‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎เจ้าหน้าที่ดาร์เรน วิลสันจะไม่ถูกตั้งข้อหา
‎ในเหตุยิงไมเคิล บราวน์
‎(ปี 2014)
‎คนเยอะขึ้นเรื่อยๆ
‎ความร้อนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน
‎แต่เหตุการณ์ยังคงสงบอยู่
‎และตำรวจหวังว่ามันจะสงบต่อไป
‎วันอังคารเป็นวันแรกที่ฉันโดนแก๊สน้ำตา
‎ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
‎แต่เป็นวันแรกที่ฉันโดนแก๊สน้ำตาในเฟอร์กูสัน
‎คุณยืนอยู่ท่ามกลางการประท้วง
‎คุณเห็นอะไร
‎ฉันเห็นอะไรหลายอย่างเลยค่ะ
‎ฉันคิดว่าส่วนใหญ่ฉันเห็นชุมชน ‎เศร้าโศกอย่างมาก
‎และเจ็บปวดอย่างที่สุด
‎ยกมือขึ้น อย่ายิง!
‎เสียงเรียกร้องที่เกิดขึ้นบนถนนคือ ‎"ยกมือขึ้น อย่ายิง"
‎เพราะเรารู้มาว่า
‎ไมเคิล บราวน์ยกมือขึ้นแล้ว ‎ตอนที่ดาร์เรน วิลสันยิงเขา
‎สิ่งที่เราเห็นคือความอยุติธรรมในระบบ
‎ดร.คิงเคยบอกนักข่าวอีกคนว่า ‎การจลาจลเป็นภาษาของคนที่ไม่มีใครรับฟัง
‎ผมเบื่อแล้ว ผมเบื่อเกินทน
‎(อย่ายิง)
‎ยกมือขึ้น อย่ายิง! ชีวิตคนดำสำคัญ!
‎เราจะตีความการประท้วงที่เกิดขึ้นตอนนี้
‎ซึ่งจำลองมาจากการประท้วงในอดีต
‎และเรียกมันว่าความไร้ระเบียบ ความไม่อดกลั้น
‎โดยที่ไม่ได้หวนคิดเลยว่า ‎เราได้ต้นแบบมาจากไหน
‎ดร.คิงไม่ได้พูดถึงการมีมากกว่าใคร
‎เขาพูดถึงการที่เราได้มี ‎สิ่งที่เป็นของเราในท้ายที่สุด
‎เราสมควรได้รับสิทธิ ‎ที่ไม่อาจแยกจากบุคคลได้ที่คุณสัญญาไว้กับเรา
‎เมื่อใดก็ตามที่คนชายขอบมีความกล้า
‎ที่จะต่อสู้เพื่อสิ่งที่ยุติธรรม
‎เราจะถูกสั่งให้รอ
‎รอก่อน ช้าลงหน่อย…
‎และฉันเฝ้าถามผู้คนว่า
‎"คุณอยากให้เรายืนหยัด ‎เพื่อสิทธิของเรายังไงเหรอ"
‎คุณไม่อยากให้เราประท้วงบนถนนของเรา
‎คุณไม่อยากให้เราขัดจังหวะการแข่งฟุตบอล
‎คุณไม่อยากให้เราปิดถนน
‎คุณไม่อยากให้เราปิดทางหลวง
‎คุณไม่อยากให้เรายืนหยัดเพื่อสิทธิ์ของเรา
‎และคุณก็ไม่อยากให้เรา ‎คุกเข่าขอสิทธิ์ของเราด้วย
‎ไม่มีการประท้วงที่ยอมรับได้หรอก
‎ถ้าสิ่งเดียวที่คุณตั้งใจจะทำ ‎คือบอกให้ฉันรออยู่ตลอดเวลา
‎(รอ)
‎ในปี 1863 ประธานาธิบดีลินคอล์น ‎ลงนามในการประกาศเลิกทาส
‎ปลดปล่อยทุกคนที่เป็นทาสอยู่ทางใต้
‎ในปี 1868 บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ได้รับการอนุมัติ
‎ตอนนี้พลเมืองทุกคนของอเมริกา ‎เท่าเทียมกันภายใต้กฎหมาย
‎ดังนั้นตามหลักแล้ว ‎ตอนนี้ชาวอเมริกันผิวดำเป็นพลเมืองเต็มตัว
‎แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ
‎ช่วงปลายทศวรรษที่ 1950 ‎ทุกครั้งที่คนอเมริกันผิวดำ
‎ผลักดันและเรียกร้องสิทธิ์ของพวกเขา ‎ภายใต้มาตรา 14
‎เพื่อกระบวนการทางกฎหมาย
‎เพื่อการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน ‎เพื่อความคืบหน้าต่างๆ
‎พวกเขาจะถูกบอกให้รอ
‎แล้วรอถึงเมื่อไหร่กันล่ะ
‎(การเลิกทาส สหรัฐฯ ‎จะมีผลบังคับใช้วันที่ 1 มกราคมปี 1863)
‎ถ้ามีใครสักคนให้สัญญากับคุณ
‎และอีก 100 ปีต่อมา พวกเขาก็ยังไม่รักษาสัญญา
‎ก็อาจจะทำให้หงุดหงิดนิดหน่อย
‎เราต้องการสิทธิ์ทั้งหมดของเรา
‎เราต้องการมันที่นี่และต้องการเดี๋ยวนี้
‎(ห้องรอสำหรับคนผิวสี) ‎(ผู้โดยสารภายในรัฐ)
‎แล้วเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นครับ
‎รัฐบาลทางใต้พยายามหาวิธี
‎หลีกเลี่ยงบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎และความพยายามที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือ
‎การเอาแนวคิด ‎เรื่องการคุ้มครองที่เท่าเทียมกันมา
‎และบิดเบือนมันให้เป็นการแบ่งแยกแต่เท่าเทียม
‎มันเหมือน "โอเค เราจะเท่าเทียมกันนะ ‎แต่เราจะแบ่งแยกกัน"
‎และแทนที่จะรักษาหลักกฎหมายของ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ศาลสูงสุดกลับเห็นด้วยกับรัฐบาลทางใต้
‎และนั่นทำให้เราได้ยุคจิมโครว์มา
‎(ผิวสี)
‎แน่นอนว่าไม่มีการ ‎"แบ่งแยกและเท่าเทียม" หรอก
‎ไม่เคยมีเรื่อง "แบ่งแยกและเท่าเทียม" เลย
‎แต่นี่คือเรื่องโกหกที่ทำให้คนผิวขาวทางใต้
‎กำหนดระบบชนชั้นทางเชื้อชาติที่เข้มงวด ‎เป็นรูปแบบการแบ่งแยกสีผิวที่ถูกกฎหมาย
‎(เพลสซี่และเฟอร์กูสัน - ปี 1896)
‎("แบ่งแยกแต่เท่าเทียม" - ปี 1896 - 2954)
‎คนดำชายขอบใช้ชีวิต ‎แทบจะเหมือนกับสมัยที่เป็นทาส
‎กินอาหารร้านเดียวกันไม่ได้
‎ไปดูหนังโรงเดียวกันไม่ได้
‎โรงแรม รถไฟ พื้นที่รอสาธารณะ…
‎งานดีๆ หลายงานอยู่ในโรงงาน
‎คนผิวดำทำงานที่นั่นไม่ได้ พวกเขาถูกจับแยก
‎คนดำต้องทนทุกข์ ‎กับความไม่เท่าเทียมทางเศรษฐกิจ
‎กับโอกาสที่จำกัด
‎ในการหางานที่จะช่วยให้พวกเขาอยู่รอด ‎และประสบความสำเร็จได้
‎ชาวใต้พยายามฟื้นฟู
‎ภาพรวมและการเปลี่ยนแปลงของการเป็นทาส
‎พวกเขาส่งเสริมการเล่าเรื่อง ‎ความแตกต่างทางเชื้อชาติ
‎มีคนขาวหลายคนที่นี่พูดว่า
‎แม้แต่ชาวไร่ที่โง่ที่สุดในโลก
‎ก็รู้ว่าถ้าเขามีไก่ขาวกับไก่ดำ
‎ไก่ดำจะพัฒนาขึ้นถ้าเก็บมันไว้ในเล้าหนึ่ง
‎และไก่ขาวจะพัฒนาขึ้น ‎ถ้าเก็บไว้ในเล้าที่แยกต่างหาก
‎พวกมันพัฒนาภายใต้เงื่อนไขเหล่านั้น
‎เรารู้สัญญาณของจิมโครว์
‎น้ำพุ ห้องน้ำ สระว่ายน้ำ
‎แต่ผลที่ตามมาอาจเห็นได้ทั่วไปในอเมริกา
‎ฉันไม่รู้สึกว่าพวกเขาควรถูกกดขี่
‎แต่ฉันย้ายมาที่นี่…
‎หนึ่งในเหตุผลหลักคือเพราะมันเป็นชุมชนคนขาว
‎หลายสิบปีที่มีโอกาสเกิดความรุนแรงขึ้นต่อเนื่อง
‎โรงเรียนที่พัง
‎โอกาสในการทำงานน้อยลง ‎เงินกู้น้อยลง และมีบ้านน้อยลง
‎หมายความว่าชาวแอฟริกันอเมริกัน ‎ไม่สามารถสร้างความมั่งคั่งระหว่างรุ่น
‎เพื่อปีนกลับขึ้นไปบนบันไดเศรษฐกิจได้
‎วิถีชีวิตแบบนี้เป็นส่วนหนึ่งของเรา
‎ยิ่งพวกเขาพยายามบังคับให้เราทำอะไร
‎ปฏิกิริยาตอบกลับก็จะยิ่งแย่ลง
‎ดังนั้นการแบ่งแยกไม่ใช่แค่เรื่องของน้ำพุ
‎มันคือกรงขัง และอเมริกาของคนขาว ‎ก็ไม่ได้คิดจะมอบกุญแจให้
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ถูกทำให้ป่นปี้ ถูกทำลาย
‎ความคิดที่ว่าเราทุกคนเป็นพลเมือง
‎เราทุกคนเท่าเทียมกันภายใต้กฎหมาย
‎ต้องยอมลดความสำคัญลง ‎เพื่อสะท้อนให้เห็นความคิดที่ว่า
‎ชาวแอฟริกันอเมริกัน
‎ไม่มีสิทธิ์คาดหวังการปฏิบัติที่เท่าเทียม
‎คนอเมริกันผิวดำผิดหวัง
‎กับความล้มเหลวของสัญญา ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎แนวคิดเรื่องความเท่าเทียม แนวคิดเรื่องสิทธิ ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ไม่เคยเป็นรูปเป็นร่างเลย
‎เราต้องเพิ่มประสิทธิภาพ ‎ให้กับบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎(ทางเข้าคนผิวสี)
‎เธอร์กู้ด มาร์แชลล์ หลานชายของทาสคนหนึ่ง
‎นิโกรคนแรกที่รับหน้าที่ในศาลสูงสหรัฐฯ
‎สวมเสื้อคลุมโดยมีภรรยาของเขาคอยช่วยเหลือ
‎มาร์แชลเจ๋งมาก
‎และเขามั่นใจ เขาหยิ่งทะนง
‎เป็นผู้ชายที่ไม่ธรรมดาเลย
‎"บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 และมันเป็นอุดมคติ ‎อันยิ่งใหญ่ของความเท่าเทียมภายใต้กฎหมาย
‎ไม่มีความหมายอะไรมากไปกว่าที่คนรุ่นหลัง
‎ตั้งใจจะให้มันมีความหมายอีกแล้ว
‎สิ่งสำคัญตอนนี้คือการเคลื่อนไหวแบบใหม่
‎การเคลื่อนไหวเพื่อความยุติธรรม"
‎เธอร์กู้ด มาร์แชลล์มาจากรัฐที่มีการแบ่งแยก
‎แต่สุดท้ายเขาก็ยังสร้างประวัติศาสตร์ได้
‎ด้วยการเป็นผู้พิพากษาผิวดำคนแรกในศาลสูงสุด
‎การเดินทางของเขาบางส่วนขึ้นอยู่กับ ‎ส่วนหนึ่งของมรดกแห่งการฟื้นฟู
‎และบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎วิทยาลัยคนดำ
‎เขาโตที่บัลติมอร์ตะวันตก
‎แต่เขาไม่สามารถสมัครเข้าคณะนิติศาสตร์ ‎มหาวิทยาลัยแมรีแลนด์ได้
‎เพราะที่นั่นไม่รับนักศึกษาผิวดำ
‎นั่นคือเหตุผลที่มาร์แชลล์ ‎เข้าเรียนที่คณะนิติศาสตร์ของฮาววาร์ด
‎รองคณบดีคณะนิติศาสตร์ของฮาววาร์ด ‎คือชายที่ชื่อชาลส์ ฮามิลตัน ฮิวสตัน
‎น่าจะเป็นทนายที่เก่งที่สุดในศตวรรษที่ 20
‎เขาเริ่มให้คำปรึกษาและพัฒนา ‎กลุ่มทนายหนุ่มชาวแอฟริกันอเมริกัน
‎เขาปลูกฝังให้พวกเขาคิดว่า
‎"หน้าที่ของคุณในฐานะทนายผิวดำรุ่นใหม่ ‎คือการหาความยุติธรรม"
‎ฮิวสตันและมาร์แชลล์ตั้งเป้า
‎ที่จะทำลายรากฐานของ "แบ่งแยกแต่เท่าเทียม"
‎ชนะคดีแล้วคดีเล่าในศาลสูงสุดสหรัฐฯ
‎(เมอร์เรย์และแมรีแลนด์ - ปี 1936)
‎พวกเขานำความท้าทายมาสู่การแบ่งแยก ‎ที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยมิสซูรี
‎และพวกเขาชนะคดีนั้น
‎และพวกเขายังคงทำงานผ่านระบบต่อไป
‎ท้าทายการศึกษาแบบแบ่งแยก ‎ในการศึกษาระดับที่สูงขึ้น
‎บัณฑิตวิทยาลัย คณะเภสัชศาสตร์ คณะนิติศาสตร์…
‎แต่ตลอดเวลา พวกเขาใฝ่ฝัน
‎ที่จะท้าทายการแบ่งแยกการศึกษา ‎ตั้งแต่อนุบาลถึงม.หก
‎นี่คือแลร์รี นี่คือโรงเรียนของแลร์รี
‎อาคารขนาดใหญ่ พื้นที่กว้างขวาง…
‎และนี่คือแทด เขาอยู่ที่คลาร์กสเดลเหมือนกัน
‎นี่คือโรงเรียนของแทด
‎มันแออัดมากและทรุดโทรมมาก
‎หนึ่งในอุปสรรคที่สำคัญที่สุด ‎ในการแบ่งแยกที่ท้าทาย
‎คือความคิดที่ว่ามันไม่มีความเสียหายอะไร
‎นอกจากสิ่งที่คนดำรู้สึก
‎มีหลายคนที่เล่าเรื่องนี้
‎ว่าคนดำอยากอยู่กับคนดำ
‎และเราอยากอยู่กับคนของเรา
‎ตราบใดที่มันเท่าเทียมกัน เสียหายตรงไหนล่ะ
‎มีปัญหาอะไรที่เราถูกแบ่งแยก
‎การแบ่งแยกเคยเป็นและยังเป็น
‎วิธีที่สังคมบอก…
‎กลุ่มมนุษย์ว่าพวกเขาด้อยกว่า
‎เพื่อพิสูจน์กับศาลสูงสุดว่าการแบ่งแยก ‎ไม่มีทางเท่าเทียมกันได้
‎เธอร์กู้ด มาร์แชลล์จึงต้องแสดงให้เห็น ‎น้ำหนักของความรู้สึกของการแบ่งแยก
‎เขาหันไปหาการทดสอบตุ๊กตา
‎ในช่วงปี 1940 ‎นักจิตวิทยาเคนเนธและเมมี คลาร์ก
‎เอาตุ๊กตาสองตัวที่เหมือนกันเปี๊ยบให้เด็กดู
‎เพียงแต่ตุ๊กตาตัวหนึ่งเป็นสีขาว อีกตัวเป็นสีดำ
‎พวกเขาถามคำถามง่ายๆ
‎"ตุ๊กตาตัวไหนไม่ดี ตัวไหนดี
‎เด็กส่วนใหญ่ ทั้งผิวดำและผิวขาว
‎บอกว่าตุ๊กตาสีขาวดี และตุ๊กตาสีดำไม่ดี
‎นี่คือความรู้สึกของเด็กๆ จริงๆ
‎การแบ่งแย่งมันฝังการเหยียดเชื้อชาติ ‎ลงไปในใจเด็ก
‎รวดเร็วและลึกซึ้งขนาดนี้เชียวละ
‎เด็กพวกนี้มองตัวเองว่าด้อยกว่า
‎พวกเขายอมรับว่าความด้อย ‎เป็นส่วนหนึ่งของความเป็นจริง
‎มันทำให้ผม ที่ถึงแม้จะเป็นนักวิทยาศาสตร์…
‎เศร้ามาก
‎เธอร์กู้ด มาร์แชลล์ เขาโต้แย้งว่า
‎เพื่อแสดงให้เห็นถึงการละเมิด ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎คุณต้องมีหลักฐานที่แสดงถึง ‎ผลกระทบที่เป็นอันตรายจากการแบ่งแยก
‎เคนเนธกับเมมี คลาร์ก
‎พวกเขาแสดงให้เห็นว่าการแบ่งแยก ‎ชี้ให้เห็นความด้อย
‎เด็กนักเรียนผิวดำ
‎ซึมซับสารของลัทธิคนขาวเป็นใหญ่อย่างฝังใจ
‎ตอนนี้มาร์แชลล์และทีมของเขา ‎พร้อมที่จะดำเนินคดีเรื่องการแบ่งแยกการศึกษา
‎ตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงม.หกแล้ว
‎(บราวน์และกระทรวงศึกษาธิการ - ปี 1952)
‎"การแบ่งแยกใดๆ ก็ตามที่มีจุดประสงค์
‎ในการจัดตั้งตามกฎหมายชนชั้นหรือวรรณะ
‎นับเป็นการละเมิด ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ในตัวเอง
‎ตอนนี้ศาลเตรียมพิจารณา ‎ความหมายทางสังคมของตัวบทกฎหมาย
‎ที่ต้องการให้คนผิวดำและคนขาวเรียนกันคนละที่
‎การมีโรงเรียนคนดำหมายความว่ายังไง
‎การมีโรงเรียนคนขาวหมายความว่ายังไง
‎มันกำลังสื่อว่าอะไรกันแน่
‎การแบ่งแยกส่งผลกระทบต่อ ‎ความคิดและจิตใจของเด็กนักเรียนผิวดำ
‎และทำลายความสามารถของพวกเขา ‎ในการมีส่วนร่วมในระบอบประชาธิปไตย
‎ถ้าเดร็ด สก็อตต์เป็นหนึ่งในการตัดสินคดี ‎ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์ของศาลสูงสุด
‎อีกคดีหนึ่งที่ยิ่งใหญ่มากก็อาจจะเป็น
‎คดีบราวน์และกระทรวงศึกษาธิการ
‎"วันนี้การศึกษาอาจเป็นบทบาทที่สำคัญที่สุด
‎ของรัฐและรัฐบาลท้องถิ่น
‎มันคือรากฐานที่แท้จริงของการเป็นพลเมืองที่ดี
‎โอกาสเช่นนี้เป็นสิทธิ
‎ที่ทุกคนต้องมีอย่างเท่าเทียมกัน
‎เราสรุปได้ว่าในด้านการศึกษาของรัฐ
‎ทฤษฎีการแบ่งแยกแต่เท่าเทียมนั้นไม่เหมาะสม
‎สถานศึกษาที่แบ่งแยกเชื้อชาตินั้น ‎ไม่เท่าเทียมกันโดยเนื้อแท้"
‎(การแบ่งแยกถูกห้าม)
‎(คำตัดสินเป็นเอกฉันท์)
‎คำตัดสินนั้นเป็นจุดเริ่มต้นการล้มเลิก ‎การแบ่งแยกที่ถูกกฎหมายในประเทศนี้
‎การยืนยันประชาธิปไตย ‎การยืนยันความเป็นพลเมือง
‎คดีบราวน์กับกระทรวงศึกษาธิการ ‎คือการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ
‎ในส่วนของทนายความผิวดำส่วนมาก
‎(คอนสแตนซ์ เบเกอร์ โมตลีย์ ‎ทนายคดีบราวน์และกระทรวงศึกษา)
‎(พอลลี่ เมอร์เรย์ ‎ทนายความเพื่อสิทธิพลเมือง)
‎พวกเขาเชื่อว่าในกฎหมายมีความเป็นไปได้เสมอ
‎ที่จะเอาความหมายที่แท้จริงของการคุ้มครอง ‎ที่เท่าเทียมกันและความเป็นพลเมืองกลับมา
‎ศาลสูงสุดเริ่มตระหนักว่า
‎มีบางอย่างที่ขัดแย้งกัน
‎ระหว่างภาษาของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎และสิ่งที่พวกเขาเห็นในประเทศของเรา
‎(ศาลสูงสุดสั่งห้าม ‎การแบ่งแยกเชื้อชาติในโรงเรียนรัฐบาล)
‎มีเรื่องให้ต้องฉลองมากมาย ‎แต่ก็มีเรื่องให้ต้องกังวลมากมาย
‎และปรากฏว่าความกังวลก็ถูกต้องซะด้วย
‎หลังจากการตัดสินคดีบราวน์ ‎ภาคใต้ก็บอกว่า "ไม่มีวัน"
‎ปฏิกิริยาต่อคดีบราวน์คือการต่อต้านครั้งใหญ่
‎ฉันไม่ได้พูดเองนะ คนเรียกแบบนั้นจริงๆ ‎"การต่อต้านครั้งใหญ่"
‎คุณคือหัวใจและส่วนสำคัญ ‎ที่ไม่ผ่อนปรนของการต่อต้าน
‎พวกเขาต้องคำนึงถึง
‎นี่เป็นช่วงเวลาที่น่าทึ่งในประเทศนี้
‎ทุกคนควรจำไว้ว่า ‎ที่พรินซ์เอ็ดเวิร์ดเคาน์ตี้ รัฐเวอร์จิเนียร์
‎ปิดโรงเรียนรัฐบาลเป็นเวลาห้าปี
‎แทนที่จะเลิกแบ่งแยกเชื้อชาติ
‎เรามีคำตัดสินของศาลสูงสุด ‎และเรามีเขตปกครอง
‎ที่ท้าทายคำตัดสินอยู่ตลอดเวลา
‎(วิทยาลัยคนขาวล้วน)
‎แล้วคุณจะทำยังไง ‎เมื่อแม้แต่คำตัดสินของศาลสูงสุด
‎ก็ไม่ได้มอบการเปลี่ยนแปลงที่ติดค้างคุณให้กับคุณ
‎รอเหรอ
‎ฝันเหรอ
‎หรือคุณจะเตรียมรับมือและเรียกร้องสิทธิ์ของคุณ
‎ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม
‎คดีของบราวน์เป็นการเปล่งเสียง ‎ที่ทรงพลังถึงผู้คน
‎ว่าพวกเขาควรจะสู้
‎คนธรรมดาที่อยู่ที่นั่นตัดสินใจที่จะมีบทบาท
‎การเคลื่อนไหวของรากหญ้า ‎ที่ทรงพลังกำลังเกิดขึ้น
‎คดีบราวน์ตัดสินในปี 1954
‎หนึ่งปีต่อมา เอ็มเม็ต ทิลล์ เด็กชายวัย 14 ปี
‎ถูกพวกชายที่เป็นผู้ใหญ่ผิวขาวฆ่าตาย
‎โดยพวกเขาอ้างว่าเขาผิวปากใส่หญิงผิวขาว
‎คนกว่า 10,000 คนเดินผ่านโลงศพของเขา
‎ซึ่งแม่ของเขาเปิดฝาโลงทิ้งไว้
‎เธอบอกว่า "ชาวบ้านจะได้เห็น ‎ว่าพวกเขาทำอะไรกับลูกชายฉัน"
‎ฉันชื่อโรซ่า พาคส์ ‎ฉันอยู่ที่มอนต์กอเมอรี รัฐแอละแบมา
‎ในปี 1955 โรซ่า พาคส์ตัดสินใจว่า ‎เธอจะไม่สละที่นั่งบนรถเมล์คันนั้น
‎แล้วเราก็เข้าสู่ขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
‎(นิโกรออกไป)
‎ถนนเส้นนี้ไม่ง่ายเลย ‎กว่าเราจะมาถึงต้นทศวรรษที่ 1960
‎และมันต้องมีความก้าวหน้าที่ยิ่งใหญ่
‎เราทุกคนรู้ว่าโรซ่า พาคส์คือใคร เธอเป็นฮีโร่
‎เธอไม่ยอมไปหลังรถเมล์
‎วงเอาต์แคสต์ตั้งชื่อเพลงตามชื่อเธอ
‎ผมนับคำว่า " ไม่" และ "ใช่"
‎และที่เหลือคือประวัติศาสตร์ ใช่ไหมล่ะ
‎ผมคงไม่มาที่นี่หรอกถ้าเรื่องทั้งหมดมีแค่นั้น
‎เธอขึ้นรถเมล์ไป แล้วคนขับรถเมล์คันนั้น
‎ก็ขอให้เธอย้ายไปนั่งด้านหลัง
‎เขาบอกว่า "นี่คือแอละแบมาครับ
‎ที่นี่เรามีกฎหมายที่เรียกว่าจิมโครว์"
‎เธอบอกว่า "ฉันไม่ไหวแล้ว ‎ฉันจะไม่ลุก ไม่มีทาง"
‎แล้วการกระทำที่สั่นสะเทือนง่ายๆ นั้น ‎ก็จุดประกาย
‎ใครที่เห็นด้วยโปรดแสดงออกด้วยการลุกขึ้นยืน
‎พวกเขากระตุ้นชาวผิวดำในมอนต์กอเมอรี
‎แล้วแรงผลักดันในการกำจัดจิมโครว์ก็เพิ่มขึ้น
‎เธอกับสามีกลายเป็นคนที่สังคมไม่ยอมรับ ‎หางานทำไม่ได้
‎เธอย้ายไปดีทรอยต์ ไปเป็นเลขา
‎และถูกฝังอยู่ใต้กองนโยบายที่ไม่ยุติธรรม
‎เธอบอกว่า "ฉันจะโค่นมันทิ้ง ‎ถ้าจิตวิญญาณของเราเป็นอิสระ
‎ร่างกายของเราก็ต้องเป็นอิสระเช่นกัน"
‎เธอกลับไปแสดงออกด้วยความมุ่งมั่นเดิม
‎ที่ทำให้เธอไม่ไปนั่งหลังรถเมล์
‎และแน่นอน ‎มันสร้างความประทับใจไว้ตลอดกาล
‎ที่คืนกลับมาหาเรา
‎(สิทธิ) (ความเท่าเทียม)
‎เธอไม่เคยขอให้เราตามแสงของเธอไป
‎เธอขอแค่ให้เราสนับสนุนสิ่งที่ถูกต้อง
‎"การแบ่งแยกสร้างความหายนะให้กับนิโกร
‎บางครั้งก็ยากที่จะระบุว่าอะไรลึกที่สุด
‎บาดแผลทางร่างกายหรือบาดแผลทางจิตใจ
‎มีแต่นิโกรเท่านั้นที่เข้าใจโรคเรื้อนทางสังคม
‎ที่การแบ่งแยกทำให้เกิดขึ้นกับเขา
‎ทุกการเผชิญหน้ากับข้อจำกัด
‎คืออีกการต่อสู้ทางอารมณ์ ‎ในสงครามที่ไม่มีวันจบสิ้น
‎เราจะยืนกรานต่อไปว่าความถูกต้องต้องบังเกิด
‎เพราะทั้งพระประสงค์ของพระเจ้า ‎และมรดกของประเทศเรา
‎พูดผ่านการเรียกร้องที่กึกก้องของเรา"
‎หลังจากที่กลายเป็นผู้นำ ‎บอยคอตรถเมล์ในมอนต์กอเมอรี
‎มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์ ‎ก็ทำให้เรื่องนี้เป็นที่สนใจ
‎ตอนที่เขาอายุเพียง 26 ปีเท่านั้น
‎แต่ถึงจะอายุยังน้อย ‎ดร.คิงก็อุทิศตนเพื่อการเป้าหมาย
‎มอบสิ่งที่เราเป็นหนี้คนเหล่านี้ให้พวกเขา ‎รวมถึงสิทธิ์ของพวกเขาที่พระเจ้ามอบให้
‎และสิทธิตามรัฐธรรมนูญของพวกเขา
‎และในปี 1963 ความทุ่มเทของเขาถูกทดสอบ
‎เพราะตอนนี้เขาต้องเปลี่ยนความคิด ‎ของประธานาธิบดี
‎สวัสดีครับ ท่านวุฒิสมาชิกจอห์น เอฟ. เคนเนดี
‎(ธันวาคม - โรซ่า พาคส์ - ปี 1955)
‎(การหาเสียงปธน.ของเจเอฟเค - ปี 1960)
‎ผมจะไม่พอใจจนกว่าคนอเมริกันทุกคน
‎จะมีความสุขกับสิทธิตามรัฐธรรมนูญอย่างเต็มที่
‎ผมว่าเราทำได้ดีกว่านี้
‎ตอนที่จอห์น เคนเนดีลงสมัคร ‎ชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในปี 1960
‎คนผิวดำเริ่มแห่กันมาหาเขา ‎ราวกับเป็นผู้สมัครของพวกเขา
‎เพราะเขาแสดงความเห็นใจ ‎ต่อขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
‎และเมื่อวันเลือกตั้งมาถึง
‎คนผิวดำก็ออกไปเลือกเขาเยอะมาก
‎แต่ไม่นานหลังจากเข้ารับตำแหน่ง
‎เคนเนดีก็เริ่มกลับคำสัญญา
‎สหภาพโซเวียตประสบความสำเร็จในอวกาศ
‎แต่นั่นทำให้โลกสงสัย ‎ว่าเราคือที่หนึ่งในวิทยาศาสตร์หรือเปล่า
‎ใครก็ตามที่อ่านหนังสือพิมพ์ ‎และใครก็ตามที่เป็นพลเมืองของสหรัฐฯ
‎ต้องสรุปได้ว่า
‎สหรัฐฯ ไม่ได้มีภาพลักษณ์เดิมอีกต่อไป
‎เหมือนที่มันเป็นเมื่อหนึ่งหรือสองทศวรรษก่อน
‎จอห์น เคนเนดีไม่ได้สนใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ‎กับขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมืองสักเท่าไหร่
‎คำถามที่่อยู่ตรงหน้าเราทุกคนคือ ‎อิสรภาพในยุคต่อไปจะชนะได้หรือไม่
‎หรือคอมมิวนิสต์จะประสบความสำเร็จ
‎นั่นแหละปัญหาใหญ่
‎ส่วนใหญ่เคนเนดีจะรณรงค์เรื่องสงครามเย็น
‎เขามองว่าขบวนการ ‎เรียกร้องสิทธิพลเมืองเป็นอุปสรรค
‎ในการทำสงครามเย็นของสหรัฐฯ
‎และในช่วงสองปีแรกของการบริหารประเทศ ‎ก็แทบไม่เกิดอะไรขึ้นเลย
‎คนดำเชื่อจริงๆ ว่าพวกเขาทำให้ ‎ประธานาธิบดีเคนเนดีได้รับเลือกตั้ง
‎และพวกเขาต้องการให้เคนเนดีชดใช้หนี้
‎ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐฯ
‎จะเซ็นคำสั่งผู้บริหาร
‎ให้การแบ่งแยกเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ‎หรือประกาศว่ามันขัดต่อรัฐธรรมนูญ
‎บนพื้นฐานของบทแก้ไขเพิ่มเติม ‎มาตรา 14 ของรัฐธรรมนูญ
‎กว่าสิบปีหลังจากที่คดีบราวน์ได้รับการตัดสิน
‎เด็กนักเรียนผิวดำส่วนใหญ่ ‎ที่ถูกแบ่งแยกในยุคของบราวน์
‎ก็ยังคงไปโรงเรียนที่มีเชื้อชาติเดียว
‎จึงเห็นได้ชัดว่านี่เป็นการต่อสู้ที่ไม่จบสิ้น
‎ในขณะที่ประเทศกำลังเข้าสู่ปี 1963
‎หลายๆ คนก็คิดได้ว่านี่คือทั้งศตวรรษ
‎ตั้งแต่ลินคอล์นประกาศเลิกทาส
‎มาร์ติน ลูเธอร์ คิงต้องการให้ ‎ประธานาธิบดีเคนเนดี
‎ประกาศเลิกทาสครั้งที่สอง
‎ซึ่งจะเป็นการทำให้การแบ่งแยก ‎ผิดกฎหมายทั่วประเทศ
‎แค่เขาขยับปากกาเซ็นชื่อง่ายๆ ก็สามารถ
‎ชดเชยการปฏิเสธการคุ้มครอง ‎และสิทธิในบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ได้
‎เขาเล่นบทที่เฟรเดอริค ดักลาส ‎เล่นในศตวรรษที่ 19
‎มาร์ติน ลูเธอร์ คิง
‎พูดว่า "คุณไม่ทำตามอุดมคติสูงสุดของคุณ"
‎ผมต้องขอบอกว่าประธานาธิบดีเคนเนดี ‎ยังทำไม่พอ
‎และเราต้องเตือนเขาว่าเราเลือกเขามา
‎สิ่งที่ดร.คิงอยากทำคือเตือนคนอเมริกัน
‎ว่าเราเคยพูดสิ่งเหล่านี้มาแล้วและเราล้มเหลว
‎และตอนนี้ถึงเวลาที่จะพูดสิ่งเหล่านี้อีกครั้ง ‎และประสบความสำเร็จแล้ว
‎ในปี 1962 เอ็มแอลเคส่งร่าง ‎การประกาศเลิกทาสฉบับที่สอง
‎ไปให้ประธานาธิบดีลงนาม
‎เจเอฟเคไม่ยอมเซ็น
‎ในหลายๆ ด้าน เขารู้สึกว่ามันมากเกินไป
‎เขาไม่ได้พยายามจะเป็นลินคอล์น
‎มีแรงกระตุ้นให้รอ
‎ให้ชะลอสิ่งต่างๆ ‎ในแง่ของการต่อสู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงนี้
‎คิงเชื่อว่าการรอคอยนั้นอันตราย
‎คิงได้เห็นและรู้สึกถึงความเสียหาย ‎ทางอารมณ์และจิตใจจากการแบ่งแยก
‎ความไม่เท่าเทียมทางเศรษฐกิจ
‎โอกาสที่จำกัด
‎ทุกวันที่เขาล่าช้า
‎ทุกวันที่นักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมืองล่าช้า
‎คือวันที่คนดำทุกข์ทรมาน
‎(หนูไปโรงเรียนไม่ได้เพราะการแบ่งแยก)
‎ทำไมหลังจากการแบ่งแยกถูกตัดสิน ‎ว่าผิดกฎหมายแล้ว มันยังดำเนินต่อไปอีก
‎ทำไมคนเหยียดผิวถึงปล่อยมันไปไม่ได้
‎มันต้องมีอย่างอื่นด้วยแน่ๆ
‎มันเป็นเพราะวิธีที่คนขาวบางคน ‎มองคนดำในตอนนั้น
‎มองว่าพวกเขาเป็นราคีหรือมลทินของสังคม
‎ผมจะอธิบายในแง่ของสิ่งที่เรียกว่า ‎กฎหนึ่งหยดแล้วกัน
‎ในระบบสังคมและกฎหมายของจิมโครว์
‎เลือดดำหนึ่งหยดทำให้คนเป็นคนดำ
‎หมายความว่าไง
‎มันหมายความว่าเด็กผิวขาวโตมา ‎โดยคิดว่าถ้าพวกเขาสัมผัสคนดำ
‎พวกเขาจะติดเชื้อคนดำมา
‎หมายความว่าคนขาว ‎จะอยากเทน้ำกรดลงไปในสระว่ายน้ำ
‎มากกว่ายอมให้เด็กผิวดำว่ายน้ำในนั้น
‎คิดดูสิ พวกเขาอยากเทสิ่งปนเปื้อนลงไปจริงๆ
‎มากกว่าอยู่ร่วมกับคนที่ไม่ได้มีแปดเปื้อนจริง
‎เพราะนั่นคือความหมายของหนึ่งหยด
‎สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ‎มันหมายความว่าความเป็นคนดำคือสิ่งปนเปื้อน
‎แน่นอนว่าคนขาวต่อต้านการเลิกแบ่งแยก
‎พวกเขากลัวติดเชื้อ
‎นั่นคือเรื่องของอคติ
‎มันจะทำให้เราเชื่ออะไรบางอย่าง ‎ที่ไม่ใช่เรื่องจริงสักนิด
‎ว่าการเป็นคนดำคือโรค
‎เพื่อทำให้เรามองไม่เห็นโรคที่แท้จริง
‎ที่สังคมของเราทนทุกข์ทรมานมานานเกินไปแล้ว
‎การเหยียดเชื้อชาติไง
‎โรคที่แท้จริงคือการเหยียดเชื้อชาติ
‎อะไร
‎(ต้องใช้ความกล้า ‎วอลเลซกล้า! คุณกล้าไหม)
‎หนึ่งในผู้ต่อต้านการเลิกแบ่งแยกเชื้อชาตินี้
‎คือผู้ว่าการรัฐแอละแบมา จอร์จ วอลเลซ
‎เขายินดีที่จะโจมตีบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎เพื่อรักษาอำนาจสูงสุดของคนขาวไว้
‎ผู้ว่าการรัฐวอลเลซ…
‎ลุกขึ้นทักทาย
‎จอร์จ วอลเลซเป็นนักประชานิยม ‎ชาวแอละแบมาสุดคลาสสิก
‎ซึ่งหมายความว่าเขาเห็นด้วยกับคนที่ไม่สำคัญ
‎ตราบใดที่คนที่ไม่สำคัญนั้นเป็นคนขาว
‎ทางใต้ถูกทำร้าย
‎โดยนักกินเมืองจอมตะกละ ‎และกองทัพของรัฐบาลกลาง
‎เพื่อให้บทแก้ไขเพิ่มเติม ‎มาตรา 14 ที่ผิดกฎหมายผ่าน
‎ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องจำไว้ว่า ‎โดยทั่วไปแล้วภาคใต้
‎ใช้วิธีการกับบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ซึ่งผมพอจะสรุปได้ดังต่อไปนี้
‎รัฐบาลกลางบอกรัฐไม่ได้ว่าต้องทำอะไร
‎และผมได้ยินมาว่า ‎มีการโต้เถียงเกิดขึ้นหลายสิบครั้ง
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 เป็นการหลอกลวง ‎ไม่ได้ลงมติอย่างถูกต้อง
‎รัฐต่างๆ ไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตาม
‎และผมขอพูดเลยว่าแบ่งแยกตอนนี้
‎แบ่งแยกพรุ่งนี้
‎และแบ่งแยกตลอดไป!
‎คำสั่งยกเลิกการแบ่งแยกเชื้อชาติเหล่านี้ ‎ละเมิดสิทธิของรัฐ
‎แล้วเขาก็ขีดเส้น
‎จะไม่มีการปฏิบัติตามคำสั่งของรัฐบาลกลาง
‎ที่ให้เลิกแบ่งแยกเชื้อชาติระบบการศึกษา
‎เขาออกมาบอกว่าถ้าคนดำคนไหน ‎อยากเข้ามหาวิทยาลัยในแอละแบมา
‎เขาจะยืนขวางประตูมหาวิทยาลัย ‎และขัดขวางคนพวกนั้น
‎ทุกวันจะมีชาวนิโกรหลายพันคน ‎ต่อแถวลงทะเบียนเพื่อลงคะแนนเสียงเลือกตั้ง
‎นักจัดการของคิง ‎ต้องต่อสู้กับศัตรูผิวขาวอย่างต่อเนื่อง
‎สิ่งที่คุณทำคือการข่มขู่คนพวกนี้
‎ด้วยการให้พวกเขายืนตากฝน ‎ไม่ให้พวกเขาลงทะเบียนเพื่อออกเสียงเลือกตั้ง
‎และเราจะลงทะเบียนเพื่อออกเสียง
‎เพราะในฐานะพลเมืองของสหรัฐฯ
‎เรามีสิทธิ์ที่จะทำ
‎พฤติกรรมอหิงสาก่อให้เกิดความวุ่นวาย
‎เพราะเมื่อคุณถูกใครโจมตี ‎คุณจะถูกทำร้ายร่างกาย
‎คุณวางแผนทุกอย่างเพื่อให้คนอยากโจมตีคุณ
‎พลังของอหิงสามาจาก ‎การเผชิญหน้ากับความอยุติธรรม
‎นั่นทำให้เกิดความขัดแย้งมากขึ้น
‎สิ่งที่คุณทำคือการพยายามเปลี่ยนแปลง
‎และสิ่งที่พวกเขาทำคือการพยายาม ‎ต่อต้านการเปลี่ยนแปลง
‎ดร.คิงพูดถึงเรื่องนี้บ่อยมาก
‎ว่าหลายคนอยากให้เขาฟื้นฟูความสงบเรียบร้อย
‎เพราะการขัดขืนอย่างสงบมันวุ่นวาย
‎แต่เราต้องสร้างวิกฤตจริงๆ
‎ไม่งั้นคนที่มีอภิสิทธิ์ก็จะสนใจแต่เรื่องของตัวเอง
‎และทำเหมือนว่าโลกนี้ไม่มีความอยุติธรรม
‎(เราคัดค้านนโยบายของคนกลุ่มนี้)
‎มีสามวิธีที่จะจัดการกับความอยุติธรรม
‎หนึ่งคือต้องยอมรับมันอย่างทาส
‎หรือใช้อาวุธต่อต้านมัน
‎หรือจะใช้อหิงสาก็ได้
‎ให้ตายสิ
‎บายาร์ด รัสติน ‎เป็นคนที่มีความสามารถหลายอย่าง
‎คิงกำลังสร้างสัมพันธมิตร
‎เขาสานสัมพันธ์กับนักเคลื่อนไหวคนอื่นๆ ‎อย่างบายาร์ด รัสติน
‎บายาร์ดเป็นผู้รักสันติ
‎และเขาเป็นหนึ่งในปัญญาชนชั้นนำ
‎ของขบวนการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมืองยุคนั้น
‎คนเราพึ่งพาร่างกายและจิตวิญญาณของตัวเอง
‎เขาใส่สิ่งนั้นไว้ในช่องโหว่เมื่อสิ่งอื่นๆ ล้มเหลว
‎คุณอาจไม่เคยได้ยินชื่อบายาร์ด รัสติน
‎เขาไม่เพียงแต่ทำงานกับเอ็มแอลเคเท่านั้น
‎เขายังเป็นคนแนะนำแนวคิด ‎การต่อต้านอย่างอหิงสาให้กับดร.คิงด้วย
‎แล้วทำไมเราไม่รู้จักชื่อเขาล่ะ
‎เพราะเขาเป็นเกย์อย่างเปิดเผย
‎ในช่วงที่การเป็นเกย์ถูกมองว่า ‎เป็นโรคทางจิตและอาชญากรรม
‎เขาถูกผลักออกไปอยู่รอบนอก ‎ของการเคลื่อนไหวที่เขาทุ่มเททั้งชีวิตให้
‎บายาร์ดเคยพูดไว้ว่า ‎"เราต้องการกลุ่มนักสร้างปัญหา
‎ที่ดีงามในทุกชุมชน
‎อาวุธเดียวของเราคือร่างกายของเรา
‎และเราต้องซุกมันไว้ในที่ต่างๆ ล้อจะได้ไม่หมุน"
‎บายาร์ด รัสตินเป็นนักสร้างปัญหาที่ดีงาม
‎ปี 1963 เป็นปีที่สำคัญมาก
‎สำหรับทั้งประเทศและสำหรับทั้งโลก
‎ตอนนั้นคิงเริ่มได้รับการต่อต้านอย่างหนัก
‎ว่าเขารุกหนักเกินไป ว่าเขาเร่งรีบเกินไป
‎และความคิดนั้นที่ว่า ‎เขารุกหนักเกินไปและเร่งรีบเกินไป
‎แต่นั่นคือหลังจาก ‎การประกาศเลิกทาสมา 100 ปีแล้วนะ
‎เป็นการเปรียบเทียบที่ทำให้เขาสับสน
‎เพื่อให้การเคลื่อนไหวไปในทิศทางที่ถูกต้อง
‎เขาต้องลงมือในส่วนของรัฐบาลกลาง
‎เขาอยากสร้างสถานการณ์ ‎ที่เคนเนดีต้องตอบสนอง
‎เขาอยากสร้างวิกฤต
‎ด้วยการไปยังสถานที่ที่มีการแบ่งแยกรุนแรงที่สุด
‎(กรมตำรวจเบอร์มิงแฮมของคุณ)
‎เมืองเบอร์มิงแฮม ‎ทำงานเพื่อประชาชนในหลายๆ ด้าน
‎ไม่ได้อยู่เหนือกว่ากรมตำรวจเบอร์มิงแฮม
‎กองกำลังตำรวจของบูล คอนเนอร์ ‎ได้ชื่อว่าโหดเหี้ยมมาก
‎สุนัขจะไม่หยุดจนกว่าจะทำหน้าที่ ‎และคำสั่งของมันเสร็จสิ้น
‎ฉันถูกลากเข้าคุกในเดือนสิงหาคม
‎ชุดของฉันขาด
‎เพราะพวกเขาจับฉันอย่างรุนแรงมาก
‎เบอร์มิงแฮมได้ชื่อว่าเป็น ‎โยฮันเนสเบิร์กแห่งอเมริกา
‎คุณต้องแยกคนขาวกับคนดำออกจากกัน!
‎ให้หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายซะ ‎คุณจ้างพวกเขามาเพื่อการนี้
‎คนดำหางานทำตามร้านค้าใจกลางเมืองไม่ได้
‎คนดำถูกใช้ความรุนแรงบ่อยมาก
‎เท่าที่ผมรู้ ชีวิตในเบอร์มิงแฮมคือนรก
‎เบอร์มิงแฮมถูกเรียกว่า "บอมบิงแฮม"
‎เพราะมีการใช้ระเบิด ‎โจมตีครอบครัวคนดำบ่อยมาก
‎โจมตีนักเคลื่อนไหวผิวดำ
‎โจมตีคนดำทุกคนที่คนใต้ผิวขาวคิดว่าล้ำเส้น
‎"ความทรงจำในวัยเด็กของฉันบางส่วน
‎คือเสียงระเบิด
‎การก่อการร้าย ‎เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของเรา
‎มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย"
‎บูล คอนเนอร์…
‎มักจะออกรายการวิทยุและแถลงการณ์ประมาณว่า
‎"นิโกรย้ายเข้ามาอยู่ในย่านคนขาว
‎เราน่าจะมีการนองเลือดคืนนี้"
‎และแน่นอน มันจะมีการนองเลือด
‎ชุมชนคนผิวสีคุ้นเคย ‎กับการก่อการร้ายในประเทศมากเกินไป
‎ในอดีต เมื่อเรากดดันเพื่อการเปลี่ยนแปลง
‎ความรุนแรงจะตามมา
‎ไม่มีที่ไหนชัดเจนไปกว่า "บอมบิงแฮม" อีกแล้ว
‎เคเคเคจะวางระเบิดบ้านและโบสถ์
‎เพื่อขู่คนผิวดำที่จัดการประชุมสิทธิพลเมือง
‎และไม่มีหน่วยงานรัฐใด
‎ไม่มีตำรวจ ไม่มีกองทัพ ‎หรือกองกำลังพิทักษ์ชาติหยุดพวกเขาเลย
‎ไม่มีอะไรทำให้ผู้ก่อการร้ายรู้สึกกล้า
‎ได้ดีไปกว่าระบบกฎหมาย ‎ที่จงใจมองข้ามการมีอยู่ของพวกเขา
‎"เบอร์มิงแฮมคือสัญลักษณ์ของการต่อต้าน ‎การเลิกแบ่งแยกเชื้อชาติที่รุนแรง
‎ถ้าเราบุกทะลวงเบอร์มิงแฮมได้
‎และทลายกำแพงแห่งการแบ่งแยกได้จริงๆ
‎มันจะแสดงให้ภาคใต้ทั้งภาคเห็น
‎ว่าภาคใต้ต่อต้าน ‎การเลิกแบ่งแยกไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
‎(ดีที่มีคุณอยู่ในเบอร์มิงแฮม)
‎เดินต่อไป
‎ระหว่างการประท้วงที่เบอร์มิงแฮม
‎บูล คอนเนอร์เอาแต่จับคนเข้าคุก
‎แต่การประท้วงไม่ได้ทำให้เกิด ‎การประชาสัมพันธ์ที่จำเป็น
‎เพื่อส่งสารกลับไปหาจอห์น เคนเนดี
‎ด้วยความรู้สึกเกือบสิ้นหวัง
‎เขาจึงตัดสินใจว่าเขาต้องเข้าคุก
‎เขานำการเดินขบวน
‎เขาถูกจับ
‎และตอนนั้นเขาก็กังวล
‎ว่าการรณรงค์เบอร์มิงแฮมอาจไม่สำเร็จ
‎(การเดินขบวนจบลงในคุก)
‎เขาอ่านคำตอบของผู้นำศาสนาผิวขาว ‎ที่มีต่อการรณรงค์
‎และเขาก็โกรธมาก
‎เขาเคยคิดว่าผู้นำศาสนา
‎จะเป็นหนึ่งในแหล่งสนับสนุน
‎"เราขอให้ทั้งพลเรือนผิวขาวและนิโกรของเรา
‎ปฏิบัติตามหลักกฎหมาย ‎และระเบียบและสามัญสำนึก
‎เรารับรู้ถึงความใจร้อนโดยธรรมชาติ
‎ของคนที่รู้สึกว่าความหวังของพวกเขา ‎ถูกทำให้เป็นจริงช้าลง
‎แต่เราเชื่อว่าการเดินขบวนเหล่านี้
‎ไม่ฉลาดและไม่ถูกกาลเทศะ"
‎พวกนักบวชเขียนจดหมายฉบับนี้
‎เพราะคิดว่าจะไม่ได้รับการโต้ตอบใหญ่โต
‎แต่ตรงกันข้าม พวกเขากลับได้รับ ‎ข้อความเรียกร้องความยุติธรรมที่เป็นที่จดจำ
‎เขียนมาจากในคุก
‎"สหายนักบวชทั้งหลาย
‎ในขณะที่ถูกขังอยู่ในคุกเบอร์มิงแฮมซิตี้แห่งนี้
‎ผมเห็นคำแถลงล่าสุดของคุณ
‎บอกว่ากิจกรรมปัจจุบันของผม ‎ไม่ฉลาดและไม่ถูกกาลเทศะ
‎เขาเริ่มเขียนลงบนกระดาษชำระ
‎บนขอบหนังสือพิมพ์
‎ผู้คุมไม่เอาเครื่องเขียนให้เขา
‎เพื่อเขียนจดหมาย
‎เขาไม่มีหนังสือให้พึ่งพา ‎เขาต้องพึ่งความทรงจำของเขา
‎"หลายปีแล้วที่ผมได้ยินคำว่า 'รอก่อน'
‎มันดังก้องอยู่ในหูชาวนิโกรทุกคน ‎ด้วยความคุ้นเคยที่บาดลึก
‎เมื่อชื่อแรกของคุณคือ 'นิโกร'
‎ชื่อกลางของคุณคือ 'ไอ้หนู' ‎ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่
‎และนามสกุลคุณคือ 'จอห์น'
‎และภรรยากับแม่ของคุณ ‎ไม่เคยได้รับตำแหน่งคุณนายที่น่านับถือ
‎แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไม ‎เราถึงรู้สึกว่าการรอมันยาก
‎การรอคอยนี้…
‎แทบจะแปลว่าไม่มีวันมาตลอด"
‎พวกนิโกรไม่สามารถพูดเรื่องอะไรได้เลย
‎นอกจากเรื่อง ‎การเลิกแบ่งแยกเชื้อชาติอย่างสมบูรณ์
‎นี่เป็นจดหมายฉบับเดียวกับที่ดร.คิงพูดถึง
‎อันตรายของ "คนผิวขาวที่เป็นกลาง"
‎เขาบอกว่าคนผิวขาวที่เป็นกลาง
‎ที่จริงแล้วอันตรายกว่าคูคลักซ์แคลนเสียอีก
‎เพราะเป็นคนผิวขาวที่เป็นกลางอีกแล้ว
‎ที่อยากเป็นคนบอกให้คุณรอ
‎วิธีการแบบค่อยเป็นค่อยไป ‎ถูกเลื่อนการพิจารณาไปก่อนชั่วคราว
‎เราอยู่ในเหตุการณ์ เรารู้ดี
‎มันมาเร็วเกินไป
‎พวกเสรีนิยมผิวขาวชอบคำว่า "รอ"
‎เพราะการพูดว่า "ไม่" ‎ทำให้คุณเป็นพวกเหยียดเชื้อชาติ
‎การพูดว่า "รอ" ทำให้คุณฟังดู ‎อดทน มีเหตุผล รอบคอบ
‎ฉันคิดว่าเขากำลังเขียนจดหมายฉบับนั้น ‎ถึงประธานธิบดีเคนเนดี
‎และถึงใครก็ตามที่เชื่อว่า ‎มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม
‎ที่จะยืนยันว่าคนที่ไม่มีสิทธิ์ต้องรอ
‎"เราคิดว่าอาทิตย์นี้
‎เราควรไปพบผู้นำชาวนิโกร
‎มาร์ติน ลูเธอร์ คิง และคนอื่น ๆ
‎และคุยกับพวกเขา ‎เรื่องขั้นตอนที่เรากำลังพยายามทำ"
‎"ปัญหาของคิงคือทุกคนคิดว่าเขาเป็นลูกเรา
‎ทุกอย่างที่เขาทำ ทุกคนบอกว่า ‎เราทำให้พวกเขาติดอยู่ในนั้น
‎ดังนั้นเราควรล้อมเขาไว้ให้ดี
‎ช่วงนี้คิงมาแรงมากเสียจน
‎ผมอยากให้ผู้ว่าการรัฐภาคใต้หรือนายกเทศมนตรี ‎หรือนักธุรกิจเข้ามาจัดการก่อน"
‎เขาเป็นนักการเมือง เขาจึงลงทุน ‎เพื่อรักษาอำนาจทางการเมืองไว้
‎เขายังเป็นคนที่มีอิทธิพลมากที่สุด ‎ในกลุ่มคนผิวขาวที่เป็นกลางด้วย
‎และถ้าสามารถโน้มน้าวใจเขาได้ ‎ว่าสิ่งที่คิงทำนั้นถูกต้อง
‎คิงก็จะได้รับชัยชนะที่เหลือเชื่อ
‎จดหมายของคิงทรงพลังมาก
‎เขาเรียกร้องให้ลงมือทำ
‎และเขากำลังจะสนับสนุนคำพูดพวกนั้น ‎ด้วยกลยุทธ์ใหม่ที่รุนแรง
‎สิ่งที่ไม่มีใครจะเพิกเฉยได้ แม้แต่ประธานาธิบดี
‎"ผมไม่ใช่เด็กกล้าหาญ
‎ผมไม่เคยมีเรื่องกับใคร
‎สิ่งเดียวที่ผมจะโจมตีคือโจทย์เลข
‎ดังนั้นนี่ไม่เกี่ยวกับความกล้าเลย
‎มันคือการมีความฝันเพื่อวันที่ดีกว่า"
‎ในตอนนั้นมีวัยรุ่นหนุ่มสาวพวกนี้
‎ที่อยากเข้าร่วมการเดินขบวน
‎พวกเขาเป็นเด็ก
‎ผมคิดว่าภายใต้สถานการณ์ปกติ
‎คิงคงบอกว่านั่นเป็นกลยุทธ์ที่อันตรายเกินไป
‎ถ้าพวกเขาเกิดบาดเจ็บสาหัสจะทำยังไง ‎พวกเขาอาจถูกฆ่าตายได้
‎แต่มันเป็นวิธีการ ‎ของความสิ้นหวังของเขาในตอนนั้น
‎เขาต้องการชัยชนะ ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง
‎แต่เพื่อคนหนุ่มสาวเหล่านี้
‎สงครามครูเสดเด็ก ‎เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 1963
‎มีเด็กบางคนอายุแค่เจ็ดขวบ
‎เด็กหลายร้อยคนถูกจับ
‎พวกเขาถูกส่งเข้าคุก ‎ด้วยรถโรงเรียนคันเดียวกับที่
‎ไปส่งพวกเขาทุกเช้า
‎พวกเขาตัดสินใจว่าแม้จะมีอันตราย
‎แต่พวกเขาก็จะเข้าร่วมการต่อต้านแบบอหิงสา
‎พวกเขารู้ว่าตัวเองเสี่ยงอะไร ‎และตัดสินใจว่ามันคุ้มค่า
‎เด็กๆ ออกมาจากโบสถ์และเดินไปตามถนน
‎และพวกเขาก็มีความสุข
‎บูล คอนเนอร์ไม่พอใจ
‎เขาเห็นเด็กๆ เป็นภัยสังคมที่เขาอยากกำจัด
‎บูล คอนเนอร์ตัดสินใจสั่งให้เอาสุนัข ‎และสายยางดับเพลิงมา
‎วัยรุ่นและเด็กๆ
‎ร่างกายงองุ้ม
‎โดนสายยางดับเพลิงฉีดน้ำไล่ไปตามถนน
‎มาร์ติน ลูเธอร์ คิง ‎เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการประชาสัมพันธ์
‎และเขารู้ว่าความรุนแรงของคนขาว…
‎เมื่อจับคู่กับอหิงสาของคนดำ
‎จะกดดันให้คนขาวจำนวนมาก ‎ในอเมริกาต้องประเมินตัวเองจริงๆ
‎นี่คือการตอบสนองที่มาร์ติน ‎และคนอื่นๆ ต้องการปลุกปั่นจริงๆ
‎คนทั้งโลกตกใจ
‎มันเป็นความอับอายสุดขีดของสหรัฐฯ
‎นี่ไม่มีทางเป็นสิ่งที่ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ตั้งใจไว้
‎นี่ไม่มีทางเป็นความฝันอเมริกัน
‎ภาพที่ปรากฏ ผมคิดว่ามัน ‎พูดอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก
‎ว่าใครที่กำลังพยายามจะช่วยอเมริกา
‎ใครที่พยายามทำให้ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 มีความหมาย
‎และใครที่กำลังยืนขวางทาง
‎หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทั่วโลก
‎ที่มีภาพตำรวจทำร้ายคนหนุ่มสาว เด็ก ๆ
‎มันทำให้อุดมการณ์ของสงครามเย็นดูไร้สาระ
‎เราอ้างว่าเป็นประเทศแห่งอิสรภาพ ‎ที่ต่อต้านสหภาพโซเวียต
‎แต่นี่เรามีคนที่เรียกร้องอิสรภาพอย่างแท้จริง
‎และพวกเขาถูกตำรวจทำร้าย
‎คนที่มีอำนาจอยู่ในมือ
‎ที่จะเติมเต็มความฝันอเมริกัน
‎บังเอิญว่าเป็นคนผิวขาว
‎รัฐบาลของเคนเนดีเฝ้าดูสิ่งที่เกิดขึ้นบนท้องถนน
‎และตระหนักว่าพวกเขาไม่ได้ให้ความสนใจ
‎การแบ่งแยกทางเชื้อชาติที่แท้จริง ‎ในอเมริกามากพอ
‎มีคนที่ติดต่อกับประธานาธิบดีในทำเนียบขาว
‎เพื่อบอกว่านี่เป็นเรื่องรุนแรง
‎ก่อนการประท้วงเหล่านั้น ‎มีชาวอเมริกันเพียงห้าเปอร์เซ็นต์
‎ที่เชื่อว่าสิทธิพลเมือง ‎เป็นปัญหาภายในประเทศที่สำคัญที่สุด
‎ในสหรัฐฯ
‎หลังจากการประท้วงเหล่านั้น ‎คน 50 เปอร์เซ็นต์เชื่อว่าสิทธิพลเมือง
‎เป็นปัญหาสำคัญที่สุด
‎ผมขอเสริมว่านี่คือ ‎หนึ่งในเสียงที่สำคัญในอเมริกา
‎ดร.มาร์ติน ลูเธอร์ คิง
‎ส่วนสำคัญของกลยุทธ์ของคิง
‎คือสื่อโทรทัศน์ที่กำลังเติบโต
‎เราได้เห็นผู้คนเสี่ยงชีวิต
‎เพื่อตีพิมพ์บทความ สุนทรพจน์ ‎และหนังสือพิมพ์ในการต่อสู้เพื่อความยุติธรรม
‎และความท้าทายในการส่งสารออกไป
‎แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ชาวอเมริกันได้รับสารนั้นทันที
‎ในห้องนั่งเล่นของพวกเขาเอง
‎ไม่มีการปฏิวัติสังคมใด ‎จะเรียบร้อยและเป็นระเบียบได้ทุกจุด
‎พวกเขาเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ‎กับคนอเมริกันผิวดำในข่าวภาคค่ำ
‎และพวกเขาเห็นความอยุติธรรม ‎ในประเทศของตัวเอง
‎และพวกเขารู้ว่ามันต้องหยุด
‎และไม่มีใครแสดงให้เห็นถึง ‎ความอยุติธรรมนั้นได้มากไปกว่า
‎ผู้ว่าการรัฐแอละแบมา จอร์จ วอลเลซอีกแล้ว
‎วิทยาเขตมหาวิทยาลัยแอละแบมาที่ทัสคาลูซา
‎อยู่ภายใต้การคุ้มกันของตำรวจรัฐอย่างแน่นหนา
‎เขาเคยให้คำสัญญา ‎ว่าจะยืนขวางประตูด้วยตัวเอง
‎เพื่อป้องกันการเลิกแบ่งแยก ‎ของมหาวิทยาลัยรัฐคนขาวล้วนแห่งสุดท้าย
‎มีคำสั่งศาลสั่งให้จอร์จ วอลเลซ
‎อนุญาตให้นักศึกษาผิวดำ ‎เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแอละแบมา
‎จอร์จ วอลเลซตั้งใจจะต่อสู้
‎วอลเลซอยากบอกให้เคนเนดี ‎และรัฐบาลกลางเข้าใจชัดเจน
‎ว่าพวกเขาจะต่อต้านเรื่องนี้ทุกวิถีทางที่ทำได้
‎ดังนั้นต้องมีฝ่ายที่ยอมหยุดแล้วละ
‎ในฐานะผู้ว่าการรัฐและหัวหน้าผู้พิพากษา ‎แห่งรัฐแอละแบมา
‎ผมถือว่าเป็นความรับผิดชอบและหน้าที่ของผม ‎ที่ต้องมายืนต่อหน้าคุณ
‎เป็นตัวแทนของสิทธิและอำนาจอธิปไตย ‎ของรัฐนี้และประชาชน
‎เพื่อประณามและห้ามการกระทำ ‎ที่ผิดกฎหมายและไม่สมควรนี้
‎ของรัฐบาลกลาง
‎วอลเลซปฏิเสธทุกอย่างที่อเมริกายืนหยัด
‎เขาปฏิเสธสิทธิ์ของนักเรียนผิวดำ ‎ที่จะได้รับการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน
‎ภายใต้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ซึ่งรวมถึงความสามารถ ‎ในการเข้าเรียนในสถานศึกษาที่พวกเขาเลือก
‎"มันเป็นมากกว่าวันที่อากาศร้อน
‎มันเป็นวันที่อันตราย
‎ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎ฉันรู้สึกว่าไม่ควรแอบเข้าไป
‎ฉันรู้สึกว่าไม่ควรอ้อมไปทางประตูหลัง
‎ถ้าวอลเลซยืนอยู่ตรงประตู
‎ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะเผชิญหน้ากับเขา ‎และไปโรงเรียนนั้น"
‎ตอนนั้นเคนเนดียังไม่ได้รู้สึกเห็นอกเห็นใจ
‎ข้อเรียกร้องของขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
‎การได้เห็นเจ้าหน้าที่รัฐ
‎ควบคุมคนผิวดำอย่างแข็งขัน
‎ทำให้เขาเชื่อว่ารัฐบาลกลาง ‎ต้องเข้าไปแทรกแซง
‎ผมคิดว่าในตอนนั้นเคนเนดีคิดว่า ‎วอลเลซทำเกินไปแล้ว
‎กองกำลังพิทักษ์ชาติจะมาถึงตอนบ่าย
‎ประธานาธิบดีเคนเนดีสั่งให้กองกำลังพิทักษ์ชาติ
‎กดดันวอลเลซให้เลิกการแบ่งแยก ‎ในมหาวิทยาลัยแอละแบมา
‎ตอนนี้ท่านนายพลเผชิญหน้ากับผู้ว่าการรัฐ
‎ในฐานะตัวแทนของรัฐบาลกลาง
‎วอลเลซรู้ว่าเขาแพ้
‎รัฐบาลกลางจะชนะ
‎นี่คือช่วงเวลาที่ผู้ว่าการรัฐจอร์จ วอลเลซ ‎แห่งแอละแบมา
‎เดินออกไปจากประตูสถานศึกษา
‎เขายอมแพ้ เดินหนีไป…
‎และนักศึกษาสองคนก็ได้รับอนุญาตให้ลงทะเบียน
‎(การเลิกแบ่งแยกม.แอละแบมา - ปี 1963)
‎เคนเนดี้ตัดสินใจว่าเขาต้องออกทีวีในคืนนั้น
‎เขาเกิดรู้แจ้ง
‎เขารู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่เขาต้องออกโรง
‎ตอนนี้เชิญพบกับการปราศรัย ‎ของประธานาธิบดีแห่งสหรัฐฯ
‎สดจากวอชิงตัน
‎สวัสดี พี่น้องประชาชนทั้งหลาย
‎"ประเทศนี้ก่อตั้งโดยคน ‎จากหลายประเทศและภูมิหลัง
‎มันก่อตั้งขึ้นบนหลักการที่ว่า ‎คนทุกคนเกิดมาอย่างเท่าเทียมกัน"
‎เมื่อผมคิดถึงสุนทรพจน์นั้น
‎ผมคิดถึงมันในแง่ของวิธีที่ลินคอล์นตอบสนอง
‎ต่อประเด็นทางศีลธรรมของสงครามกลางเมือง
‎ผมคิดว่าในทั้งสองกรณี คุณมีประธานาธิบดีที่ลังเล
‎ที่จะเผชิญกับผลกระทบทางศีลธรรม ‎ของสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ซึ่งสุดท้ายแล้วเชื่อว่าพวกเขาต้องตามให้ทันโลก
‎"หนึ่งร้อยปีแห่งความล่าช้าได้ผ่านไป
‎นับตั้งแต่ประธานาธิบดีลินคอล์นเลิกทาส
‎แต่ทายาทของพวกเขา หลานของพวกเขา ‎ก็ยังไม่เป็นอิสระอย่างสมบูรณ์"
‎พวกเขายังไม่ได้รับการปลดปล่อย ‎จากพันธะแห่งความอยุติธรรม
‎พวกเขายังไม่ได้รับการปลดปล่อย ‎จากการกดขี่ทางสังคมและเศรษฐกิจ
‎และประเทศนี้ ทุกความหวังของมัน
‎จะไม่เป็นอิสระอย่างสมบูรณ์ ‎จนกว่าประชาชนจะเป็นอิสระ
‎พี่น้องชาวอเมริกันของผม ‎นี่เป็นปัญหาที่เราทุกคนต้องเผชิญ
‎วลีที่ว่า "พี่น้องชาวอเมริกันของเรา"
‎ที่เขาพูดซ้ำแล้วซ้ำอีกราวกับเขากำลังเทศนานั้น
‎คือเหตุผลที่คิงอ้างถึง ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ตั้งแต่แรก
‎เคนเนดีเรียกร้องให้คนที่มีสิทธิพิเศษ
‎ยอมรับความเป็นมนุษย์และความเป็นพลเมือง
‎ของคนที่ผิวคล้ำกว่า
‎เราต้องปฏิบัติกับพวกเขา ‎เหมือนที่คุณอยากได้รับการปฏิบัติ
‎"ใครในหมู่พวกเรา ‎จะพอใจที่จะเปลี่ยนสีผิวกับเขา
‎และยืนแทนที่เขาบ้าง
‎แล้วใครในหมู่พวกเราที่จะพอใจ ‎กับคำแนะนำเรื่องความอดทนและความล่าช้า"
‎จากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับคนดำ
‎ถึงเวลาแล้วที่คุณจะไม่ต้องรออีกต่อไป
‎ผมจึงขอให้สภาคองเกรสออกกฎหมาย
‎ในที่สุดเขาก็ทำตามที่มาร์ตินเคยขอให้เขาทำ
‎ย้อนกลับไปเมื่อวันครบรอบการประกาศเลิกทาส
‎ที่ตอนนั้นเขาไม่ยอมประกาศ ‎ร่างกฎหมายสิทธิพลเมือง
‎ผมคิดว่ามันเป็นหนึ่งในคำปราศรัยที่ลึกซึ้งที่สุด
‎ของประธานาธิบดีอเมริกันนับตั้งแต่ลินคอล์น
‎"ถึงเวลาแล้วที่ประเทศนี้จะทำตามสัญญา"
‎ผมคิดว่าคิงคงแปลกใจตอนได้ยินสุนทรพจน์
‎เพราะนี่คือสิ่งที่เคนเนดี
‎ถูกการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นในภาคใต้ผลักดันให้ทำ
‎ผมจึงขอให้สภาคองเกรสออกกฎหมาย
‎ให้คนอเมริกันทุกคนมีสิทธิ์
‎ในสถานที่ที่เป็นสาธารณะ
‎โรงแรม ร้านอาหาร โรงละคร ‎ร้านค้าปลีก และสถานประกอบการที่คล้ายกัน
‎ผมคิดว่านี่เป็นสิทธิขั้นพื้นฐาน
‎และร่างกฎหมายสิทธิพลเมืองของเขา ‎จะใช้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ในการผ่านกฎหมายที่ทำให้ ‎เข้าถึงสถานที่สาธารณะได้อย่างเท่าเทียมกัน
‎ผมหวังว่าคนอเมริกันทุกคน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน
‎จะหยุดและตรวจสอบมโนธรรมของตัวเอง
‎เป็นครั้งแรกที่เขานำเสนอ
‎ว่าความจำเป็นในการปฏิรูปสิทธิพลเมือง ‎เป็นปัญหาทางศีลธรรม
‎คิงบรรลุเป้าหมาย
‎ในการเข้าร่วมการบริหารปกครอง ‎ของเคนเนดีแล้ว
‎(เจเอฟเคปราศรัยกับชาวอเมริกัน - ปี 1963)
‎(การเดินขบวนที่วอชิงตัน - ปี 1963)
‎มีการสร้างแรงผลักดันและคิงเป็นสัญลักษณ์ของมัน
‎มีการเดินขบวนในชิคาโก
‎มีการเดินขบวนในซานฟรานซิสโกเบย์แอเรีย
‎มีการเดินขบวนในนิวยอร์กเกิดขึ้น
‎การเดินขบวนที่วอชิงตันคือจุดสูงสุด
‎ตอนนั้นผมอายุแค่ 19 ปี
‎และตัดสินใจว่าอยากไปเดินขบวนที่นั่น
‎ผมโตมาในเมืองเล็กๆ ‎ในนิวเม็กซิโก ไม่ค่อยมีคนผิวดำ
‎แล้วจู่ๆ ก็มีคนผิวดำมากกว่าที่ผมเคยเห็น
‎ผมสัมผัสได้ว่านี่เป็นอะไรที่พิเศษมาก
‎คนส่วนใหญ่ที่เคยได้ยินเรื่องสุนทรพจน์ที่เขาพูด ‎ที่การเดินขบวนที่วอชิงตัน
‎คิดว่ามันเกี่ยวข้องกับ
‎การที่ลูกๆ ของเขาจะเติบโตขึ้นยังไง
‎และเราอยากให้ทุกคนเป็นที่รู้จักยังไง
‎"ไม่ใช่จากสีผิวของพวกเขา ‎แต่จากนิสัยของพวกเขา" หรืออะไรสักอย่าง
‎และพวกเขาคงลืม ‎ส่วนแรกของสุนทรพจน์ไปสนิทเลย
‎เมื่อ 100 ปีก่อน
‎ชาวอเมริกันผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง
‎ผู้ซึ่งการกระทำของเขา ‎ส่งผลต่อชีวิตของเราอย่างมากในวันนี้
‎ได้ลงนามในการประกาศเลิกทาส
‎แต่ 100 ปีต่อมา พวกนิโกรก็ยังไม่เป็นอิสระ
‎เหมือนหลายๆ คนในการเดินขบวน
‎ผมคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องของการผ่านข้อเสนอ ‎เรื่องสิทธิพลเมืองของเคนเนดี
‎แต่สิ่งที่คิงกำลังทำคือบอกว่ามันมากกว่านั้น
‎"อเมริกาจ่ายเช็คเด้งให้พวกนิโกร
‎เช็คที่ได้รับกลับมาโดยระบุว่า 'เงินไม่พอ'"
‎แต่เราปฏิเสธที่จะเชื่อว่า ‎ธนาคารแห่งความยุติธรรมล้มละลาย
‎เรารอให้มีการทำตามคำสัญญา
‎ของการประกาศเลิกทาสมาตลอด
‎เราเฝ้ารอให้ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 เป็นจริง
‎ความอดทน 100 ปีมันเกินพอแล้ว
‎(เราต้องการสิทธิ์เท่าเทียมกันเดี๋ยวนี้!)
‎"ตอนนี้ถึงเวลาที่จะทำให้ ‎คำสัญญาของประชาธิปไตยเป็นจริงแล้ว"
‎คนจะพูดว่า "ทำไมคุณรอไม่ได้"
‎หรือ "ในที่สุดอะไรๆ ก็จะเปลี่ยนไป"
‎คุณรอไม่ได้
‎มันคือ "ความเร่งรีบสุดขีดในตอนนี้"
‎(ไม่ได้)
‎(จะไม่)
‎ถึงเวลาแล้ว
‎ดร.คิงเข้าใจว่าเราทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
‎ช่วงเวลาที่ต้องอดทนและเงียบจบลงแล้ว
‎ถึงเวลาแล้ว
‎"รอ" แทบจะแปลว่า "ไม่มีวัน" มาตลอด
‎แทบจะแปลว่า "ไม่มีวัน" มาตลอด
‎คำว่า "รอ" ได้เจอคำว่า "รอ" อีกคำ ‎และคำว่า "รอ" อีกคำ และคำว่า "รอ" อีกคำ
‎จนคุณตายก่อนที่คุณจะได้เห็นสิทธิ
‎ที่คุณสู้เพื่อมันมาจริงๆ ด้วยซ้ำ
‎ถึงเวลาแล้ว
‎ตอนนี้การยืนกราน ‎ที่จะเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริงมันรุนแรงมาก
‎"จะเป็นอันตรายต่อชาติอย่างยิ่ง ‎หากมองข้ามความเร่งรีบในขณะนี้"
‎(ชีวิตคนดำสำคัญ)
‎มันคือสัญญาของการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน ‎ภายใต้กฎหมาย
‎มันคือสัญญาว่าจะทำสิ่งที่จำเป็น
‎เพื่อให้บรรลุเจตนารมณ์
‎ของสิ่งที่บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ได้กำหนดไว้จริงๆ
‎เหล่านี้คือสิทธิ์ที่มีอยู่แล้ว
‎นี่ไม่ใช่เรื่องของคำขอใหม่ๆ
‎นี่ไม่ใช่เรื่องของการช่วยเหลือ
‎นี่คือการทำตามคำมั่นสัญญา
‎ที่เป็นรากฐานของสังคมอเมริกันยุคใหม่
‎ดร.คิงบอกว่าคุณไม่ได้พักเพราะผมไม่ได้พัก
‎เราจะไม่เข้านอนกันเลย
‎เราจะไม่นอนจนกว่าเรื่องนี้จะได้รับการแก้ไข
‎(ฉันหายใจไม่ออก)
‎การรอคอยทำให้ลูกฉันมีความเสี่ยง
‎การรอคอยทำให้พ่อแม่ฉันมีความเสี่ยง
‎การรอคอยทำให้ชุมชนของฉันมีความเสี่ยง
‎การรอคอยทำให้งานของฉันมีความเสี่ยง
‎การรอคอยทำให้ความสามารถของฉัน ‎ในการหายใจลมหายใจของชีวิตมีความเสี่ยง
‎ฉันไม่มีเวลาจะรอแล้ว
‎"พลังที่เพิ่งค้นพบ ‎ของขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
‎จะไม่จางหายหรือเหี่ยวเฉาไป
‎เราพร้อมจะทนทุกข์เมื่อจำเป็น ‎และแม้แต่เสี่ยงชีวิตของเรา
‎เพื่อเป็นพยานให้กับความจริงตามที่เราเห็น
‎อาจหมายถึงการเข้าคุก
‎อาจหมายถึงการตายทางกายภาพเลยด้วยซ้ำ
‎แต่ถ้าการตายทางกายภาพคือราคา ‎ที่มนุษย์ต้องจ่ายเพื่อปลดปล่อยลูกหลานของเขา
‎จากการตายทางจิตวิญญาณอย่างถาวร
‎ก็ไม่มีอะไรที่ช่วยชีวิตพวกเขาได้มากกว่านี้แล้ว"
‎มาร์ติน ลูเธอร์ คิงเสียชีวิตเมื่อ 20 นาทีที่แล้ว
‎"นิโกรได้เรียนรู้ความแข็งแกร่ง ‎ของพลังของตัวเอง
‎และจะปลดปล่อยมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎พวกเขาออกจากหุบเขาแห่งความสิ้นหวังแล้ว
‎พวกเขาพบความแข็งแกร่งในการต่อสู้
‎และไม่ว่าพวกเขาจะอยู่หรือตาย
‎พวกเขาจะไม่คลานหรือถอยหลังอีก"
‎กฎหมายสิทธิพลเมืองปี 1964
‎เป็นคำตอบที่ทรงพลัง ‎สำหรับการเรียกร้องการบังคับใช้มาตรา 14
‎มันไม่ใช่จุดจบของการต่อสู้ แต่มันคือก้าวสำคัญ
‎ในการเดินขบวนอันยาวนาน ‎สู่ความเป็นพลเมืองอย่างสมบูรณ์
‎มันเป็นเครื่องเตือนใจว่า ‎เวลาในการเรียกร้องความยุติธรรม
‎คือเดี๋ยวนี้เสมอ
‎(เดี๋ยวนี้)
‎เรารู้ตามที่ดร.คิงและคนอื่นๆ ‎ในประวัติศาสตร์สอนเรา
‎ว่าจริงๆ แล้วการประท้วง ‎คือสิ่งที่สร้างความกดดัน
‎เพื่อให้นโยบายผ่านไปได้
‎เมื่อข่าวหยุดรายงานเรื่องนี้ในอีกสองสัปดาห์
‎เราต้องรวมกลุ่มกัน
‎เราต้องทำมากกว่าการเมืองแบบเลือกตั้ง
‎และเราต้องจัดระเบียบภายในชุมชนของเรา
‎เพราะเมื่อเราปฏิเสธที่จะรอ
‎เมื่อเราต่อสู้กับความพึงพอใจ
‎ดูสิว่าเราทำอะไรสำเร็จร่วมกันได้
‎แล้วดูสิว่าเราสร้างแรงบันดาลใจให้ใคร ‎เรียกร้องความเท่าเทียมเพื่อตัวเองได้อีก
‎ฉันคืออิสรภาพและความเท่าเทียมสำหรับทุกคน
‎และกลุ่มคนที่ถูกกดขี่กลุ่มใหญ่ ‎ในสหรัฐฯ วันนี้คือผู้หญิง
‎เราอยากควบคุมร่างกายของเราเอง
‎และมีโอกาสที่เท่าเทียม
‎เราอยากให้ใช้ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 กับผู้หญิง
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล