Δεν έχει καμία σχέση με το Άρθρο 4.
Συνεχές πάρε-δώσε, ερωτήσεις κι απαντήσεις.
Το Κογκρέσο δεν θα βγάλει νόμο για την ανεξιθρησκεία.
-Ναι. -Αφήνει το ερώτημα ανοιχτό;
Εκπληκτικό να το παρακολουθείς.
Ήμουν σίγουρα εκεί στη δίκη Ομπέργκεφελ,
και θυμάμαι τον επικεφαλής δικηγόρο
να υπερασπίζεται τους νόμους ενάντια στον γάμο ομοφύλων.
Τον ρωτά ο δικαστής Κένεντι που προφανώς, όπως ξέρουν όλοι,
έχει τη σημαντική ψήφο
"Και ο σεβασμός στην αξιοπρέπεια του ζευγαριού;"
Και ο δικηγόρος λέει "Η πολιτεία του Μίσιγκαν
δεν ενδιαφέρεται για την αξιοπρέπεια των ζευγαριών".
Και ο κόσμος μέσα στην αίθουσα, κι εγώ, είπαμε "Τι;"
Η υπόθεση υποβάλλεται.
Τελειώνουν οι αγορεύσεις και
δεν ξέρεις πότε το Δικαστήριο θα ανακοινώσει την απόφασή του.
Ο Τζιμ πήγαινε σε κάθε μέρα αποφάσεων επί δύο μήνες.
Λίγα χρόνια πριν, αν με ρωτούσε κάποιος
"Τι λέει η 14η Τροπολογία;"
δεν θα ήξερα.
Οι γνώσεις μου για το σύνταγμα ήταν οι συνήθεις.
Ήξερα κάποιες τροπολογίες, ξέρετε τώρα.
Τουλάχιστον τι έλεγαν, όχι απαραίτητα αριθμούς.
Αλλά δεν ήξερα το σύνταγμα.
Κι όμως, αυτή η τροπολογία ενισχύει αυτήν την απόφαση.
ΟΜΠΕΡΓΚΕΦΕΛ ΚΑΤΑ ΧΟΤΖΕΣ 2015
ΑΠΟΦΑΣΗ 2015
Ο αρχιδικαστής λέει ότι ο δικαστής Κένεντι θα διαβάσει την απόφαση.
Ο δικαστής έχει την απόφαση
στην υπόθεση 14-556, Ομπέργκεφελ κατά Χότζες.
Ανασηκώθηκα στην καρέκλα μου,
έπιασα το χέρι του φίλου μου και σκέφτηκα "Μάλιστα, ήρθε".
"Η φύση της αδικίας είναι ότι μπορεί να μην τη βλέπουμε πάντα στην εποχή μας.
Οι γενιές που έγραψαν και επικύρωσαν τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων και τη 14η
δεν συμπέραναν ότι ήξεραν την έκταση των ελευθεριών
σε κάθε τους διάσταση,
οπότε εμπιστεύτηκαν σε μελλοντικές γενιές
καταστατικό που προστατεύει το δικαίωμα όλων
να απολαμβάνουν την ελευθερία καθώς μαθαίνουμε τη σημασία της".
Όλοι ήξεραν
τη σημασία
όσων συνέβαιναν.
"Ο γάμος είναι η πιο σημαντική ένωση,
καθώς ενσαρκώνει τα ύψιστα ιδανικά
της αγάπης, της πίστης, της αφοσίωσης, της θυσίας, της οικογένειας.
Όταν σχηματίζεται γαμήλια ένωση,
δύο άνθρωποι γίνονται κάτι πολύ πιο σημαντικό απ' ό,τι ήταν.
Όπως έδειξαν οι αιτούντες σ' αυτές τις υποθέσεις,
ο γάμος ενσαρκώνει μια αγάπη που παραμένει και μετά τον θάνατο.
Θα παρεξηγούσαμε αυτούς τους ανθρώπους
αν λέγαμε ότι δεν σέβονται την ιδέα του γάμου.
Εκείνοι δηλώνουν
ότι τη σέβονται,
τόσο βαθιά, που αναζητούν την ολοκλήρωσή της για τους ίδιους.
Η αναλλοίωτη φύση τους υπαγορεύει
ότι ο γάμος ομόφυλων είναι ο μόνος πραγματικός δρόμος
γι' αυτήν τη βαθιά δέσμευση.
Ζητούν ισότιμη αξιοπρέπεια στα μάτια του νόμου.
Το σύνταγμα τους δίνει αυτό το δικαίωμα".
Θυμάμαι ότι κοιτούσα και έβλεπα τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων,
κάποιοι έκλαιγαν με λυγμούς, σαν παιδιά.
Κυλούσαν δάκρυα στα μάγουλά τους.
Κανείς δεν είναι τόσο σκληρός μπροστά σε κάτι τόσο σημαντικό.
Ήταν από τις πιο εκπληκτικές στιγμές που έχω δει.
Θα το λέω στα παιδιά μου, θα το λέω στα εγγόνια μου
ότι ήμουν εκεί όταν είπαν
"Η πόρτα άνοιξε, μπορείτε να περάσετε,
είστε πλήρη μέλη της κοινωνίας".
Σκέφτηκα αμέσως "Τζον μου λείπεις.
Μακάρι να ήσουν εδώ, να μάθαινες ότι κερδίσαμε.
Μακάρι να το ζούσες".
Και αυτό…
το συναίσθημα το ακολούθησε γρήγορα μια αιφνιδιαστική συνειδητοποίηση.
Ήταν η πρώτη μου φορά ως γκέι άντρας
που ένιωθα ισότιμος Αμερικανός.
Επιστρέφουμε στο Ανώτατο Δικαστήριο.
Βλέπετε ασκούμενους να βγαίνουν με την απόφαση.
Βγαίνουν οι ασκούμενοι με την απόφαση.
Το δικαστήριο εξέδωσε την ετυμηγορία.
Αυτά λέει. Η 14η Τροπολογία
απαιτεί από μια πολιτεία να εγκρίνει γάμο ανάμεσα σε δύο ομόφυλα άτομα
και να αναγνωρίσει γάμο ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου…
Καθόμουν στο δικαστήριο ανάμεσα στους φίλους μου
ξέροντας ότι είχε μαθευτεί πλήθος απέξω
και ότι το γλεντούσαν.
Ο κόσμος γιόρταζε,
κι εγώ σκεφτόμουν "Τελειώνετε, θέλω να πάω".
Με τον Αλ είμαστε αγκαζέ και οδηγούμε την ομάδα,
και το πλήθος ανοίγει μπροστά μας.
Κάναμε ένα βήμα κι άνοιγε κι άλλο,
ο κόσμος έκλαιγε και πανηγύριζε,
τραγουδούσε, γιόρταζε.
Βγαίνεις στα μπροστινά σκαλιά και βλέπεις διαδηλωτές και στις δύο πλευρές,
τραγουδούν εκπληκτικές χορωδίες,
είναι όλα εντελώς παράτονα,
γιατί γίνονται όλα ταυτόχρονα.
Τα ΜΜΕ τον κυκλώνουν
και ο Τζιμ μιλά σε 25 μικρόφωνα.
Ευχαριστώ τους δικηγόρους.
Ειδικά τον Αλ Γκερχαρντστάιν, που στάθηκε δίπλα μου
σε κάθε βήμα.
Και τον πήρε ο πρόεδρος.
-Γεια σου. Είσαι ο Τζιμ; -Μάλιστα.
Ήθελα να σου πω συγχαρητήρια.
Κι ενώ μιλάει στον πρόεδρο,
ο αντιπρόεδρος αφήνει μήνυμα.
Όχι μόνο ήσουν σπουδαίο παράδειγμα για όλους,
αλλά και θα επιφέρεις αμετάβλητη αλλαγή στη χώρα.
Ναι. Ευχαριστώ.
Είναι απ' αυτές τις στιγμές
που δεν επαναλαμβάνονται και δεν θες να επαναληφθούν.
Ήταν εκπληκτική εμπειρία να προχωράς στον κόσμο
και να νιώθεις την αγάπη.
Η αγάπη είναι αγάπη!
Η ημέρα τελειώνει στο Σινσινάτι με γκέι ζευγάρια να παντρεύονται,
και οι εορτασμοί ξεκινούν.
Με εξουσία από το Ανώτατο Δικαστήριο
των Ηνωμένων Πολιτειών,
χαιρόμαστε σήμερα με τη δύναμη της αγάπης.
Σφραγίστε τους όρκους σας με ένα φιλί.
Και συνεχίστηκε την επομένη με την Ημέρα Περηφάνιας.
Πόσες υποθέσεις τελειώνουν
με παρέλαση στο κέντρο της πόλης
και όλους να τρελαίνονται;
Καλή παρέλαση!
Ήταν πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι που γέμιζαν τους δρόμους,
και κοιτούσαν τον Τζιμ και του έλεγαν ψελλίζοντας
"Ευχαριστώ".
Μιλάω για εκατοντάδες πρόσωπα
που έλεγαν "Έτσι πρέπει να είναι".
Διέσχιζα μια πόλη που είχε αλλάξει πολύ δραματικά.
Από την πιο εχθρική για τους γκέι
είχε γίνει ένα υπέροχο, φιλόξενο μέρος.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Ο Τζον θα πίστευε ότι είναι ό,τι πιο ξεκαρδιστικό.
Αν του έλεγες ότι η ασθένειά του θα οδηγούσε μια τόσο ιστορική αλλαγή
στο νομικό σύστημα των ΗΠΑ,
μάλλον θα σε κοιτούσε παράξενα.
Σαν να έλεγε "Άκου να σου πω".
Τέτοια έκφραση θα είχε.
Τον φαντάζομαι να λέει
"Είδες, θεία Τούτι; Το θέμα είναι πραγματικά η αγάπη.
Αυτό είναι το θέμα".
Θα μου το εξηγούσε.
Μάλιστα, νομίζω ότι αυτό θα έλεγε.
Και θα ήταν απίστευτα υπερήφανος
που ο γάμος του ήταν μέρος όλου αυτού.
Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΚΛΕΙΣΕ!
"ΙΣΟΤΙΜΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ" Ο ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΝΟΜΙΜΟΣ
Ήταν ένα ακόμα μάθημα
ότι οι φιλότιμες προσπάθειες
να εφαρμοστούν οι κανόνες του συντάγματος στη ζωή του έθνους μας
μπορούν να φέρουν εξαιρετικές στιγμές.
Είναι η καρδιά της 14ης. Το νόημα των ατομικών δικαιωμάτων.
Τα δικαιώματα που πρέπει να έχεις ως άνθρωπος
για να είσαι πλήρως παρών στην κοινωνία.
Αναγνωρίζοντας την ιδέα των ατομικών δικαιωμάτων,
των βασικών δικαιωμάτων,
προχωράμε μπροστά πάνω από 150 χρόνια,
και ακόμα ψάχνουμε να βρούμε τι σημαίνει αυτό.
Ενώ πριν από πολλά χρόνια δεν ήξερα τίποτα
για τη 14η Τροπολογία,
τώρα την ξέρω
και καταλαβαίνω πώς αυτή η τροπολογία είναι πολύ σημαντικό εργαλείο
για να εξασφαλίσουμε ίση μεταχείριση.
Βοηθά να κινηθούμε προς το αμερικανικό ιδεώδες του "Εμείς, ο λαός".
Το να τηρούμε αυτές τις δεσμεύσεις είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα.
Έπρεπε να πραγματοποιήσω όσα είχα υποσχεθεί στον Τζον.
Το έκανα επειδή τον αγαπούσα, και…
η αγάπη κερδίζει.
Τότε κέρδισε σίγουρα.
Η ΑΓΑΠΗ ΚΕΡΔΙΖΕΙ
Η ισότητα στον γάμο δείχνει ότι η 14η μπορεί να γίνει φάρος συμπερίληψης,
γέφυρα για μια Αμερική που τιμά την αγάπη που έχουμε ο ένας για τον άλλον.
Εν μέρει χάρη στη 14η,
οι άνθρωποι ΛΟΑΤΚΙ που πριν θεωρούνταν τρομακτικοί ξένοι,
πλέον αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι.
Ως όντα με σάρκα και οστά
που αξίζουν ίσα δικαιώματα.
Με τον ίδιο τρόπο,
κι άλλη ομάδα προσπαθεί η Αμερική
να αναγνωρίσει ότι είναι κι αυτοί άνθρωποι.
Θέλουν κι εκείνοι η 14η να γίνει η γέφυρα προς το Αμερικανικό Όνειρο,
αλλά, αντ' αυτού, πέφτουν σε αδιέξοδα.
Υποτιτλισμός: Μαριλένα Τζοβάνη