‎ส่วนใหญ่สิ่งที่เราคิดถึงตัวเองในฐานะคนอเมริกัน
‎สิ่งที่เราภูมิใจมากที่สุดเป็นส่วนใหญ่
‎และวิธีส่วนใหญ่ที่เราเชื่อว่าเรามีอิสระเสรี
‎ถูกฝังอยู่ในบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 เกิดในสงคราม
‎หล่อหลอมในความขัดแย้ง ‎และอนุมัติท่ามกลางความแค้นเคือง
‎นั่นคือมรดกที่สืบทอดกันมา
‎สิ่งที่เราไม่ได้พูดถึงคือความไม่พร้อมของเรา
‎ที่จะรับเอาความเท่าเทียมที่แท้จริงมาจริงๆ
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ทุกการกระทำมีปฏิกิริยา ‎ที่เท่าเทียมและตรงกันข้าม
‎และทุกการปฏิวัติมีการตอบโต้การปฏิวัติ ‎ที่เท่าเทียมและตรงกันข้าม
‎(ยุติลัทธิคนขาวเป็นใหญ่)
‎คนส่วนใหญ่มีช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก ‎กับการเปลี่ยนแปลง
‎โดยเฉพาะเมื่อพวกเขารู้สึกสูญเสียบางอย่างไป
‎หลังสงครามกลางเมือง ชาวใต้ผิวขาวส่วนใหญ่
‎ไม่เพียงแต่รู้สึกว่าแพ้สงครามเท่านั้น ‎แต่พวกเขาสูญเสียวิถีชีวิต
‎พวกเขาอับอายขายหน้า
‎ตอนนี้ทาสในอดีตได้รับความเท่าเทียม ‎ภายใต้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 แล้ว
‎ความเท่าเทียมที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล
‎และปรากฏว่า
‎มาตรา 14 ต้องการการป้องกัน
‎เพราะทันทีที่มันผ่าน มันก็ถูกต่อต้านจากทุกด้าน
‎ในศาล บนถนน
‎ความสำคัญของมันยังบิดเบือน ‎ในความทรงจำของเราเลยด้วยซ้ำ
‎(การต่อต้าน)
‎(สงครามกลางเมือง ปี 1861 - 1865)
‎(การฟื้นฟู ปี 1865)
‎คุณจะทำให้สาธารณรัฐ ‎กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ยังไง
‎หลังจากเกิดสงครามกลางเมืองเต็มรูปแบบสี่ปี
‎ความพยายามที่จะนำรัฐทางใต้ ‎กลับเข้ามาในสหภาพ
‎บนพื้นฐานของความเท่าเทียม ‎ที่แท้จริงระหว่างคนผิวดำและคนผิวขาว
‎เป็นโครงการที่ยากมากเสมอ
‎ระบบทาสเป็นสถาบันที่สมบูรณ์
‎มันเป็นระบบของการใช้แรงงาน ‎มันเป็นระบบของการเมือง
‎มันเป็นระบบของความมั่งคั่ง ‎มันเป็นระบบของอำนาจ
‎คุณต้องปรับปรุงแก้ไขทั้งหมดนั้น
‎คนผิวขาวทางใต้ส่วนใหญ่ ‎ไม่ต้องการบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎พวกเขารู้สึกว่ามันคือความอับอาย
‎โดยเฉพาะในการมีปฏิสัมพันธ์แต่ละวันของผู้คน
‎ทุกคนรู้ว่าทาสควรทำตัวยังไง
‎พวกเขาควรจะเดินออกจากทางเท้า
‎ถ้ามีคนขาวผ่านมา
‎พวกเขาเรียกคนขาวว่าอย่างอื่นไม่ได้ ‎นอกจากนายท่านนี้ นายท่านนั้น
‎แต่พฤติกรรมหลังการเลิกทาสเป็นยังไง
‎"การที่คุณมีอิสระเท่าๆ กับคนขาว ‎คุณต้องไม่คิดว่า
‎คุณเท่าเทียมกับพวกเขา เพราะคุณไม่เท่าเทียม
‎ถ้าคุณอยากได้การนับถือ ‎เป็นสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‎คุณก็ต้องทำตัวตามนั้นด้วย
‎เรียกนายเก่าของคุณว่า 'นายท่าน' ‎และเรียกนายหญิงเก่าของคุณว่า 'นายหญิง'
‎หนึ่งในสิ่งที่ผมว่าเรา ‎ไม่เคยพูดถึงเลยในประเทศนี้
‎คือมันน่าทึ่งแค่ไหน
‎ชุดความคิดที่คนดำผู้ได้รับการปลดแอก ‎แสดงออกมาในช่วงการฟื้นฟู
‎เป็นหนึ่งในสิ่งที่สร้างแรงบันดาลใจที่สุด ‎ที่คุณพบได้ในประวัติศาสตร์อเมริกา
‎นี่คือผู้คนที่ถูกกดขี่ และถูกกระทำทารุณโหดร้าย ‎ถูกทำให้ชอกช้ำ และถูกทรมาน…
‎เมื่อคว้าอิสรภาพมาได้แล้ว ‎พวกเขาก็เสาะหาความสงบ
‎และความปรองดอง และชุมชน
‎(ไฮเรม เรเวลส์ ‎ส.ว.สหรัฐฯ มิสซิสซิปปี้ ปี 1870)
‎"พวกเขายอมรับเจ้านายเก่า
‎ไม่มีความคิดแก้แค้น
‎ไม่มีความเกลียดชัง
‎ไม่มีความเป็นปรปักษ์
‎พวกเขามุ่งมั่นที่จะไม่ยกระดับตัวเอง
‎ด้วยการเสียสละผลประโยชน์ ‎ของเพื่อนพลเมืองผิวขาวแม้แต่ข้อเดียว
‎พวกเขาขอแค่สิทธิที่เป็นของพวกเขา ‎ตามกฎสากลของพระเจ้า"
‎พวกเราหลายคนไม่รู้เลยว่า
‎ชาวอเมริกันผิวดำและชาวแอฟริกันผิวดำ ‎เสียสละให้ทั้งอเมริกาและโลก
‎อย่างมากมายมหาศาล
‎มาร่วมฉลองกับเราสิคะ ‎ในงานการเสียสละทางวัฒนธรรมของคนผิวดำ
‎ด้วยบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎เราได้เห็นความก้าวหน้าที่โดดเด่น
‎โดยคนดำที่ได้รับการปลดแอก
‎การมีกองกำลังของรัฐบาลกลาง ‎ทำให้พวกเขาประสบความสำเร็จ
‎ด้านการค้า ด้านธุรกิจ และเกษตรกรรม
‎พวกเขาอยากรับใช้และเป็นผู้นำ
‎"ตาของฉันเห็นมัน
‎หูของเราได้ยินมัน และหัวใจของเรา ‎รู้สึกถึงมันได้ และไม่ต้องสงสัยเลย
‎คนผิวดำเป็นอิสระ
‎คนผิวดำเป็นพลเมืองและคนผิวดำมีสิทธิ์เลือกตั้ง"
‎ชาวแอฟริกันอเมริกัน ‎เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเกี่ยวกับอิสรภาพ
‎เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเกี่ยวกับ ‎ความหมายของการเป็นพลเมืองเต็มตัว
‎แล้วเราก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงในชีวิตคนดำ
‎พวกเขายังอยากก่อตั้งสถาบัน เช่น โบสถ์
‎โบสถ์เอเอ็มอีและโบสถ์แบปทิสต์ของคนดำ ‎แพร่กระจายไปทั่วภาคใต้
‎วิทยาลัยและมหาวิทยาลัย ‎สำหรับคนดำที่เก่าแก่มากมาย
‎ตั้งแต่มหาวิทยาลัยฟิสก์ ‎ไปจนถึงฮาววาร์ดในวอชิงตันดีซี
‎เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้
‎เพื่อให้คนผิวดำมีพื้นฐานทางสถาบัน
‎เพื่อสร้างชีวิตใหม่ให้ตัวเอง
‎ในโลกที่พวกเขาไม่เคยรู้จัก
‎การฟื้นฟูทำให้เกิดเจ้าหน้าที่รัฐผิวดำหลายร้อยคน
‎ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นสมาชิก ‎สภานิติบัญญัติในภาคใต้
‎รองผู้ว่าการภาคใต้
‎มีสองสามคนที่ได้เป็นสมาชิกรัฐสภา ‎และมีสองคนได้เป็นส.ว.สหรัฐฯ
‎และรับใช้อย่างสง่างาม
‎ไฮแรม เรเวลส์ ‎เป็นส.ว.แอฟริกันอเมริกันคนแรก
‎"วอชิงตัน 25 กุมภาพันธ์ ปี 1870
‎คุณเรเวลส์ วุฒิสมาชิกผิวสีจากมิสซิสซิปปี
‎สาบานตนและเข้ารับตำแหน่งเมื่อบ่ายวันนี้
‎ไม่มีพื้นที่ว่างแม้แต่นิดเดียว ‎ในที่นั่งของผู้เข้าฟังในสภา
‎และการพูดว่าความสนใจนั้นรุนแรงมาก
‎ก็ให้เพียงความรู้สึกจางๆ
‎ที่มีอยู่ทั่วไปตลอดทั้งกระบวนการ"
‎"เราอยู่ท่ามกลางการหาเสียงที่น่าตื่นเต้น
‎บนความยุติธรรม ‎และความเท่าเทียมกันทางการเมืองและกฎหมาย
‎ฉันเข้าใจ
‎แต่ตอนนี้เราอยู่ใกล้กันมาก
‎เราคุ้นเคยกับวิถีของกันและกันได้
‎และทำงานร่วมกันอย่างสันติได้
‎นักวาดการ์ตูนชื่อดัง โทมัส แนสต์ ‎เขียนการ์ตูนเรื่อง
‎"วันขอบคุณพระเจ้าของลุงแซม"
‎ซึ่งเป็นตัวอย่างของความคิดในตอนนั้น
‎(มื้อค่ำวันขอบคุณพระเจ้าของลุงแซม)
‎ทุกคนนั่งอยู่ที่โต๊ะนี้ ‎คนขาว คนดำ คนอเมริกันพื้นเมือง คนจีน…
‎ในตอนนั้น ผมคิดว่ามันเป็นภาพที่คนไม่เคยเห็น
‎นี่คือสิ่งที่พวกเขาพยายามคิดว่าตัวเองเป็น
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ทำให้ชีวิตเราได้พบกับ
‎สิ่งที่อาจเป็น ‎ประเทศใหม่ที่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติ
‎ประชาธิปไตยหลากหลายเชื้อชาติ ‎ที่ในที่สุดก็เป็นไปตามหลักการอย่างแท้จริง
‎ที่ตั้งอยู่ในปฏิญญา
‎และมันอยู่ได้ไม่นานเลย
‎สิ่งหนึ่งที่ชัดเจน
‎คือมีกองกำลังในคนผิวขาวภาคใต้…
‎ที่มีความตั้งใจ
‎จะทำให้สิ่งต่างๆ กลับไปเป็นเหมือนเดิม
‎(จอห์น อาร์คิบาลด์ แคมป์เบลล์ ‎ผู้พิพากษาศาลสูงสุด ปี 1853-1861))
‎"ความมืดเป็นสีที่ทันสมัยในแถบนี้
‎เรามีคนแอฟริกันอยู่ร่วมกับเรา
‎พวกเขาเป็นลูกขุน
‎เป็นเสมียนไปรษณีย์ เจ้าหน้าที่ด่านศุลกากร
‎ชุมชนภาคใต้จะถูกทิ้งร้าง
‎จนกว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียด
‎ในทุกหน่วยงานของภาครัฐ
‎แม้แต่การจลาจลก็ยังดีเสียกว่า
‎ความเมินเฉยที่ดูเหมือนจะแพร่หลาย"
‎มาตรา 14 บอกว่าทุกคน ‎เท่าเทียมกันภายใต้กฎหมาย
‎แล้วบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 15 ก็เกิดขึ้น
‎ซึ่งทำให้คนดำมีสิทธิ์เลือกตั้ง
‎สำหรับบางคนในชาวใต้ผิวขาว ‎การที่สองมาตรารวมกันก็เหมือนเหล้าที่อันตราย
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมสองข้อนั้น ‎เปลี่ยนกฎหมายของภาคใต้
‎และเปลี่ยนความเป็นผู้นำของภาคใต้ไปชั่วขณะ
‎แต่ความคิดของชาวใต้ผิวขาวหลายๆ คน ‎ไม่เปลี่ยนไปเลย
‎และพวกเขาจะทำทุกอย่าง ‎เพื่อเอาอำนาจกลับคืนมา
‎ทุกอย่าง
‎เราอยากอยู่อย่างสงบกับมวลมนุษยชาติ
‎โดยเฉพาะกับคนผิวขาวทางภาคใต้
‎ผลประโยชน์ของเราเหมือนกัน
‎แต่เราไม่ต้องการความสงบสุข ‎ของลูกแกะกับสิงโต
‎จงมอบสิทธิ์ของเราให้เรา
‎ชาวใต้ผิวขาวลดคุณค่าคนดำ
‎เป็นพลเมืองชั้นสอง
‎ใช้ชีวิตแบบคนรับใช้และส่วนใหญ่ในภาคใต้
‎ใช้ชีวิตแทบจะเหมือนทาสอย่างที่เคยเป็น
‎และหลังจากเกิดหายนะ
‎ก็มีอิสรภาพ
‎อย่างน้อยก็บนกระดาษ
‎แต่ในความเป็นจริง ระบบทาสยังไม่จบลง
‎แต่การต่อสู้เพื่อความเท่าเทียม ‎เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
‎ในฐานะประชาชน ที่ได้รับการรับรองสิทธิ ‎ภายใต้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ตอนนี้คนดำจึงหันหน้าไปหาศาล ‎เพื่อขอความช่วยเหลือจากการต่อต้านนี้
‎ก่อนสงครามกลางเมือง ‎ผู้พิพากษาของเราส่วนใหญ่มีทาสเป็นของตัวเอง
‎หรือถูกแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีที่มีทาส
‎คำตัดสินของพวกเขาจึงไม่น่าประหลาดใจเลย
‎แต่ศาลในยุค 1870 และ 1880 นั้นต่างกัน
‎มันแตกต่างแบบ ‎การผ่านสงครามกลางเมืองมาแล้ว
‎ผู้พิพากษาหลายคนถูกแต่งตั้งโดย ‎ประธานาธิบดีที่ต่อสู้เพื่อสหภาพ
‎ศาลนี้ควรจะเต็มไปด้วยนักปฏิวัติใช่ไหมล่ะ
‎ไม่เท่าไหร่หรอกครับ
‎คนอเมริกันผิวดำหาพันธมิตรในศาลไม่ได้
‎แต่ชาวใต้ผิวขาวหาได้
‎ฉันคิดว่าเมื่อหลายคนคิดถึง ‎การตอบโต้รุนแรงต่อการฟื้นฟู
‎เราคิดถึงความรุนแรงในพื้นที่
‎เราคิดถึงการลุกฮือของคูคลักซ์แคลน
‎เราคิดถึงรหัสดำ
‎แต่เราต้องเข้าใจด้วยว่าศาลสูงสุด
‎มีบทบาทสำคัญอย่างมากและมีอำนาจมาก
‎ในการส่งคนแอฟริกันกลับสู่รัฐ ‎โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในสภาพของทาส
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 หมวดหนึ่ง ‎กล่าวว่า ในฐานะพลเมือง
‎คุณมีเอกสทธิ์หรือความคุ้มกันของพลเมือง
‎ไม่มีรัฐใดอะลุ้มอล่วยสิ่งเหล่านั้นได้
‎ในฐานะมนุษย์
‎คุณมีสิทธิ์ได้รับการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน ‎ทางกฎหมายและกระบวนการทางกฎหมาย
‎แล้วเรื่องพวกนั้นจะได้รับการเฝ้าสังเกตไหม
‎สิ่งที่ศาลสูงสุดทำในหลายๆ คดี
‎เช่น คดีโรงฆ่าสัตว์ และคดีครูแชงก์ ‎และคดีสิทธิพลเมือง
‎มันบ่อนทำลายคำมั่นสัญญานั้น
‎(การฟื้นฟู - ปี 1865)
‎(คดีโรงฆ่าสัตว์ - ปี 1873)
‎โรงฆ่าสัตว์เป็นหนึ่งในคำตัดสิน
‎ที่ถูกตำหนิและถูกวิจารณ์มากที่สุด ‎ของศาลสูงสหรัฐฯ
‎โดยพื้นฐานแล้ว มันบอกว่าคุณยังมองไปที่รัฐ
‎ไม่ใช่รัฐบาลแห่งชาติ
‎เพื่อหานิยามพื้นฐานของการคุ้มครองสิทธิของคุณ
‎สิ่งนี้ทำให้อนุมาตราเอกสิทธิ์และความคุ้มกันเสื่อม
‎และมันไม่เคยดีขึ้นเลย
‎โอเค มาแจกแจง ‎เรื่องเอกสิทธิ์และความคุ้มกันกัน
‎โดยพื้นฐานแล้วมันหมายถึงสิทธิ์ของเรา
‎เอกสิทธิ์คือเสรีภาพของเรา
‎นั่นคือสิ่งที่ได้รับอนุญาตให้ทำ
‎และความคุ้มกันคือการปกป้องของเรา
‎สิ่งที่เราจะได้รับการปกป้องในฐานะพลเมือง
‎และในอเมริกา เสรีภาพและการปกป้อง ‎ขั้นพื้นฐานของเรา
‎อยู่ในบัญญัติสิทธิ
‎เสรีภาพในการพูด ศาสนา การชุมนุม ‎สิทธิในการถืออาวุธ
‎สิ่งดีๆ ทั้งหลายเหล่านั้น
‎มาตรา 14 สร้างมันขึ้นมาเพื่อให้คุณได้สิทธิ์นั้น
‎ไม่ว่าคุณจะอยู่รัฐไหน
‎หรือรัฐที่คุณเดินทางไป
‎และนั่นสำคัญมากสำหรับคนอเมริกันผิวดำ
‎ที่ถูกริดรอนสิทธิบ่อยมากเกินไป
‎สิทธิที่ขึ้นอยู่กับรัฐที่พวกเขาอยู่
‎ด้วยการจำกัดการบังคับใช้ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ให้แคบมากๆ
‎มันทำลายบทแก้ไขเพิ่มเติมโดยแท้จริง
‎ตอนนั้นรัฐบาลท้องถิ่น ‎ที่ยกย่องคนขาวจะใช้คดีโรงฆ่าสัตว์
‎เพื่อบอกว่าบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ไม่สามารถเข้าไปยุ่งกับ
‎รัฐบาลท้องถิ่นของเรา ‎ด้วยการรับรองสิทธิพลเมืองได้
‎(คดีโรงฆ่าสัตว์ - ปี 1816)
‎ในการฟ้องร้องระหว่างสหรัฐฯ และครูแชงก์
‎ศาลตัดสินว่าบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ไม่ได้ปกป้องพลเมืองแต่ละคน
‎จากความรุนแรงที่กระทำโดยพลเมืองธรรมดา
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ไม่อนุญาตให้รัฐ
‎พรากชีวิต เสรีภาพ หรือทรัพย์สินของใคร ‎โดยไม่ผ่านกระบวนการทางกฎหมาย
‎แต่นี่ไม่เกี่ยวกับสิทธิของพลเมืองหนึ่งคนต่ออีกคน"
‎นั่นเป็นการทำลายส่วนสำคัญ
‎ของการรับรองพื้นฐานส่วนใหญ่ ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ว่าวิธีเดียวที่คนดำ
‎จะมีสิทธิ์เป็นพลเมืองในสหรัฐอเมริกาได้
‎ก็คือถ้าพวกเขาได้รับ ‎การปกป้องจากความรุนแรง
‎ขอพูดให้เข้าใจตรงกันนะครับ
‎โดยพื้นฐานแล้ว สิ่งที่ศาลสูงสุดกำลังบอกก็คือ
‎"ขอโทษทีชาวอเมริกันผิวดำ
‎ถ้าพลเมืองธรรมดาใช้ความรุนแรงกับคุณ
‎ต่อให้ฆาตกรรมก็เถอะ
‎รัฐบาลกลางทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ
‎ถึงแม้ว่าบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎จะเขียนขึ้นมาเพื่อปกป้องคุณ"
‎(คดีสิทธิพลเมือง - ปี 1883)
‎คดีสิทธิพลเมืองถอดถอนอำนาจ
‎จากกฎหมายสิทธิพลเมืองปี 1875 อย่างแท้จริง
‎ศาลบอกว่าคนดำจะเป็นอิสระ
‎จากการเลือกปฏิบัติในสถานที่สาธารณะไม่ได้
‎พวกเขาจะเป็นอิสระจากการเลือกปฏิบัติ ‎ในโรงละคร และโรงแรม และอื่น ๆ ไม่ได้
‎มันใช้กับการกระทำของเอกชน ‎ไม่ใช่การกระทำของรัฐ
‎ตอนที่โรงละครโอเปร่าบอกว่า ‎"เราไม่ให้คนดำเข้า"
‎นั่นไม่ใช่รัฐบาลของรัฐ
‎หรือเจ้าหน้าที่รัฐทำ
‎นั่นคือธุรกิจส่วนตัว
‎คดีสิทธิพลเมืองทำให้การแบ่งแยกสีผิว ‎ในที่สาธารณะถูกกฎหมาย
‎มันบอกว่านั่นไม่ใช่การละเมิดความเท่าเทียมกัน ‎ภายใต้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ก็แค่การละเมิดทำนองคลองธรรมของมนุษย์
‎ศาลพูดอะไรบางอย่างในคดีสิทธิพลเมือง
‎ที่ร้ายแรงมาก
‎ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นเรื่องที่คนผิวดำค่อนข้างคุ้นเคย
‎"เมื่อชายคนหนึ่งหลุดพ้นจากการเป็นทาส
‎ย่อมต้องมีบางขั้นตอน ‎ในความก้าวหน้าของการเลื่อนฐานะของเขา
‎เมื่อเขาหยุดที่จะเป็น ‎คนโปรดสุดพิเศษของกฎหมาย"
‎ศาลบอกว่า "เราต้องประคบประหงม
‎คนดำไปอีกนานแค่ไหน"
‎มันต้องมีสักวันที่…
‎เมื่อถูกปลดปล่อย ‎จากโซ่ตรวนของความเป็นทาสแล้ว
‎คนดำจะลุกขึ้นยืนบนลำแข้งของตัวเอง
‎ศาลเริ่มหมดความอดทน
‎"เราทำสงครามกัน ‎และตอนนี้พวกคุณก็เป็นอิสระแล้ว
‎คุณต้องการอะไรจากเราอีก
‎เรามีเรื่องอื่นต้องทำนะ
‎ช่วยทำตามกฎเกณฑ์เถอะ"
‎นี่คือ 20 ปีหลังจากที่คนผิวดำ ‎ถูกคุมขังในสภาพทาส
‎มาหลายศตวรรษในประเทศนี้
‎ศาลสูงสุดกำลังปฏิเสธที่จะข้องเกี่ยว
‎กับโครงการเพื่อความเท่าเทียม
‎เร็วกว่าที่ใครจะคาดคิดมาก
‎ประชาชนชาวเหนือ ‎ไม่สนใจโครงการปฏิรูปภาคใต้
‎และความกระหายอยากก็เกิดขึ้น
‎"เรามาลืมเรื่องนี้กันดีกว่า
‎เราอย่าแบ่งแยกประเทศนี้ ‎เป็นเหนือกับใต้ไปตลอดกาลเลยดีกว่า"
‎และมีความกระหายสิ่งที่เรียกว่าการปรองดอง
‎นั่นคือจุดจบของการมีอยู่ ‎ของพันธมิตรในภาคใต้
‎มันคือจุดจบของพันธสัญญา ‎ที่มีต่อบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎และมันจะสร้างเส้นทางที่ยาวไกล ‎มืดมิด และทุกข์ทรมาน
‎สู่สิ่งที่จะกลายเป็นการแบ่งแยกจิม โครว์
‎(การต่อต้าน)
‎(ห้องรอสำหรับคนผิวสีเท่านั้น)
‎(โรงละครเร็กซ์สำหรับคนผิวสี)
‎(โรงละครเจ็ม ‎สำหรับคนผิวสีโดยเฉพาะ)
‎และแน่นอน ในปี 1896
‎ศาลสูงสุดตัดสินคดีเพลสซีย์และเฟอร์กูสัน…
‎(เพลสซีย์และเฟอร์กูสัน ปี 1896)
‎ซึ่งศาลสนับสนุนกฎหมายของรัฐ ‎ที่ให้มีการแบ่งแยก
‎ตราบใดที่พวกเขาแบ่งแยกกันแต่เท่าเทียมกัน
‎ในคดีเพลสซีย์กับเฟอร์กูสัน
‎ศาลสูงสุดสนับสนุนกฎหมายลุยเซียนา
‎โดยพูดถึงบริษัทรถไฟทุกบริษัทที่บรรทุกผู้โดยสาร
‎ในตู้โดยสารของพวกเขาในรัฐนี้
‎ว่าจะต้องให้ที่พักที่เท่าเทียมกันแต่แยกกัน
‎สำหรับคนผิวขาวและคนผิวสี
‎นั่นคือตอนที่เราได้ "แบ่งแยกแต่เท่าเทียม" มา
‎และไม่ มันไม่ได้หมายความว่า ‎คุณจะโทษการแบ่งแยกบนรถไฟได้
‎ถึงผมก็อยากโทษก็เถอะ
‎ศาลสูงสุดได้แทนที่มาตรา 14 ‎ด้วยลัทธิคนขาวเป็นใหญ่
‎ว่าเป็นกฎหมายของแผ่นดิน
‎มาตรวจสอบกฎหมายใหม่กันดีกว่า
‎จริงๆ แล้วการแบ่งแยกทำอะไรบ้าง
‎"แบ่งแยก" หมายถึงการบังคับให้แยกจากกัน
‎มันเป็นคำกริยาที่เป็นอันตรายอย่างแท้จริง
‎ผมเลยไม่ชอบสำนวน ‎"แยกข้าวสาลีออกจากแกลบ"
‎ทำไมต้องโกรธแค้นแกลบด้วย ‎มันทำอะไรให้คุณ
‎มาดูประวัติศาสตร์การแบ่งแยกกัน
‎ตอนแรก ชาวแอฟริกันถูกแยกออกจากทวีป ‎ของพวกเขาด้วยการค้าทาส
‎แล้วชาวแอฟริกันอเมริกัน
‎ก็ถูกแยกจากครอบครัวเพราะระบบทาส
‎จิม โครว์แยกชาวแอฟริกันอเมริกัน ‎ออกจากการศึกษา
‎ความมั่งคั่ง โอกาส และความยุติธรรม
‎คนอเมริกันผิวดำถูกแบ่งแยกมากเหลือเกิน
‎จนเรายังต้องมี ‎เดือนประวัติศาสตร์คนดำแยกออกมา
‎คนอเมริกันจะได้รู้ถึงความเสียสละของเรา
‎มันผิดมาก
‎ตอนนี้เรากำลังจะได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณ ‎แบ่งแยกความเท่าเทียมออกจากการคุ้มครอง
‎"ในช่วงระบอบทาส คนผิวขาวทางใต้
‎เป็นเจ้าของทั้งร่างและวิญญาณของนิโกร
‎เป็นสิทธิตามกฎหมายของเขาที่จะ ‎ทำให้วิญญาณแคระแกร็นและเก็บรักษาร่างกายไว้
‎เจ้าของคนขาวไม่ค่อยยอมให้ ‎ความโกรธของตัวเอง
‎เลยเถิดไปถึงขั้นเอาชีวิต
‎ซึ่งจะทำให้เขาต้องสูญเงินหลายร้อยดอลลาร์
‎แต่การปลดปล่อยทาสเกิดขึ้น
‎และผลประโยชน์ของชายผิวขาว ‎ในร่างของนิโกรก็หายไป
‎ระบบใหม่ของการข่มขู่เข้ามาในสมัยนิยม
‎พวกนิโกรไม่เพียงแค่ถูกโบยและถูกเฆี่ยนเท่านั้น
‎เขาถูกฆ่า"
‎(เคเคเค)
‎ภาคใต้กลายเป็นเขตความรุนแรงที่โดดเด่นมาก
‎เมื่อคนผิวดำมีสิทธิ์เลือกตั้ง
‎เมื่อพวกเขาเริ่มรับราชการได้
‎ก็เกิดกลุ่มจัดตั้งทางการเมืองอย่างเปิดเผย
‎(ความยุติธรรมของภาคใต้)
‎นี่เป็นช่วงเวลาหนึ่งในประวัติศาสตร์อเมริกา
‎ที่การใช้ความรุนแรง ‎ของผู้ก่อการร้ายอย่างโจ่งแจ้ง
‎กลายเป็นเรื่องปกติของชีวิตทางการเมือง
‎พวกแคลนและคนที่เลียนแบบคนกลุ่มนี้อีกมากมาย
‎กลายเป็นอาวุธรุนแรงของการตอบโต้ ‎การปฏิวัติทางการเมืองต่อการฟื้นฟู
‎คนดำเริ่มพบว่าตัวเอง
‎ถูกม็อบข่มขู่คุกคาม
‎พวกเขาถูกเอาออกมาจากคุก
‎พวกเขาจะตกเป็นเป้า ‎ถ้าพวกเขาขอให้ปฏิบัติอย่างเป็นธรรม
‎ถ้าพยายามจะออกเสียงเลือกตั้ง ‎ถ้าพยายามจัดระเบียบ
‎ถ้าพยายามจะสร้างอำนาจทางการเมือง
‎พวกเขาถูกเผา ถูกทุบตี ถูกทรมาน ถูกกดน้ำ
‎ถูกแขวนคอ
‎มาเรียกมันตามจริงกันเถอะ ‎มันคือการก่อการร้ายของชาวอเมริกันท้องถิ่น
‎(คดีเพลสซีย์และเฟอร์กูสัน - ปี 1896)
‎การสังหารหมู่ทางการเมืองที่เลวร้ายที่สุด ‎ที่เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกา
‎คือที่โคลแฟ็กซ์ รัฐลุยเซียน่า
‎ซึ่งเป็นผลจากการเลือกตั้งผู้ว่าการรัฐ
‎ชาวแอฟริกันอเมริกันที่ได้รับการยอมรับ ‎ว่ามีสิทธิทางทหาร
‎มารวมตัวกันเพื่อปกป้องรัฐบาลใหม่
‎และถูกสังหารหมู่อย่างเลือดเย็น
‎ตัวเลขโดยประมาณสูงถึง 200 คน
‎"พวกเขาถูกยิงโดยไม่ปรานี
‎หลายคนถูกยิงที่ท้ายทอยและคอ
‎ใบหน้าของคนคนหนึ่งแบนราบไปหมด ‎จากการถูกจ่อยิงที่ท้ายทอย
‎อีกคนถูกมีดกรีดท้องหลังจากถูกยิง"
‎(ม็อบภาคใต้)
‎(สงครามของวันจันทร์)
‎มันไม่ใช่แค่การสังหารหมู่โคลแฟ็กซ์เท่านั้น
‎ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่ชาวใต้ผิวขาว ‎จะเพิกถอนผลประโยชน์เหล่านั้น
‎ที่สร้างโดยคนที่เคยเป็นทาส
‎เราเห็นว่าการมีส่วนร่วม
‎ในการเลือกตั้งของคนดำเริ่มลดลงอย่างมาก
‎ในปี 1901 ไม่มีคนผิวดำคนแม้แต่คนเดียว
‎ทำงานอยู่ในหน่วยงานรัฐ ‎ที่เป็นตัวแทนของภาคใต้เลย
‎การลงประชาทัณฑ์กลายเป็น ‎เครื่องมือในการบังคับใช้
‎เพื่อให้แน่ใจว่าบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎จะไม่ได้รับการยอมรับ
‎ระหว่างช่วงปี 1890 ถึงช่วงปี 1950
‎มีการลงประชาทัณฑ์ที่ถูกบันทึกข้อมูลไว้ ‎มากกว่า 4 000 ครั้งทั่วประเทศ
‎ตั้งแต่อิลลินอยส์ไปจนถึงมิสซิสซิปปี ‎และระหว่างนั้นด้วย
‎และการลงประชาทัณฑ์เหล่านั้น ‎ตั้งอยู่บนแนวคิดที่ว่า
‎คนผิวดำไม่เพียงแค่ต่ำต้อยกว่าเท่านั้น ‎แต่พวกเขาเป็นอาชญากรโดยกำเนิด
‎บางครั้งในการต่อสู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง ‎เราก็ต้องการพยาน
‎ไอด้า บี. เวลส์ เป็นหนึ่งในพยาน ‎ที่เด็ดเดี่ยวที่สุดหลังการฟื้นฟู
‎ที่เขียนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ ในพื้นที่ภาคใต้
‎ในฐานะผู้หญิงผิวดำ ไม่มีใครให้อำนาจนี้กับเธอ
‎แต่เธอถือวิสาสะที่จะเป็น ‎ผู้บอกเล่าความจริงของคนรุ่นเธอ
‎นี่คือหนึ่งในเรื่องราวสุดพิเศษ
‎ของสิ่งที่คนเราสามารถสร้างเองได้
‎เธอเป็นนักข่าวสืบสวน ‎ผู้สนับสนุนสิทธิพลเมือง และนักเคลื่อนไหว
‎และผู้ก่อตั้งเอ็นเอเอซีพียุคแรก
‎เธอเป็นผู้หญิงที่บ้าระห่ำ
‎และมีความยุติธรรมที่ยึดมั่นมาก
‎สิ่งที่นำเธอมาสู่การเสื่อมเสียชื่อเสียง ‎ระดับประเทศจริงๆ
‎คือการสูญเสียเพื่อนสามคนในเมมฟิสไป
‎ชายสามคนนี้เป็นเจ้าของร้านขายของชำท้องถิ่น
‎พวกเขาประสบความสำเร็จมาก ‎จนเป็นภัยต่อเจ้าของธุรกิจผิวขาว
‎และพวกเขาถูกม็อบผิวขาวฆ่า
‎"ว่ากันว่าทอม มอสส์ร้องขอชีวิต
‎ให้เห็นแก่ภรรยาและลูกของเขา
‎และลูกที่ยังไม่เกิด
‎เมื่อถูกถามว่าเขามีอะไรจะพูดไหม
‎เขาก็บอกพวกนั้นว่า ‎'บอกคนของผมให้ไปตะวันตก
‎ที่นี่ไม่มีความยุติธรรมให้พวกเขา'
‎ทุกคนในเมืองรู้จักและรักทอม
‎เขามีบ้านหลังเล็กๆ เก็บหอมรอมริบ
‎เข้าไปในร้านขายของชำด้วยความมุ่งมั่น
‎แบบเดียวกับที่คนขาวมี
‎เขากับฉันเชื่อว่าเราควรปกป้อง ‎สาเหตุของความถูกต้อง
‎และต่อสู้กับความผิดพลาดในทุกที่ที่เราเห็น
‎ใครสักคนต้องแสดงให้เห็นว่า ‎เชื้อชาติแอโฟรอเมริกัน
‎ถูกตราบาปมากกว่าสร้างบาป
‎และดูเหมือนว่าจะเป็นฉันที่ต้องทำแบบนั้น"
‎เธอเป็นคนแรกที่เริ่มนับและบันทึกข้อมูล
‎และแจกแจงตัวเลขของการรุมประชาทัณฑ์
‎(การรุมประชาทัณฑ์สุดสยอง ‎ของภาคใต้ในทุกช่วงเวลา)
‎(ถูกรุมประชาทัณฑ์ 3,436 คน ‎ปี 1889 ถึง 1992)
‎ไอด้า บี. เวลส์กระตุ้นให้คนดำ
‎ตระหนักว่าพวกเขาจะต้องสู้
‎ว่าพวกเขาจะต้องต่อต้านทรราชนี้
‎พวกเขาจะต้องพูดถึงความล้มเหลวของรัฐบาล
‎ให้รุนแรงขึ้นเพื่อปกป้องเรา
‎"ใต้ธงชาติอเมริกันเท่านั้น ‎ที่จะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้
‎คนที่กล้าหาญจะไม่รวมตัวกันเป็นพันคน ‎เพื่อทนมานและฆ่าคนคนเดียว
‎อุดปากและมัดเขาไว้แน่นจนเขาไม่อาจ ‎ต้านทานหรือป้องกันตัวได้แม้แต่น้อย"
‎การรุมประชาทัณฑ์กลายเป็นภาพที่น่าตื่นเต้นมาก ‎ในที่ซึ่งเด็กๆ ที่ถูกปล่อยออกมาจากโรงเรียน
‎มักจะมีการถ่ายรูปและเอาไปพิมพ์เป็นโปสการ์ด
‎โปสการ์ดที่โด่งดังใบหนึ่งเขียนไว้ว่า ‎"ฉันไปร่วมย่างบาร์บีคิวนิโกรนี้มา"
‎มันไม่ใช่แค่คูคลักซ์แคลน
‎คนพวกนี้ไม่ใช่คนที่ใส่ชุดคลุม
‎คนพวกนี้เป็นนายธนาคาร ครู หมอ ‎และเจ้าหน้าที่รักษากฎหมาย
‎ที่ใช้ความรุนแรงแบบนั้นโดยไม่ต้องรับโทษเลย
‎การก่อการร้ายทางเชื้อชาตินี้ ความรุนแรงนี้
‎เป็นวิธีที่จะบอกว่า "อย่าไปสนใจ ‎สิ่งที่บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 พูด"
‎"ฉันรู้ว่ามันบอกว่า ‎คุณมีสิทธิ์ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย
‎ฉันรู้ว่ามาตรา 14 บอกว่าคุณเป็นพลเมืองเต็มตัว
‎แต่นี่คือผู้ควบคุมกฎหมายในเขตนี้
‎ในเมืองนี้ ในรัฐนี้"
‎ไอด้า บี. เวลส์ถูกม็อบเล่นงาน
‎ด้วยการเผาโรงพิมพ์ของเธอ
‎เธอถูกข่มขู่และหนีออกจากเมมฟิสในที่สุด
‎เพราะเธอไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้เพราะกลัวตาย
‎ความรุนแรงนี้มีผลกระทบอย่างมาก ‎ต่อสังคมอเมริกัน
‎ข้อแรกเลย ภูมิศาสตร์ ‎ตามหลักประชากรศาสตร์ของประเทศนี้
‎เกิดขึ้นจากการก่อการร้ายทางเชื้อชาติ
‎คนดำในคลีฟแลนด์ และชิคาโก ‎และลอสแอนเจลิส และโอ๊กแลนด์
‎คนดำหกล้านคนไปที่ชุมชนเหล่านั้น
‎ในฐานะผู้ลี้ภัยและผู้ถูกเนรเทศ ‎จากความหวาดกลัว
‎ไอด้า บี. เวลส์ไปอยู่ที่ชิคาโก ‎ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20
‎เพื่อช่วยชาวใต้ผิวดำที่มาถึงเมืองนี้
‎ปรับตัวให้เข้ากับสภาพใหม่ของพวกเขา
‎ถ้าเราดูเรื่องราวของคนที่ ‎หนีความน่ากลัวของภาคใต้
‎มาหาโอกาส ‎ในดินแดนแห่งความหวังของภาคเหนือ
‎สิ่งที่พวกเขามักจะพบคือ ‎คำสัญญาที่ว่างเปล่ามากมาย
‎"เงาดำของความไม่มีขื่อมีแป ‎ในรูปแบบของการรุมประชาทัณฑ์
‎กำลังสยายปีกไปทั่วประเทศ"
‎ผมขอพูดให้ชัดเจนว่า ‎คำสัญญาที่ว่างเปล่าเหล่านั้นคืออะไร
‎ในปี 1919 ในภูมิลำเนาใหม่ของไอด้าในชิคาโก้
‎ทุกวันที่มีการก่อความรุนแรงกับชาวชิคาโกผิวดำ
‎ทำให้มีคนตายเกือบ 40 คน
‎บาดเจ็บหลายร้อยคน ‎และไร้บ้านกว่า 1,000 คน
‎การต่อต้านไม่ใช่ปัญหาทางใต้อีกต่อไป
‎ตอนนี้มันเป็นปัญหาของอเมริกา
‎ความเกลียดชังเกิดขึ้น ‎คนผิวดำได้รับบทเรียนอันขมขื่น
‎ว่าความรุนแรงทางเหนือ ‎ไม่ได้แตกต่างจากความรุนแรงทางใต้เลย
‎ไอ้ฟันทอง ใส่สร้อยทอง
‎กินไก่ทอดและบิสกิต ไอ้ลิงไอ้ค่างไอ้จ๋อ
‎ไอ้ต้นขาใหญ่ วิ่งเร็ว กระโดดสูง พุ่งหลาว
‎ดังก์ลูกบาส 360 องศา ไอ้นิโกร ไอ้ดำ ไม่มืด
‎เอาพิซซ่าของแกไปแล้วกลับไปแอฟริกาซะ
‎ไอด้า บี. เวลส์จะนำแคมเปญ ‎ต่อต้านการรุมประชาทัณฑ์
‎ไปสู่ความเชื่อและการตัดสินของคนส่วนใหญ่
‎เดินทางไปที่ต่างๆ ในยุโรป
‎พูดถึงการเหยียดผิว ‎และการรุมประชาทัณฑ์ว่าเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ
‎สำหรับประเทศที่เจริญแล้ว
‎ฉันประหลาดใจมากที่ไม่มีหนัง ‎เกี่ยวกับชีวิตของผู้หญิงคนนี้
‎เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่พิเศษที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์ของประเทศเราจริงๆ
‎มีเหตุผลที่ไอด้า บี. เวลส์ยังไม่ได้ออสการ์ ‎สาขาภาพยนตร์เกี่ยวกับชีวประวัติคน
‎และเหตุผลที่เธอไม่ได้รางวัลพูลิตเซอร์ ‎จนกระทั่งปี 2020
‎แปดสิบเก้าปีหลังจากเธอตายไป
‎มันเป็นเหตุผลเดียวกับที่คุณ ‎อาจไม่คุ้นเคยกับบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎เพราะอดีตสมาพันธรัฐ
‎ได้เวอร์ชันสุดท้ายของหนังสงครามกลางเมืองไป
‎ในเรื่องราวใหม่นี้ ภาคใต้เป็นสังคมที่สมบูรณ์แบบ
‎ตกเป็นเหยื่อของภาคเหนือ ‎และถูกทำลายอย่างไม่เป็นธรรม
‎ตำนานนี้ที่ชื่อว่าเดอะลอสต์คอสต์ ‎บอกว่าระบบทาสไม่ได้แย่ขนาดนั้น
‎ดังนั้นเราไม่เคยต้องการ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎บางครั้งการแต่งเรื่องใหม่
‎ก็ง่ายกว่าการเผชิญหน้า ‎กับความจริงอันโหดร้ายในอดีต
‎การฟื้นฟูล้มเหลวน้อยกว่าที่มันพ่ายแพ้จริงๆ
‎มันเป็นจุดเริ่มต้นสิ่งที่เราเรียกว่า ‎ตำนานเดอะลอสต์คอสต์
‎ที่กลายเป็นเรื่องสำคัญมาก ‎หลังสงครามกลางเมือง
‎ความคิดที่ว่าภาคใต้ได้ต่อสู้กับศึกอันสูงส่งนี้
‎สิ่งนั้นแพร่กระจายไปทั่วชุมชนคนขาว
‎สิ่งที่ลัทธิเดอะลอสต์คอสต์เป็น ‎คือการเล่าเรื่องของชัยชนะมากกว่า
‎สิ่งที่พวกเขามาฉลองที่ภาคใต้ ‎คือชัยชนะเหนือการฟื้นฟู
‎เรามองว่านั่นเป็นสัญลักษณ์ของสมาพันธรัฐ
‎ที่ได้รับการฟื้นฟูในภาคใต้ของอเมริกา ‎ด้วยอนุสาวรีย์และอนุสรณ์ต่างๆ
‎การสร้างอนุเสาวรีย์ขนาดใหญ่มหึมาเหล่านี้
‎เป็นเหมือนการฉลองชัยชนะทางสังคม
‎และเป็นสัญลักษณ์ว่านี่คือสิ่งที่ภาคใต้เป็น
‎นี่คือเทพเจ้าของเรา
‎(ลูกสาวที่กลมเกลียวกันของสมาพันธรัฐ)
‎คำสั่งของฉันจากนายพลลี
‎คือการยึดเส้นแบ่งเมสัน-ดิกซัน
‎และห้ามสหภาพคนไหนข้ามมาเด็ดขาด
‎นายพลลีเหรอ
‎แต่สงครามระหว่างรัฐจบไปเกือบ 90 ปีแล้วนะ
‎ฉันไม่ใช่คนดูนาฬิกา
‎และถ้าฉันยังไม่ได้ยิน ‎จากนายพลลีอย่างเป็นทางการ
‎ฉันก็จะระเบิดสหภาพทุกคน ‎ที่เหยียบแผ่นดินใต้
‎ฉะนั้นไปให้พ้น เจ้าสหภาพ!
‎ในศตวรรษที่ 20 สื่อภาพยนตร์ ‎มีความสำคัญอย่างยิ่ง
‎ความยิ่งใหญ่สุดยอดของคนขาว ‎"เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน"
‎และหนึ่งในภาพยนตร์ยอดนิยมที่สุด "วิมานลอย"
‎กลายเป็นภาพที่ได้รับความนิยมอย่างมาก
‎ของความหมายของ ‎สงครามกลางเมืองและการฟื้นฟู
‎ไม่ใช่แค่สำหรับชาวใต้ ‎แต่สำหรับชาวเหนือหลายคนด้วย
‎ภาพยนตร์อย่างเดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน
‎พยายามเล่าเรื่องราวใหม่เกี่ยวกับ ‎ความกล้าหาญและความสูงส่ง
‎ของความพยายามที่จะรักษาระบบทาสไว้
‎ของสมาพันธรัฐในการสนับสนุนความคิดที่ว่า ‎ภาคใต้ไม่เคยทำอะไรผิด
‎(เดอะเบิร์ทออฟอะเนชัน ‎ช่วงที่สอง การฟื้นฟู)
‎การเขียนประวัติศาสตร์ใหม่ที่แท้จริง
‎เป็นอีกส่วนสำคัญของเรื่องราว ‎หรือเรื่องเล่าเกี่ยวกับความต่ำต้อยของคนผิวดำ
‎มีตำนานเกี่ยวกับการฟื้นฟู
‎ว่ามันเป็นจุดต่ำสุด ‎ในประวัติศาสตร์ประชาธิปไตยของอเมริกา
‎และเหตุผลก็คือชาวแอฟริกันอเมริกันได้รับอำนาจ
‎สิทธิ์ในการเลือกตั้ง และได้รับตำแหน่ง
‎การทุจริตเป็นบ้าเป็นหลัง ‎และการปกครองที่ไม่ดีจึงตามมา…
‎(ด้วยความเจ็บปวดจากการลดชั้น ‎และความพินาศของประชาชน)
‎ซึ่งในที่สุดภาคใต้ ‎ก็ได้รับการช่วยเหลือจากกลุ่มแคลน
‎เมื่อภาพยนตร์เรื่องนั้นฉายที่ทำเนียบขาว
‎วูดโรว์ วิลสันให้ตราประทับอเมริกัน ‎แสดงความเห็นชอบ
‎ต่อระเบียบของโลกใหม่นี้ ‎ที่จะมีความรุนแรงและความน่ากลัว
‎"คนขาวจากทางใต้ถูกกระตุ้น ‎ด้วยสัญชาตญาณของการรักษาตัวเอง
‎ให้กำจัดภาระของตัวเอง ‎จากการเลือกตั้งของพวกนิโกรที่โง่เขลา
‎ในที่สุดการปกครองของพวกนิโกร ‎ก็ถูกทำให้สิ้นสุดลงในภาคใต้
‎และการมีอำนาจที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ‎ตามธรรมชาติของคนขาว
‎ชนชั้นที่มีความรับผิดชอบ ก็ได้รับการยอมรับ"
‎ทันทีที่เดอะเบิร์ทออฟอะเนชันฉายรอบปฐมทัศน์ ‎เคเคเคก็อาละวาดไปทั่วอเมริกา
‎ลุกลามมากกว่าที่เคย
‎การเอาภาพพวกนี้ไปฝังอยู่ในใจคน
‎ผ่านสื่อยอดนิยมตัวใหม่นี้
‎ไม่เพียงแต่ส่งเสริมลัทธิคนขาวเป็นใหญ่เท่านั้น
‎แต่ยังช่วยจุดชนวนความแค้น ‎ทางเชื้อชาติแบบใหม่ด้วย
‎(การสังหารหมู่ที่แบล็กวอลล์สตรีต ปี 1921)
‎ในทุกวิธีที่จะจินตนาการได้
‎นักเขียน และนักข่าว และนักวิทยาศาสตร์ ‎ต่างออกเดินทางเพื่อพิสูจน์
‎ว่าคนดำต่ำต้อยและเป็นภัยอันตรายต่อความเจริญ
‎มันเปิดโอกาสให้คนขาวที่แทบไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดี
‎สร้างนิโกรที่พวกเขา ‎อยากเห็นเท่านั้นขึ้นมาในทุกยุคสมัย
‎ใช่ครับ
‎ผู้หญิงคนนั้นที่ผมเห็นอยู่กับคุณเมื่อตอนบ่ายคือใคร
‎นั่นไม่ใช่ผู้หญิง นั่นภรรยาผม
‎ภาคใต้เก่าในอุดมการณ์ของเดอะลอสต์คอส
‎กลายเป็นการหลบหนีทางวัฒนธรรม
‎ของภาคใต้เก่าที่อ่อนไหว ‎ที่เคยเป็นอารยธรรมที่มีระเบียบ
‎ซึ่งโดยทั่วไปคนดำเป็นคนสมถะ
‎พวกเขาค้นพบที่ของพวกเขาตามวิถีที่ควรจะเป็น
‎(ประวัติศาสตร์สำหรับโรงเรียน ‎แอละบามา)
‎นั่นคือจุดเริ่มต้น ‎ของการเล่าเรื่องสงครามกลางเมืองใหม่
‎(นำคนงานมาจากแอฟริกาหลายล้านคน)
‎(ไปทางตอนใต้ของสหรัฐฯ เพื่อทำไร่ทำสวน)
‎(นิโกรอยู่ใต้ระบบทาสอย่างไร)
‎(ระบบทาสไม่ใช่ต้นเหตุของสงครามระหว่างรัฐ)
‎(มันไม่เกี่ยวกับระบบทาส ‎แฉการโกหกคำโตของสงครามกลางเมือง)
‎คุณช่วยอธิบายให้เราฟังหน่อยได้ไหม ‎ว่ามันเป็นยังไง
‎ที่เรือกสวนไร่นาในช่วงแรกๆ ของคุณ
‎เป็นช่วงเวลาที่งดงาม มีความสุขค่ะ
‎ทุกคนมีความสุข
‎เราไม่เคยได้ยินเรื่องทุกอย่างที่เราได้ยินในวันนี้
‎แล้วก็ไม่น่าอายด้วยที่จะพูดว่า ‎พวกเขาเหมือนเด็กๆ…
‎เวลาที่เราพูดแบบนั้น ‎นั่นก็เพราะพวกเขาเหมือนเด็กที่มีความสุข
‎มีผู้คัดค้านเสมอ
‎กับวิสัยทัศน์ของลอสต์คอส ‎ที่อ่อนไหวเกี่ยวกับสงคราม
‎แต่โดยรวมแล้วพวกเขาไม่ได้ชนะ ‎การต่อสู้ทางวัฒนธรรม
‎การต่อสู้ทางงานประพันธ์เพื่อความคิดและจิตใจ ‎ของจินตนาการของชาวอเมริกัน
‎มีดินแดนแห่งหนึ่งที่มีนักขี่ม้าและไร่ฝ้าย
‎เรียกว่าภาคใต้เก่า
‎ที่นี่ ในโลกที่งดงามนี้
‎ความกล้าหาญก้มหัวเป็นครั้งสุดท้าย
‎นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็น ‎อัศวินและสาวๆ ของพวกเขา
‎เจ้านายและทาส
‎มองหามันแค่ในหนังสือเท่านั้น…
‎เพราะมันเป็นเพียงความฝันที่จำได้
‎อารยธรรม… หายไปกับสายลม
‎เรื่องราวเหล่านี้ซึมเข้าไปในจิตใจชาวอเมริกัน
‎('วิมานลอย' ได้รับความนิยมสูสีกับไบเบิล)
‎พวกเขาสามารถหลบหนีเข้าไปยัง ‎อารยธรรมที่เป็นระเบียบและเก่าแก่กว่า
‎ก่อนสงครามได้
‎ถ้าพวกเขากังวลหรือไม่พอใจ
‎หรือกลัวผู้อพยพใหม่ๆ ที่จะเข้ามาในอเมริกา
‎และเมืองใหญ่ที่กำลังเติบโตทั้งหลายแหล่
‎และการพัฒนาอุตสาหกรรม ‎ที่ดูเหมือนจะควบคุมไม่ได้
‎ในพื้นที่เพาะปลูกนอกเมืองชาร์เลสตัน
‎ที่ครอบครัวของเขาอยู่มาแปดชั่วอายุคน
‎นอร์วูด เฮสตี้ถูกถามว่า ‎เขาคิดว่าระบบทาสผิดศีลธรรมหรือไม่
‎ผมว่าไม่ผิดนะ เพราะว่า…
‎ตอนที่ทาสมาจากแอฟริกา เขาพูดภาษาไม่ได้
‎เขาไม่ได้รับการฝึกฝนมาให้ทำงานอะไร
‎ที่เหมาะสมกับอารยธรรมเลย
‎ต้องมีคนคอยดูแลเขา
‎ผมเลยคิดว่าต้องมีระบบทาสในช่วงแรกๆ นั้น
‎แต่ขนบธรรมเนียมพังรุนแรงทีเดียว
‎มันใช้เวลานาน
‎และทุกคนรู้ว่าเมื่อหลายปีก่อน
‎พวกนิโกรจะต้องได้รับความเท่าเทียม
‎แต่ในภาคใต้ ทัศนคติของคนขาว ‎จะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
‎ผมมีความเป็นเสรีนิยมมากกว่าเมื่อห้าปีก่อน
‎และผมรู้ว่าผมจะเป็นเสรีนิยมมากขึ้นมาก ‎อีกห้าปีนับจากนี้
‎และผมคิดว่าคนอื่นๆ เกือบทุกคนก็เป็นแบบนี้
‎อะไรทำให้คุณเป็นเสรีนิยมมากขึ้นครับ
‎การตระหนักว่าพวกนิโกร
‎ก็เป็นมนุษย์เหมือนคนอื่นๆ
‎คุณเฮสตี้ครับ คุณคิดว่าเราเป็นอะไร
‎ก่อนที่คุณจะเริ่มคิดว่าเราเป็นมนุษย์
‎ในแง่หนึ่ง
‎เราคิดว่าคุณเกือบจะเป็นสัตว์เลี้ยงชั้นสูงมากๆ
‎ผมเกิดในปี 1950 ที่ภาคใต้
‎นี่คือช่วงเวลาที่มีการแบ่งแยกสูงมาก
‎(แบ่งแยกตลอดกาล) ‎(หยุดการปะปนเชื้อชาติ)
‎เราอยู่ในสภาพแวดล้อม ‎ที่ถูกหล่อหลอมด้วยอุดมการณ์
‎ของเดอะลอสต์คอสเกือบทั้งหมด
‎ของความคิดที่ว่าสมาพันธรัฐ ‎เป็นจุดสูงสุดในประวัติศาสตร์อเมริกา
‎และเราก็ตกต่ำลงมาตั้งแต่นั้น
‎เมื่อคุณโตมากับสิ่งนั้น มันก็ครอบคลุมหมดทุกอย่าง
‎ทัศนะของคุณว่าอเมริกาคืออะไร
‎ปรากฏว่ามันคือทัศนะของลัทธิคนขาวเป็นใหญ่
‎และคุณไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
‎(ชาร์เลสตัน เซาท์แคโรไลนา)
‎ในปี 1861
‎เซาท์แคโรไลนาเป็นรัฐแรก ‎ที่ลุกขึ้นสู้เพื่อสิทธิ์ของตัวเอง
‎ประวัติศาสตร์ของธงนั้นเกี่ยวข้องกับ
‎มรดกทางใต้อย่างมาก
‎ไม่ใช่ความเป็นทาส
‎ผมมาที่นี่เพื่อปกป้องมรดกของผม
‎และมรดกของผมก็ไม่ใช่ความเป็นทาส
‎ครอบครัวผมไม่เคยมีทาส
‎ผมไม่มีทาสสักคน
‎มันแสดงถึงความเป็นทาส ‎ไม่ว่าพวกเขาจะบอกว่ามันไม่ใช่แค่ไหน แต่มันใช่
‎ธงนั่นไม่ควรปลิวอยู่ในเซาท์แคโรไลนาเลย
‎เราอยากให้เอามันลง ‎เพราะเราคิดว่ามันไม่เคารพเรา
‎เรามาเพื่อแสดงความสนับสนุน
‎เพื่อรักษาประวัติศาสตร์ ‎และมรดกของเราไว้อย่างที่มันเป็นอยู่
‎เพราะมันคือสิ่งที่สร้างอเมริกา
‎มันทำให้สมาพันธรัฐเป็นที่พอใจ และสมาพันธรัฐ…
‎เหตุผลเดียวที่สมาพันธรัฐมีอยู่ ‎ก็เพื่อปกป้องระบบทาส
‎เราภูมิใจในมรดกของเรา ‎และให้เกียรติบรรพบุรุษของเรา
‎มันเป็นเรื่องของมรดกและความภาคภูมิใจ
‎นี่คือมรดกของเรา มันคือตัวตนเรา
‎นี่คือมรดกของทุกคน
‎คนที่พูดว่า "มันคือธงของฉัน ‎มันเป็นมรดกของฉัน"
‎มรดกของคุณคือระบบทาส การกดขี่ ‎และการก่อการร้ายของเคเคเค
‎และนั่นคือความหมายของธงนั่น
‎นี่คือส่วนหนึ่งของตัวตนของเรา
‎ปัญหาที่เรามีนเซาท์แคโรไลนา ทั่วโลก
‎ไม่ใช่เพราะหนังหรือสัญลักษณ์ ‎แต่เป็นเพราะสิ่งที่อยู่ในใจคน
‎คุณจะกลับไปสร้างอเมริกาใหม่ได้ยังไง
‎คุณสปีคเกอร์ครับ ผมมาวันนี้เพื่อพูดถึง ‎มุมมองที่คุณอาจไม่เคยได้ยิน
‎ในฐานะบาทหลวงของโบสถ์
‎ของกลุ่มผู้ศรัทธาในชาร์เลสตันเคาน์ตี้ ‎โบสถ์เมานต์ออร์เอเอ็มอี…
‎(เคลเมนทา ซี. พิงค์นีย์ ‎ส.ว.รัฐเซาท์แคโรไลนา ปี 2000)
‎ผมได้ฟังเรื่องราวและความเจ็บปวด
‎ของคนที่รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ‎กับความจริงที่ว่าธง
‎ที่ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ ‎ในการทำร้ายร่างกายพวกเขา
‎ทำให้เสียขวัญ ทำให้อับอายขายหน้า
‎ยังโบกปลิวอยู่ในรัฐสภาของเรา
‎ให้เราเป็นตัวอย่างที่ดีของรัฐอันยิ่งใหญ่นี้เถอะ
‎กับทุกคนที่เราเป็นตัวแทน
‎นั่นอาจเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ‎อันยิ่งใหญ่ของเรา
‎ที่เรายินดีที่จะไม่ทำสิ่งที่เป็น ‎ผลประโยชน์ส่วนตัวของเรา
‎แต่จะทำสิ่งที่เป็นประโยชน์สูงสุด ‎แก่ทุกคนในเซาท์แคโรไลนา
‎และผมขอบอกคุณอีกครั้งวันนี้ว่า
‎ในเดือนเมษายน ปี 2015
‎ผมไปประชุมที่ชาร์เลสตัน เซาท์แคโรไลนา
‎(ฟอร์ตซัมเมอร์ ‎ชาร์เลสตัน เซาท์แคโรไลนา)
‎การประชุมที่น่าทึ่ง ‎เกี่ยวกับการยุติสงครามกลางเมือง
‎แต่ผู้บรรยายหลักของวันนั้น ‎คือบาทหลวงเคลเมนทา พิงค์นีย์
‎ผมยืนอยู่กับความรู้สึกที่หลากหลาย มีความสุข
‎แต่ในฐานะคนของพระเจ้าก็มีความเศร้าด้วย
‎เมื่อรู้ว่ามีคนตายมากมายเพื่ออิสรภาพของคนอื่น
‎พิงค์นีย์โต้เถียงในฐานะนักเทศน์ ‎ว่าตั้งแต่สงครามกลางเมือง
‎เราต้องประสบกับการไถ่บาปถึงระดับหนึ่ง
‎เขาให้เกียรติทหารผ่านศึกของสมาพันธรัฐด้วยซ้ำ
‎เขาพูดว่า "เพื่อนชาวเซาท์แคโรลิเนียของเขา"
‎เราร้องเพลง "อเมริกาผู้งดงาม"
‎และผมเคยจัดรายการกับบาทหลวงพิงค์นีย์
‎เราร้องจากเนื้อเพลงเดียวกัน
‎เป็นหนึ่งในเหตุการณ์ ‎ทางประวัติศาสตร์ที่น่าทึ่งที่สุด
‎ที่ผมเคยมีส่วนร่วม
‎ปัญหาเกิดขึ้นในอีกสองเดือนต่อมา
‎รายงานว่ามีเหตุยิงกันที่โบสถ์ ‎ในชาร์เลสตัน เซาท์แคโรไลนา
‎นั่นคือเคลเมนทา พิงค์นีย์
‎(บรี นิวซัม ‎นักเคลื่อนไหว/ศิลปิน)
‎ในปี 1961
‎รัฐเซาท์แคโรไลนาชักธงสมาพันธรัฐขึ้น
‎เหนือโดมของเมืองหลวงของพวกเขา
‎และพวกเขาเขียนลงไปในกฎหมายว่า ‎ห้ามลดธงลงไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม
‎โดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐสภา
‎ธงอยู่ตรงนั้น
‎ในปี 2015 ตอนที่ผู้ยกย่องคนขาวเป็นใหญ่ ‎ชื่อดีแลน รูฟ
‎เข้าไปในโบสถ์เก่าแก่สำหรับคนดำ ‎มาเธอร์เอมานูเอลเอเอ็มอีในชาร์เลสตัน
‎และสังหารนักบวชผิวดำเก้าคน ‎ระหว่างการรวมกลุ่มสวดภาวนา
‎หนึ่งในการโจมตีโบสถ์คนดำที่โหดเหี้ยมที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์สหรัฐฯ
‎เหยื่อรายหนึ่งคือบาทหลวงของโบสถ์
‎วุฒิสมาชิกเคลเมนทา พิงค์นีย์ อายุ 41 ปี
‎ส.ว.พิงค์นีย์คือจิตสำนึกทางศีลธรรม ‎ของสมัชชาใหญ่
‎เมื่อถึงเวลาฝังศพของบาทหลวง ‎แห่งมาเธอร์เอมานูเอล
‎โลงศพของเขาถูกเคลื่อนย้ายไปตามถนน
‎และรัฐเซาท์แคโรไลนาลดธงอเมริกาลง
‎แต่เพราะกฎหมายที่พวกเขาเขียนไว้
‎ธงสมาพันธรัฐก็เลยยังอยู่บนยอดเสา
‎มันส่งข้อความที่ชัดเจน
‎ว่าแม้ภาคใต้จะแพ้สงครามกลางเมือง
‎แต่ลัทธิคนขาวเป็นใหญ่ ‎ก็ยังอยู่เหนืออำนาจอื่นทุกรูปแบบ
‎ฉันมีความผูกพันส่วนตัวที่ลึกซึ้ง
‎กับประวัติศาสตร์การค้าทาสในเซาท์แคโรไลนา
‎บรรพบุรุษของฉันเป็นทาสในเซาท์แคโรไลนา
‎ญาติฉันเคยเล่าประสบการณ์ ‎ของพวกเขากับแคลนให้ฟัง
‎ฉันรู้สึกอย่างแรงกล้า ‎ว่าต้องมีการแสดงออกแล้วละ
‎คุณผู้หญิง ลงมาจากเสาเถอะครับ
‎คุณผู้หญิง!
‎คุณต่อต้านฉันด้วยความเกลียดชัง ‎การกดขี่และความรุนแรง
‎- ธงนี้จะถูกเอาลงวันนี้แหละ ‎- ลงมาจากเสาเถอะ
‎แน่นอน ฉันรู้ว่าฉันจะถูกจับ
‎แต่เราทนให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
‎ไม่มีอะไรที่เป็นความก้าวหน้าโดยอัตโนมัติ
‎ไม่มีอะไรที่เลี่ยงไม่ได้ในเรื่องของความก้าวหน้า
‎ความก้าวหน้าเกิดขึ้น ‎เพราะคนเราตัดสินใจและเลือก
‎ผมมองว่าการที่พิงค์นีย์และพวกนักบวชของเขา
‎ตายในการสังเวยสุดสยอง
‎อาจจะเพื่อกดดันให้คนที่เหลืออยู่ในประเทศ
‎คิดใคร่ครวญเสียที
‎ถ้าเราทำได้
‎ด้วยความหมายของสมาพันธรัฐ ‎และความหมายของสงครามกลางเมือง
‎และความหมายของการปลดแอก ‎และบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ในปัจจุบันของเรา
‎(ต่อต้าน)
‎(อาคารรัฐสภาเซาท์แคโรไลนา ‎วันที่ 10 กรกฎาคม ปี 2015)
‎(อาคารรัฐสภามิสซิสซิปปี้ ‎วันที่ 30 มิถุนายน ปี 2020)
‎อนุเสาวรีย์เหล่านี้ ‎เฉลิมฉลองให้สมาพันธรัฐที่ไม่มีจริง
‎เพิกเฉยต่อความตาย เพิกเฉยต่อความเป็นทาส
‎เพิกเฉยต่อความน่ากลัวที่มันยืดหยัดให้ได้มา
‎เราจะกลัวความจริงไม่ได้
‎(ไอด้า บี. เวลส์พลาซ่า)
‎("อำนาจไม่ยอมโอนอ่อนต่อสิ่งใดโดยไม่มี ‎การเรียกร้อง ไม่เคยยอมและจะไม่มีวันยอม")
‎(เฟรเดอริค ดักลาส)
‎ความก้าวหน้าไม่ได้มาโดยไม่มีการต่อต้าน
‎มันไม่ใช่เส้นตรง
‎มันยุ่งเหยิง มันเร่งด่วน
‎แม้แต่คนที่เห็นอกเห็นใจ บางครั้งก็พูดว่า
‎"รอก่อนนะ มีปัญหาที่ใหญ่กว่านั้น"
‎หรือ "นั่นมันมากเกินไป เร็วเกินไป"
‎แต่สำหรับคนที่ทุกข์ทรมาน
‎ความยุติธรรมเป็นสิ่งที่รอไม่ได้
‎เราจะได้จับมือกันและร้องเพลง ‎ตามถ้อยคำของจิตวิญญาณนิโกร
‎ในที่สุดก็เป็นอิสระ ในที่สุดก็เป็นอิสระ ‎ขอบคุณพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ในที่สุดเราก็…
‎เราอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน
‎ไม่มีความยุติธรรม ไม่มีสันติ
‎ยกมือขึ้น อย่ายิง
‎อเมริกา คุณพิสูจน์ตัวเองมา 435 ปีแล้ว
‎ว่าคุณไม่เคารพชีวิตคนดำ
‎ชีวิตคนดำสำคัญ!
‎นี่คือการร่วมมือกันที่เกิดขึ้นทั่วประเทศ
‎พอกันที
‎ถึงเวลาแล้วที่เราจะยืนขึ้นแล้วพูดว่า ‎"เอาเข่าคุณออกไปจากคอเรา"
‎ฉันหายใจไม่ออก
‎เราจะให้เกียรติกับการที่ฉันต้องต่อสู้กับคนพวกนี้
‎เพื่อบอกว่าชีวิตฉันสำคัญ
‎พวกเขาโชคดีที่สิ่งที่คนดำมองหา ‎คือความเท่าเทียม ไม่ใช่การแก้แค้น
‎มาวิมานลอยกันดีกว่า
‎เอาวิมานลอยกลับมาทีได้ไหม
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล