‎ผู้พิพากษาศาลสูงสุดคือผู้พิทักษ์กฎหมายอันยิ่งใหญ่
‎ที่ได้รับใช้ในฐานะเครื่องมือสำคัญ ‎ในการปกครองของประเทศ
‎มากว่า 200 ปี
‎วันนี้ฉันคงไม่ได้อยู่ในห้องนี้แน่…
‎(รูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์ก)
‎หากไม่มีความพยายามมุ่งมั่น
‎ของชายและหญิงที่รักษาความฝันให้มีชีวิตชีวา
‎คนอย่างซูซาน บี. แอนโทนี
‎อลิซาเบธ เคดี้ สแตนตันและแฮร์เรียตทับแมน ‎คือคนที่ฉันนึกถึง
‎ฉันยืนอยู่บนบ่าของผู้กล้าเหล่านั้น
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ถึงเวลาแล้ว!
‎ความยุติธรรมต้องบังเกิด
‎หญิงและชายเป็นบุคคลที่มีเกียรติ ‎และศักดิ์ศรีเท่าเทียมกันตามกฎหมาย
‎และฉันไม่คิดว่านั่นคือ ‎หน้าที่ของนักเคลื่อนไหวคนใดเลย
‎ในส่วนของการตีความที่เหมาะสม
‎ของหลักการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎คนทุกรุ่นในอเมริกา
‎จะต้องตัดสินใจว่าพวกเขาจะสู้ยังไง
‎เพื่อทำให้คำสัญญาของมาตรา 14 เป็นจริง
‎มีการจู่โจมอย่างต่อเนื่อง ‎เพื่อแย่งสิทธิ์ที่ได้มาอย่างยากลำบาก
‎(การรณรงค์เพื่อสิทธิมนุษยชน)
‎สิทธิอนามัยเจริญพันธุ์ ‎และการควบคุมการเจริญพันธุ์
‎สำคัญอย่างยิ่งสำหรับ ‎ความเป็นพลเมืองที่เท่าเทียมกันของผู้หญิง
‎คุณถามฉันเรื่องการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน ‎และอิสรภาพของบุคคล
‎และคำตอบของฉันคือมันคือทั้งสองอย่าง
‎เราจะไม่กลับไป
‎การเข้าถึงการทำแท้งอาจถูกลดทอนในสหรัฐฯ
‎นั่นคือโลกที่เราอาจจะกำลังต้องเจอ
‎นี่คือความผิดพลาดในกระบวนการยุติธรรม
‎ร่างกายฉัน ฉันมีสิทธิ์เลือก!
‎และถ้ามันเกิดขึ้น มันจะแสดงให้เห็นถึง ‎ข้อจำกัดของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ที่เรายังไม่เคยคิดถึง
‎การที่รัฐควบคุมผู้หญิง
‎เป็นการปฏิเสธทั้งความเป็นอิสระ ‎อย่างสมบูรณ์แบบของเธอ
‎และความเท่าเทียมกับผู้ชายอย่างสมบูรณ์แบบ
‎(ทำไมถึงเป็นผู้ชายที่ปกครองอเมริกา)
‎(หมกมุ่นกับการควบคุมชีวิตผู้หญิงมากนักเหรอ)
‎เพื่อให้ได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน
‎การต่อสู้ครั้งนี้คือการต่อสู้ ‎เพื่อความปรองดองที่สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นจริงๆ
‎(การควบคุม)
‎(อิสรภาพเพื่อพี่น้องของเรา)
‎ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ขบวนการสตรี
‎ได้รับการกระตุ้นจากการโจมตีมากมายหลายครั้ง ‎เรื่องความเท่าเทียมและเสรีภาพของผู้หญิง
‎อิสระในการควบคุมชีวิตตัวเอง
‎และความสามารถในการมีฐานะ ‎เท่าเทียมกับพลเมืองอเมริกัน
‎และสิทธิเหล่านี้
‎กำหนดขึ้นครั้งแรกในปี 1970 โดยกลุ่มผู้หญิง
‎ที่เหมือนกับผู้หญิงสมัยนี้มาก
‎ที่เรียกร้องความเสมอภาคของพวกเธอ ‎ภายใต้มาตรา 14
‎จู่ๆ ก็มีผู้หญิงดีๆ หลายพันคนยึดถนน
‎ประท้วง เรียกร้องสิทธิทางเศรษฐกิจ ‎และอำนาจทางการเมือง
‎เหมือนการเคลื่อนไหวของชนกลุ่มน้อยในยุค 60
‎ข้อเรียกร้องหลักคือสิทธิที่เท่าเทียมกัน
‎สิทธิเท่าเทียมกันในการมีงานทำ ‎ได้รับความเคารพ…
‎ไม่ใช่ข้อเรียกร้องที่ไม่มีความหมายเลย
‎เราแค่อยากได้สิ่งที่ผู้ชายมีมาตลอดหลายปี
‎ผู้หญิงยุค 70 สร้างมาจากคู่มือ
‎ที่สร้างโดยขบวนการสิทธิพลเมือง
‎พวกเธอเรียกร้องให้เราขยาย ‎การใช้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ในแบบที่ประเทศไม่เคยเห็นมาก่อน
‎แต่เพื่อให้ผู้หญิงในยุค 70 ‎ได้รับความเท่าเทียมภายใต้มาตรา 14
‎พวกเธอต้องมีอำนาจควบคุม…
‎ชีวิตของพวกเธอ ร่างกายของพวกเธอ
‎และเรื่องราวที่เราซึ่งเป็นชาวอเมริกัน
‎บอกเล่ากันเกี่ยวกับสถานะในสังคมของผู้หญิง
‎ผมมีม้าสามตัว หมาสามตัว และภรรยาหนึ่งคน
‎คุณอยากคิดถึงลำดับการจ่ายเงินไหม
‎ไม่ๆ เธอเป็นสัตว์ที่สวยที่สุดที่ผมเป็นเจ้าของ
‎- คุณเป็นเจ้าของเหรอ ฉันไปดีกว่า ‎- ว้าว!
‎ผมว่าผมคงไม่อยากได้คู่หูผู้หญิงมาเป็นคู่หูประจำ
‎ผมรู้สึกว่าถ้าพวกเธอทำงานได้ก็ดีไป
‎แต่ถ้าเวลาผ่านไป ผมเชื่อว่ามันจะเป็นอันตราย
‎สำหรับตำรวจหญิงในการทำงาน ‎ในรถวิทยุกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‎ผู้ชายกับผู้หญิงทำงานร่วมกันในสังคมนี้
‎เป็นแบบนั้นมาตั้งนานแล้ว
‎เรารู้ว่าจะมีความยากลำบากรออยู่ข้างหน้า
‎ในการนิยามความเท่าเทียม ‎ในแง่ที่ทั้งผู้หญิงและผู้ชายเข้าใจ
‎เราเป็นขบวนการเกี่ยวกับอำนาจ ‎ไม่ใช่การประชาสัมพันธ์
‎เรากำลังท้าทายโครงสร้างอำนาจที่มีอยู่
‎ในช่วงปี 1970 ขบวนการสตรี
‎พยายามหากลยุทธ์ที่ดีที่สุด
‎ที่จะทำให้ศาลยอมรับว่ารัฐธรรมนูญคุ้มครองผู้หญิง
‎ผู้หญิงอเมริกันจะได้เห็นความเป็นไปได้ใหม่
‎ในบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ที่จะได้รับ ‎การคุ้มครองอย่างเท่าเทียมในมาตรา 14
‎ฉันได้ทำการศึกษา ‎ตรวจสอบบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ใหม่
‎ในเรื่องที่เกี่ยวกับเพศ
‎และเรียกร้องให้ใช้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎โดยใช้ตัวอย่างสิทธิพลเมืองที่เคยมีมาก่อน
‎เพื่อทำให้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎มีผลบังคับใช้กับการเลือกปฏิบัติ
‎เพราะเพศ
‎โอเค คุณอาจไม่รู้ว่าคนคนนี้เป็นใคร
‎เธอชื่อพอลลี เมอร์เรย์
‎และเธอเป็นหนึ่งในผู้ที่มีหัวกฎหมาย ‎ที่เก่งที่สุดในยุคของเธอ
‎เธอเป็นบุคคลที่สำคัญมากในขบวนการสิทธิสตรี
‎และเป็นผู้บุกเบิกในวงการนี้
‎แต่แทบไม่ได้รับความดีความชอบเลย
‎ฉันเลยอยากยกย่องเธอ
‎หลานสาวของทาส
‎เหลนสาวของเจ้าของทาส
‎สุดยอดทนายความ
‎ไม่ว่าคุณจะติดตามเรื่องราวไหน
‎ในเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ ‎ของการต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมือง
‎ตั้งแต่ช่วงปี 1940 ถึงช่วงปี 1970
‎ก็ดูเหมือนทุกอย่างจะโยงกลับไปหาพอลลี
‎(พอลลี เมอร์เรย์ - ปี 1930)
‎เธอเติบโตในนอร์ธแคโรไลนา ‎ที่ใช้กฎหมายจิมโครว์
‎พอลลี เมอร์เรย์ใช้ชีวิตโดยถือคติว่า
‎"จงอย่าโกรธ จงฉลาด"
‎เธอไม่ยอมสละที่นั่งบนรถเมล์ ‎15 ปีก่อนคดีโรซ่า พาคส์
‎ข้อโต้แย้งทางกฎหมายของเธอเกี่ยวกับ ‎มาตรา 14 ขณะเป็นนักศึกษาอยู่ที่ฮาร์วาร์ด
‎ไปถึงหูเธอร์กู้ด มาแชล
‎ซึ่งใช้มันในการเอาชนะ ‎คดีบราวน์กับกระทรวงศึกษาธิการ
‎แต่พอลลี เมอร์เรย์ไม่ได้หยุดอยู่แค่ ‎ความเท่าเทียมของคนอเมริกันผิวดำและผิวขาว
‎เธอเชื่อว่าบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎สามารถขยายได้
‎เพื่อให้ผู้หญิงมีความเท่าเทียมกับผู้ชาย ‎อย่างสมบูรณ์แบบ
‎เธอให้เหตุผลว่าการเลือกปฏิบัติตามเพศนั้น
‎คล้ายกับการเลือกปฏิบัติตามเชื้อชาติ
‎ส่วนใหญ่ก็ด้วยความฉลาด ‎ของพอลลี เมอร์เรย์นี่แหละ
‎ด้วยขอบข่ายนั้น
‎ความเป็นไปได้ในการฟื้นฟูสิ่งต่างๆ
‎ที่เกี่ยวข้องกับบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎จึงเกิดขึ้น
‎ปลดปล่อยพี่น้องของเรา ปลดปล่อยตัวเอง!
‎คุณมีขบวนการสตรี ‎ตามหลังขบวนการสิทธิพลเมืองมาติดๆ
‎คุณมีการเปลี่ยนแปลงทางสังคม ‎ความไม่สงบทางสังคม
‎และคุณมีช่วงเวลาที่ ‎มันถึงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงแล้ว
‎เราต้องการให้ใช้ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 กับผู้หญิง
‎แล้วเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง
‎ผู้หญิงก็เป็นส่วนหนึ่ง ‎ของรัฐธรรมนูญอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
‎ปรากฏว่า การต่อสู้นี้ย้อนกลับไป ‎ก่อนยุคที่มาตรา 14 จะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ
‎ไปที่ตอนก่อตั้งประเทศของเราเลย
‎(การก่อตั้งอเมริกา - ปี 1776)
‎คนชอบพูดว่า "รัฐธรรมนูญบอกว่าอย่างนี้ "
‎และ "รัฐธรรมนูญบอกว่าอย่างนั้น"
‎ในความเป็นจริง ‎รัฐธรรมนูญไม่ได้บอกอะไรมากมาย
‎(บัญญัติสิทธิ)
‎รัฐธรรมนูญไม่ได้พูดถึงผู้หญิงด้วยซ้ำ
‎และแน่นอนว่าไม่ได้พูดถึงสิทธิของพวกเธอเลย
‎อบิเกล อดัมส์เตือนสติจอห์น อดัมส์ สามีของเธอ
‎ให้นึกถึงสาวๆ ไว้ แต่พวกเขาไม่สน
‎นี่ควรจะเป็นรัฐบาลโดย "เราประชาชน"
‎ผู้หญิงไม่มีความเท่าเทียมกัน ‎ในสายตาของกฎหมาย
‎ผู้หญิงไม่ได้ถูกนับรวมอยู่ด้วย
‎และมันไม่ใช่เพราะพวกเธอไม่ถามและไม่พูด
‎และมันไม่มีเสียงกระซิบ
‎มันแค่ไม่ใช่เอกสารที่ออกแบบมา ‎เพื่อให้มีผลกระทบกับความสัมพันธ์ระหว่างเพศ
‎ตอนที่บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ผ่าน
‎สิ่งที่อยู่ในความคิดของทุกคน
‎คือการเลือกปฏิบัติตามเชื้อชาติ
‎ผู้หญิงหวังว่านี่จะไม่ใช่ ‎แค่สำหรับคนแอฟริกันอเมริกันเท่านั้น
‎แต่สำหรับทุกคน
‎ดังนั้นแม้แต่ก่อนสงครามกลางเมือง
‎ก่อนจะมีการนึกถึง ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ด้วยซ้ำ
‎ผู้หญิงก็เรียกร้องมาตลอด
‎ขบวนการสิทธิสตรีมองว่าการแต่งงาน
‎เป็นเหมือนระบบทาสของผู้หญิง
‎และแนวคิดนี้ก็คือ ‎ผู้หญิงไม่ได้เป็นเจ้าของแรงงานของตัวเอง
‎หรือเจ้าของร่างกายตัวเอง
‎พวกเธอหวังว่าความสัมพันธ์ทางสถานะทั้งหมดนี้
‎จะถูกยกเลิกโดยบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ถ้าสามารถสร้างความเท่าเทียม ‎ระหว่างคนดำกับคนขาวได้
‎ทำไมถึงสร้างความเท่าเทียม ‎ระหว่างผู้หญิงกับผู้ชายไม่ได้
‎พวกเธอผิดหวังอย่างมาก ‎ที่มันไม่ได้รวมพวกเธอไว้ด้วยเลย
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎มีจุดประสงค์ที่ชัดเจน
‎มันไม่รวมถึงความเท่าเทียมของผู้หญิง
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ไม่ได้ให้สิทธิ์พวกเธอ
‎มันรักษาสถานะเดิมไว้
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 หมกมุ่นอยู่กับคำถาม
‎เรื่องการแก้ไขความผิดของระบบทาส
‎และฉันคิดว่าผู้หญิงค่อนข้างจะถูกกันออกไป
‎ผู้ร่างบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ไม่ใช่นักสิทธิสตรี
‎มันเป็นการเริ่มต้นที่ไม่เป็นมงคล
‎สำหรับเป้าหมายของสิทธิสตรี ‎ที่เกี่ยวข้องกับบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎นักสิทธิสตรีโกรธมาก
‎"ผู้หญิงไม่ได้ตกเป็นทาส
‎พวกเธอไม่เคยถูกปฏเิสธเรื่องสติปัญญา
‎พวกเธอไม่ได้ถูกทำให้ด้อยค่าลง
‎ไม่มีอคติต่อพวกเธอเนื่องจากเพศของพวกเธอ
‎ตรงกันข้าม พวกเธอได้รับความนับถือ ‎ได้รับเกียรติ และความรัก…
‎ถ้าพวกเธอสมควรจะได้รับ"
‎ถ้าจะคิดถึงบทบาทของผู้หญิงในประวัติศาสตร์
‎และวิธีการที่สำคัญที่สุด ‎ที่พวกเธอถูกทำให้เป็นเบี้ยล่าง
‎คุณต้องเริ่มต้นด้วยกฎหมายของครอบครัว
‎ภายใต้หลักการควบคุมภรรยา ‎ของกฎหมายจารีตประเพณี
‎ตัวตนทางกฎหมาย ‎ของสามีและภรรยาเท่ากับหนึ่งคน
‎และหนึ่งคนนั้นก็คือสามี
‎เขาปกปิดเธอไว้จริงๆ ‎และออกหน้าแทนเธอทุกอย่าง
‎คุณไม่มีสิทธิ์ตามกฎหมาย ‎ไม่มีสถานะทางกฎหมายใดๆ
‎คุณไม่มีตัวตนตามกฎหมาย ‎ไม่สามารถเป็นเจ้าของทรัพย์สินได้
‎คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ทำหน้าที่ลูกขุน
‎คุณไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของค่าจ้างของตัวเอง
‎คุณไม่มีอะไรสักอย่างที่เราคิดว่า ‎เป็นสิทธิพลเมืองขั้นพื้นฐานของชีวิต
‎มันเป็นหน้าที่ของผู้ชายที่จะทำงานในที่สาธารณะ
‎รับค่าจ้าง
‎ผู้หญิงนั้นขี้อาย
‎ที่ที่พวกเธอควรอยู่คือในพื้นที่ส่วนตัว
‎ในบ้าน คอยดูแลลูกๆ
‎สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่ข้อห้ามทางสังคม
‎แต่เป็นข้อจำกัดอย่างเป็นทางการ ‎จากธรรมเนียมของประชาสังคม
‎พื้นที่หนึ่งสำหรับผู้หญิง พื้นที่ส่วนตัว ‎และพื้นที่หนึ่งสำหรับผู้ชาย
‎ที่สาธารณะ สถานที่ทำงาน ตลาด
‎แต่ผู้หญิงก็พยายามทุกวิถีทาง
‎ที่จะทำให้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎มีผลกับพวกเธอ
‎(แบรดเวลล์และรัฐอิลลินอยส์ - ปี 1872)
‎(ไมร่า แบรดเวลล์)
‎"ผู้หญิงมีสิทธิ์ที่จะคิดและทำในฐานะบุคคล
‎ถ้าพระเจ้าตั้งใจให้เป็นอย่างอื่น
‎เขาคงเอาอีฟไปขังไว้ในกรง ‎และมอบกุญแจให้อดัมแล้ว"
‎ไมร่า แบรดเวลล์ เป็นผู้หญิง ‎ที่อาศัยอยู่ในอิลลินอยส์
‎และเธอแต่งงานแล้ว แต่เธออยากเป็นทนาย
‎เธอนำคดีของเธอไปถึงศาลสูงสุด
‎ให้เหตุผลว่ากฎหมายจารีตประเพณีที่บอกว่า
‎เราไม่มีทางได้เห็นผู้หญิงที่เป็นทนายที่บาร์นั้น
‎ได้รับผลกระทบอย่างมาก ‎จากบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎เธอจึงให้เหตุผลว่าหนึ่งในเอกสิทธิ์ ‎หรือความคุ้มกันของการเป็นพลเมือง
‎ที่บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 มอบให้นั้น ‎ทำให้เธอมีสิทธิ์เป็นทนายความ
‎(บทแก้ไขเพิ่มเติม)
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมใหม่นี้ ‎รับรองเสรีภาพส่วนบุคคลของประชาชนทุกคน
‎หมายความว่าผู้ชายและผู้หญิงต้องได้รับการปฏิบัติ ‎อย่างเท่าเทียมกันภายใต้รัฐธรรมนูญ
‎แล้วศาลสูงสุดก็อ่านข้อความ ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎และบอกว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น
‎ศาลบอกว่า "ไม่ รัฐได้รับอนุญาต ‎ให้เลือกปฏิบัติต่อผู้หญิงได้
‎เนื่องจากผู้หญิงแตกต่างจากผู้ชายโดยธรรมชาติ
‎พวกเธอมีความเขินอายมากกว่า" ‎ศาลว่าอย่างนั้น
‎"ผู้ชายเป็นหรือควรเป็นผู้ปกป้อง ‎และผู้พิทักษ์ของผู้หญิง
‎ความอายและบอบบาง ‎ตามธรรมชาติและความเหมาะสม
‎ที่เป็นของเพศหญิง
‎ไม่เหมาะกับหลายๆ อาชีพของชีวิตพลเมือง
‎โชคชะตาและภารกิจสำคัญของผู้หญิง
‎คือการทำหน้าที่อันสูงส่งและอ่อนโยน ‎ของภรรยาและแม่ให้สมบูรณ์
‎นี่คือกฎของพระผู้สร้าง"
‎พวกเธอไม่มีความจำเป็นที่จะอยู่ในพื้นที่สาธารณะ
‎ในฐานะผู้ออกเสียงเลือกตั้ง ‎ในฐานะคนงาน ในฐานะใดๆ ก็ตาม
‎ช่องทางของพวกเธอคือการเป็นภรรยาและแม่ ‎และพวกเธอต้องอยู่ในช่องทางของพวกเธอ
‎คุณจะเห็นว่าประวัติศาสตร์ทั้งหมดพังทลาย ‎ลงในความเห็นนี้
‎เหตุผลทั้งหมดที่เราเคยคิดว่า
‎ผู้หญิงสำคัญน้อยกว่าหรือแตกต่าง
‎และทั้งหมดนั้นถูกใช้
‎เพื่อปฏิเสธความพยายามของเธอ ‎ที่จะเรียกร้องสิทธิที่เท่าเทียมกัน
‎ถ้าฉันเป็นไมร่า แบรดเวลล์ ‎เมื่อฉันได้ยินว่าเพราะฉันเป็นผู้หญิง
‎โชคชะตาของจึงฉันถูกกำหนดไว้แล้ว
‎และโชคชะตาของฉันคือการมีลูก ‎เป็นภรรยา ดูแลบ้าน
‎ถึงจุดนั้นฉันคงหัวเสียมาก
‎สิ่งที่ศาลกำลังทำอย่างมีประสิทธิภาพ
‎คือการเขียนวิสัยทัศน์ ‎ของหัวหน้าครอบครัวชายที่มีต่อโลกอย่างลึกซึ้ง
‎ลงไปในรัฐธรรมนูญ
‎สิ่งที่พวกเขาดูเหมือนจะพูดคือ ‎"นี่คือเจตนาของพระเจ้า"
‎สุดท้ายแล้วมันต้องเป็นแบบนี้แหละ
‎และถ้าเราปรับเปลี่ยนมัน ‎เราก็จะทำให้สังคมของเราหายไป
‎มันจึงชัดเจนว่าบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ณ จุดนี้ไม่มีประสิทธิภาพ
‎(บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 19 ได้รับการอนุมัติ ‎ปี 1920)
‎(ซัฟฟราเจ็ตต์ชนะ)
‎วันที่ 26 สิงหาคม ปี 1920 บทแก้ไขเพิ่มเติม ‎มาตรา 19 ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการ
‎กว่าผู้หญิงจะมีสิทธิ์เลือกตั้ง ก็ปี 1920
‎ใช่ค่ะ ใช้เวลาสักพักเลย
‎การชนะสิทธิในการเลือกตั้ง ‎มีผลต่อเพศที่อ่อนแอกว่าอย่างมาก
‎ที่พวกเธอมีความเท่าเทียมกับผู้ชาย ‎อย่างถูกฎหมายแล้ว
‎ผู้สนับสนุนสตรีเชื่อว่าบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 19
‎จะทำลายอุปสรรคส่วนใหญ่
‎ในการมีส่วนร่วมในชีวิตสาธารณะของผู้หญิง
‎สิทธิในการเลือกตั้งของผู้หญิงทุกคน ‎เป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลง
‎จากสถานะในบ้านของผู้หญิง ‎ไปเป็นสถานะที่สดใสของพวกเธอ
‎ผู้หญิงได้รับสิทธิ์ในการเลือกตั้งจริง
‎แต่นั่นไม่ได้กระตุ้นให้ ‎ศาลสูงสุดทบทวนวิธีการของมัน
‎ที่มีต่อบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎และการคุ้มครองที่เท่าเทียมกันของกฎหมาย
‎ขณะที่ผู้หญิงหันหน้าไปหาศาล ‎และอ้างถึงบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 19
‎เพื่อสนับสนุนการท้าทายข้อจำกัดอื่น ๆ
‎มันถูกปฏิเสธเกือบทั้งหมดและศาลบอกว่า
‎"บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 19 ‎ทำให้คุณมีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้ง
‎แต่มันไม่ได้ให้สิทธิพิเศษอื่นกับคุณ"
‎แค่การออกเสียงเลือกตั้งเท่านั้น
‎คุณกำลังขอให้ศาลเหล่านี้ยอมรับว่า ‎ยุคสมัยกำลังเปลี่ยนไป
‎ว่าพวกเขาควรปฏิเสธระบบชายเป็นใหญ่ในอดีต
‎และยอมรับเอา ‎ความเท่าเทียมระหว่างเพศเข้ามา
‎และพวกเขาเป็นชายแก่ผิวขาวทั้งหมด
‎ชายแก่ผิวขาวที่เต็มไปด้วย ‎วิถีชีวิตแบบเฉพาะเจาะจง
‎นี่คือความคิดแบบที่ผู้หญิงต่อต้านอยู่ตลอดเวลา
‎บรรทัดฐานของพวกเหยียดเพศและเกลียดผู้หญิง ‎ที่เขียนไว้ในรัฐธรรมนูญ
‎ตรรกะแบบนี้ที่ว่ากฎหมาย ‎หรือรัฐสามารถปกป้องผู้หญิงได้
‎ถูกใช้พิสูจน์ว่ากฎในการห้ามผู้หญิง
‎ไม่ให้ทำงานเป็นบริกรหญิงในบาร์ ‎มีความถูกต้อง
‎"การทำงานตอนกลางคืนส่งผลกระทบ ‎ต่อสภาพร่างกายของผู้หญิงอย่างมาก
‎และมีแนวโน้มจะทำให้การทำหน้าที่โดยเฉพาะ ‎และตามธรรมชาติของพวกเธอแย่ลง
‎มันทำให้พวกเธอเสี่ยงต่ออันตราย ‎และเหตุการณ์ที่เป็นภัยในชีวิตกลางคืน"
‎มันถูกใช้เพื่อพิสูจน์ว่ากฎหมายคุ้มครองแรงงาน
‎ที่จำกัดจำนวนชั่วโมงที่ผู้หญิงทำงานได้ ‎ระหว่างสัปดาห์นั้นถูกต้อง
‎"ผลที่ตามมาอย่างใหญ่หลวง ‎คือผลกระทบต่อผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย
‎พิจารณาจากร่างกายที่อ่อนแอกว่าของพวกเธอ"
‎มันเป็นการรับรอง ‎ความเป็นสองมาตรฐานในกฎหมาย
‎ที่อนุญาตให้กฎหมายออกกฎหมาย
‎ที่ผู้หญิงเป็นรองอย่างเป็นทางการได้ต่อไป
‎เรื่องราวระหว่างผู้หญิงกับศาลมันแย่ขนาดนี้ครับ
‎อาคารศาลสูงสุดไม่ได้อยู่ในที่ที่อยู่ตอนนี้ตั้งแต่แรก
‎ในปี 1935 รัฐบาลหาที่ดิน ‎สำหรับปลูกบ้านใหม่ให้พวกเขา
‎และคุณจะไม่เชื่อแน่ๆ ‎ว่าพวกเขาทำอะไรเพื่อให้ได้มันมา
‎พวกเขายึดสำนักงานใหญ่ของพรรคสตรีแห่งชาติ
‎มีรูปถ่ายที่รัฐบาลสหรัฐฯ
‎ส่งเช็คให้ทนายของพรรคสตรีแห่งชาติ
‎เธอทำหน้าแบบว่า
‎"ฉันจะรับเงินนี่
‎ฉันจะรับมันไว้ แต่คุณก็รู้ว่าคุณคิดผิด
‎คุณก็รู้ว่าคุณคิดผิดสุดๆ"
‎บางทีมันอาจเหมาะสมแล้ว
‎ศาลสูงสุดสร้างมาจาก ‎กระดูกของขบวนการนี้จริงๆ
‎"ทุกประเทศที่คุณไป
‎ปกติแล้วระดับของความก้าวหน้า ‎จะแยกจากผู้หญิงไม่ได้
‎ถ้าคุณอยู่ในประเทศที่ก้าวหน้า
‎ผู้หญิงก็ก้าวหน้า"
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 19 ‎จะไม่สร้างโลกแห่งความเท่าเทียมทางเพศ
‎เราเลยต้องกลับไปหาบทแก้ไขเพิ่มเติม ‎มาตรา 14 เพราะว่าคุณจะ…
‎คุณมีตัวเลือกอะไรให้เลือกอีกบ้างล่ะ
‎และบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ก็ดูดีอยู่ตรงนั้น ‎พร้อมด้วยหลักการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน
‎พูดถึงการที่รัฐปฏิเสธ ‎การคุ้มครองกฎหมายอย่างเท่าเทียมไม่ได้
‎(การคุ้มครองที่เท่าเทียมภายใต้กฎหมาย)
‎ผู้หญิงจึงต้องพึ่งพาข้อตกลงที่คลุมเครือนั้น
‎เพื่อแสดงให้เห็นว่ารัฐธรรมนูญ ‎ต้องการความเท่าเทียมระหว่างเพศ
‎นี่คือสิ่งที่ผู้หญิงยุค 70 ต่อต้าน
‎เมื่อเป็นเรื่องของความเท่าเทียมของผู้หญิง
‎พอลลี เมอร์เรย์รู้เรื่องนี้ดี
‎เธอรู้ว่าบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ไม่เคยดีสำหรับผู้หญิงมาก่อน
‎แต่ในยุค 1950 เธอก็รู้ว่ามันจะยากแค่ไหน
‎ที่จะยกเลิกกฎหมายจิมโครว์ ‎ในช่วงขบวนการสิทธิพลเมือง
‎แล้วดูสิ่งที่เธอทำสำเร็จสิครับ
‎นี่คือผู้หญิงที่ไม่ยอมถอยจากการท้าทาย
‎เมื่อรู้ว่าตัวเองทำสิ่งที่ถูกต้อง
‎ดังนั้นคำถามจึงกลายเป็นว่า ‎จะทำยังให้ศาลเห็นว่า
‎หลักการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน ‎สามารถใช้กับเรื่องเพศ
‎ในแบบเดียวกับที่ใช้ในเรื่องเชื้อชาติได้
‎"อาจให้เหตุผลได้ว่า
‎ก็เหมือนการแยกโรงเรียน ‎สำหรับเด็กนิโกรและเด็กผิวขาว
‎ตามธรรมชาติของพวกเขา ‎ไม่สามารถเท่าเทียมกันได้
‎การแบ่งประเภทตามเพศ
‎วันนี้ก็ไม่มีเหตุผลและเป็นการเลือกปฏิบัติเช่นกัน"
‎ความคล้ายคลึงกันระหว่างเชื้อชาติและเพศ
‎กลายเป็นประเด็นในการโต้แย้ง
‎"ฉันไม่ได้บอกว่าเชื้อชาติกับเพศเหมือนกัน
‎ฉันบอกว่ามันมีลักษณะบางอย่างที่เทียบเคียงกันได้
‎มีแนวโน้มที่จะมีปัญหาเหมือนกันกับทั้งสองกลุ่ม
‎เช่นการเลือกปฏิบัติในการจ้างงาน
‎หรือความล้มเหลวในการเป็นตัวแทนในรัฐบาล"
‎พอลลี เมอร์เรย์กำลังบอกว่า ‎คำถามทั้งหมดเกี่ยวกับเรื่องเพศ
‎มันเหมือนกับเรื่องเชื้อชาติมากเพราะมันขึ้นอยู่กับ
‎ลักษณะที่ไม่เปลี่ยนรูปที่คนเรามี
‎ซึ่งไม่ส่งผลต่อความสามารถ ‎ในการช่วยเหลือสังคม
‎และข้อโต้แย้งนี้ถูกนำไปใช้อย่างกว้างขวาง
‎โดยรูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์กนั่นเอง ไม่ใช่ใครอื่น
‎ฉันรู้สึกว่าอาร์บีจีควรได้รับการแนะนำตัว ‎ที่ดีกว่าที่ฉันจะให้เธอได้
‎อาร์บีจีชื่อดังกลายเป็น ‎ปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมและสมัยนิยม
‎ที่ใครก็ตามที่แนะนำเธอควรแนะนำแบบ…
‎"เห็นได้ชัดว่าจุดประสงค์หลักของ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎คือเพื่อกำจัดการเลือกปฏิบัติตามเชื้อชาติ
‎(รูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์ก ‎ทนายความ ปี 1973)
‎เพราะสีผิวของคนไม่เกี่ยวข้องกับความสามารถ
‎ในทำนองเดียวกัน เพศก็เหมือนเชื้อชาติ ‎เป็นลักษณะที่มองเห็นได้และไม่อาจเปลี่ยนรูปได้
‎ไม่มีความเกี่ยวข้องที่สำคัญกับความสามารถเลย"
‎รูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์ก ‎เป็นหญิงชาวยิวที่มุ่งมั่นอย่างเหลือเชื่อ
‎จากบรุกลิน
‎เธอเข้าเรียนที่โรงเรียนกฎหมายฮาร์วาร์ด
‎เป็นหนึ่งในผู้หญิงเก้าคนในชั้นเรียนของเธอ
‎เมื่อเธอจบจากโรงเรียนกฎหมาย
‎เธอลำบากมากกับการหาผู้พิพากษาในประเทศ
‎ที่จะให้โอกาสเธอเพราะผู้พิพากษาในตอนนั้น
‎ไม่จ้างผู้หญิงไว้ในห้องพิจารณาของพวกเขา
‎เธอจึงเริ่มดำเนินคดีที่เกี่ยวกับ ‎การเลือกปฏิบัติตามเพศ
‎และเป็นเพราะผลงานของเธอจริงๆ ‎ที่ทำให้ศาลดูกฎหมายเหล่านี้
‎ที่ตั้งอยู่บนเรื่องของเพศและเพศสภาพละเอียดขึ้น
‎"ผู้ชายส่วนใหญ่ในศาลสมัยนั้น
‎ไม่ได้เชื่อมโยงการเลือกปฏิบัติ ‎ที่ให้ความรู้สึกที่ไม่ดี
‎กับวิธีปฏิบัติต่อผู้หญิง
‎พวกเขาเชื่อจริงๆ ว่าผู้หญิงมีสิ่งที่ดีที่สุดในโลก
‎ความท้าทายคือการให้ความรู้ ‎แก่พวกผู้ชายที่เป็นผู้พิพากษา
‎เพื่อช่วยให้พวกเขารู้ว่า ‎มีบางอย่างผิดปกติในโลกนั้น"
‎ย้อนกลับไปในช่วงปี 1970
‎ผู้ร้องทุกข์สิทธิสตรีนำคดีเหล่านี้ไปยื่นต่อศาล
‎ที่เต็มไปด้วยผู้ชาย
‎รูธ เบเดอร์ กินส์เบิร์กบอกว่า" รู้อะไรไหม
‎เพื่อให้ได้รับความเห็นใจและความสนใจ ‎จากผู้พิพากษาศาลสูงสุดเพศชายเหล่านี้
‎ฉันจะต้องแสดงให้พวกเขาเห็นคนอีกแบบ
‎และฉันจะต้องเล่าเรื่องที่แตกต่างให้พวกเขาฟัง"
‎เธอจึงเลือกโจทก์ผู้ชาย
‎ที่ถูกเลือกปฏิบัติตามเพศ
‎(ฟรอนเทียโรและริชาร์ดสัน)
‎ในปี 1973 ในคดีที่ชื่อว่า ‎ฟรอนเทียโรและริชาร์ดสัน
‎ชารอน ฟรอนเทียโรอยู่ในกองทัพ
‎และเธอไม่ได้รับเบี้ยเลี้ยงที่พักอาศัย ‎ให้กับสามีของเธอ
‎ในขณะที่เจ้าหน้าที่ชายคนอื่นๆ ได้รับ
‎เธอเลยไปที่สำนักงานสวัสดิการ ‎บอกว่า "นี่มันน่าสงสัยนะพวก"
‎และพวกเขาบอกว่า ‎"มันไม่น่าสงสัยหรอก ชารอน"
‎ถ้าคุณเป็นคู่สมรสของสมาชิกกองทัพอากาศชาย
‎คุณจะได้รับสิทธิประโยชน์โดยอัตโนมัติ
‎แต่ถ้าคุณเป็นผู้ชายที่แต่งงานกับทหารอากาศ
‎คุณต้องพิสูจน์ว่าคุณพึ่งพาคู่สมรสของคุณ
‎และนี่คือชายคนหนึ่ง ‎ที่ท้าทายกฎหมายเกี่ยวกับเพศ
‎และบอกว่ามันละเมิดการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน ‎ภายใต้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎และพวกเขาชนะ
‎ผู้พิพากษาเบรนแนนเขียนความเห็นให้ศาล
‎และเขาเริ่มด้วยการพูดถึงประวัติศาสตร์ ‎การพิพากษาของศาลเรื่องเพศ
‎"เป็นเรื่องจริงที่สถานะของผู้หญิงดีขึ้น ‎ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา
‎แต่ถึงอย่างนั้น ก็แทบจะไม่ต้องสงสัยเลย
‎ว่าผู้หญิงยังต้องเผชิญ ‎กับการเลือกปฏิบัติโดยทั่วไป
‎ในสถาบันการศึกษาของเรา ในตลาดงาน
‎และในเวทีการเมือง
‎ประเทศของเรามีประวัติศาสตร์การเหยียดเพศ
‎มายาวนานและโชคร้าย
‎ตามธรรมเนียมแล้ว การเลือกปฏิบัติต่อผู้หญิง
‎ถูกทำให้มีเหตุผลด้วยทัศนคติของ ‎การปกป้องผู้หญิงด้วยความรัก
‎ซึ่งไม่ได้เป็นการวางผู้หญิงไว้บนแท่นบูชา ‎แต่เป็นในกรง
‎ด้วยการคิดถึงสิ่งเหล่านี้
‎เราจึงสรุปได้แค่ว่า ‎การแบ่งประเภทนั้นแบ่งตามเพศ
‎เหมือนที่การแบ่งประเภทตามเชื้อชาติ ‎ความแปลกแยก หรือชาติกำเนิด
‎คือจำเลยโดยเนื้อแท้ "
‎ดังนั้นหลักการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน
‎จึงอนุญาตให้ผู้สนับสนุนไปทั่วประเทศ
‎และบอกว่า "คุณจะปฏิบัติกับผู้ชาย ‎และผู้หญิงแตกต่างกันโดยไร้เหตุผลไม่ได้
‎พวกเธอมีสิทธิ์ที่จะได้รับการปฏิบัติแบบเดียวกัน"
‎การตีความนั้นเปลี่ยนโฉมหน้า ‎ของกฎหมายไปอย่างมาก
‎สิ่งที่มันไม่ได้ทำคือจัดการกับหลายๆ สถานการณ์
‎ที่ผู้ชายและผู้หญิงไม่ใช่สิ่งที่เราเรียกว่า ‎ถูกวางไว้ในตำแหน่งเดียวกัน
‎ความเท่าเทียมของผู้หญิงเชื่อมโยงกับ
‎ความสามารถในการควบคุมร่างกายของตัวเอง
‎แต่ศาลในเวลานี้และหลายสิบปีก่อนหน้านี้
‎ไม่เห็นเป็นแบบนั้น
‎เพื่อให้ได้สิทธิอนามัยเจริญพันธุ์มา ‎ภายใต้มาตรา 14
‎ผู้หญิงจะต้องมีกลยุทธ์ทางกฎหมายใหม่ทั้งหมด
‎(บัคกี้และเบลล์ - ปี 1927)
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ถูกอ้างถึงซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎ในคดีสิทธิอนามัยเจริญพันธุ์มากมายหลายคดี
‎(แคร์รี บัค) (เอ็มม่า บัค) ‎(ปี 1924)
‎อาจเป็นคดีบัคและเบลล์ที่ชั่วช้าที่สุด
‎ตอนที่รัฐเวอร์จิเนียทำหมัน
‎พูดอีกอย่างก็คือทำการผ่าตัด ‎และผูกท่อนำไข่ของแคร์รี บัค
‎และเธอฟ้องและบอกว่า ‎นี่เป็นการปฏิเสธสิทธิ์ของเธอ
‎เพราะเรื่องนี้เกิดขึ้นโดยที่เธอไม่ได้ยินยอม
‎และสิ่งที่ศาลสูงสุดตัดสิน
‎ในความคิดแบบผู้ที่เหนือกว่าสุดคลาสสิก
‎คือการสืบพันธุ์ของผู้หญิง ‎เป็นหน้าที่เดียวของพวกเธอ
‎และเพราะเหตุนี้จึงเป็นสิ่งที่รัฐ ‎มีสิทธิ์ในการปกครองและควบคุม
‎เรื่องนี้เกิดขึ้นในเวลาเดียวกับ ‎ที่เวอร์จิเนียผ่านกฎหมายเอกภาพทางเชื้อชาติ
‎เขียนโดยคณะกรรมการสุพันธุศาสตร์เวอร์จิเนีย
‎และมีเป้าหมายเพื่อปกป้องชนผิวขาวที่ดีที่สุด
‎มันห้ามไม่ให้คนขาวแต่งงานกับคนเชื้อชาติอื่น
‎มันคือกฎหมายสุพันธุศาสตร์
‎พูดง่ายๆ ก็คือถ้าคุณไม่ได้ร่ำรวย ผิวขาว ‎แต่งงานแล้ว เป็นเจ้าของทรัพย์สิน
‎งั้นคุณก็อาจมียีนที่มีปัญหา
‎ตามหลักสุพันธุศาสตร์ในยุคนั้น
‎ซึ่งบอกว่าคุณไม่ควรได้รับอนุญาตให้สืบพันธุ์
‎ผู้พิพากษาชื่อดังแห่งศาลสูงสุดสหรัฐฯ ‎โอลิเวอร์ เวนเดลล์ โฮมส์
‎เขาเขียนความเห็นในคดีบัคและเบลล์
‎และเขาบอกว่ารัฐเวอร์จิเนียมีอำนาจโดยสมบูรณ์
‎ที่จะสั่งให้ทำหมันคนไม่เต็มบาท…
‎และมันเป็นความเห็นที่น่าตกใจ ‎ในความอำมหิตของมัน
‎"คนไม่เต็มบาทสามรุ่นก็เพียงพอแล้ว"
‎แม้แต่ตอนนี้ยังทนฟังแทบไม่ได้เลย
‎มันไม่ได้ละเมิดกระบวนการ ‎ทางกฎหมายของแคร์รี บัค
‎และศาลสูงสุดบอกว่ารัฐได้รับอนุญาตให้ทำแบบนั้น
‎มันไม่ได้ละเมิดบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ทำไมผู้ชายมากมายเหลือเกินถึงเชื่อว่า ‎ผู้หญิงต้องถูกควบคุมและปกป้อง
‎เพราะผู้หญิงถูกมองว่าเป็นทรัพย์สิน
‎ทรัพย์สินปกป้องตัวเองไม่ได้
‎เก้าอี้ยาวสู้โจรไม่ได้หรอก
‎มันเป็นข้ออ้างที่ผู้ชายยึดตามหลักชีววิทยา
‎ผู้ชายมองว่าผู้หญิงตัวเล็กกว่า ก็เลยอ่อนแอกว่า
‎จิตใจอ่อนแอ ร่างกายบอบบาง…
‎เพราะเป็นเวลานานแล้ว ‎ที่งานนอกบ้านส่วนใหญ่ต้องใช้แรงงานหนัก
‎ผู้ชายพูดได้ว่าร่างกายเขาแข็งแรงกว่า ‎และก็จบแค่นั้นแหละ จบการโต้เถียง
‎แต่พอถึงช่วงปี 1920 ‎ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป ทำไมน่ะเหรอ
‎เทคโนโลยีไงล่ะ
‎เมื่อเทคโนโลยีก้าวหน้ามากขึ้น ‎งานก็ไม่ได้ตั้งอยู่บนความแข็งแรงอีกต่อไป
‎ข้ออ้างเรื่องความเหนือกว่าของผู้ชายจึงหมดไป
‎คุณจะเรียกผู้หญิงว่าทรัพย์สินของคุณไม่ได้ ‎ถ้าเธอทำงานที่โรงทอผ้า
‎เก้าอี้ยาวทำแบบนั้นไม่ได้
‎การปฏิวัติอุตสาหกรรม ‎จึงเริ่มนับถอยหลังสู่ความเท่าเทียม
‎ซึ่งก็เหมาะสมดี ‎เพราะตอนนี้ทุกคนทำงานแข่งกับเวลา
‎และมันดำเนินต่อไปเรื่อยๆ
‎โทรศัพท์ เครื่องพิมพ์ดีด คอมพิวเตอร์
‎ใช่ครับ วิศวกรคอมพิวเตอร์ ‎รุ่นแรกๆ หลายคนเป็นผู้หญิง
‎และความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่สำคัญที่สุด
‎ก็คือการคุมการเกิด
‎ก่อนมีการคุมกำเนิด ผู้หญิงถูกคาดหวัง ‎ให้ตั้งครรภ์ประมาณสิบครั้ง
‎สิบครั้ง!
‎แค่คิดผมก็จะเป็นลมแล้ว
‎ใครก็ได้ ขอเก้าอี้ยาวหน่อย!
‎ดังนั้นคุณจะได้เห็นว่าทำไม ‎เมื่อผู้หญิงเลือกได้ว่าจะมีลูกไหมและจะมีเมื่อไหร่
‎หนทางสู่ความเท่าเทียมก็ปรากฏออกมาเอง
‎(กริสวอลด์และคอนเนตทิคัต - ปี 1965)
‎ในคอนเนตทิคัต มีกฎหมายข้อหนึ่ง
‎ที่ห้ามใช้ยาคุมกำเนิด
‎และกฎหมายข้อนั้นอยู่ในหนังสือ ‎ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19
‎เอสเตล กริสวอลด์ได้เป็นผู้อำนวยการบริหาร
‎ของสหพันธ์วางแผนครอบครัวแห่งคอนเนตทิคัต
‎และเธอกระตือรือร้นและพร้อมที่จะทำสงคราม
‎เพื่อโค่นกฎหมายนี้
‎เธอเลยเปิดคลินิกคุมกำเนิด
‎และเริ่มแสดงความเห็นออกมาทันที
‎เธอออกไปแจกใบปลิว
‎อยากได้ฝาครอบปากมดลูกไหม ‎อยากได้ยาคุมไหม
‎คุณมาเอาทุกอย่างได้ที่นี่
‎เราแนะนำ เราแจกจ่าย เราทำผิดกฎหมาย
‎เธอพยายามจะทำให้ตัวเองถูกจับ
‎ฉันคิดว่าเห็นได้ชัดว่ากฎหมาย ‎ไม่สามารถบังคับใช้ได้
‎เรากำลังดำเนินการต่อ
‎อาจจะผิดกฎหมาย
‎แต่เรากำลังดำเนินโปรแกรมการให้การศึกษา ‎และการแนะนำของเราต่อ
‎ไม่กี่วันต่อมา เธอก็สมปรารถนาอย่างมีความสุข
‎แล้วคดีกริสวอลด์และคอนเนตทิคัต ‎ก็มุ่งหน้าสู่ศาลสูงสุด
‎เรายืนยันว่าลักษณะการเลือกปฏิบัติของกฎหมาย
‎ถือเป็นการลิดรอนสิทธิ์ ‎จากการบุกรุกความเป็นส่วนตัว
‎ในความสัมพันธ์ในชีวิตแต่งงาน
‎ศาลที่ดำเนินการโดย ‎ผู้พิพากษาวิลเลียม โอ. ดักลาส
‎เขียนแทนเสียงส่วนใหญ่
‎รับเอาตรรกะความเป็นส่วนตัวในชีวิตสมรสมาใช้
‎"เราจะยอมให้ตำรวจ ‎ค้นมุมสำคัญของห้องนอนของคู่แต่งงาน
‎เพื่อหาร่องรอยการใช้ยาคุมงั้นเหรอ"
‎และวิสัยทัศน์นั้น ‎รัฐบาลในห้องนอนของคู่แต่งงานของคุณ
‎คือสิ่งที่กระตุ้นให้ศาลพูดว่ารัฐทำแบบนี้ไม่ได้
‎นี่คือจุดกำเนิดของสิทธิความเป็นส่วนตัว
‎ผู้พิพากษาวิลเลียม โอ. ดักลาส ‎เขียนหนังสือ เดินทาง
‎ไต่เขามากกว่าผู้พิพากษาทุกคน
‎เขายังแต่งงานมากกว่าคนอื่นด้วย
‎ภรรยาคนปัจจุบันของเขาคือแคธลีน เฮฟเฟอร์นัน
‎ตอนที่พวกเขาแต่งงานกัน เธออายุ 23 ปี ‎เขาอายุ 67 ปี
‎มันคือการแต่งงานครั้งที่สี่ของดักลาส
‎สามคนสุดท้ายเป็นผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าเขามาก
‎บรรดาส.ส.ได้พูดถึงเรื่องนี้อย่างไม่พอใจ
‎ดักลาสตอบว่าชีวิตส่วนตัวของเขา ‎เป็นเรื่องของเขา
‎คงไม่น่าแปลกใจที่ผู้พิพากษาดักลาส
‎จะเริ่มชอบเรื่องความเป็นส่วนตัว ‎ในชีวิตสมรสในช่วงเวลานั้น
‎ฉันว่าเขาอยู่ในชีวิตแต่งงานครั้งที่สาม ‎เขาเลยเชื่อเรื่องความเป็นส่วนตัวในชีวิตคู่มาก
‎เขารู้เรื่องนี้ดีอย่างแน่นอน
‎ปัญหาของดักลาสคือ
‎ไม่มีส่วนไหนในรัฐธรรมนูญ
‎ที่ความเข้าใจเรื่องสิทธิความเป็นส่วนตัวนี้ ‎เคยได้รับการจาระไนจริงๆ
‎ดักลาสเริ่มคิดถึงความคิดนี้
‎และตั้งข้อสังเกตว่าแนวคิดเรื่องความเป็นส่วนตัว ‎ต้องเป็นส่วนหนึ่งของรัฐธรรมนูญ
‎ไม่งั้นสิทธิตามรัฐธรรมนูญ ‎ข้ออื่นๆ เหล่านี้จะไม่สมเหตุสมผล
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตราสามซึ่งห้ามไม่ให้ ‎จัดหาที่พักให้ทหารในบ้าน
‎มันไม่สมเหตุสมผลเลยถ้าคุณไม่มีการคาดหมายว่า
‎บุคคลนั้นมีความเป็นส่วนตัวในบ้านของพวกเขา
‎ศาลสูงสุดจึงเชื่อมโยงสิทธิในความเป็นส่วนตัว
‎กับหลักกระบวนการทางกฎหมายของมาตรา 14
‎นั่นเป็นเรื่องใหญ่ ‎เพราะนั่นคือสิ่งที่ผู้สนับสนุนสิทธิสตรี
‎ต่อสู้มาตลอดและจะสู้ต่อไป
‎และแนวคิดใหม่เรื่องความเป็นส่วนตัวนี้ ‎กำลังจะถูกนำไปใช้ในรูปแบบใหม่
‎(กริสวอลด์และคอนเนตทิคัต - ปี 1965)
‎(โรและเวด - ปี 1973)
‎คดีแรกในหมายเลข 70-18 โรและเวด
‎นอร์มา จีน แม็คคอร์วีย์
‎เธอไปหาหมอเพื่อทำแท้ง
‎และเขาบอกว่าเธอทำแท้งในเทกซัสไม่ได้
‎มันผิดกฎหมาย มันเป็นอาชญากรรม
‎เธอได้ทนายที่รับทำคดีของเธอ
‎และฟ้องรัฐเทกซัส ‎ข้อหาละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของเธอ
‎ซึ่งตั้งอยู่บนบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ในอดีตศาลบอกว่า
‎ถ้าสิทธิในความเป็นส่วนตัว ‎จะหมายถึงอะไรบางอย่าง
‎มันหมายถึงสิทธิของแต่ละคนที่จะตัดสินใจเอง
‎ข้อโต้แย้งของเจน โรคือผู้หญิงมีสิทธิ์ที่จะทำแท้ง
‎ตลอดระยะเวลาที่ตั้งครรภ์
‎ศาลสูงสุดเห็นว่ามีความขัดแย้ง
‎ระหว่างผลประโยชน์ของผู้หญิง ‎ในการควบคุมการตัดสินใจเรื่องการเจริญพันธุ์
‎และผลประโยชน์ของทารกในครรภ์
‎และแน่นอนว่าทารกในครรภ์ ‎ไม่สามารถแสดงสิทธิ์ของตัวเองได้
‎รัฐจึงดูแลเรื่องสิทธิ์แทน
‎เราไม่ได้ขอให้ศาลตัดสินว่า ‎การทำแท้งเป็นเรื่องดี
‎เรามาที่นี่เพื่อสนับสนุนว่าการตัดสินใจ
‎ว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะตั้งครรภ์ต่อไป
‎หรือจะยุติการตั้งครรภ์หรือไม่
‎เป็นการตัดสินใจที่ควรกระทำโดยคนคนนั้น
‎สวัสดีครับ ในการตัดสินคดีสำคัญ
‎วันนี้ศาลสูงอนุมัติให้มีการทำแท้งถูกกฎหมาย
‎เสียงส่วนใหญ่บอกว่าการตัดสินใจยุติการตั้งครรภ์
‎เป็นของผู้หญิงคนนั้นกับหมอของเธอ ไม่ใช่รัฐบาล
‎(มาตรา 14)
‎ความคิดเรื่องเสรีภาพนั้นสำคัญที่สุด
‎(ชีวิต เสรีภาพ หรือทรัพย์สิน)
‎ไม่ใช่ว่าถ้าคุณได้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 มา
‎มันจะรวมถึงสิทธิ์ในการทำแท้งด้วย
‎แต่มันคือการที่มันกลายเป็น ‎กระบวนการที่ค่อยๆ พัฒนา
‎ตรรกะของความเป็นส่วนตัว ‎ที่ประกาศครั้งแรกในกริสวอลด์
‎ถูกขยายออกไป
‎และศาลสูงสุดจะบอกว่า ‎"ฉันไม่รู้ว่าชีวิตจะเริ่มต้นเมื่อไหร่"
‎ศาลบอกว่าไม่มีใครหาคำตอบได้
‎ดังนั้นสิ่งที่ศาลบอกจริงๆ ก็คือ
‎"เราจะให้สิทธิความเป็นส่วนตัวแก่คุณ ‎ในช่วงแรกของการตั้งครรภ์
‎คุณควบคุมร่างกายคุณในตอนนั้นได้
‎แต่ในช่วงหลังของการตั้งครรภ์
‎รัฐจะเข้ามาควบคุมร่างกายคุณ ‎ถ้าพวกเขาต้องการ"
‎คุณเริ่มต้นจากยาคุมสำหรับคู่แต่งงาน
‎มาจนถึงสิทธิการเลือกว่าจะทำแท้งหรือไม่…
‎ทุกอย่างค่อยๆ เผยให้เห็นทีละเล็กทีละน้อย
‎มันอาจดูไม่เหมือนเส้นทางที่ชัดเจน
‎แต่นั่นคือกระบวนการของกฎหมายรัฐธรรมนูญ
‎เป็นเหตุการณ์ที่ไม่ธรรมดาเลย
‎และผมคิดว่าวันที่ 22 มกราคม ปี 1973 ‎จะเป็นวันประวัติศาสตร์
‎(ขนมปัง + กุหลาบ)
‎การรวมกันของการเข้าถึงการคุมกำเนิด ‎และการเข้าถึงการทำแท้ง
‎เปลี่ยนชีวิตผู้หญิง
‎ในช่วงหลังคดีกริสวอลด์และโร
‎ผู้หญิงเริ่มเรียนจบมหาวิทยาลัยในจำนวนที่สูงขึ้น
‎เข้าเรียนสถาบันทางวิชาชีพ ‎และบัณฑิตวิทยาลัยในจำนวนที่สูงขึ้น
‎และเข้ามาทำงานในจำนวนที่สูงขึ้น
‎(ออกเสียงเลือกตั้ง)
‎การควบคุมการสืบพันธุ์เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง
‎สำหรับผู้หญิงที่มีส่วนร่วมในอายุทางเศรษฐกิจ ‎ของประเทศในฐานะพลเมืองที่เท่าเทียมกัน
‎เราเปลี่ยนจากรัฐบาล
‎ที่ควบคุมทุกด้านของชีวิตผู้หญิง
‎มาเป็นรัฐบาลที่เริ่มปกป้องอิสรภาพของผู้หญิง
‎แต่ผู้หญิงทุกคนรู้สึก ‎ถึงผลประโยชน์นี้เหมือนกันรึเปล่า
‎ผู้หญิงผิวดำไม่ควรประท้วง ‎และเดินขบวนกับผู้หญิงผิวขาว
‎(ขบวนการเรียกร้องสิทธิในการเลือกตั้ง ‎ปี 1919)
‎หรือถ้าคุณเดินขบวนกับเรา ‎คุณก็ต้องเดินอยู่แถวหลัง
‎ขบวนการเรียกร้องสิทธิในการเลือกตั้ง ‎ให้ความสำคัญกับคำถามเรื่องเพศ
‎มองเห็นคำถามเรื่องเชื้อชาติ ‎ไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่
‎และไม่ค่อยยินดีที่จะเอาสองเรื่องนี้มารวมกัน
‎เราจะแก้ปัญหาของคุณทีหลัง ‎สุดท้ายเราจะแก้ปัญหานั้นกัน
‎ถ้าคุณยอมให้เราชนะเรื่องของเรา ‎จากนั้นเราจะแก้ปัญหาของคุณ
‎เพราะบอกตรงๆ ปัญหาของคุณมันขวางทางอยู่
‎มันใช้เวลานานเกินไป มันไม่มีประสิทธิภาพ
‎เราจะไม่มีวันไปถึงจุดนั้น ‎ถ้าเรามัวแต่คิดถึงปัญหาของคุณ
‎ผู้หญิงผิวดำยืนอยู่บนทางแยก
‎อย่างที่เราชอบพูดกัน
‎ทางแยกของปัญหาเรื่องเพศ ‎และปัญหาเรื่องเชื้อชาติ
‎สภาวะทับซ้อนไม่ใช่แนวคิดที่ใหม่
‎แต่เราได้รับการวางกรอบของมัน ‎มาจากนักวิชาการด้านกฎหมายผิวดำ
‎ชื่อคิมเบอร์เล เครนชอว์
‎ฉันคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
‎ที่หลายคนคุ้นเคยกับมัน
‎เพราะมันสร้างขึ้นโดยผู้หญิงผิวดำ
‎แนวคิดเรื่องสภาวะทับซ้อนเกิดขึ้นทันที ‎จากคดีที่ฉันอ่านเมื่อหลายปีก่อน
‎ตอนที่ผู้หญิงแอฟริกันอเมริกันพยายามฟ้องร้อง
‎อ้างว่ามีการเลือกปฏิบัติในการจ้างงาน
‎และการโต้แย้งของพวกเธอ ‎ถูกศาลที่รับฟังคำกล่าวอ้างปฏิเสธ
‎เพราะผู้ชายแอฟริกันอเมริกัน ‎ถูกจ้างและได้รับการเลื่อนขั้น
‎และผู้หญิงผิวขาวถูกจ้างและได้รับการเลื่อนขั้น
‎ศาลเลยบอกว่าพวกเธอพิสูจน์ ‎เรื่องการเลือกปฏิบัติตามเชื้อชาติไม่ได้
‎เพราะคนดำโอเคกับบริษัท ก็แค่เป็นผู้ชาย
‎และพวกเธอพิสูจน์ ‎เรื่องการเลือกปฏิบัติตามเพศไม่ได้
‎เพราะบริษัทก็จ้างและเลื่อนขั้น ‎แม้ว่าจะเป็นผู้หญิง
‎ดังนั้นปัญหาคือผู้หญิงผิวดำ ‎ไม่สามารถอ้างสิทธิ์ได้ด้วยตัวเอง
‎ส่วนหนึ่งเป็นเพราะศาลไม่เห็นว่า
‎สภาวะทับซ้อนของการเหยียดเชื้อชาติ ‎และการเหยียดเพศ
‎สร้างประสบการณ์ที่แตกต่าง ‎ให้กับผู้หญิงผิวดำหลายครั้ง
‎และมันไม่ใช่แค่ว่า ‎ภาวะที่ถูกกดขี่ของฉันมากเป็นสองเท่า
‎มันไม่ได้แค่คูณสอง
‎จริงๆ แล้วคือที่สภาวะทับซ้อนนั้น
‎มันมีการเหมารวม การเปรียบเปรย ‎และความยากลำบากบางอย่าง
‎ที่ผู้หญิงผิวดำต้องเผชิญโดยเฉพาะ
‎และตอนที่เซเรนาใส่อารมณ์ในการแข่งเทนนิส
‎หรือตอนที่มิเชลล์ โอบามาใส่อารมณ์ ‎ขณะกล่าวสุนทรพจน์
‎เราถูกเรียกว่า "หญิงผิวดำขี้โมโห"
‎คนที่มีตัวตนที่ถูกกดขี่สองอย่างหรือมากกว่านั้น…
‎ผู้หญิงพื้นเมืองมี ผู้หญิงเอเชียมี
‎และที่ชาวลาตินมี…
‎ไม่ได้เผชิญแค่ผลรวม ‎ของการกดขี่ของพวกเธอเท่านั้น
‎แต่พวกเธอเผชิญการกดขี่หลายรูปแบบ
‎และถ้าคุณมีคนที่มีตัวตนพวกนั้นมากกว่าสองอย่าง
‎อย่างเช่นผู้หญิงข้ามเพศผิวสี
‎ระบบต่างๆ กำลังทับซ้อนกันในชีวิตของเธอ
‎เพื่อสร้างการกดขี่ที่ไม่เหมือนใครขึ้นมา
‎ตัวฉันเองก็มีปัญหาสองอย่าง
‎ปัญหาสองอย่างที่มีอยู่ในตัว
‎ฉันต้องกังวลเสมอ ไม่ใช่ในทางทฤษฎีนะ
‎แต่ฉันต้องเกี่ยวข้องกับ
‎และพัวพันกับการปลดแอกทางเชื้อชาติ ‎อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
‎แต่ฉันเองก็ต้องพัวพันกับเรื่อง ‎การปลดแอกทางเพศด้วย
‎เพราะอย่างที่ฉันพูดบ่อยๆ ว่า ‎ทั้งสองอย่างมาเจอกันในตัวฉัน
‎ทั้งสองอย่างมาเจอกันในตัวทุกคน
‎ที่เป็นทั้งผู้หญิงและเป็นสมาชิกของกลุ่มที่ถูกกดขี่
‎หรือชนกลุ่มน้อย
‎พอลลี เมอร์เรย์เป็นตัวอย่างของสภาวะทับซ้อน
‎เธอรู้ว่าผู้หญิงผิวดำต้องเผชิญกับ ‎การเลือกปฏิบัติตามเชื้อชาติเหมือนชายผิวดำ
‎และการเลือกปฏิบัติตามเพศเหมือนผู้หญิงผิวขาว
‎เธอต่อสู้เพื่อสิทธิของผู้หญิงผิวดำ
‎ในช่วงที่โลกมองไม่เห็นผู้หญิงผิวดำ
‎และต่อสู้กับอัตลักษณ์ทางเพศ ‎และรสนิยมทางเพศของตัวเอง
‎ชีวิตวัยผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ของเมอร์เรย์ เธอค้นหา ‎แต่ถูกปฏิเสธการรักษาด้วยเทสโทสเตอโรน
‎สงสัยว่าเธอเป็น เครื่องหมายคำพูดเปิด
‎"หนึ่งในการทดลองของธรรมชาติ ‎เด็กผู้หญิงที่ควรจะเป็นเด็กผู้ชาย" หรือไม่
‎เครื่องหมายคำพูดปิด
‎พอลลีตระหนักว่าการเลือกปฏิบัติ ‎ตามเชื้อชาติและเพศ
‎เป็นเรื่องเดียวกัน
‎ว่าทั้งสองเรื่องนั้นละเมิด ‎หลักการคุ้มครองที่เท่าเทียมกันของมาตรา 14
‎เราทุกคนเหมือนกันมากกว่าที่เราคิด
‎เราเข้าใจคุณนะ พอลลี เมอร์เรย์ ‎เราเข้าใจคุณ
‎(ขบวนการเรียกร้องสิทธิในการเลือกตั้ง ‎ปี 1919)
‎(ขบวนการปลดแอกสตรี - ช่วงปี 1970)
‎คุณได้เห็นการขบวนการสิทธิสตรี ‎ที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันจริงๆ
‎และมีผู้หญิงเชื้อสายแอฟริกันอเมริกัน
‎ผู้หญิงอเมริกันเชื้อสายเม็กซิกัน เชื้อสายอเชีย ‎และผู้หญิงพื้นเมืองทุกรูปแบบ
‎ซึ่งอยู่ในองค์กรสิทธิพลเมืองต่างๆ
‎กดดันให้เรื่องเพศสภาพเป็นส่วนสำคัญ
‎เป็นสิ่งที่มีความหมาย ‎ของการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมือง
‎มันรู้สึกเหมือน ‎บางอย่างที่น่าตื่นเต้นมากกำลังจะเกิดขึ้น
‎การเหมารวมที่ทำให้ผู้หญิง
‎ต้องอยู่แต่ในบ้าน ไม่มีชีวิตสาธารณะ
‎ผู้หญิงกำลังต่อต้านเรื่องนั้น
‎คุณสามารถเป็นภรรยาของใครบางคน ‎แม่ของใครบางคน คนรักของใครบางคน
‎คุณจะเป็นอะไรของใครก็ได้ ‎แต่คุณเป็นคนสำคัญไม่ได้
‎เราต้องการควบคุมร่างกาย ‎และชะตากรรมของเราเอง
‎และมีการเคลื่อนไหวนี้ทั่วสหรัฐอเมริกา
‎ที่เกิดขึ้นเป็นคลื่นสตรีนิยมลูกที่สอง
‎และผู้หญิงผิวดำ ชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิกัน ‎เชื้อสายเอเชีย และอเมริกันพื้นเมือง
‎รู้สึกว่าเรามีเหตุผลมากที่สุด ‎ที่จะคัดค้านกฎหมายเหล่านี้
‎และกำจัดมันไปซะ
‎เราไม่สามารถเปลี่ยนเป็น ‎การโต้เถียงเกี่ยวกับความสำคัญได้
‎และเราต้องต่อสู้เพื่อสิ่งเหล่านี้ทุกเรื่อง
‎ไม่ใช่แค่บางเรื่อง
‎ในยุค 70 ขณะที่ขบวนการสตรีเพิ่มขึ้น
‎มันเริ่มบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับอเมริกา ‎ที่ชายและหญิงทุกคนเท่าเทียมกัน
‎และถึงแม้ผู้หญิงจะได้ผลประโยชน์บางอย่าง ‎ภายใต้มาตรา 14
‎แต่วิธีที่ดีที่สุดที่จะยืนยันเรื่องราวนั้น ‎คือด้วยการอนุมัติบทแก้ไขเพิ่มเติมใหม่
‎ที่จะเอาเรื่องความเท่าเทียมทางเพศ ‎ใส่เข้าไปในรัฐธรรมนูญอย่างเป็นทางการ
‎ปัญหาคือไม่เคยมี
‎คำมั่นสัญญาพื้นฐานเรื่องความเท่าเทียมทางเพศ
‎ที่เขียนไว้ในรัฐธรรมนูญ
‎เราเป็นเหมือนลูกเลี้ยง ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ดังนั้นสิ่งที่เราต้องการคือบ้านของเราเอง
‎(บทแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องสิทธิเสมอภาค ‎ปี 1970)
‎เราหวังว่าวันครบรอบ 50 ปี ‎ของการชนะสิทธิในการเลือกตั้งนี้
‎จะเป็นจุดจบของการรณรงค์
‎เพื่อการปลดแอกผู้หญิง ‎จากการกดขี่ของรัฐบาลอันยาวนาน
‎ตอนนี้เรามีผู้หญิงสิบล้านคน
‎ที่สนับสนุนมาตรการนี้ต่อสภาคองเกรส
‎นั่นคือผู้หญิงสิบล้านคน ‎ที่รวมตัวกันผ่านองค์กรของพวกเธอ
‎พรรคสตรีแห่งชาติวิ่งเต้นเพื่อให้ได้มาซึ่ง ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 26
‎เพื่อรับรองสิทธิที่เท่าเทียมกันของผู้หญิง ‎ภายใต้กฎหมาย
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรานั้นจะทำให้ผู้หญิง ‎เป็นประชาชนในทางกฎหมายเป็นครั้งแรก
‎เราต้องการบทแก้ไขเพิ่มเติมของเราเอง
‎เราต้องการช่วงเวลาที่สังคมมารวมตัวกันอีกครั้ง
‎เหมือนที่ฉันคิดว่าพวกเขาทำกันในช่วง ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎เพื่อบอกว่าเรามีผู้หญิงที่ถูกกันออกไป
‎จากการคุ้มครองของพลเมือง ‎ที่เท่าเทียมกันโดยมิชอบ
‎มันขัดกับคำมั่นสัญญาที่ลึกซึ้งที่สุด ‎ของการเป็นพลเมืองอเมริกัน
‎และเราต้องแก้ไขมัน
‎(อีอาร์เอขอสิทธิเลือกตั้งจากคองเกรส ‎ปี 1971)
‎นี่คือช่วงเวลาที่เราจะทำให้ผู้หญิงและผู้ชาย
‎มีส่วนร่วมในความยิ่งใหญ่ของอเมริกา ‎อย่างเท่าเทียมกัน
‎มันเป็นเหมือนจุดเริ่มต้น
‎ภาษาส่วนใหญ่ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎แต่อ่านผ่านมุมมองของความเท่าเทียมของผู้หญิง
‎และเป็นการย้ำว่าผู้หญิง ‎มีความเท่าเทียมกันในทางกฎหมาย
‎เป็นการปรับปรุงกรอบด้านเชื้อชาติ ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎และทำให้มันใช้ได้กับผู้หญิง
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องสิทธิเสมอภาค ‎ได้รับการอนุมัติโดยคองเกรส
‎และส่งไปยังรัฐต่างๆ สามในสี่รัฐให้ลงมติยอมรับ
‎ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นในการแก้ไขรัฐธรรมนูญ
‎จนถึงตอนนี้มี 23 รัฐ
‎ที่อนุมัติให้บทแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องสิทธิเสมอภาค ‎อยู่ในรัฐธรรมนูญแล้ว
‎สามสิบแปดรัฐต้องอนุมัติ ‎ก่อนที่มันจะกลายเป็นกฎหมาย
‎(อีอาร์เอ ใช่แล้ว!)
‎แล้วอีอาร์เอก็เคลื่อนไหวไปทั่วประเทศ
‎ผู้หญิงเป็นคนจัดการ
‎ตอนนี้ความกลัวต้องไม่ขัดขวางเรา
‎เพราะบทแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องสิทธิเสมอภาค ‎เป็นตัวแทนของอุดมคติอเมริกันที่สูงที่สุด
‎นั่นคือการรับรู้คุณค่าของแต่ละคน
‎ผู้หญิงแต่ละคนและผู้ชายแต่ละคน
‎(อนุมัติ 30 รัฐ ต้องการ 38 รัฐ - ปี 1973)
‎สิทธิที่เท่าเทียมสำหรับบทแก้ไขเพิ่มเติมของผู้หญิง
‎วันนี้เข้าใกล้การเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของรัฐธรรมนูญมากขึ้นอีกสองก้าวแล้ว
‎มันได้รับการอนุมัติจากออริกอนและมินนิโซตาแล้ว
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมผ่าน…
‎แล้วเชื่อไหม
‎มันไปได้สวยเชียวละ
‎วันนี้สภานิติบัญญัติรัฐเมน ‎อนุมัติบทแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องสิทธิเสมอภาค
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมจะกลายเป็น ‎ส่วนหนึ่งของรัฐธรรมนูญ
‎ถ้าอีกเจ็ดรัฐอนุมัติ
‎แล้วเราก็ไปถึงสองสามรัฐสุดท้าย…
‎และโดนตอบโต้รุนแรง
‎ผมขอเตือนคุณว่าเกิดอะไรขึ้นกับอดัม
‎ตอนที่เขายอมให้อีฟเกลี้ยกล่อมเขาให้กัดแอปเปิล
‎เรามีประเทศที่ดีและรัฐที่ดี
‎มันผิดอะไรนักหนาเหรอ ‎ทำไมเราต้องแก้ไขอะไรๆ ตลอดเวลาด้วย
‎ผมมีลูกสาวอายุ 16 นั่งอยู่หลังห้องนี้
‎ผมไม่อยากให้เธอถูกเกณฑ์ทหาร
‎ขณะที่อีอาร์เอได้รับความนิยมมากขึ้น
‎ฝ่ายตรงข้ามก็เริ่มบอกเล่าเรื่องราวที่แตกต่าง ‎เกี่ยวกับความเท่าเทียมของผู้หญิง
‎เรื่องที่โดนใจคนอเมริกันหลายคน
‎และส่วนที่มีประสิทธิภาพที่สุดน่ะเหรอ
‎เรื่องราวใหม่นี้ไม่ใช่แค่ผู้ชายที่เป็นคนเล่า
‎แต่มีผู้หญิงมาบอกเล่าด้วย
‎และมันเป็นการตอบโต้รุนแรงที่นำโดยผู้หญิง ‎อย่างน้อยก็โดยผิวเผิน
‎เราไม่ได้ปฏิบัติต่อผู้คนอย่างเท่าเทียมกัน
‎และมันจะไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง ‎ที่จะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเท่าเทียมกัน
‎ผู้นำการต่อสู้กับ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องสิทธิเสมอภาค
‎เป็นแม่บ้านชาวอิลลินอยส์ คุณแม่ลูกหก ‎ฟิลลิส ชลาฟลีย์
‎ฟิลลิส ชลาฟลีย์ จากอัลตัน อิลลินอยส์
‎ฟิลลิส ชลาฟลีย์
‎ช่างมันเถอะ
‎ฉันจะพูดว่ามีน ฟิลลิส
‎กฎหมายของประเทศเรา ‎ให้สถานะที่ยอดเยี่ยมมาก
‎กับผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว
‎อย่างเช่น เธอมีสิทธิ์ตามกฎหมาย ‎ที่จะได้รับการสนับสนุนจากสามี
‎ดูเหมือนว่าฟิลลิส ชลาฟลีย์ ‎จะนำเสนอแนวคิดเก่าเป็นสิบเป็นร้อยปี
‎ที่ว่าผู้หญิงควรได้รับการปกป้อง ‎มากกว่าความเท่าเทียม
‎ผู้หญิงอเมริกันเป็นชนชั้นที่โชคดีที่สุดที่เคยมีชีวิตอยู่
‎พวกเธอสามารถแต่งงานได้ตามกฎหมายของรัฐ
‎ที่บอกว่าสามีควรสนับสนุนภรรยา
‎อีอาร์เอไม่ได้มอบสิทธิใดๆ ประโยชน์ใดๆ
‎โอกาสใดๆ ที่คุณยังไม่มีในตอนนี้ให้กับคุณ
‎ฟิลลิส
‎ดังนั้น ในการคัดค้าน ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องสิทธิเสมอภาค
‎เธอบอกชัดเจนว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงต้องการ
‎ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนอย่างแน่นอน
‎พวกเธอไม่รังเกียจบทบาททางเพศ
‎พวกเธอมีความสุขกับชีวิตตัวเองแล้ว
‎และบทแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องสิทธิเสมอภาค ‎คือการต่อต้านครอบครัว ต่อต้านเด็ก
‎และต่อต้านบทบาทของผู้หญิงแบบดั้งเดิม
‎จดหมายและโทรศัพท์ส่วนใหญ่มาจาก
‎ผู้หญิงที่อายุมาก ‎มีรายได้ปานกลาง และหัวโบราณ
‎ฉันอยากให้ลูกๆ ชื่นชมพ่อของพวกเขา
‎ฉันอยากให้พวกเขารู้ว่าเขาเป็นหัวหน้าครอบครัว
‎ว่าเขาปกป้องเราได้
‎เรามีเขาเพื่อการนี้ นั่นคือเหตุผลที่ฉัน ‎แต่งงานกับเขา เพื่อให้ได้รับการปกป้อง
‎ผู้หญิงหลายคนบอกว่าบทแก้ไขเพิ่มเติม ‎จะทำให้พวกเธอเท่าเทียมเกินไป
‎พวกเธอไม่ต้องการแบบนั้น
‎และพวกเธอพยายามหยุดการอนุมัติ
‎ในรัฐเหล่านั้นที่บทแก้ไขเพิ่มเติม
‎ยังอยู่ในสภานิติบัญญัติ
‎ความเชื่อของผมคือบทแก้ไขเพิ่มเติม
‎อาจทำให้ผู้หญิงสูญเสีย ‎การเลือกปฏิบัติที่เป็นประโยชน์ต่อพวกเธอ
‎และเหมาะสม
‎พรรครีพับลิกันยกเลิกการสนับสนุน
‎ในฐานนโยบายของพรรค ‎ในการเลือกตั้งปี 1980
‎ทิศทางลมทางการเมืองเปลี่ยนไป
‎และสุดท้ายแล้ว มันก็ขาดไปสามรัฐ
‎(อีอาร์เอไม่ได้ตามเป้าตามกำหนดเวลา ‎ปี 1982)
‎การต่อสู้เพื่อการอนุมัติ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องสิทธิเสมอภาค
‎จบลงเมื่อวานหลังจากผ่านมาสิบปี
‎ผู้สนับสนุนบทแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องสิทธิเสมอภาค ‎มารวมตัวกันตรงข้ามทำเนียบขาว
‎เพื่อไว้อาลัยต่อการสิ้นสุดของบทแก้ไขเพิ่มเติม
‎(อีอาร์เอ)
‎ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ต่อโอกาสที่เหลือเชื่อ!
‎แล้วอนาคตของอีอาร์เอล่ะคะ
‎อีอาร์เอไม่มีอนาคตแล้ว
‎ผลที่ตามมาจากการที่อีอาร์เอไม่ได้รับการอนุมัติ
‎คือเรายังคงมีเอกสาร
‎ซึ่งไม่ได้โต้แย้งว่าพลเมืองชายและหญิง
‎ต้องถูกเข้าใจว่าเท่าเทียมกันโดยสมบูรณ์
‎คุณช่วยอธิบายความเชื่อมโยง
‎ระหว่างปัญหาการทำแท้งกับบทแก้ไขเพิ่มเติม ‎เรื่องสิทธิเสมอภาคหน่อยได้ไหมคะ
‎อย่างแรกเลยนะคะ ‎คนที่ผลักดันอีอาร์เอและผลักดันการทำแท้ง
‎เป็นคนกลุ่มเดียวกันประมาณ 98%
‎ผมมองอเมริกาในแง่ดี
‎ผมขอเริ่มด้วยการพูดว่าผมรู้สึกว่าอเมริกา…
‎ในช่วงปี 1980 โดยเฉพาะในทศวรรษนี้
‎(เจอร์รี ฟอลเวลล์ ปี 1982)
‎ได้สัมผัสกับการเกิดใหม่ ‎ทางศีลธรรมและจิตวิญญาณ
‎พอถึงช่วงปี 1980 อะไรๆ ก็เริ่มดูสิ้นหวัง
‎มีอำนาจของพวกขวาใหม่เกิดขึ้น
‎ด้วยการเลือกตั้งของโรนัลด์ เรแกนในปี 1980
‎มีการเคลื่อนไหวตอบโต้ที่รุนแรงมาก
‎สิ่งที่คุณได้คือพวกขวาใหม่ ‎ทำคะแนนความสำเร็จทุกรูปแบบ
‎ในแง่ของการกลับสิทธิบางอย่าง
‎ที่ผู้คนเรียกร้องมาตลอดยุค 60 และ 70
‎ปัญหาคือการรวบรวมแรงผลักดัน
‎มีผู้เดินขบวนกว่าหนึ่งแสนคนกระจายตัว ‎เป็นพื้นที่เกือบหนึ่งกิโลเมตรทั่ววอชิงตัน
‎เป็นตัวแทนการประท้วงต่อต้าน ‎การทำแท้งครั้งใหญ่ที่สุดในอเมริกา
‎จำนวนการจำกัดการทำแท้ง ‎เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วง 25 ปีที่ผ่านมา
‎ในบางเขตมีคลินิกทำแท้งเหลืออยู่ที่เดียว
‎ทำให้ผู้หญิงที่อยู่ในเขตชนบทของรัฐ
‎ไม่มีผู้ให้บริการทำแท้ง
‎และผู้ให้บริการทำแท้งหลายราย ‎ไม่ได้เป็นแค่ผู้ให้บริการทำแท้ง
‎แต่เป็นผู้ให้บริการ ‎ด้านสุขภาพมาตรฐานสำหรับผู้หญิง
‎ดังนั้นเมื่อคลินิกทำแท้งปิดตัวลง
‎มันไม่ใช่แค่การสูญเสียบริการนั้นไป
‎แต่มันคือการสูญเสียบริการสุขภาพขั้นพื้นฐาน
‎และกฎหมายหลายฉบับได้รับการอนุมัติ
‎ซึ่งทำให้ผู้ให้บริการทำแท้งดำเนินการได้ยากขึ้น
‎การดำเนินการแพงขึ้นสำหรับพวกเขา
‎และแผนการก็คือ ‎การออกกฎหมายเพื่อให้มันหมดไป
‎(หยุดการทำแท้งเดี๋ยวนี้)
‎ฉันมีลูกสาวสองคนและลูกสาวฉัน
‎ตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวพวกเธออย่างมาก
‎พวกเธอใส่ใจเรื่องการเมืองเพราะงานที่ฉันทำ
‎และการสามารถลองเสนอวิธีแก้ปัญหาได้
‎เสนอการมองโลกในแง่ดีได้ ‎เป็นสิ่งที่ฉันลำบากมาก
‎แต่สิ่งที่ฉันบอกลูกฉันทุกวัน
‎คือ "แม่จะลุกขึ้นสู้ทุกวัน
‎แม่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรืออนาคตจะเป็นยังไง
‎แต่แม่จะบอกลูกว่าทุกๆ วัน แม่จะสู้เพื่อลูก
‎และเด็กผู้หญิงทุกคนในอเมริกา"
‎(ควบคุม)
‎"มันเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของเรา
‎ส่วนที่น่าเศร้าของประวัติศาสตร์
‎แต่เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ที่ปฏิเสธไม่ได้
‎ว่าบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมที่ยิ่งใหญ่นั้น ‎ที่เปลี่ยนแปลงอะไรมากมายในประเทศนี้
‎ผู้วางกรอบมันไม่ได้ตั้งใจจะเปลี่ยน
‎สถานะของผู้หญิงในทันที
‎มันทำให้ระบบยังคงอยู่ในประเทศของเรา ‎ซึ่งผู้หญิงออกเสียงเลือกตั้งไม่ได้
‎บริหารประเทศไม่ได้
‎ถ้าพวกเธอแต่งงาน ‎ก็จะถือครองทรัพย์สินในชื่อตัวเองไม่ได้
‎ฉันยังคงเป็นผู้สนับสนุน ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องสิทธิเสมอภาค
‎ด้วยเหตุผลนี้
‎ฉันมีลูกสาวหนึ่งคน หลานสาวหนึ่งคน
‎ฉันรู้ว่าประวัติศาสตร์เป็นยังไง
‎ฉันอยากให้ผู้ออกกฎหมายของประเทศนี้และทุกรัฐ
‎ลุกขึ้นมาบอกว่าเรารู้ ‎ว่าประวัติศาสตร์นั้นเป็นยังไง
‎เราอยากประกาศให้ชัดเจนว่า
‎ผู้หญิงและผู้ชายเท่าเทียมกันตามกฎหมาย
‎(มาที่ทำเนียบขาว วันอาทิตย์ บ่ายสาม)
‎ฉันอยากเห็นคำแถลงเช่นนั้น ‎ในรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ"
‎(ไม่สามารถควบคุมได้)
‎สิ่งหนึ่งที่ฉันคิดว่าเราคาดหวัง ‎ในฐานะคนอเมริกัน
‎คือความก้าวหน้าที่เป็นเส้นตรง
‎คาดหวังว่าสิ่งที่ไม่ดีจะหายไป ‎และสิ่งใหม่ๆ จะเข้ามา
‎แต่ฉันคิดว่าสิ่งที่ร้อยปีที่ผ่านมาแสดงให้เราเห็น
‎คือการต่อสู้ต้องใช้โครงสร้างใหม่
‎สิ่งต่างๆ สนับสนุนในทิศทางอื่นๆ
‎การตอบโต้รุนแรงเกิดขึ้น มีความคืบหน้า
‎มันเป็นสถานการณ์ที่ยุ่งเหยิง ‎เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา พัฒนาตลอดเวลา
‎และสำหรับฉัน การต่อสู้นั้นยิ่งใหญ่ ‎พอๆ กับเมื่อร้อยปีก่อน
‎มันแค่ต่างจากเดิม
‎ฉันว่าเราต้องเลิกคิดว่าศาล
‎เป็นอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยผู้หญิง
‎ถ้าคุณใส่ใจเรื่องสิทธิอนามัยเจริญพันธุ์
‎กฎหมายการทำแท้งที่เข้มงวดส่วนใหญ่ ‎มาจากรัฐที่เข้มงวด
‎ฉันต้องไปพบผู้พิพากษา
‎เขาจะได้ตัดสินได้ว่าฉันโตพอที่จะทำแท้งไหม
‎สิทธิ์ในการทำแท้งของฉัน ‎ขึ้นอยู่กับมุมมองของคนอื่นที่มีต่อฉัน
‎และอนาคตของฉัน
‎มันเป็นความเจ็บปวดอันยาวนานและเหนื่อยล้า ‎และน่าขันยิ่งกว่า
‎เพราะฉันไม่ต้องทำแบบนี้ ‎ตอนที่ฉันมีลูกสาวตอนอายุ 15
‎ทำไมเราไม่ให้ความสำคัญมากขึ้น ‎กับการให้ผู้หญิงทำงานในระดับรัฐ
‎เราควรใช้มาตรการเชิงรุกมากขึ้น ‎ในการทำให้แน่ใจว่ากฎหมายที่เข้มงวดแบบนี้
‎จะไม่หลุดออกมาจาก ‎สภานิติบัญญัติของรัฐตั้งแต่แรก
‎ใช่แปลว่าใช่และไม่ใช่แปลว่าไม่!
‎มีทูชี้ให้เห็นว่าสิ่งที่เราทำตามกฎหมายนั้น
‎มันไม่พอจริงๆ
‎มันไม่เคยโอเคที่จะไม่ได้รับการยินยอม
‎แต่สิ่งที่มีทูทำคือการปกป้องผู้คน
‎ที่จะออกมาบอกว่า " นี่มันไม่โอเค"
‎หยุดความรุนแรง หยุดการข่มขืน!
‎ขบวนการมีทูเรียกร้องความสนใจ ‎มาที่ความล้มเหลวของกฎหมาย
‎จากนั้นก็เรียกร้องการแก้ปัญหา ‎แต่อยู่นอกกฎหมาย
‎มีทูเกิดขึ้นในดินแดนของโลกโซเชียล
‎มันไม่ได้เกิดขึ้นในทางกฎหมายเลย
‎ทำไมผู้ชายถึงไม่เรียกร้อง ‎ที่จะให้สิทธิที่เท่าเทียมกันกับผู้หญิง
‎เพราะผู้ชายก็เคยอยู่ใน ‎ระบบชายเป็นใหญ่เหมือนกัน
‎ถามใครสักคนว่า "ขออำนาจที่คุณมีหน่อยได้ไหม"
‎นั่นคือสิ่งที่เรากำลังถามผู้ชาย
‎และผู้ชายบอกว่า "ผมไม่รู้ว่าอยากให้คุณไหม
‎ผมไม่รู้ว่าอยากแบ่งปันอำนาจกับคุณไหม
‎คุณจะเอาอำนาจไปทำอะไร"
‎และฉันหวังว่าฉันจะยืนยัน ‎และสร้างความมั่นใจให้ผู้ชายได้ว่า
‎ฉันสัญญาว่าเมื่อผู้หญิงได้รับอำนาจ
‎เราจะทำให้ชีวิตทุกคนดีขึ้น
‎- ร่างกายเธอ เธอเลือกได้! ‎- ร่างกายฉัน ฉันเลือกเอง!
‎ถ้าคุณไม่สามารถควบคุมร่างกายคุณ ‎จากการหุบขาได้
‎คุณก็ควบคุมมันจากการอ้าขาไม่ได้
‎คุณควบคุมชีวิตตัวเองไม่ได้
‎นี่คือการเดินขบวนของผู้หญิง
‎และการเดินขบวนของผู้หญิงครั้งนี้ ‎แสดงถึงสัญญาของสตรีนิยม
‎และครอบคลุม และสิทธิสตรีนิยมที่ทับซ้อน
‎ที่เรียกร้องให้เราทุกคน ‎มาร่วมต่อต้านการเหยียดเชื้อชาติ
‎โรคกลัวอิสลาม การต่อต้านชาวยิว
‎ความเกลียดผู้หญิง
‎ฉันยืนอยู่ตรงนี้ต่อหน้าคุณ ‎ชาวมุสลิมอเมริกันที่ไม่รู้สึกว่าต้องขอโทษใคร
‎ชาวอเมริกันเชื้อสายปาเลสไตน์ ‎ที่ไม่รู้สึกว่าต้องขอโทษใคร
‎ถ้าคุณอยากรู้ว่าคุณมาถูกทางไหม
‎ตามผู้หญิงผิวสีไปเลยพี่น้อง
‎เรารู้ว่าเราต้องไปที่ไหน ‎และเรารู้ว่าความยุติธรรมอยู่ที่ไหน
‎เพราะเวลาที่เราต่อสู้เพื่อความยุติธรรม
‎เราสู้เพื่อมันเพื่อทุกคน เพื่อชุมชนของเราทั้งหมด
‎วันนี้เวอร์จิเนียกลายเป็นรัฐที่ 38 ที่สำคัญมาก
‎ในการอนุมัติบทแก้ไขเพิ่มเติม ‎เรื่องสิทธิเสมอภาค ปี 1972
‎ที่ห้ามการเลือกปฏิบัติตามเพศ
‎การได้รู้ว่าในช่วงชีวิตของฉัน
‎ผู้หญิงจะได้รวมอยู่ในรัฐธรรมนูญ
‎คงจะเป็นช่วงเวลาที่น่าภูมิใจมาก
‎มันเป็นการต่อสู้ที่ยาวนาน ‎ยาวนานหลายสิบปีสำหรับอีอาร์เอ
‎และการที่ฉันได้รู้จักผู้หญิงหลายๆ คน ‎ตอนนี้บางคนก็แก่แล้ว
‎ที่เคยสู้เพื่อมัน และการที่พวกเธอ ‎จะได้เห็นผลลัพธ์จากความพยายามของพวกเธอ
‎คงจะเป็นอะไรที่งดงาม ‎และสร้างแรงบันดาลใจได้มาก
‎และมันยังเป็นของขวัญ ‎ที่เรามอบให้กับผู้หญิงรุ่นต่อๆ ไปด้วย
‎การที่อีอาร์เอได้อยู่ในรัฐธรรมนูญ
‎จะเป็นการก้าวไปข้างหน้าที่เหลือเชื่อ ‎ในเรื่องความเท่าเทียมในประเทศเรา
‎มันเป็นความก้าวหน้า ‎ตามธรรมชาติของมาตรา 14
‎เพราะสุดท้ายแล้วผู้หญิงกำลังขอให้ ‎ไม่ควบคุมกันและกัน
‎แน่นอนว่าไม่ควบคุมผู้ชาย
‎แต่แค่ควบคุมชีวิตของพวกเธอเอง
‎การต่อต้านความเท่าเทียมของผู้หญิง ‎ของชาวอเมริกันหลายคน
‎ส่วนหนึ่งถูกกำหนดโดย ‎บทบาทในการแต่งงานแบบดั้งเดิม
‎ความคิดที่ว่าสามีจะกำหนดชีวิตของผู้หญิงให้เธอ
‎แต่เมื่อผู้หญิงได้รับสิทธิ์แล้ว
‎ความเข้าใจเรื่องการแต่งงาน ‎ของเราก็เปลี่ยนไป
‎และมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
‎คำนิยามของการแต่งงานที่กว้างขึ้นนำไปสู่ ‎การต่อสู้เพื่อบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 อีกครั้ง
‎การต่อสู้ที่แสดงให้เห็นว่า ‎มาตรา 14 สามารถเป็น
‎พลังแห่งความเท่าเทียมกันสำหรับทุกคน ‎ที่ยิ่งใหญ่ขึ้นได้
‎แม้แต่ความรัก
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล