‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ในชีวิตฉัน เมื่อพูดถึงบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎น่าจะไม่มีช่วงเวลาไหนสำคัญไปกว่า ‎คดีเลิฟวิงกับเวอร์จิเนียแล้ว
‎สวัสดีค่ะ ฉันมาร์ธา โจนส์
‎อาจารย์สอนประวัติศาสตร์ ‎ที่มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์
‎(มิลเดร็ดและริชาร์ด เลิฟวิง)
‎ในปี 1967 ใน 18 รัฐ
‎การแต่งงานระหว่างคนขาวกับคนที่เรียกได้ว่า ‎ไม่ใช่คนขาวไม่ได้รับการยอมรับ
‎คดีเลิฟวิงกับเวอร์จิเนียร์
‎คือช่วงเวลาที่ศาลสูงสุดสหรัฐฯ
‎ยุติการใช้กฎหมายที่เราเรียกว่ากฎหมายต่อต้าน ‎การห้ามคนขาวแต่งงานกับคนผิวสีอื่น
‎แต่…
‎พ่อแม่ฉันแต่งงานกันในปี 1957 ก่อนหน้านั้นสิบปี
‎แม่ฉันเป็นผู้หญิงอเมริกันผิวขาว
‎พ่อฉันเป็นคนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน
‎พวกเขาแต่งงานกันในรัฐบ้านเกิดของพ่อไม่ได้
‎พวกเขาแต่งงานกันที่นิวยอร์ก
‎พวกเขาถูกด่าและถูกเยาะเย้ย
‎เราซึ่งเป็นลูกๆ ของพวกเขาถูกตราหน้า…
‎โชคร้ายและแย่กว่านั้น
‎ฉันเป็นลูกของเลิฟวิงที่ฟ้องร้องกับเวอร์จิเนีย
‎ซึ่งพูดได้ว่า…
‎ในขณะที่ฉันพยายามจะ…
‎ทำความเข้าใจชีวิตของฉัน…
‎บ้าเอ๊ย
‎คุณบอกฉันว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น
‎สักครู่นะคะ
‎(มาตรา 14)
‎(การคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน)
‎ครอบครัวเลิฟวิงเป็นหนี้บุญคุณ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎เป็นเพราะหลักการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน ‎ที่จะเป็นสื่อกลางอย่างชัดแจ้ง
‎ในการพูดถึงความไม่เท่าเทียมกันตามกฎหมาย
‎คดีนี้ทำให้ครอบครัวฉัน…
‎มีความชอบธรรม
‎ดังนั้นพอฉันคิดถึงเรื่องของตัวเอง
‎ฉันจะคิดถึงคนที่ร่วมต่อสู้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
‎และการรณรงค์ที่คนไม่เห็นคุณค่าบ่อยครั้ง
‎เพื่อกระตุ้นความหมายบางอย่าง
‎ให้กับรัฐธรรมนูญที่จะช่วยให้ชีวิตฉันสมเหตุสมผล
‎นี่แหละค่ะเรื่องราวของฉัน
‎เรามารวมตัวกันที่นี่วันนี้
‎เพื่อฉลองการแต่งงานระหว่าง ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎และการแต่งงาน
‎การแต่งงานเป็นสัญลักษณ์ของความรัก ‎คำมั่นสัญญาของคุณ
‎และเป็นพันธะทางกฎหมาย
‎รัฐบาลเชื่อว่าการแต่งงาน ‎มีความสำคัญต่อสังคมของเรามาก
‎จนต้องมอบผลประโยชน์ ‎และการคุ้มครองทางกฎหมายให้กับคู่แต่งงาน
‎เพื่อให้ครอบครัวสมบูรณ์พร้อม
‎คุณอาจไม่รู้ แต่การแต่งงาน ‎กับมาตรา 14 มีประวัติศาสตร์ร่วมกันมานาน
‎ก่อนสงครามกลางเมือง คนที่เป็นทาส ‎ไม่มีสิทธิ์แต่งงานตามกฎหมาย
‎เมื่อไม่ได้รับการรับรองทางกฎหมาย
‎พวกเขาอาจถูกพรากจากคู่สมรส ‎และลูกๆ ได้ทุกเมื่อ
‎หลังจากการเลิกทาส ‎และด้วยการคุ้มครองของมาตรา 14
‎คนที่เคยเป็นทาส ‎ถึงแต่งงานอย่างถูกกฎหมายได้ในที่สุด
‎ดังนั้นเมื่อการแต่งงานของเพศเดียวกัน ‎ถูกนำขึ้นพิจารณาคดีต่อศาลในปี 2015
‎มันไม่ได้เป็นแค่เรื่องของความรัก
‎มันเป็นเรื่องของการที่รัฐบาลมองเห็นและยอมรับ
‎ในฐานะพลเมืองที่สมบูรณ์และเท่าเทียม
‎กฎหมายปัจจุบันให้เลือกได้ว่าจะเป็น ‎คนที่ชอบเพศตรงข้ามและถูกกฎหมาย
‎หรือเป็นคนรักร่วมเพศและผิดกฎหมาย
‎จำได้ไหมว่าคุณรู้สึกยังไง
‎ตอนแรกที่คุณรู้ตัวว่าคุณเป็นพวกรักร่วมเพศ
‎กลัว
‎ผมไม่ได้อยากแตกต่าง
‎ผมไม่ได้อยากเด่น
‎ผมอยากมีทุกอย่างที่คนอื่นมี
‎ไม่มากกว่าและไม่น้อยกว่า
‎(ความรัก)
‎ผมจะบอกว่าครั้งแรกที่ผมเริ่มรู้ตัวว่าผมแตกต่าง
‎น่าจะเป็นตอนที่ผมอายุแปดหรือเก้าขวบ
‎ผมจำได้ว่าหลังจากที่ครอบครัว ‎ดูแค็ตตาล็อกเซียร์สหรือเจซีเพนนีย์เสร็จ
‎และโยนมันทิ้ง
‎ผมจะเก็บแค็ตตาล็อกพวกนั้นมาจากถังขยะ
‎และผมทำแบบนั้นเพราะ ‎อยากตัดหน้าที่เป็นกางเกงในผู้ชายออกมา
‎ผมบอกไม่ได้ว่าทำไม ‎ผมแค่รู้ว่าผมอยากได้หน้าพวกนั้น
‎มันมีความหมายบางอย่างกับผม
‎แต่ผมก็รู้ด้วยว่าผมรู้สึก…
‎ละอายใจ ลึกๆ ผมรู้ว่ามันผิดที่ทำแบบนั้น
‎และในที่สุดความรู้สึกละอายใจนั้นก็ชนะผม
‎แล้วผมก็เผารูปพวกนั้นในกระป๋องกาแฟที่ชั้นใต้ดิน
‎พอขึ้นมัธยมต้น ผมก็ร้องเพลง ‎ในคณะประสานเสียง ผมเล่นละครเพลง
‎ทำเรื่องที่พวกเกย์ทำ
‎ผมไม่เล่นกีฬา
‎เป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่มีคุณสมบัติหลายข้อของ
‎"เขาต้องเป็นเกย์แน่ๆ"
‎พอผมเริ่มโตขึ้น ‎ความเป็นเกย์ก็เริ่มปรากฏเล็กน้อย
‎แต่ผมก็รีบปกปิดมันอย่างรวดเร็ว
‎เพราะในตอนนั้นผมยังทำใจยอมรับ ‎เรื่องการเป็นเกย์อยู่
‎(เจมส์ บาลด์วิน ‎นักเขียนนิยายและนักเคลื่อนไหว)
‎"การค้นพบรสนิยมทางเพศของคนเรา ‎ไม่จำเป็นต้องเป็นความเจ็บปวด
‎มันเป็นความเจ็บปวด ‎เพราะมันเป็นสังคมที่เจ็บปวด"
‎ไม่มีใครรู้หรอกเวลาที่พวกรักร่วมเพศอยู่ใกล้ๆ
‎เขาอาจจะดูปกติ
‎และมันอาจจะสายเกินไปแล้ว ‎เมื่อคุณรู้ว่าเขาป่วยทางจิต
‎โรคที่ไม่สามารถมองเห็นได้เหมือนโรคฝีดาษ
‎แต่อันตรายและติดต่อได้ไม่น้อยกว่ากัน
‎เป็นอาการป่วยทางจิตใจ
‎ถ้าเรื่องเพศของผู้ชายหายไป
‎ความเป็นไปได้และความหวังของเขาที่จะรัก ‎ก็จะหายไปด้วย
‎"คนที่เรียกว่าคนชอบเพศตรงข้าม ‎ไม่ได้ปลอดภัยไปกว่าฉันเลยจริงๆ
‎การรักใครก็ตาม
‎การถูกใครก็ตามรัก มันอันตรายมาก
‎เป็นความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่"
‎มันคือการเดินทางที่ทั้งสองคนต้องทำ
‎ร่วมกัน
‎ครั้งแรกที่ผมเจอจอห์น ‎คือสองสามเดือนก่อนที่ผมจะเปิดตัว
‎และเขาดูสบายใจมาก ‎กับการเป็นเกย์อย่างเปิดเผย
‎จนผมกลัว
‎แต่ผมยังไม่เปิดตัว
‎ตอนนั้นมันก็เลยเป็นแค่การเจอเพื่อนของเพื่อน
‎เราคุยกันอยู่แป๊บหนึ่ง ก็แค่นั้น
‎ตอนนั้นผมไม่พร้อมจะยอมรับกับใครว่าผมเป็นเกย์
‎ครั้งที่สองที่จอห์นกับผมเจอกัน เราเริ่มคุยกัน
‎และถึงจุดหนึ่งจอห์นก็พูดว่า ‎"จิม คุณไม่มีทางไปไหนกับคนแบบผมหรอก"
‎และผมก็ยังไม่รู้ว่าผมไปเอาสติปัญญา ‎หรือความกล้ามาจากไหน
‎ในการพูดตอบไปแบบที่ผมตอบ
‎แต่ผมพูดว่า "คุณรู้ได้ยังไง ‎คุณไม่เคยชวนซะหน่อย"
‎แต่เขาก็ไม่ได้ชวน
‎และนั่นคือการพบกันครั้งที่สอง
‎ครั้งที่สาม
‎ผมกลับไปที่ซินซินแนติช่วงวันหยุด
‎และจอห์นกำลังจัดปาร์ตี้วันสิ้นปี
‎ผมเลยไปงานปาร์ตี้ที่บ้านจอห์น ‎และเราเจอกันเป็นครั้งที่สาม
‎แล้วผมก็ไม่กลับบ้านอีกเลย
‎จอห์นกับผมมักจะพูดกันขำๆ ว่า ‎สำหรับเรามันไม่ใช่รักแรกพบ
‎มันคือรักสามพบ
‎และฉันได้เจอจิม และฉันชอบจิมมาก
‎แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรักเขามากที่สุด
‎คือตลอดชีวิตของจอห์น
‎ฉันไม่เคยเห็นจอห์นมีความสุขขนาดนั้นเลย
‎มันเป็นแค่ชีวิตที่มีความสุขในซินซินแนติจริงๆ
‎เป็นแค่คู่รักกันและผูกมิตรไปเรื่อย
‎น่าเบื่อสุดๆ เลยละ
‎แต่ในตอนนั้นซินซินแนติไม่ใช่ที่ที่เหมาะ
‎สำหรับชุมชนแอลจีบีทีคิว
‎หรือชุมชนใดก็ตามที่แตกต่าง
‎(รักร่วมเพศละเมิดเจตจำนงของพระเจ้า)
‎เมื่อพูดถึงสิทธิของแอลจีบีทีคิว
‎ซินซินแนติในยุค 80 และ 90 ‎เหมือนซินซินแนติในยุค 50 มาก
‎หรือเมืองใหญ่เมืองอื่นๆ ในสหรัฐฯ ในตอนนั้น
‎สารที่ส่งถึงพลเมืองแอลจีบีคิวคือจงเงียบไว้
‎ซ่อนตัว หรือไม่ก็ออกไป
‎อเมริกา เธอทำได้ดีที่สุด
‎อเมริกา เธอทำได้ดีที่สุดในซินซินแนติ!
‎(ซินซินแนติ เมืองที่มั่นคง)
‎ผมบอกนักศึกษากฎหมาย ‎ที่อยากเป็นนักกฎหมายสิทธิพลเมือง
‎มาตลอด 40 ปี
‎ว่าถ้าคุณอยากได้งานจริงๆ
‎ให้ไปที่มิดเวสต์
‎ตอนที่เราย้ายไปซินซินแนติ ‎มันยังมีการชุมนุมของพวกแคลน
‎เผาไม้กางเขนที่ฟาวเทนสแควร์
‎หอศิลป์ซินซินแนติและผู้อำนวยการหอศิลป์
‎ขึ้นศาลที่ซินซินแนติข้อหาอนาจารในวันนี้
‎นิทรรศกาลของแมปเปิลทอร์ฟคือตัวอย่างหนึ่ง
‎ของสิ่งที่ซินซินแนติเป็นในตอนนั้น
‎มันมากเกินไปสำหรับเมือง
‎เราอยู่ในช่วงเวลาที่มืดมนมาก
‎และผมรู้สึกในฐานะทนายสิทธิพลเมืองรุ่นใหม่
‎ว่าผมมีงานต้องทำเยอะมาก
‎ผมเริ่มเป็นตัวแทนของผู้มีรายได้น้อย ‎เกี่ยวกับเรื่องผลประโยชน์สาธารณะ
‎เราทำโครงการจ้างงานเพื่อช่วยให้คนมีงานทำ
‎ผมอยากทำให้แน่ใจว่าความฝันอเมริกัน
‎เกิดขึ้นได้กับทุกคน
‎หลังจากนั้นไม่กี่ปีผมก็เริ่มเจอคนหลายคน
‎ที่ถูกไล่ออกแค่เพราะพวกเขาเป็นเกย์
‎ผมทำคดีแล้วคดีเล่า พยายามหาทาง
‎ให้พวกเขาได้รับการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน ‎ภายใต้กฎหมายที่มีอยู่
‎ผมแพ้คดีพวกนั้นทุกคดี
‎เราจึงตัดสินใจที่จะเริ่มเคาะประตู
‎สภาเมืองซินซินแนติ
‎เราพาลูกความทุกคนไป
‎และพวกเขาอธิบายว่ารู้สึกยังไงที่ถูกไล่ออก
‎เพราะสถานะที่คุณไม่มีอำนาจควบคุม
‎(สภาอนุมัติกฎหมายสิทธิเกย์)
‎และเราสามารถโน้มน้าวสภา ‎ให้ผ่านกฎหมายสิทธิมนุษยชนได้
‎นี่เป็นเรื่องใหญ่มาก
‎คุณไล่ใครออกแค่เพราะพวกเขาเป็นเกย์ไม่ได้
‎มันเป็นวันที่ดีมากและมีการเฉลิมฉลองมากมาย
‎แต่…
‎ระหว่างการเฉลิมฉลองของเรา
‎ก็เกิดเมฆดำของพลเมืองเพื่อค่านิยมชุมชนขึ้น
‎กฎหมายสิทธิพลเมืองปี 1964 ระบุตัวบุคคลตาม…
‎สิ่งที่คุณมองเห็นได้ สิ่งที่คุณระบุได้
‎ไม่ใช่พฤติกรรม
‎และใครก็ตามที่มา
‎และอ้างความเป็นชนกลุ่มน้อยจากพฤติกรรม
‎คิดว่ามันจะเป็นยังไง
‎มันจะทำให้เกิดปัญหาที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎กองกำลังเหล่านี้ที่ร่วมกันต่อต้านเรา
‎เสนอให้มีการแก้ไขกฎบัตรที่เรียกว่ามาตรา 12
‎คำพูดที่แท้จริงของบทแก้ไขเพิ่มเติมที่ถูกเสนอ
‎มีดังนี้
‎เมืองซินซินแนติไม่อาจออกกฎหมาย
‎กฎระเบียบ กฎหรือนโยบายใดๆ
‎ที่ทำให้คนที่ชอบเพศเดียวกัน
‎ทำให้คนหนึ่งคนมีพื้นฐาน
‎ที่จะเรียกร้องสิทธิพิเศษใดๆ
‎มาตรา 12 ผ่าน ‎ด้วยคะแนนเสียง 64 เปอร์เซ็นต์
‎และนั่นเป็นการเพิกถอน ‎กฎหมายสิทธิมนุษยชนของซินซินแนติ
‎และมันห้ามไม่ให้เมืองให้ความคุ้มครองใดๆ
‎กับสิ่งที่พวกเขาเรียกว่ารักร่วมเพศ ไบเซ็กชวล
‎หรือเลสเบี้ยนตลอดไป
‎เรากลายเป็นเมือง ‎ที่ไม่เป็นมิตรกับเกย์ที่สุดในประเทศ
‎มันแย่มากที่กฎหมายนั้นผ่าน
‎และการรู้ว่าเพื่อนๆ พลเมืองของเรา
‎คิดว่าเราไม่สมควรได้รับการคุ้มครองใดๆ เลย
‎พวกเขาโกรธมากเพราะพวกเขา ‎ไม่ได้รับสิทธิพิเศษและสิทธิบางอย่าง
‎มีอะไรบางอย่างผิดปกติอย่างไม่ปกติ
‎และผมคิดว่ามันไม่ปกติ
‎มีความโกรธแค้นและการเลือกปฏิบัติอย่างมาก
‎ต่อชุมชนแอลจีบีทีคิว
‎มันทำให้คุณรู้สึกแย่กับการพูดว่า ‎"เขาเป็นเกย์" หรือ "เธอเป็นเลสเบียน"
‎มันควรเป็นเรื่องที่เก็บไว้ในบ้าน จริงๆ
‎ในสภาพแวดล้อมแบบนี้
‎ชาวแอลจีบีทีคิวถูกคาดหวังให้เงียบ ‎และไม่ก่อเรื่องวุ่นวายและเข้ากับคนอื่นให้ได้
‎ถ้าคุณมองแบบหนึ่ง ‎ถ้าคุณทำตัวแบบหนึ่ง คุณจะไม่เป็นไร
‎เราไม่เป็นไรเพราะเรา ‎ไม่ได้โบกธงไพรด์ส่วนตัวของเรา
‎เราเข้ากับสิ่งที่คนในซินซินแนติคาดหวัง ‎จากชายหนุ่มผิวขาวสองคนได้
‎มันเป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวที่จะเป็นเกย์ในเมืองนั้น
‎เราเป็นเมืองเดียวในอเมริกา
‎ที่มีความเกลียดชังต่อเกย์อย่างเป็นทางการ
‎เรื่องแบบนี้ถูกกฎหมายในอเมริกาได้ยังไง
‎ตอนที่เราก่อตั้งรัฐบาลของเราครั้งที่สอง
‎และนั่นคือสิ่งที่บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 เป็น
‎เราบอกว่าทุกคนมีสิทธิ์ได้รับ ‎การคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน
‎ภายใต้กฎหมาย
‎เราจึงฟ้องร้องเพื่อแสดงข้อคิดเห็นขัดแย้ง ‎การเห็นชอบตามรัฐธรรมนูญของมาตรา 12
‎(ข่าวห้าโมงเย็นซินซินแนติ)
‎สวัสดีค่ะ การต่อสู้เพื่อสิทธิเกย์ ‎ในซินซินแนติไม่ได้จบลงในวันเลือกตั้ง
‎ผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายหลายคน ‎คิดว่ากฎหมายประเภทนี้
‎อาจไม่สามารถต้านทาน ‎บททดสอบตามรัฐธรรมนูญได้
‎แต่มีความท้าทายอย่างมากในกรณีนี้
‎ที่เรายังไม่ได้พูดถึง
‎และนั่นก็คือในปี 1986
‎ที่ศาลสูงสหรัฐฯ ตัดสินคดีบาวเวอร์สกับฮาร์ดวิค
‎ท่านหัวหน้าผู้พิพากษาและศาลที่เคารพ
‎คดีนี้นำเสนอคำถามว่ามีสิทธิขั้นพื้นฐาน
‎ในการร่วมประเวณี ‎ระหว่างเพศเดียวกันด้วยความยินยอมหรือไม่
‎เรากำลังถกเถียงกันเรื่องการมีเพศสัมพันธ์ ‎ด้วยความยินยอมจริงๆเหรอ
‎ผมแค่จะบอกว่าถ้ามีคนพยายามบอกคุณว่า
‎สิ่งที่คุณกับคู่ของคุณทำกันในห้องนอนมันผิดกฎหมาย
‎ผมว่าคุณต้องรู้สึกไม่ค่อยพอใจแน่ๆ
‎เคยเห็นช่วงเวลาในหนังตลกโรแมนติก ‎เมื่อทุกอย่างผิดพลาดไปหมดใช่ไหม
‎ผู้หญิงทำกาแฟหกใส่ผู้ชาย
‎หรือผู้ชายสารภาพรักกับผู้หญิง ‎ไม่กี่วินาทีก่อนเธอแต่งงาน
‎สำหรับไมเคิล ฮาร์ดวิค
‎หนังตลกโรแมนติกของเขาผิดพลาดสุดๆ
‎เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้ามาในเวลาส่วนตัว
‎ของเขากับแฟนหนุ่ม
‎และในปี 1982 ที่จอร์เจีย
‎การกระทำส่วนตัวบางอย่างมีโทษจำคุกถึง 20 ปี
‎แต่ถึงแม้ข้อกล่าวหาจะถูกยกเลิก
‎แต่สำหรับไมเคิล การต่อสู้ของเขาเพิ่งเริ่มต้น
‎เขาฟ้องรัฐจอร์เจีย
‎และสุดท้ายคดีของเขาก็ไปถึงศาลสูงสุด
‎ทนายของฮาร์ดวิคโต้แย้งว่า ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎คุ้มครองสิทธิความเป็นส่วนตัวของบุคคล
‎ซึ่งรวมถึงห้องนอนของบุคคลอย่างแน่นอน
‎แล้วเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง
‎ย้อนกลับไปที่ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา14 หมวดหนึ่ง
‎ข้อโต้แย้งก็คือกฎหมายที่ทำให้ ‎การมีเพศสัมพันธ์เป็นอาชญากรรม
‎ลิดรอดเสรีภาพส่วนบุคคล ‎โดยไม่มีวิถีทางที่ถูกต้องแห่งกฎหมาย
‎มันเป็นเรื่องของการที่คุณมีสิทธิ์
‎ที่จะเลือกได้ว่าคุณอยากรักใคร
‎มันอาจไม่ได้เขียนเอาไว้
‎แต่มันสำคัญมากที่เราจะคิดว่า
‎มันอยู่ในรัฐธรรมนูญ
‎การพิพากษาของศาลด้วยคะแนนที่สูสีห้าต่อสี่
‎ตัดสินว่าการอ้างสิทธิ์ของพวกรักร่วมเพศ ‎ในการมีส่วนร่วมในการร่วมประเวณี
‎ไม่ได้รับการคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ
‎ผู้พิพากษาไวต์สงสัยว่าต่อไปศาลจะถูกขอ
‎ให้อนุญาตให้มีชู้ ‎และร่วมเพศโดยผิดประเพณีหรือไม่
‎ศาลสูงสุดลงมาบอกว่า ‎ภายใต้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎นี่ไม่ใช่สิทธิที่ได้รับการคุ้มครองโดยรัฐธรรมนูญ
‎ผมถูกยิงที่เวียดนามและกลับมา
‎และพวกเขาบอกว่ารัฐธรรมนูญไม่ใช่ของผม
‎และผมบอกว่าพ่อ… สิ!
‎หลายคนเปรียบเทียบมันกับคดีเพลสซีย์ ‎หรือเดร็ด สก็อตต์
‎คำพิพากษาของศาลสูงสุด ‎ที่ทำให้พวกเขากลับไปเป็นพลเมืองชั้นสอง
‎ความยุติธรรมที่เท่าเทียมกันภายใต้กฎหมาย!
‎เราไม่ได้มีสิทธิ์ที่เท่าเทียมกัน!
‎ศาลบอกว่าไม่มีการคุ้มครองชาวเกย์
‎พวกเขาถูกจับเข้าคุกได้…
‎ข้อหาแสดงพฤติกรรมทางเพศแบบเกย์
‎นี่เป็นหนึ่งในการตัดสิน ‎ที่น่าอับอายที่สุดในศตวรรษที่ 20
‎หนึ่งในคนที่ถูกจับคือไมเคิล ฮาร์ดวิค ‎จากแอตแลนตา จอร์เจีย
‎บาวเวอร์สเป็นอุปสรรคสำคัญ ‎ในการก้าวไปข้างหน้า
‎มันทำให้รัฐบาลของเรามีสิทธิ์เลือกปฏิบัติกับเกย์
‎และทุกครั้งที่คุณหยิบยกความคิด ‎เรื่องสิทธิที่เท่าเทียมสำหรับเกย์ขึ้นมา
‎ผมจะถูกโยนเรื่องบาวเวอร์สใส่หน้า
‎และเหลือเชื่อจริงๆ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ในศาลอุทธรณ์ภาคหก
‎"คุณแกร์ฮาร์ดสไตน์
‎ตั้งแต่คดีบาวเวอร์ส ทุกศาลที่ต้องจัดการปัญหานี้
‎ได้พิพากษาให้คนรักร่วมเพศ
‎ไม่ได้รับการคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญเป็นพิเศษ ‎ในฐานะชนชั้นพิเศษ
‎เพราะมันยากที่จะระบุว่า ‎ใครเป็นคนรักเพศเดียวกัน
‎ไม่ใช่เหรอ
‎เราจะระบุตัวตนของพวกเขาได้ยังไง"
‎ผมจำการเปลี่ยนแปลงนั้นได้
‎และผมจำความยากลำบาก ‎ที่ผู้พิพากษาเคนเนดี้มีกับประเด็นนี้ได้
‎ราวกับ… เธออยากรู้…
‎ว่าพวกเขาเป็นใคร
‎"คนรักร่วมเพศหลายคน ‎ปกปิดรสนิยมของตัวเองได้สำเร็จ
‎และเพราะเราไม่สามารถระบุตัวตน ‎คนรักร่วมเพศได้เมื่อเห็น
‎เว้นแต่พวกเขาเลือกที่จะ ‎ให้ระบุตัวตนได้จากพฤติกรรม
‎พวกเขาไม่สามารถเป็นชนชั้นพิเศษได้ "
‎ที่จริงผมได้ย้อนกลับไปคิดถึงส่วนนี้ของข้อโต้แย้ง
‎และผมอยากจะแก้ตัวใหม่
‎เพราะผมอยากหันไปพึ่ง…
‎ผมอยากหันไปพึ่งฝูงชน
‎ห้องพิจารณาคดีคนแน่นเอี้ยด
‎และผมอยากขอให้เกย์ทุกคนยืนขึ้น
‎พวกเขาอยู่รอบตัวเธอ
‎แล้วผมก็คิดว่า "มันไม่ยุติธรรมเลย"
‎เรายังคงอยู่ใต้บาวเวอร์สกัน
‎บางทีการถูกระบุตัวตน ‎อาจทำให้พวกเขาตกอยู่ในอันตรายได้
‎เราไม่เคยทำให้คนพวกนี้
‎ได้รับการคุ้มครองเลย
‎เมื่อคุณแพ้คดีที่สำคัญนี้
‎เมื่อคุณปล่อยให้เมืองป้องกันตัวเองไม่ได้แบบนี้
‎เมื่อคุณทิ้งให้คนต้องเดียวดายแบบนี้
‎มันยากที่จะไม่คิดมากครับ
‎ความไร้ตัวตน
‎กลุ่มคนชายขอบรู้สึกแบบนี้บ่อยเกินไป
‎ผิวของคนดำทำให้สังคม ‎มองไม่เห็นเรามาแต่ไหนแต่ไร
‎จนเราต้องแสดงการมีอยู่ของเรา ‎ลงไปตามท้องถนน
‎ไม่เหมือนชุมชนคนดำ
‎ความไร้ตัวตนของชุมชนแอลจีบีทีคิว ‎มาจากการถูกบังคับให้ปิดบัง
‎พวกเขาต้องปิดบังความเป็นเกย์ ‎หรือเผชิญกับการข่มเหง
‎ถูกจับ ถูกไล่ออกจากงาน ‎ถูกครอบครัวตัดขาดหรือแย่กว่านั้น
‎และเพราะพวกเขาต้องปิดบัง
‎สังคมเลยบอกเราว่าพวกเขาไม่มีตัวตน
‎ศิลปะของชาวแอลจีบีทีคิว ‎ถูกปราบปรามหรือเข้ารหัส
‎ตัวตนของพวกเขาถูกลบออกจากประวัติศาสตร์
‎อย่างที่แอเดรียน ริช ‎กวีและนักเขียนบทความชาวแอลจีบีทีคิวบอกว่า
‎"เมื่อมีคนบรรยายถึงโลกและคุณไม่ได้อยู่ในนั้น
‎มันมีช่วงเวลาแห่งความไม่สมดุลทางจิตอยู่
‎เหมือนคุณส่องกระจกแล้วไม่เห็นอะไรเลย"
‎นึกภาพออกไหมครับ
‎ที่น่าเศร้าคือ มีคนเยอะเกินไปที่นึกภาพออก
‎น่าทึ่งมากที่ซินซินแนติเริ่มเปลี่ยนไป
‎ในช่วงต้นยุค 2000
‎ทัศนคติที่มีต่อชุมชนแอลจีบีทีคิว ‎ดีขึ้นอย่างช้าๆ แต่แน่นอน
‎ผมคิดว่ามีคนมากขึ้นที่เป็นคนหัวก้าวหน้า
‎และตั้งใจจะทำให้ซินซินแนติน่าอยู่ขึ้น
‎แต่จอห์นกับผมไม่เคยเป็น ‎สิ่งที่ผมเรียกว่านักเคลื่อนไหว
‎เราไม่ได้สนับสนุนการรณรงค์
‎เราไม่ได้ทำการรณรงค์ในนามของใคร
‎เราไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลย
‎ในบางแง่มุมผมคิดว่า ‎เราค่อนข้างแยกตัวออกจากความเป็นจริง
‎เราอาจไม่ได้มีส่วนร่วมทางการเมืองมาก ‎อย่างที่เราควรจะทำ
‎แต่ในบางแง่มุม ผมก็คิดว่าการใช้ชีวิต ‎อย่างเปิดเผยในฐานะคู่รักเกย์ที่เปิดเผย
‎เป็นกิจกรรมทางการเมืองจริงๆ
‎แค่เป็นตัวคุณ คุณก็ช่วยให้คนเรียนรู้แล้วว่า
‎"ชาวแอลจีบีทีคิวไม่ได้แตกต่างจากฉันขนาดนั้นนี่
‎ฉันเคยคิดว่าพวกเขาน่ากลัวและน่าขนลุก
‎แต่ไม่นี่ พวกเขาก็แค่ใช้ชีวิตของพวกเขา
‎และถึงแม้จะเป็นผู้ชายสองคน
‎แต่ชีวิตพวกเขาก็ไม่ต่างจากชีวิตฉันสักเท่าไหร่"
‎บางคนรู้สึกว่าการเคลื่อนไหว ‎ของชาวแอลจีบีทีคิวเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
‎เร็วมาก
‎ฉันเข้าใจค่ะ
‎แต่ไม่ว่าคนอเมริกันบางคนจะรู้หรือไม่
‎แต่มันไม่ได้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
‎การเคลื่อนไหวของแอลจีบีทีคิวนั้น ‎พยายามทำกันมาหลายสิบปีแล้ว
‎ในช่วงต้นยุค 2000 ชาวอเมริกันเห็นตัวละคร ‎ที่เป็นแอลจีบีทีคิวในทีวีมากขึ้น
‎ฉันเป็นเกย์
‎ข่าวเริ่มพูดถึงเรื่องราวของชาวแอลจีบีทีคิว
‎ในชีวิตส่วนตัวของผู้คน
‎เพื่อน และสมาชิกครอบครัว ‎เริ่มเปิดตัวว่าเป็นเกย์
‎ดังนั้นถ้ามีคนบอกว่าการเคลื่อนไหว ‎ของชาวแอลจีบีทีคิวเกิดขึ้นเร็วเกินไป
‎จงจำไว้ว่านักเคลื่อนไหวชาวแอลจีบี
‎ได้ต่อสู้เพื่อการยอมรับ ‎มาเป็นเวลาหลายชั่วอายุคนแล้ว
‎และตอนนี้เราทุกคนกำลังมีความสุข ‎กับผลงานของพวกเขา
‎(ไม่เป็นเกย์แต่ไม่ใจแคบ)
‎(มูลนิธิอีควอลิตี้และเมืองซินซินแนติ ‎ปี 1993 - 1995)
‎(ลอว์เรนซ์และรัฐเทกซัส - ปี 2003)
‎ลอว์เรนซ์และรัฐเทกซัส โอเค
‎ปี 1986 คือบาวเวอร์สกับฮาร์ดวิค
‎ศาลบอกว่าถ้ารัฐอยากกำหนดให้ ‎การมีเพศสัมพันธ์กับเพศเดียวกันผิดกฎหมาย
‎ก็เอาเลย
‎เดินหน้าไปที่คดีลอว์เรนซ์กับรัฐเทกซัส
‎ในคดีลอว์เรนซ์ มีผู้ใหญ่สองคน
‎ที่ถูกจับและถูกตั้งข้อหาอาชญากรรม
‎เพราะพวกเขามีเพศสัมพันธ์กันในที่ส่วนตัว
‎และรัฐเทกซัสบอกว่าทางรัฐ ‎มีอำนาจที่จะทำให้เรื่องนั้นผิดกฎหมาย
‎ศาลในคดีลอว์เรนซ์กำลังพิจารณาบทบัญญัติของรัฐ
‎ที่คล้ายกันมากกับบทบัญญัติที่เป็นปัญหา ‎ในคดีบาวเวอร์สและฮาร์ดวิค
‎และคำถามสำหรับศาลตอนนี้คือ
‎บทบัญญัตินี้ละเมิดกระบวนการที่ชอบด้วยกฎหมาย ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 รึเปล่า
‎ในปี 2003 ศาลสูงสุดมีผู้พิพากษาเสรีนิยมสี่คน
‎และผู้พิพากษาอนุรักษ์นิยมห้าคน
‎แต่คนหนึ่ง แอนโทนี่ เคนเนดี้
‎มองมาตรา 14 ต่างจากเพื่อนๆ ‎ชาวอนุรักษ์นิยมของเขาเล็กน้อย
‎"ผู้ร้องเรียนมีสิทธิ์ที่จะ ‎เคารพชีวิตส่วนตัวของตัวเอง
‎สิทธิเสรีภาพของพวกเขา ‎ภายใต้กระบวนการที่ชอบด้วยกฎหมาย
‎ทำให้พวกเขามีสิทธิ์เต็มที่ ‎ที่จะมีส่วนร่วมในความประพฤติของพวกเขา
‎โดยปราศจากการแทรกแซงของรัฐบาล"
‎สิ่งที่ผู้พิพากษาเคนเนดี้เขียนให้ศาล
‎ทำให้เกิดสิ่งที่น่าสนใจมากและแตกต่างออกไป
‎โดยบอกว่าเราต้องใส่ใจศักดิ์ศรีของบุคคล
‎เราสรุปว่าคดีนี้ควรลงมติ
‎โดยพิจารณาว่าผู้ร้องเรียนเป็นผู้ใหญ่ที่มีอิสระ
‎ที่จะมีส่วนร่วมในความประพฤติส่วนตัวนี้ ‎ในการใช้เสรีภาพของพวกเขา
‎ภายใต้กระบวนการที่ชอบด้วยกฎหมาย ‎ของมาตรา 14 หรือไม่
‎ศาลบอกว่าคุณทำให้ชีวิตส่วนตัวของคน ‎เป็นเรื่องผิดกฎหมาย
‎แค่เพราะคุณไม่เห็นด้วยไม่ได้
‎คุณต้องแสดงให้เห็น ‎ว่ามันทำร้ายสังคมไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‎และมันไม่มีหลักฐานว่าเป็นแบบนั้น
‎คนที่เป็นเกย์ก็ใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นๆ
‎หน้าที่ของเราคือกำหนดเสรีภาพของทุกคน
‎ไม่ใช่เพื่อกำหนดกฎทางศีลธรรมของเราเอง
‎คดีบาวเวอร์สไม่ถูกต้องตอนที่ได้รับการตัดสิน
‎และในวันนี้มันก็ไม่ถูกต้อง
‎มันไม่ควรเป็นแบบอย่างที่มีผลผูกพัน
‎คดีบาวเวอร์สกับฮาร์ดวิค ‎ควรจะและบัดนี้ถูกกลับคำตัดสินแล้ว
‎นี่คือหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ศาล
‎ยกเลิกคำตัดสินก่อนหน้านี้ให้เป็นไปอีกแบบ
‎เป็นครั้งแรกที่ศาลบอกว่า
‎จริงๆ แล้วสิทธิในการเลือกคู่ของคุณ ‎คือหนึ่งในสิทธิขั้นพื้นฐาน
‎ที่ได้รับการคุ้มครองตามกระบวนการ ‎ที่ชอบด้วยกฎหมายในบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎(ศาลกะเทย)
‎แต่มีความไม่เห็นด้วยเกิดขึ้นในศาล
‎ผู้พิพากษาสกาเลียยื่นความเห็นที่ไม่เห็นด้วย…
‎สกาเลียอ่านจากบัลลังก์
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้พิพากษาจะทำ
‎ก็ต่อเมื่อพวกเขาไม่พอใจกับผลลัพธ์อย่างมาก
‎"คนอเมริกันหลายคนไม่ต้องการคนรักร่วมเพศ ‎มาเป็นพันธมิตรในธุรกิจของพวกเขา
‎เป็นหัวหน้าหมู่ลูกเสือให้ลูกของพวกเขา ‎หรือเป็นผู้เช่าบ้านพวกเขา
‎พวกเขามองว่านี่ ‎เป็นการปกป้องตัวเองและครอบครัว
‎จากวิถีชีวิตที่พวกเขาเชื่อว่า ‎ผิดศีลธรรมและทำลายล้าง"
‎ที่น่าทึ่งมากก็คือศาลที่มีวิชาชีพกฎหมาย
‎ต่อต้านวัฒนธรรมต่อต้านรักร่วมเพศ…
‎"ซึ่งดูเหมือนจะไม่รู้ว่าทัศนคติของวัฒนธรรมนั้น
‎ไม่ใช่กระแสหลักอย่างชัดเจน"
‎เขาบอกว่าศาลถูกพวกชนชั้นสูงจับ
‎ถูกพวกสนับสนุนรักร่วมเพศจับ
‎และมันไม่มีสิทธิ์ที่จะยุ่งเกี่ยวกับสงครามวัฒนธรรม
‎ผมขอพูดให้ชัดเจน ‎ว่าผมไม่ได้ต่อต้านพวกรักร่วมเพศ…
‎หรือกลุ่มอื่นๆ ที่สนับสนุน ‎เจตนารมณ์ของพวกเขา
‎ผ่านวิถีทางประชาธิปไตย
‎แต่การโน้มน้าวเพื่อนพลเมืองของใคร ‎ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
‎และการบังคับความคิดใคร
‎โดยไม่มีเจตจำนง ‎ของประชาธิปไตยเสียงข้างมาก…"
‎ก็เป็นคนละเรื่องกันเลย
‎หลังจากคดีลอว์เรนซ์หลายปี ‎สกาเลียพูดจริงๆ ว่า
‎ถ้าผมทำให้กฎหมายต่อต้านพฤติกรรม ‎ที่ผมมองว่าผิดศีลธรรมไม่ได้
‎แค่เพราะผมคิดว่ามันผิดศีลธรรม
‎ผมก็บริหารระบบกฎหมายที่สมเหตุสมผลไม่ได้
‎เพราะกฎหมายต้องตั้งอยู่บน ‎พื้นฐานของศีลธรรมทางสังคม
‎คดีลอว์เรนซ์ตามที่เขียนไว้
‎ทำให้การไม่ยอมรับในสังคมหมดไป
‎ดังนั้นเมื่อมันได้รับการระบุแล้วว่า ‎ความสัมพันธ์เหล่านั้น
‎มีความน่านับถือเท่าเทียมกับ
‎คู่รักที่เป็นเพศตรงข้าม
‎คำถามต่อไปก็คือ
‎คุณมีเหตุผลอะไรถึงพูดว่าเราแต่งงานกันไม่ได้
‎ประวัติศาสตร์โดยสังเขป ‎ของการแต่งงานของเกย์ในสหรัฐฯ คือ
‎นักศึกษาที่เป็นนักเคลื่อนไหวสองคน
‎ริชาร์ด เบเกอร์ ‎และเจมส์ ไมเคิล แมคคอนเนลล์
‎ไปขอจดทะเบียนสมรสในมินนิโซตา
‎พวกเขาถูกเจ้าหน้าที่และศาลปฏิเสธ
‎แต่ที่โคโลราโดเป็นเจ้าหน้าที่อีกคน ‎เคลล่า รอเร็กซ์
‎ชื่อของเธอไม่เหมือนใคร ‎เช่นเดียวกับสถานะของเธอในประวัติศาสตร์
‎เธอทำสิ่งที่คาดไม่ถึง
‎งานของเธอ
‎หนึ่งในคู่รัก ‎ที่เคลล่าจดทะเบียนให้อย่างถูกกฎหมาย
‎คือริชาร์ด อดัมส์ ชาวอเมริกัน ‎และโทนี่ ซัลลิแวน ชาวออสเตรเลียเหมือนฉัน
‎สวัสดี
‎แต่ถึงตอนนี้จะแต่งงานกันอย่างถูกกฎหมายแล้ว ‎แต่โทนี่ก็ถูกปฏิเสธกรีนการ์ด
‎รัฐบาลกลางอ้างว่าพวกเขา
‎"ล้มเหลวในการพิสูจน์ว่า ‎ความสัมพันธ์ในการแต่งงานที่แท้จริง
‎ระหว่างกะเทยสองคนสามารถมีอยู่จริง"
‎และในการโต้ตอบจดหมายที่น่ายินดีฉบับนั้น
‎โทนี่และริชาร์ดได้ยื่นฟ้องคดีแรก
‎เพื่อแสวงหาการยอมรับของสหรัฐฯ ‎เรื่องการแต่งงานของเพศเดียวกัน
‎พวกเขาแพ้
‎แล้วยุค 90 ก็เกิดขึ้น
‎ปธน.คลินตันลงนาม ‎ในรัฐบัญญัติป้องกันการสมรสหรือโดมา
‎ที่ไม่ยอมรับการแต่งงานของเพศเดียวกันทั้งหมด
‎แต่สุดท้ายเขาก็เปลี่ยนใจนะ
‎เขาเห็นด้วย หลังจากที่เขาลงจากตำแหน่ง ‎มันก็เลยปลอดภัย
‎โดมามีผลบังคับใช้ ‎ภายใต้รัฐบาลของประธานาธิบดีบุช
‎แต่รัฐต่างๆ มีความเห็นแตกต่างออกไป
‎นำไปสู่การทำให้การแต่งงานของเกย์ถูกกฎหมาย
‎ตอนนี้การแต่งงานทุกรูปแบบเท่าเทียมกันแล้ว
‎แม้จะมีรัฐบัญญัติป้องกันการสมรส
‎แต่ศาลในแมสซาชูเซตส์และฮาวาย
‎ตัดสินให้คดีแต่งงานของเพศเดียวกันไม่ผิด
‎แต่มันก็มีการโต้กลับ
‎และในปี 2004 มี 13 รัฐทั่วประเทศ ‎ยอมรับการห้ามเพศเดียวกันแต่งงานกัน
‎รวมถึงออริกอน มิชิแกน ‎เคนทักกี ยูทาห์ ลุยเซียนา และโอไฮโอ
‎ในปี 2011 เป็นปีที่ 18 ที่เราคบกันในฐานะคู่รัก
‎เรามีธรรมเนียมว่าจะต้องซื้อแหวน ‎สำหรับวันครบรอบ
‎และเป็นธรรมเนียมที่เริ่มต้น ‎ตอนที่เราคบกันได้แค่เจ็ดอาทิตย์
‎จอห์นให้แหวนเพชรกับผม
‎เพราะเขารู้ในตอนนั้น ‎ว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
‎ผมจะบอกว่าภายในสองปีแรกที่คบกัน
‎เราคุยกันเรื่องการแต่งงาน
‎เรามีเพื่อนที่ทำพิธีให้คำมั่นสัญญากัน
‎แต่มันไม่ใช่การแต่งงาน
‎เราอยากแต่งงานกัน
‎แต่เราตัดสินใจแล้วว่าสำหรับเรา ‎การแต่งงานต้องเป็นการแต่งงาน
‎มันจะเป็นแค่การแสดงท่าทางเชิงสัญลักษณ์ไม่ได้
‎เราอยากให้มันมีความหมายทางกฎหมาย
‎เราอยากให้ระดับรัฐบาลพูดว่า
‎"พวกคุณสำคัญ คุณมีตัวตน
‎เราเห็นคุณ"
‎แต่เราได้รับแจ้งจากระดับรัฐว่า ‎"คุณไม่มีวันแต่งงานได้
‎และต่อให้คุณจะแต่งงานอย่างถูกกฎหมายในรัฐอื่น
‎และสามารถแสดงทะเบียนสมรสได้
‎รัฐโอไฮโอก็สามารถพูดได้ว่า ‎"มันไม่มีความหมายกับเรา"
‎แต่จอห์นกับผมยังมีความหวัง
‎เดือนมกราคม ปี 2011 ‎ผมเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างแปลกไป…
‎ในวิธีการเดินของจอห์น
‎มันแค่ฟังดูแปลกไป
‎เหมือนเท้าข้างหนึ่งปะทะพื้นแรงกว่าอีกข้าง
‎มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก แค่เสียง ‎ของวิธีการเดินของใครคนหนึ่งเปลี่ยนไป
‎และมันไม่หายไป
‎ในที่สุดผมก็โน้มน้าวเขาว่า ‎"มันมีบางอย่างไม่ปกตินะ
‎คุณควรไปหาหมอจริงๆ"
‎"จิม" ฉันบอก "พอผลตรวจออกแล้ว ‎โทรหาป้านะ"
‎และเขาบอกว่าจะโทรมา
‎และฉันไม่ได้ข่าวจากเขาเลย
‎ฉันเลยโทรหาเขา แล้วจิมก็เริ่มร้องไห้
‎เขาบอกว่า "ผมขอโทษ ‎ที่ต้องบอกเรื่องนี้กับป้าทางโทรศัพท์
‎ผมขอโทษที่ต้องบอกป้า ‎แต่เขาเป็นโรคเอแอลเอส
‎แล้วฉันก็รู้สึกเหมือน ‎มีคนเอาไม้เบสบอลฟาดเข้าที่อกฉันเลย
‎เขาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคเอแอลเอส ‎หรือโรคลู เกห์ริก
‎นั่นคือจุดเริ่มต้นของมัน
‎เท้าซ้าย ลามไปที่มือซ้ายของเขา
‎จากนั้นซีกขวาของเขาก็เริ่มเป็นด้วย
‎ขณะที่จอห์นป่วยหนักขึ้นเรื่อยๆ
‎จิมก็จะคอยนั่งมองเขาอยู่ตรงนั้นและรักเขา
‎เขาอยู่กับจิมทุกวินาที
‎วันเวลาของเราเต็มไปด้วยการดูทีวี
‎จับมือกัน
‎รู้ว่าจุดจบจะมาถึง แต่ไม่รู้แน่ชัดว่าเมื่อไหร่
‎วันที่ 26 มิถุนายน ปี 2013 ‎ผมทำงานอยู่ที่โต๊ะกินข้าว
‎และจอห์นเรียกผมจากห้องเขาและบอกว่า
‎"จิม เข้ามาหน่อย"
‎ผมเลยเข้าไปในห้องเขา และเขาก็ดูข่าวอยู่
‎ศาลสูงสุดเพิ่งยกเลิก ‎รัฐบัญญัติป้องกันการสมรสของรัฐบาลกลาง
‎โอ้พระเจ้า
‎(รัฐบัญญัติป้องกันการสมรส - ปี 1996)
‎ถ้าคุณแต่งงาน คุณจะได้รับผลประโยชน์อีกระดับ
‎ซึ่งมักจะดีกว่า
‎และคุณอาจได้ลดหย่อนภาษี เหมือนอีดี้ วินด์เซอร์
‎เพราะการแต่งงานของเธอไม่ได้รับการยอมรับ ‎เธอเลยโดนเรียกเก็บภาษี 300,000 ดอลลาร์
‎ถ้าการแต่งงานของเธอได้รับการยอมรับ ‎ก็จะไม่มีภาษี
‎เธอเลยมีเงินเดิมพันสูงในเรื่องเงิน
‎ตอนที่เธียคนสวยของฉันตาย ฉันเสียใจมาก
‎ท่ามกลางความเศร้าโศกของฉัน
‎ฉันนึกได้ว่ารัฐบาลกลาง ‎ทำกับเราเหมือนคนแปลกหน้า
‎เรื่องนี้ไปถึงศาลสูงสุด
‎แล้วรัฐบัญญัติป้องกันการสมรสก็ถูกยกเลิก
‎ผมอ่านเรื่องนี้แล้วผมคิดว่า "นี่เรื่องใหญ่นะ
‎และผมอยากลองโต้แย้งการแต่งงานนี้
‎จริงๆ สักครั้ง"
‎ผมยืนอยู่ข้างเตียงจอห์น จับมือเขาไว้
‎ผมโน้มตัวลงไป กอดและจูบจอห์น
‎แล้วบอกว่า "แต่งงานกันเถอะ"
‎โทรศัพท์ดังขึ้น และเป็นจิมที่โทรมา
‎และเขาบอกว่า "อาทิตย์หน้าป้าทำอะไร"
‎และฉันพูดว่า "ทำไม เกิดอะไรขึ้น"
‎เราอยู่ห่างจากศาลเขตของเราไปหกช่วงตึก
‎ในโลกที่สมบูรณ์แบบ ผมควรจะพาจอห์นนั่งรถเข็น
‎ไปจดทะเบียนสมรสได้ แต่ไม่ใช่ในโอไฮโอ
‎นั่นทำให้เราเหลือทางเลือกเดียว
‎และนั่นคือเช่าเครื่องบินพยาบาลไป
‎เราลงจอดที่แมริแลนด์
‎มันเป็นการบินที่เงียบ…
‎พูดแค่ไม่กี่คำ
‎ลงจอดที่สนามบินบีดับเบิลยูไอ ‎และเราจอดบนลานสนามบิน
‎วันนี้เป็นวันสำคัญ
‎ไม่ใช่แค่ในชีวิตของผู้ชายที่รัก ‎และพิเศษที่สุดสองคนที่ฉันเคยรู้จัก
‎แต่ในชีวิตของทุกคนที่รู้จัก รัก ‎และเคารพพวกเขาด้วย
‎และในความหมายที่กว้างกว่านั้น
‎สำหรับคนอเมริกันที่เฝ้ารอ ‎จะได้รับการยอมรับว่าเท่าเทียมภายใต้กฎหมาย
‎และในเรื่องของหัวใจ
‎มันเป็นพิธีที่สั้นมาก แต่…
‎ฉันจำช่วงเริ่มต้นพิธีได้
‎ฉันพูดว่า "เธอสองคนช่วยจับมือกันได้ไหม"
‎และฉันมองไปแล้วได้รู้ว่า ‎พวกเขาไม่เคยไม่จับมือกันเลย
‎ใส่กลับหัวนะ
‎เราต้องทำอะไรที่เราไม่เคยคิดว่าจะทำได้
‎จับมือกันแล้วพูดว่า "ผมแต่งงานกับคุณแล้ว"
‎ด้วยความเคารพในกฎหมาย ‎แห่งแผ่นดินอันยิ่งใหญ่ของเรา
‎บัดนี้ฉันขอประกาศว่าพวกคุณเป็นสามีกัน
‎เป็นคู่รักที่ผูกพันกันตลอดไป
‎ขอให้ความรักและความดีอยู่กับพวกคุณตลอดไป
‎ขอพวกเราจงยินดี
‎ผมรู้สึกว่าผม
‎เป็นคนโชคดีที่สุด
‎ในโลกนี้
‎มีความสุขครับ
‎ผมพูดได้แค่นี้
‎มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข
‎มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขจริงๆ
‎และฉันไม่เคยภูมิใจ ‎ที่เป็นคนอเมริกันเท่าวันนั้นเลย
‎- เป็นไงบ้างศาสนาจารย์ ‎- ดี เยี่ยมเลย
‎การที่จอห์นขึ้นเครื่องบินครั้งนั้น ‎การที่เขาทำแบบนั้น
‎เป็นจุดสูงสุดของสิ่งที่พวกเขาเป็น
‎ในฐานะคู่รักและสิ่งที่พวกเขามีความหมายต่อกัน
‎(ในที่สุด นายกับนาย)
‎การที่สามารถทำให้คำสัญญาและข้อผูกมัดเหล่านั้น ‎เป็นเรื่องเปิดเผยและถูกกฎหมาย
‎ทุกอย่างเปลี่ยนไป
‎ผมคิดว่าจอห์นกับผมใช้คำว่า "สามี" ‎วันละสองสามพันครั้งได้
‎"อยากดื่มอะไรไหม คุณสามี"
‎"ระดับเสียงโอเคไหม คุณสามี"
‎"ผมรักคุณ คุณสามี"
‎ผมไปปิกนิกและเราพูดถึงประเด็นของวันนี้
‎รวมถึงการตัดสินคดีวินด์เซอร์
‎และมีคนพูดว่า "ฉันมีเพื่อนที่ดีมาก
‎พวกเขาตื่นเต้นกับการตัดสินคดีวินด์เซอร์มาก
‎ถึงขั้นบินไปที่สนามบินในบัลติมอร์
‎และแต่งงานกันบนลานจอดสนามบินเลย
‎และเธอบอกว่า ‎"มันจะลงหนังสือพิมพ์วันอาทิตย์" นี่วันศุกร์
‎ผมบอกว่า "น่าตื่นเต้นนะ
‎ผมดีใจกับพวกเขาจริงๆ
‎แต่คุณก็รู้ว่าพวกเขามีปัญหา"
‎ห้าวันหลังจากที่เราแต่งงานกัน อัลมาที่บ้านเรา
‎ผมเอากระดาษไปด้วยหนึ่งแผ่น
‎ผมเอาใบมรณบัตรเปล่าๆ ไป
‎และเขาพูดว่า "เอาละ ผมเชื่อว่าพวกคุณ ‎ยังไม่ได้คุยกันเรื่องนี้
‎เพราะคุณจะคิดเรื่องใบมรณบัตรไปทำไม
‎หลังจากเพิ่งแต่งงาน
‎แต่คุณเข้าใจไหมว่าเมื่อจอห์นตาย
‎บันทึกทางราชการครั้งสุดท้ายของเขาจะผิด
‎โอไฮโอจะบอกว่าเขาไม่เคยแต่งงาน โสด
‎และจิม ชื่อคุณจะไม่อยู่ในนั้น ‎ในฐานะคู่สมรสที่ยังมีชีวิตอยู่ของเขา"
‎และพวกเขาโกรธมาก
‎ฉันยอมรับว่ามันทำให้ฉันโมโห
‎พวกเขาอยากรู้มากกว่านั้น
‎ต้องทำยังไงบ้าง
‎เราสามารถทำคดีเลียนแบบได้
‎เราทำแบบที่วินด์เซอร์ทำได้
‎และตีกรอบมันแบบเดียวกับ ‎ที่พวกเขาตีกรอบคดีนั้นได้
‎ผมรับประกันไม่ได้ว่าจะชนะ
‎ผมรับประกันได้แค่ว่าผมจะพยายามเต็มที่
‎แต่ผมชอบที่มีโอกาส
‎จอห์นคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องควรทำ
‎แม้เราทั้งคู่จะเข้าใจว่ามันหมายความว่า ‎ฉันต้องถอยห่างจากจอห์น
‎เพื่ออุทิศเวลาบางส่วนให้กับศาล ให้การประชุม
‎สำหรับเรามันชัดเจนว่าเราต้องทำแบบนี้
‎จอห์นกับฉันเลยคุยกัน
‎และพูดอย่างรวดเร็วมากว่า ‎"ตกลง เราเอาด้วย
‎เราร่วมด้วย มาทำสิ่งที่เราทำได้กัน"
‎เรายื่นฟ้องสามวันต่อมา
‎คุณต้องเข้าใจนะว่าผมเป็นทนายในชั้นศาล
‎ผมแก้ปัญหา
‎ปัญหาของลูกความของผมคือ
‎พวกเขาจะไม่ได้ใบมรณบัตรที่ถูกต้อง
‎ดังนั้นผมต้องการแค่นั้น ‎ไม่น่าจะเป็นเรื่องใหญ่เกินไป
‎เราไม่ได้พยายามทำอะไรฉูดฉาด ‎น่าตื่นเต้น ประหลาด ไม่ปกติ
‎ในโอไฮโอน้อยอันเก่าแก่แห่งนี้
‎เราแค่พยายามจะใช้ ‎คำพิพากษาในคดีก่อนกับศาลสูงสุด
‎และนั่นคือสิ่งที่เราทำ
‎คุณทำแค่นั้นเหรอครับ
‎ไม่ แต่มันเป็นก้าวแรก
‎การแต่งงานของเพศเดียวกัน ‎ถูกกฎหมายในแมริแลนด์
‎มันถูกกฎหมายที่นี่
‎หลังจากเราออกจากศาล
‎ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ผมก็กลับบ้านกับจอห์น
‎และป้าทูตี้อยู่ที่นั่น
‎แล้วโทรศัพท์ก็ดัง แล้วจิมก็วางสาย และ…
‎ฉันจะไม่มีวันลืมเลยที่เขาพูดว่า "เราชนะ!"
‎เขาบอกว่า "ดูเหมือนเราจะชนะ"
‎มันไม่ธรรมดาเลยที่ได้เห็นคนเฉลิมฉลอง
‎ที่ใบมรณบัตรของเขา ‎จะแสดงให้เห็นว่าเขาแต่งงานแล้ว
‎มันเป็นวันที่ดี
‎หนึ่งในช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด ‎ก่อนจุดจบของชีวิตจอห์น
‎ผมมั่นใจ
‎จอห์นมีชีวิตอยู่อีกสามเดือนหลังจากคำตัดสินนั้น
‎เย็นวันหนึ่ง ผมเริ่ม ‎อ่านหนังสือเล่มโปรดของเขาให้เขาฟัง
‎วีฟเวิลด์โดยไคลฟ์ บาร์เกอร์
‎และสองสามชั่วโมงต่อมา เขาก็เงียบลงเรื่อย ๆ
‎แล้วเขาก็หลับไป
‎ผมยังจำประโยคสุดท้ายที่ผมอ่านได้อยู่เลย
‎สิงโต เขาจะมาพร้อมสิงโต
‎มันเป็นเรื่องราวความรักที่งดงามจริงๆ
‎มันเป็นแค่นั้นแหละ
‎มันเป็นเรื่องราวความรักที่งดงาม ‎ก่อนความเจ็บป่วย
‎และเป็นเรื่องราวความรักที่วิเศษหลังจากนั้น
‎จอห์นเสียชีวิตเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ปี 2013
‎และเรายื่นขอใบมรณบัตร
‎มันกลับมาพร้อมการใช้คำที่ถูกต้อง
‎และเราได้สิ่งที่เราแสวงหา
‎แต่โอไฮโอเอาแต่พูดว่า ‎"รู้ไหม พอเราชนะคดีนี้ในชั้นอุทธรณ์
‎เราจะเปลี่ยนทุกอย่างกลับ
‎เราจะให้เกียรติสิ่งที่ผู้คนโหวตให้
‎ตอนที่พวกเขาห้ามเพศเดียวกันแต่งงานกัน
‎ดังนั้นคดีนี้ยังไม่จบดีหรอก"
‎การต่อสู้ของพวกเขาเพิ่งเริ่มต้น
‎คดีโอเบอร์เกเฟลล์กับฮอดเจสไปถึงศาลสูงสุด
‎คู่รักทั่วอเมริกาเข้าร่วมกับพวกเขา
‎ต่อสู้เพื่อให้รัฐของพวกเขา ‎ยอมรับการแต่งงานของพวกเขา
‎หรือเพื่อให้การห้ามแห่งงานของเพศเดียวกัน ‎ในรัฐของพวกเขาถูกยกเลิก
‎นี่เรื่องใหญ่ครับ
‎นี่อาจเป็นการที่บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ทำสิ่งที่มันทำได้ดีที่สุด
‎หรือศาลสูงสุดจะปฏิเสธสิทธิขั้นพื้นฐานของมนุษย์นี้
‎ในเดือนมกราคมปี 2015 ‎เราได้ข่าวว่าศาลสูงสุดกล่าวว่า
‎"ใช่ เราจะรับคดีนี้ไว้
‎และตอนนี้มันจะเป็นที่รู้จักในชื่อ ‎โอเบอร์เกเฟลล์กับฮอดเจส
‎และคำถามก็คือบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ต้องการให้รัฐอนุญาต ‎ให้คู่รักเพศเดียวกันแต่งงานกันไหม
‎ผมต้องอยู่ในห้องพิจารณาคดี ‎เพื่อฟังทุกอย่างที่มีการพูดออกมา
‎เราไปถึงที่นั่นตอนเจ็ดโมงเช้า
‎บรรยากาศทั้งหมด
‎มีคนที่ไปที่นั่นเพื่อสนับสนุนสิทธิเกย์
‎แล้วก็มีคนที่ต่อต้านมัน
‎มันเป็นอะไรที่น่าจับตามองมาก
‎พอเราเข้าไปในห้องพิจารณาคดี
‎เรานั่งอยู่ทางด้านซ้ายของม้านั่ง
‎พวกเขาอนุญาตให้คนเข้าไปได้ไม่มาก
‎เพราะสถานที่มันไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น
‎ห้องพิจารณาคดีเล็กกว่าที่ผมคิด
‎ผมจินตนาการว่า ‎ห้องพิจารณาคดีจะใหญ่โตอลังการ
‎จากนั้นผู้พิพากษาก็เข้ามา
‎เราจะได้ฟังการอภิปรายกันเช้านี้
‎ในคดีหมายเลข 14-556 ‎โอเบอร์เกเฟลล์กับฮอดเจส
‎และคดีที่รวมเข้าด้วยกัน
‎หนึ่งในฮีโร่ของฉันคือรูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์ก
‎และเธอตัวเล็กมาก ‎ขนาดที่ว่าตอนที่เธอนั่งอยู่หลังแท่น
‎เห็นแค่คอของเธอขึ้นมาเอง
‎แต่เวลาเธอถามคำถาม
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอเป็นคนสำคัญมากจริงๆ
‎เราเปลี่ยนความคิดเรื่องการแต่งงานแล้ว
‎การแต่งงานเป็นความสัมพันธ์ ‎ของผู้ชายที่มีอำนาจเหนือกว่า
‎กับผู้หญิงที่อยู่ใต้อำนาจ
‎นั่นเป็นทางเลือกที่รัฐควรได้รับอนุญาตให้มีไหม
‎- ไม่ ‎- การยึดติดกับการแต่งงานเหมือนที่เคยเป็นน่ะ
‎ไม่ครับ ไม่ควรเลย
‎ผู้พิพากษาหยุดอยู่ตลอดเวลา
‎ผมว่าคุณไม่ได้ตอบคำถามผมนะ
‎สองฝ่ายเลย
‎เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมาตรา 14 เลย
‎มันคือการให้และรับ ถามและตอบอย่างต่อเนื่อง
‎สภาคองเกรสจะไม่มีกฎหมาย ‎ที่เคารพเสรีภาพในการนับถือศาสนา
‎- ครับ ‎- มันทำให้คำถามนี้เปิดกว้างใช่ไหม
‎มันน่าดูมากจริงๆ
‎ผมไปที่นั่นอย่างแน่นอน ‎เพื่อฟังการอภิปรายคดีโอเบอร์เกเฟลล์
‎และผมจำได้ว่าหัวหน้าทนาย
‎แก้ต่างให้กฎหมายต่อต้าน ‎การแต่งงานของเพศเดียวกัน
‎เขาถูกผู้พิพากษาเคนเนดี้ถาม ‎ซึ่งทุกคนรู้อย่างชัดเจน
‎ว่าเป็นคะแนนเสียงสำคัญในคดีนี้
‎"แล้วการเคารพในศักดิ์ศรีของคู่รักล่ะ"
‎แล้วรองอธิบดีกรมอัยการมิชิแกน ‎ก็พูดว่า "รัฐมิชิแกน
‎ไม่สนใจเรื่องศักดิ์ศรีของคู่รัก"
‎แล้วผู้คนรอบๆ รวมถึงผมด้วย ‎ต้องพูดว่าคนทั้งห้องพิจารณาคดีพูดว่า "อะไรนะ"
‎ส่งคดีแล้ว
‎แล้วการอภิปรายด้วยวาจาก็จบลง
‎คุณไม่รู้จริงๆ ว่าศาลจะประกาศคำตัดสินเมื่อไหร่
‎จิมก็เลยจะไปทุกวันตัดสินเป็นเวลาสองเดือน
‎เมื่อไม่กี่ปีก่อน ถ้ามีคนถามผม
‎"จิม บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 คืออะไร"
‎ผมคงไม่รู้อะไรเลย
‎ผมมีความรู้เรื่องรัฐธรรมนูญในระดับทั่วไป
‎ผมพูดบทแก้ไขเพิ่มเติมบางมาตราได้แบบเร็วๆ
‎อย่างน้อยก็บอกหลักการของมันได้ ‎ไม่ใช่แค่ตัวเลข
‎แต่ผมไม่รู้เรื่องรัฐธรรมนูญจริงๆ
‎แต่บทแก้ไขเพิ่มเติมนั้นสนับสนุนการตัดสินนี้
‎(โอเบอร์เกเฟลล์กับฮอดเจส ‎ปี 2015)
‎(การตัดสินคดีโอเบอร์เกเฟลล์กับฮอดเจส ‎ปี 2015)
‎หัวหน้าผู้พิพากษาบอกว่าผู้พิพากษาเคนเนดี้ ‎จะอ่านคำตัดสินครั้งแรก
‎ผู้พิพากษาเคนเนดี้มีความเห็นของเรา
‎ในคดี 14-556 โอเบอร์เกเฟลล์กับฮอดเจส
‎ผมสะดุ้งอยู่บนเก้าอี้และผม…
‎จับมือเพื่อนผมไว้และคิดว่า "โอเค เอาแล้ว"
‎"ธรรมชาติของความอยุติธรรมคือ ‎เราอาจไม่เคยเห็นมันในยุคของเรา
‎คนรุ่นที่เขียนและรับรอง ‎ร่างกฎหมายสิทธิและบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ไม่คิดว่าจะรู้ขอบเขตของเสรีภาพ
‎ในทุกมิติ
‎พวกเขาจึงมอบความไว้วางใจให้กับคนรุ่นหลัง
‎กฎบัตรเพื่อปกป้องสิทธิของทุกคน
‎ให้มีความสุขกับเสรีภาพ ‎ขณะที่เราเรียนรู้ความหมายของมัน"
‎ทุกคนรู้ถึงความสำคัญ…
‎ของสิ่งที่เกิดขึ้น
‎"ไม่มีการจับคู่ใดที่ลึกซึ้งไปกว่าการแต่งงาน
‎เพราะมันแสดงให้เห็นถึงอุดมคติสูงสุด
‎ทั้งความรัก ความซื่อสัตย์ ‎การอุทิศตน ความเสียสละ และครอบครัว
‎ในการสร้างชีวิตสมรส
‎คนสองคนกลายเป็น ‎สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าที่พวกเขาเคยเป็น
‎ดังที่ผู้ร้องเรียนบางคนในคดีเหล่านี้พิสูจน์ให้เห็น
‎การแต่งงานแสดงให้เห็นถึงความรัก ‎ที่อาจคงอยู่แม้แต่ตอนที่ตายไปแล้ว
‎มันจะทำให้ผู้ชายและผู้หญิงเหล่านี้เข้าใจผิด
‎หากพูดว่าพวกเขาไม่เคารพ ‎แนวคิดเรื่องการแต่งงาน
‎คำแก้ต่างของพวกเขา…
‎ก็คือพวกเขาเคารพมัน
‎และเคารพมันอย่างสุดซึ้งถึงขั้นแสวงหา ‎การบรรลุเป้าหมายให้พวกเขาเอง
‎ธรรมชาติที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ‎ของพวกเขาบอกว่า…
‎การแต่งงานกับเพศเดียวกัน ‎เป็นหนทางเดียวที่แท้จริงของพวกเขา
‎ที่จะผูกพันกันอย่างลึกซึ้งได้
‎พวกเขาขอศักดิ์ศรีที่เท่าเทียมกันในทางกฎหมาย
‎รัฐธรรมนูญให้สิทธิ์นั้นกับพวกเขา "
‎ผมจำได้ว่ามองออกไปเห็นสีหน้าคนพวกนั้น
‎บางคนร้องไห้อย่างเปิดเผยเหมือนเด็กๆ
‎น้ำตาไหลอาบแก้ม
‎ไม่มีใครใจแข็งกับเรื่องที่ลึกซึ้งขนาดนั้นได้หรอก
‎เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่น่าทึ่งที่สุดที่ผมเคยเห็นเลย
‎ผมจะเล่าให้ลูกผมฟัง ผมจะเล่าให้หลานผมฟัง
‎ว่าผมอยู่ตรงนั้นตอนที่ศาลบอกว่า
‎"ประตูเปิดอยู่ คุณเดินผ่านไปได้
‎คุณเป็นสมาชิกสังคมเต็มตัว"
‎ความคิดแรกของผมคือ "จอห์น ผมคิดถึงคุณ
‎ผมอยากให้คุณอยู่ตรงนี้
‎ผมอยากให้คุณรู้ว่าเราชนะ
‎อยากให้คุณได้สัมผัสประสบการณ์นี้"
‎และ…
‎อารมณ์นั้น ความรู้สึกนั้นตามมาด้วย ‎การตระหนักที่น่าประหลาดใจอย่างรวดเร็ว
‎มันเป็นครั้งแรกในชีวิตเกย์ที่เปิดเผยของผม…
‎ที่ผมรู้สึกเป็นคนอเมริกันที่เท่าเทียม
‎เตรียมพร้อมนะคะ ‎เราอยากกลับไปที่ศาลสูงสุดกันแล้ว
‎คุณจะเห็นเด็กฝึกงานบางคน ‎วิ่งออกมาพร้อมคำตัดสิน
‎เด็กฝึกงานของเรามาพร้อมกับคำตัดสินแล้ว
‎ศาลได้ตัดสินแล้ว มาแล้วค่ะ
‎มันเขียนว่าอย่างนี้ บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ต้องการให้รัฐอนุญาตให้คนสองคน ‎ที่เป็นเพศเดียวกันแต่งงานกันได้
‎และยอมรับการแต่งงาน ‎ระหว่างคนสองคนที่เป็นเพศเดียวกัน…
‎ผมนั่งอยู่ในห้องพิจารณาคดีกับเพื่อนผม
‎รู้ว่าคำตัดสินนั้นไปถึงหูฝูงชนที่อยู่ข้างนอกแล้ว
‎และกำลังมีงานเลี้ยงเกิดขึ้น
‎ผู้คนกำลังเฉลิมฉลองกัน
‎และผมก็คิดได้แค่ว่า ‎"เร็วเข้า รีบจบเถอะ ฉันอยากไปแล้ว"
‎อัลกับผมคล้องแขนกันและเราเดินนำกลุ่มของเรา
‎แล้วฝูงชนก็แหวกทางเดินออกตรงหน้าเรา
‎เราก้าวไปหนึ่งก้าว ‎และฝูงชนก็แหวกทางเดินออกอีก
‎และผู้คนร้องไห้และส่งเสียงโห่ร้อง
‎ร้องเพลง เฉลิมฉลอง
‎เราออกไปที่บันไดหน้า ‎และเจอผู้ประท้วงอยู่ทั้งสองฝั่ง
‎ได้ยินการร้องเพลงประสานเสียงที่น่าทึ่งมาก
‎และมันเป็นอะไรที่ไม่พร้อมเพรียงกันเลย
‎เพราะเสียงทั้งหมดเกิดขึ้นพร้อมกัน
‎และสื่อทุกสำนักก็รุมล้อมเขา
‎และจิมกำลังพูดใส่ไมโครโฟน 25 ตัว
‎ผมอยากขอบคุณทีมกฎหมายของผม
‎โดยเฉพาะอัล แกร์ฮาร์ดสไตน์ ‎ที่อยู่เคียงข้างผม
‎ทุกย่างก้าว
‎จากนั้นประธานาธิบดีก็โทรหาเขา
‎- สวัสดี จิมเหรอ ‎- ครับท่านประธาน
‎ผมแค่อยากแสดงความยินดีน่ะ
‎และระหว่างที่เขาคุยกับประธานาธิบดี
‎รองประธานาธิบดีไบเดนก็ฝากข้อความเสียงไว้
‎คุณไม่เพียงแต่เป็นตัวอย่างที่ดีให้กับผู้คน
‎แต่คุณจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ‎ที่ยั่งยืนในประเทศนี้ด้วย
‎ครับ ขอบคุณ
‎คือมันเป็นช่วงเวลาหนึ่ง
‎ที่คุณไม่สามารถแก้ไขมันได้ ‎และคุณไม่อยากจะแก้ไขมัน
‎เป็นประสบการณ์ที่น่าทึ่งมากที่ได้เดินไปหาฝูงชน
‎และสัมผัสถึงความรัก
‎รักก็คือรัก!
‎วันในซินซินแนติสิ้นสุดลง ‎โดยที่มีคู่รักเกย์หลายคู่แต่งงานกัน
‎และงานฉลองก็เริ่มขึ้น
‎และด้วยอำนาจที่ได้รับจากศาลสูงสุด
‎แห่งสหรัฐอเมริกา
‎วันนี้เราปีติยินดีกันในพลังแห่งความรัก
‎เชิญประทับรอยจูบได้
‎และวันต่อมาก็เป็นวันเกย์ไพรด์เดย์
‎จะมีสักกี่คดีที่จบลง
‎ด้วยขบวนพาเหรดที่เดินผ่านกลางเมือง
‎และทุกคนบ้าคลั่งกันแบบนี้
‎สุขสันต์วันไพรด์!
‎มีคนหนุ่มสาวมากมายยืนอยู่ตามถนน
‎พวกเขามองไปที่จิม และขยับปากเงียบๆ ว่า
‎"ขอบคุณ"
‎ฉันกำลังพูดถึงคนหลายร้อยคน
‎ที่พูดว่า "มันควรจะเป็นแบบนี้"
‎การเดินผ่านเมืองที่เปลี่ยนไปอย่างมาก
‎เมืองที่ไม่เป็นมิตรกับเกย์มากที่สุดในประเทศ
‎กลายเป็นเมืองที่วิเศษและเป็นมิตร
‎ผมจะไม่มีวันลืมมันเลย
‎จอห์นคงคิดว่านี่เป็นเรื่องที่ตลกที่สุด
‎ถ้าคุณบอกเขาว่าอาการป่วยของเขา ‎นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งประวัติศาสตร์
‎ในระบบกฎหมายของสหรัฐฯ
‎เขาคงมองคุณแบบนั้น
‎แบบว่า "จะบอกให้นะ"
‎สีหน้าแบบนั้นแหละ
‎แต่ฉันเห็นเลยว่าเขาจะพูดว่า
‎"เห็นไหมป้าทูตี้ มันเป็นเรื่องของความรักจริงๆ
‎มันเป็นเรื่องนั้นแหละ"
‎อธิบายให้ฉันฟังน่ะ
‎ฉันคิดว่าเขาคงพูดแบบนั้น
‎และฉันคิดว่าเขาคงภูมิใจมาก
‎ที่การแต่งงานของเขาเป็นส่วนหนึ่งของมัน
‎(ปิดคดีแล้ว!)
‎('ศักดิ์ศรีที่เท่าเทียมกัน' ‎การแต่งงานของเกย์ถูกกฎหมายในทุกรัฐแล้ว)
‎มันเป็นอีกหนึ่งบทเรียน
‎ที่ความพยายามอย่างมีสติ
‎ในการใช้กฎของรัฐธรรมนูญ ‎กับชีวิตของประเทศเรา
‎สามารถสร้างช่วงเวลาที่พิเศษได้
‎นี่คือหัวใจของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ความหมายดั้งเดิมของสิทธิพลเมืองคือ
‎เป็นสิทธิ์ที่คุณต้องมีในฐานะบุคคล
‎เพื่อที่จะได้อยู่ในสังคมอย่างเต็มที่
‎ด้วยการยอมรับแนวคิด ‎เรื่องสิทธิพลเมืองขั้นพื้นฐานนี้
‎สิทธิขั้นพื้นฐานของมนุษยชาติ
‎เราก้าวไปข้างหน้ามากว่า 150 ปีแล้ว
‎แต่เรายังหาคำตอบกันอยู่เลยว่ามันหมายถึงอะไร
‎ในขณะที่เมื่อหลายปีก่อน ‎เรื่องบทแก้ไขมาตรา 14
‎ผมบอกอะไรคุณเกี่ยวกับมันไม่ได้เลย
‎แต่ตอนนี้ผมรู้จักมันแล้ว
‎และผมเข้าใจแล้วว่าบทแก้ไขเพิ่มเติมนั้น ‎เป็นเครื่องมือสำคัญขนาดนั้นได้ยังไง
‎ในการรับประกันว่า ‎เราได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน
‎มันช่วยผลักดันเราไปสู่คุณค่าของชาวอเมริกัน ‎ของ "เราประชาชน"
‎และการทำให้ได้ตามคำมั่นสัญญานั้น ‎คือหนึ่งในสิ่งที่มีความหมายมากที่สุด
‎นั่นคือสิ่งที่ผลักดันผม ‎ผมต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับจอห์น
‎ผมทำแบบนี้เพราะผมรักเขาและ…
‎ความรักชนะ
‎วันนั้นมันชนะจริงๆ
‎(ความรักชนะ)
‎ความเท่าเทียมกันในการแต่งงานแสดงให้เห็นว่า ‎มาตรา 14 สามารถเป็นไฟนำทางของทุกคนได้
‎เป็นสะพานสู่อเมริกา ‎ที่ให้เกียรติความรักที่เรามีให้กันและกัน
‎ต้องขอบคุณบางส่วนของมาตรา 14
‎ชุมชนแอลจีบีทีคิวได้เปลี่ยนจาก ‎การถูกมองว่าเป็นคนอื่นที่น่ากลัว
‎มาเป็นการได้รับการปฏิบัติอย่างคนทั่วไป
‎อย่างมนุษย์ที่มีชีวิต มีลมหายใจ
‎ที่สมควรได้รับสิทธิที่เท่าเทียมกัน
‎และในทำนองเดียวกัน
‎คนอีกกลุ่มหนึ่งก็พยายามดิ้นรนเพื่อให้อเมริกา
‎ยอมรับความเป็นมนุษย์ร่วมกันของพวกเขา
‎พวกเขาก็อยากให้มาตรา 14 ‎เป็นสะพานเชื่อมสู่ความฝันอเมริกันเช่นกัน
‎แต่ตรงกันข้าม พวกเขากลับเจอทางตัน
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล