Jestem Mary.
Od kiedy pamiętam, Abbey Road Studios jest częścią mojego życia.
Gdy przechadzam się korytarzami, czuję magię w powietrzu.
Nie pamiętam, kiedy przyszłam tu po raz pierwszy.
To ja w Drugim Studiu. Zdjęcie robiła moja mama, która była fotografką.
Była też z tatą w zespole.
Chcę opowiedzieć o kultowych utworach,
które powstały tu w ciągu ostatnich dziewięciu dekad.
Od klasycznych, przez pop, aż do muzyki filmowej.
Jednym z powodów, dla których chciałam nagrać ten film,
jest zdjęcie, na którym mama prowadzi Jeta przez pasy.
- Tak! - Pamiętasz?
Tak, pamiętam.
Mieszkaliśmy blisko studia.
Mieliśmy kucyka imieniem Jet.
Mama kochała konie,
więc zabierała go ze sobą, gdy miała tu coś do załatwienia.
Na tym zdjęciu widać, że przechodzą przez pasy.
Był w studiu. Chyba był grzeczny.
STUDIO NUMER DWA
Bo wróciłeś tu z Wings?
Czy myślałeś wtedy,
że możesz być wszędzie, ale kolejny etap kariery
chcesz spędzić w tym samym studiu?
Tak.
Korzystaliśmy też z innych studiów w Londynie.
Ale to było nasze ulubione.
Gdy chciałem nagrać płytę z Wings, pomyślałem:
„To najlepsze studio. Znam je i ludzi”.
Było tu wiele znanych twarzy. Teraz jest podobnie.
To świetne studio.
Wszystkie mikrofony są sprawne.
Wiem, że to brzmi głupio,
ale nie wszędzie to takie oczywiste.
Było super. Wspaniale było wrócić.
GDYBY ŚCIANY MOGŁY ŚPIEWAĆ
Przejeżdżanie przez tę małą bramę przy przejściu dla pieszych,
nigdy się nie nudzi.
Przejeżdżam obok, patrzę na graffiti i myślę:
„Przejście przez te pasy jest magiczne. To tutaj powstała magia”.
Czuć, że mury są przesiąknięte historią.
Gdzieś na świecie jakieś dziecko
marzy o tym, by nagrać tutaj piosenkę.
Nie wolno przestać marzyć. Nigdy.
To duchowe doznania.
Niesamowite miejsce.
Oby to miejsce zostało tu na miliony lat.
To skarb narodowy.
Gdy byłam tu po raz pierwszy,
poczułam spełnienie towarzyszące osiągnięciu czegoś,
o czym marzyłam w dzieciństwie.
Uważam, że Abbey Road
jest matką muzyki, która się tutaj narodziła.
Zachowała ją dla nas.
Nadała jej własną akustykę.
To dar.
Wykorzystujemy go. Czerpiemy z niego.
Podchodzimy do tego duchowo.
12 listopada 1931 roku
Sir Edward Elgar oficjalnie otworzy nietypowe studio nagrań.
Szanowany kompozytor wspiera nowoczesny nośnik dźwięku.
Zamierza nagrać swoje kompozycje na płytę…
- Gotowi? - …z Londyńską Orkiestrą Symfoniczną.
Tak.
Trzy lata temu the Gramophone Company
kupiła nieruchomość przy Abbey Road 3 w St. John's Wood w Londynie.
Wolnostojący dom z dziewięcioma sypialniami, pięcioma salonikami,
pokojami dla służby i dużym ogrodem
został przekształcony w największe i najlepiej wyposażone studio na świecie.
Woskowana płyta.
Płyta, która zostanie powielona tysiące razy,
by mógł się nią cieszyć cały świat.
PREZES E.M.I.
Gdy się pojawiłem,
straty spółki wynosiły pół miliona rocznie.
Klasyczne nagrania nie przynosiły zysków.
Zacząłem szukać kogoś,
kto znał się na muzyce pop.
Śpiewałem od czasów szkolnych.
Miałem 14-15 lat.
W Abbey Road nagrałem pierwszą płytę w wieku 17 lat.
Norrie Paramor prowadził przesłuchanie.
Był producentem w EMI.
Wtedy po raz pierwszy zagraliśmy „Move It”.
Dotarło do nas, że będziemy w studiu.
Wylądowaliśmy w Abbey Road.
Studio numer dwa stało się naszym domem na długie lata.
Abbey Road nadało rock’n’rollowi charakteru.
Studio stało na czele przełomowych zmian w muzyce.
Wydaje mi się,
że rock’n’roll był największą, najszybszą i najbardziej trwałą zmianą.
W 1950 roku
zysk ze sprzedaży brytyjskich płyt wyniósł jedynie 3 500 000 £.
Do 1960 kwota ta wzrosła do 15 000 000 £.
Największą wytwórnią jest Electric and Musical Industries, EMI,
która ma prawie 50% udziałów w rynku sprzedaży.
Pod skrzydłami EMI są między innymi: Parlophone, HMV, Capitol.
To największa wytwórnia na świecie.
Jej prezes, Sir Joseph Lockwood, realistycznie postrzega konkurencję.
Każdy może to robić. Konkurencja jest wspaniała.
Jeśli ktoś uważa, że to bułka z masłem, niech sam spróbuje.
MARYNARKA WOJENNA
PRODUCENT
Zacząłem pracę w branży nagraniowej w 1950 roku.
Studiowałem w the Guildhall School of Music
i zaproszono mnie na rozmowę do EMI Studios.
Zdziwiłem się,
bo zostałem osobą decyzyjną w Parlophone,
a Joe Lockwood powiedział:
„Nigdy nie zatrudniliśmy kogoś tak młodego. Lepiej się postaraj”.
Tak więc rozpocząłem poszukiwania.
Szukałem kogoś jak Cliff Richard.
POSZUKIWANIA NASTĘPCY CLIFFA
Beatlesi mieli podpisany kontrakt z Deccą, ale nie wydali nagranej płyty.
PRODUCENT
Brian Epstein przyszedł do nich, bo nie miał wyjścia.
Naprawdę. Był już u wszystkich.
Mój tata go lubił. Sympatyczny facet.
Zaproponował, żeby ich przyprowadzić.
Przyjechaliśmy na spotkanie z George'em Martinem.
Zapytał nas: „Co robimy, panowie?”.
Nie uważał, że są aż tak dobrzy.
Ale lubił z nimi spędzać czas.
Szukał wśród nich
następcy Cliffa i muzyków z the Shadows.
Wysłuchałem ich piosenek.
Nie mieli dobrego materiału.
„Love Me Do” była najlepsza.
George był niesamowity.
Ciągle to powtarzaliśmy.
Byliśmy ulicznymi grajkami, nie znaliśmy się na nutach.
Utwór „Love Me Do” odniósł mały sukces.
Potem nagraliśmy „Please Please Me”.
Co robisz?
To… To morderstwo. Nie mogę.
Nie dam rady. Naprawdę…
Nie mam go.
George Martin nie był zachwycony.
Pytał: „Możemy podkręcić tempo?”.
Odpowiadaliśmy: „Nie”.
Albo i nie.
Myśleliśmy „nie”, ale mówiliśmy „tak”.
Nagranie siódme.
Nie byliśmy zachwyceni,
ale powiedział: „To będzie wasz pierwszy hit”.
I miał rację.
Po sukcesie „Please Please Me”
rozkwitli jako tekściarze.
Napisali „From Me To You” i „She Loves You”.
To były świetne piosenki.
Od razu zrozumiałem, że musimy szybko wydać płytę.
W lutym 1963 roku stworzyliśmy album.
W jeden dzień.
ALBUM W JEDEN DZIEŃ
Może w drugiej zwrotce?
Tak.
Halo.
Przyszliśmy wcześnie i się przygotowaliśmy.
I zagraliśmy wszystko, co umieliśmy.
Inżynierowie zajęli się miksowaniem.
Miksowali w trakcie nagrywania.
Wiedzieli, jak głośna powinna być perkusja i bas,
umieli ustawić balans.
W tamtych czasach nazywali się „inżynierami balansu”.
Należy nagrać zespół tak, jakby grał na żywo.
Przenieśli się z Cavern Club do Abbey Road.
Dawałem im popalić.
Nagrywałem ich, jakby to był audycja.
Miałem tylko dwie taśmy.
Tutaj zespół gra na żywo.
A na drugiej taśmie…
mamy ochrypły głos Johna.
Paul i George też śpiewają na żywo.
Nagraliśmy album w 12 godzin.
Rozumiesz? Nie mówiliśmy, że jesteśmy zmęczeni…
Nie. Jeśli graliśmy…
W Beatlesach najlepsze było to, że wszyscy robiliśmy to dla muzyki.
Liczyła się gra.
I dobrze na tym wyszliśmy.
JEJ DUSZA W KAŻDEJ NUCIE
Muzyka jest jedną z najważniejszych rzeczy w moim życiu…
GŁOS SUVIEGO RAJA GRUBBA PRODUCENTA
…więc postawiliśmy wszystko na jedną kartę
i przylecieliśmy do Anglii w poszukiwaniu pracy.
19 września 1960 roku
stawiłem się w Abbey Road Studios.
Tak zaczynałem.
- Gdybyś tam była… - Nie byłabym taka zła.
Gdyby była… Chciałem to powiedzieć!
- Dość już. Grajmy. - Dobrze.
- Tak. - Podoba ci się brzmienie?
- Bardzo. - To dobrze. Chodź.
Jacqueline du Pré była idealną osobą do wspólnych nagrań,
bo nigdy się nie niecierpliwiła…
PRÓBA
…nawet jeśli długo szukaliśmy odpowiedniego balansu.
Ciężko się nagrywa tak bardzo ekspresyjny styl gry.
Damy radę z balansem.
Zacznij od podwójnego D.
Nagrywa tu wielu muzyków, których podziwiam.
Powstało tutaj
- wiele moich ulubionych płyt. - Tak.
Artystów jak Jacqueline du Pré, Daniel Barenboim.
Dorastałem przy ich muzyce.
To tu nagrywano dźwięki z mojego dzieciństwa.
Słuchaliśmy dużo muzyki podczas podróży autem.
Rodzice mieli płytę z nagraniem Elgar Concerto.
Miałem pięć, sześć lat.
Słychać, że daje z siebie wszystko,
całą duszę, w każdy zagrany dźwięk.
To tutaj nagrano Elgar Concerto Jacqueline du Pré,
a kilka lat temu ja go nagrałem.
W tym studiu.
Chyba nawet siedziałem w tym samym miejscu.
To ogromny zaszczyt i niesamowite wspomnienie.
STUDIO NUMER JEDEN
KONCERT WIOLONCZELOWY W E-MOLL, OP. 58
W lipcu 1971 roku ogłoszono,
że jesteś wyczerpana nerwowo i robisz rok przerwy.
Wszyscy się martwili, że za dużo na siebie wzięłaś.
Okazało się, że to nie wyczerpanie nerwowe.
SONATA NA FORTEPIAN I WIOLONCZELĘ F-DUR
Tylko stwardnienie rozsiane.
Oczywiście byłam przerażona.
Ale miałam szczęście,
ponieważ bardzo wcześnie rozwinęłam swój talent.
Gdy objawy SM były już na tyle poważne,
że utrudniały mi grę na instrumentach,
miałam na koncie wszystko, co chciałam osiągnąć na wiolonczeli.
Gdy choroba wzięła górę,
Daniel zadzwonił do mnie
i zapytał: „Czy studio pierwsze jest jutro wolne?
Zarezerwuj je na „próbę Daniela Barenboima”.
„Spróbujemy coś nagrać.
Ale nie licz na wiele”.
KARTA NAGRAŃ
Myślałam, że to cię zaciekawi.
To notatki inżynierów z ostatnich nagrań.
Dwie ostatnie sesje są wykreślone,
więc chyba nagrali tylko dwie pozostałe.
Po dwóch sesjach źle się poczuła.
Du Pre źle się poczuła po 2 sesjach
Przemawia przez nią bezbronność i kruchość.
Wspaniałe nagranie.
Jestem szczęściarzem, że mogę tego słuchać.
Zaczęła opus piąty, zagrała dwie linijki,
odłożyła wiolonczelę i powiedziała: „Koniec rozrywki na dziś”.
To było jej ostatnie nagranie w studiu.
ODROBINA MAGII
Brian Epstein przyjaźnił się z moim ojcem.
Tak.
Pracowali razem. Wydaje mi się, że w 1964 roku
przez 36 tygodni zajmowali pierwszą lokatę z 52 na liście UK.
To się więcej nie powtórzy.
To brzmi niewiarygodnie.
Dokonali tego z Cillą Black,
Gerry and the Pacemakers i z Beatlesami.
Brian Epstein się nimi zajmował,
a mój tata był ich producentem w Abbey Road.
Cilla, czy bez Briana Epsteina
zaszłabyś na sam szczyt?
- Nie sądzę. - Czemu?
Bo pochodzę z Liverpoolu.
W tamtych czasach ludzie nie chcieli mieć do czynienia z mieszkańcami Liverpoolu,
aż Brian Epstein zawitał na scenie.
A wszystko przez ich sposób mówienia.
- Pospiesz się. - Dobra.
Burt, lecimy.
Zaczynamy.
Jeszcze raz.
Dobrze ci poszło.
- Hej, Brian. - Super brzmisz.
- Jak leci? - Dobrze.
Dobrze.
- Tam to lepiej słychać. - Tak.
Ale nie chcę tego robić całą noc.
- Każde wykonanie jest coraz lepsze. - Tak…
- Nie chcę… - Wiem, ale musimy…
Burt Bacharach upierał się, by nagrywać kolejne wersje.
Nikt nie wiedział, co chciał osiągnąć.
- Wprowadzimy drobne zmiany. - Ja?
Gdy nagranie było świetne
i tak musieliśmy robić 15 wersji.
Wszyscy byli zmęczeni, a muzycy sfrustrowani
W końcu zapytałem Burta,
czego szuka.
Odparł: „Odrobiny magii, George”.
„Sądzę, że w czwartym nagraniu masz magię”.
I tak było.
Czwarte nagranie było precyzyjne.
Chyba to mamy.
NAGRANIE, KTÓRE ZMIENIŁO WSZYSTKO
Beatlesi byli jednym z największych produktów eksportowych UK.
Brian stworzył z nich boys band.
To było przerażające i nie bawiliśmy się dobrze.
Mieli do wyboru rozwiązać zespół, albo schować się w bunkrze.
Bunkrem było Abbey Road.
Martwiłbyś się, gdyby nie było więcej tras?
Nie sądzę. Jeśli nas wtedy nie słuchają,
ani my sami się nie słyszymy, to nic nie poprawimy.
Nie będziemy lepsi.
Staramy się być lepsi na nagraniach.
Zrobiło się strasznie, więc zaczęliśmy planować.
Będziemy mieć dużo czasu na nagrania.
A poza tym mogliśmy grać w Abbey Road za darmo.
Umowa nam to zapewniała.
Nie potrzebujemy tego.
Kolejny dzień będziemy to śpiewać.
To był nasz dom.
Spędziliśmy tu dużo czasu.
Omawialiśmy plany.
Mawiał: „Nagrajmy płytę
i wyślijmy ją w trasę”.
Zaczęliśmy nagrywać Sgt. Pepper.
Ma ciekawy…
POETA
…nostalgiczny, rewiowy początek.
Przywołuje stare czasy.
Potem jest „With a Little Help From My Friends”.
Piosenka o komunie.
Kolejna mówi o wyobraźni.
„Lucy in the Sky With Diamonds” mówi o istocie rzeczy.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
- zmienił zasady. - Skoncentrujcie się.
Studio było ich placem zabaw.
Chcieli malować obrazy dźwiękiem.
Dwa!
Jeden z moich lepszych początków.
Szaleńcy przejęli kontrolę nad wariatkowem.
Czasem miksowaliśmy dwie rzeczy jednocześnie
w dwóch różnych reżyserkach.
Mieliśmy swobodę.
Jest tu dużo sprzętu.
Chcieliśmy wszystkiego spróbować.
Mieli organy Lowreya,
na których gram w „Lucy in the Sky With Diamonds”.
Pani Mills była artystką, która…
Jest!
Uderzaliśmy w klawisze
i spodobało nam się to brzmienie.
To dobre rock'n'rollowe pianino.
Było też pianino Steinway Daniela Barenboima.
Mieliśmy wszystko.
To jeden z powodów, dla którego muzyka Beatlesów zawsze była interesująca
z punktu widzenia instrumentów.
Byłem tam w 1962 roku.
„When I'm Sixty Four” wydała mi się interesująca. Piękna piosenka.
Ostatni utwór to „A Day in the Life”. To najlepszy wiersz.
Ten najbardziej doniosły utwór na płycie
miał bardzo prosty początek.
Nagraliśmy pierwszą próbę. Usłyszałem ten utwór po raz pierwszy.
Ustaw mikrofon nisko nad pianinem.
Trzymaj go jak marakasy.
John odlicza, mówiąc:
„Taniec cukrowej wieszczki…”
Cukrowa wieszczka, cukrowa wieszczka.
„Day in the Life” powstała, gdy pisaliśmy z Johnem piosenki.
Czytał wtedy gazetę.
Wypadek autem dziedziczki Guinnessa
Wtedy napisaliśmy drugą zwrotkę,
szukając inspiracji w gazecie.
Zginęła, by ocalić dziewczynę?
„A Day in the Life” jest skomplikowana,
ale też piękna w swojej prostocie.
Mieli tylko cztery rzeczy, by stworzyć ścianę dźwięku.
Orkiestra jest nagrana na jednej taśmie.
Oni we czterech tworzą dźwięk.
John jest głównym wokalistą.
Ale dogrywa wokal później.
To oryginalne nagranie jego głosu.
Niesamowite brzmienie.
To istota „A Day in the Life”.
Potem dodałem coś od siebie.
Czyli: „Obudziłem się i spadłem z łóżka”.
Paul przywraca nas do rzeczywistości.
Nie wiedzieli, jak połączyć piosenki.
Zostawili przerwę.
I nie umieli zakończyć piosenki.
Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym.
Powiedziałem: „Fajnie byłoby mieć orkiestrę symfoniczną.
Mam pewien pomysł”.
Powiedział mojemu tacie:
„Chciałbym, żeby to był orkiestrowy orgazm”.
Tata odparł: „No dobra”.
To kolejny plus tego miejsca.
Mieliśmy narzędzia.
George'a Martina, najlepsze studio.
Mieliśmy wszystko. Więc z tego skorzystaliśmy.
Pomysł z orkiestrą wykorzystaliśmy w „Day in the Life”.
Mieli zacząć grać
od najniższego dźwięku i stopniowo przechodzić
do najwyższego dźwięku.
Mieli zacząć cicho, a głośno skończyć.
Ale musieli zgrać się w tonacji i czasie.
Widać było,
że zazwyczaj nie dostają takich poleceń.
George im to lepiej wyjaśnił.
„W tym momencie powinniście być w połowie,
a w tym momencie powinniście dojść do crescendo”.
Sześć, siedem,
osiem, dziewięć, dziesięć, jedenaście, dwanaście,
trzynaście, czternaście, piętnaście, szesnaście, siedemnaście,
osiemnaście, dziewiętnaście, dwadzieścia, dwadzieścia jeden!
„A Day in the Life”.
Ósme nagranie z chórem na koniec.
Chórem?
Chcieli, aby chór nucił w tle.
Od jakiej nuty zaczynamy? Sprawdzimy?
To jedna z bardziej rozczarowujących rzeczy.
Mamy niesamowite crescendo orkiestry, a potem…
…trzy, cztery.
Potem…
Mieli cztery fortepiany, a my…
Na znak mieliśmy zrobić…
Dobra.
- Bardzo dobrze. Dzięki. - Hej?
To nam wystarczy do podkładu wokalnego.
Teraz nagramy muzyków.
To był szczególny okres…
GŁOS GEORGE'A HARRISONA
…bo byliśmy świadomi, co robimy i mieliśmy dużo energii.
To było niczym mini renesans.
Wojna miała się ku końcowi,
a ci z nas, którzy się urodzili podczas niej,
mieli czarno-białe wspomnienia.
Ale z czasem było coraz lepiej.
W latach 60. pojawił się technikolor. To było…
W Londynie aż wrzało.
PIERWSZA MIĘDZYNARODOWA TRANSMISJA NA ŻYWO
Byli tam artyści, pisarze, poeci, malarze.
Gdy potrzebowałeś okładki albumu, znałeś wielu artystów.
Peter Blake i Richard Hamilton też tam byli.
Peter Blake stworzył okładkę do Sgt. Pepper.
On i jego ówczesna żona.
Późne lata 60. były interesujące.
MILLY, WRÓĆ!
Muzyka była interesująca. Londyn też.
Wszystko.
Jestem wdzięczny, że mogłem w tym brać udział,
bo to się drugi raz nie zdarzy.
To był początek mojej podróży.
Spędziłem trzy lata w vanie z Bluesology.
Miałem dość i chciałem spróbować czegoś innego.
Chciałem pisać piosenki.
Nie przypuszczałem, że zostanę piosenkarzem, tekściarzem i artystą.
Zacząłem nagrywać sesje.
„He's Heavy, He's My Brother”, pierwsze nagranie.
Dawaj, stary…
Dużo z nich było tutaj.
Raz, dwa, trzy, cztery.
ZAPACH STRACHU
Reg Dwight był tekściarzem
i grał na klawiszach w „He Ain't Heavy, He's My Brother”
jako muzyk sesyjny.
Dostał za to 12 £.
Dziś chciałby więcej.
KARTA NAGRAŃ
W sumie nie. Zrobiłby to za darmo.
Reg grał na fortepianie na dole schodów.
Ja grałem na perkusji.
Nie chcieliśmy przenosić fortepianu, żeby go nie rozstroić.
Więc postawiłem perkusję przy Eltonie.
Basista, Bernie Calvert, grał na basie.
Z tego powstała podstawowa taśma. Clarkey śpiewał.
A Elton odliczał.
Mamy to na nagraniu.
Słuchać, że to ja gram.
To mój styl.
Miałem szczęście, bo gdy rozeszło się, że Reg potrafi grać,
Reg miał dużo pracy.
Wytwórnia Dick James Music płaciła mi za teksty.
To było 15 £ tygodniowo.
Dzięki zarobkom za te sesje
mogłem kupować ukochane płyty, a było ich wiele,
ubrania oraz opłacić czynsz.
1 pianista – Reg Dwight 6 godzin – podwójny czas po 24.00
Mam stąd wiele wspomnień.
Zapach Abbey Road.
Ja śmierdziałem strachem.
„Dam ciała?”
To mnie ukształtowało. Jako faceta i jako muzyka.
Stałem się dobry. Bo musiałem taki być za trzy godziny.
Grałem jako muzyk sesyjny z Barron Knights.
Wtedy wyszedł kawałek „Hey Jude”.
Stałem razem z Bernie'em.
A twój tata przywitał się z Barron Knights.
Wtedy po raz pierwszy widziałem kogoś tak sławnego.
Zamurowało mnie. Bernie'ego też.
Poprosili Paula, żeby zagrał „Hey Jude” na pianinie. Zrobił to.
Nigdy tego nie zapomnimy.
„Widzieliśmy jak Paul grał »Hey Jude«,
gdy wydali ten kawałek”.
Dasz wiarę?
Dla takiego młokosa z Middlesex jak ja to było coś.
Coś niesamowitego.
PRÓBA „HEY JUDE”
To wspaniała anegdotka.
Nadal o tym gadamy z Bernie'em.
To było niesamowite.
Twój tata przyniósł mi wiele radości w życiu.
Tak wiele.
Nie wie, ile to dla mnie znaczyło. Może teraz się dowie.
OKRUTNY SHOW-BUSINESS
Byłem muzykiem studyjnym.
Przychodziłem tu, gdy miałem 17 lat.
Gdy miałem 17, 18, 19, 20 lat i później.
I to dużo później.
Kim jest gitarzysta sesyjny?
Gra podczas nagrywania albumu.
Niekoniecznie jednorazowo
z nadzieją, że zostanie zauważony.
Robią to za normalną stawkę.
Jak się nim stałeś?
Nie wiem. Chyba uważali, że mam dryg.
Wiesz, że gram na elektryku,
ale umiem też grać na akustyku.
I na harmonijce.
Więc podczas sesji grałem na harmonijce, harmonijce bluesowej,
grałem stylem fingerstyle na gitarze i muzykę folkową,
bo to było modne.
Potem grałem na elektryku, grałem slidem i tym podobne,
Jak to jest pracować z takimi osobistościami?
To rozczarowujące.
Czemu?
Nie są tacy, jak sobie ich wyobrażamy.
Ogólnie są rozczarowujący.
To chyba złe wieści dla fanów.
Sporo grałem w dużym studiu
do muzyki filmowej.
To tutaj powstała ścieżka dźwiękowa Goldfinger z Shirley Bassey.
Grałem na sesji.
8 lutego 1960
Skrzypce Altówki/Wiolonczele – Chór
Przepraszam, czy możemy…
Nagranie 11. Dogrywki do całości.
John Barry wszystkiego dogląda.
Na początku czułem stres,
ponieważ grałem sam.
Mieli ogromny ekran.
DAMA SHIRLEY BASSEY
Musiałam śpiewać „Goldfinger”
synchronicznie do napisów końcowych.
Byłem niedaleko niej. Mnie więcej w pierwszej linii.
Z tyłu była orkiestra.
Nagranie 15.
Pod koniec nagrania miała potężny głos.
Słyszę ostatni dźwięk.
Wydawało się, że napisy nie mają końca,
więc musiałam utrzymać dźwięk.
Trwało to całe wieki.
Napisy nie miały końca.
Mówił do mnie „wytrzymaj”. A ja…
Osunęła się na podłogę.
To było dramatyczne.
Śpiewając, dużo gestykulowała.
To niezapomniany widok.
Podali mi wodę, skropili nią dłonie…
Woda była lodowata…
Show-business jest okrutny. Bardzo okrutny.
Ale osiągnęłam światowy sukces.
ZESPÓŁ ZNÓW RAZEM
John, co zrobiłbyś bez pana Epsteina?
Nie wiem.
Maharishi z wami rozmawiał.
Co wam doradził?
Powiedział, żebyśmy nie pogrążali się w żałobie
i skupiali się na radosnych wspomnieniach,
bo wszystkie nasze myśli wędrują do niego, niezależnie od tego, gdzie jest.
EPSTEIN UMIERA W WIEKU 32 LAT Książę muzyki pop
Jego śmierć diametralnie zmienia Beatlesów.
Uziemiał ich.
Był z nimi, zanim stali się sławni.
To kluczowe. Tego potrzebowali.
Wiedzieć, kim byli, zanim stali się sławni.
A jego zabrakło.
Nie można tego zbagatelizować. To wszystko zmieniło.
Nie wiedzieliśmy, co robić.
To normalne, gdy tracimy bliskich.
Przychodzi czas żałoby.
A potem nadeszły myśli, że trzeba się pozbierać,
nagrać nową płytę. Nie zatrzymywać się.
Musimy wybrać głos.
- Cichszy będzie lepszy. - Też tak sądzę.
To trochę smutne.
Miałem podobną gitarę.
Napisałem nowy utwór.
Dźwiękowiec podłożył mi szmatkę pod stopę, żebym nie tupał.
Ale na nagraniu słychać tupanie.
To szło tak…
Tak.
I końcówka…
Zapomniałem o formacie.
„Bebe Daniels”, nagranie pierwsze!
Nagraliśmy the White Album, który kochałem, bo…
Nie mówiliśmy o tym, ale chcieliśmy znów stać się zespołem.
Mój ulubiony utwór to „Yer Blues”.
Cały sprzęt był w pokoju
mniejszym niż ten dywan.
SKŁADZIK W ABBEY ROAD
Daliśmy czadu.
Byliśmy niesamowicie zgrani.
To jedno z moich najlepszych wspomnień.
Abbey Road to album, który nie sądziłem, że powstanie.
Dlatego, bo przed nim nagraliśmy album Let It Be.
To był smutny krążek.
Traciłem kontrolę. Czułem się niesłyszany.
Straciłem do tego serce.
Ta płyta ich zdekonstruowała.
Dlatego ją porzucili.
Paul McCartney zadzwonił do taty i powiedział:
„Chcemy wrócić i nagrać taką płytę jak kiedyś.
To będzie nasza ostatnia płyta”.
Odparł: „Dobra, ale macie się zachowywać”.
„Spoko. O ile nagramy tę płytę tak jak poprzednie. Czyli dobrze”.
Pisałem piosenki i dzwoniłem do chłopaków.
„Hej, Ringo, jak leci?”
Wiedzieliśmy, że to Paul.
Paul dzwonił do nas: „Siema, panowie”.
„Może nagramy nową płytę?”
„Wracamy do studia?”
Dobrze im było na urlopie.
Gdyby nie on, nagralibyśmy trzy albumy.
Zamiast ośmiu.
Wróciliśmy i nagraliśmy album Abbey Road.
Byliśmy w jednej z reżyserek
i miksowaliśmy muzykę.
Nie wiedzieliśmy, jak nazwać płytę.
Nie myśleliśmy o Abbey Road.
Sądziliśmy, że będzie wymagał Egiptu i piramid.
Albo wulkanu na Hawajach.
Prowadziliśmy ważne dyskusje.
Aż nagle: „Walić to. Przejdźmy przez pasy”.
Narysowałem cztery osoby przechodzące przez pasy.
Teraz na tej drodze jest wieczny korek.
Wszyscy znali EMI Studios jako Abbey Road.
Ale po tej płycie
Ken Townsend, manager studia, oficjalnie zmienił jego nazwę.
Poświęcił się Abbey Road.
Zaczął tu pracować jako praktykant w 1950 roku.
Przeszedł na emeryturę jako prezes w 1995 roku.
Abbey Road to rodzina.
Może dlatego, że dla większości osób to był początek kariery
i to tu pięli się po jej szczeblach.
Mamy najlepszych techników.
To dzięki ich innowacjom
Abbey Road cieszy się taką sławą.
Pracują tu tęgie głowy.
Oni również są artystami.
Ale nie mieli łatwo.
Chyba byli zaintrygowani.
„Damy radę? Nigdy tego nie robiliśmy, ale spróbujmy”.
Są naukowcami,
więc pracowali tak, jakby mieli rozgryźć enigmę.
W razie problemów kierowali do Lestera.
Gdy ktoś potrzebuje baterii, nakrętki, śrubki…
TECHNIK
…zaworu i tym podobnych, znajdzie je u Lestera.
Nad czym pracujesz, Lester?
Naprawiam mikrofon z 1960 roku,
który spadł i się połamał.
- Kto go upuścił? - Nikt się nie przyzna.
W Abbey Road jest najlepszy sprzęt.
Dark Side Of the Moon i Sgt. Pepper przetrwały próbę czasu,
bo to dobre albumy, ale też, bo są dopracowane technicznie.
Nie brzmią staro.
I o to chodzi.
Syd chciał nazwać kapelę "The Tea Set".
Ale gdy przyszło co do czego, nie pozwolono nam na tę nazwę.
„Już mamy taką kapelę”.
Wtedy Syd wymyślił Pink Floyd.
Podpisaliśmy umowę z EMI.
I dlatego tu jesteśmy.
Graliśmy w studiu numer trzy.
Właśnie w nim jesteśmy.
Beatlesi byli w drugim.
Nie „kopnął nas zaszczyt”, ale mogliśmy pójść
i zobaczyć, co tam robią.
Dało się odczuć, że jesteśmy nowi, a oni to stare wygi.
To ciekawy etap w historii.
Mój Boże. Byliśmy w Abbey Road, gdy nagrywali Sgt. Pepper.
Nagrywaliśmy pierwszą płytę.
Płyta wyszła,
a my jechaliśmy na koncert na północy Anglii w fordzie zephyr.
June Child zjechał na pobocze.
Ponieważ…
Staliśmy na poboczu i słuchaliśmy Sgt. Pepper, który był…
„K****. Niesamowity album”.
Oczywiście, że taki był.
Wyzwolił całe pokolenie Angielek i Anglików,
którzy zaczęli pisać o prawdziwym życiu.
Mieli odwagę, by zaakceptować swoje uczucia.
Stałem się członkiem Pink Floyd, bo Syd Barrett,
mój poprzednik i przyjaciel, miał problemy psychiczne.
Nie będę wchodził w szczegóły.
To był jego zespół. To on…
Nie on go założył, ale to Syd miał niekwestionowany talent.
Był poetą i malarzem. Bardzo utalentowany gość.
Był o dwa, trzy lata młodszy od nas,
ale to on dowodził podczas swojej krótkiej obecności w zespole.
Potem sprawy potoczyły się szybko.
Straciliśmy go.
Nigdy go nie odzyskaliśmy.
To było…
Bardzo szokujące. Nadal jest.
nagranie
Wspaniałe było to, że w Abbey Road
pracowały te same osoby,
gdy nagrywaliśmy zarówno pierwszą płytę jak i Dark Side Of the Moon.
A nagrywaliśmy ją sześć lat później.
Ma wiele plusów.
Tekst jest bardzo dobry.
Pomysł i tekst Rogera…
Wszedł na wyższy poziom.
Więc…
Wszystko to razem
zaowocowało czymś, co zdało egzamin.
A trudne chwile…
Sprzężenie.
…sprawiały…
Nie martw się tym.
…że nie wiało nudą.
I wszystko działało.
Dobra.
Gdzie byłby rock'roll bez sprzężenia?
Czasem sobie myślę,
że niektóre kłótnie były naprawdę poważne,
ale i tak wracaliśmy robić swoje.
Kłóciliśmy się, żeby być najlepsi
i nie zgadzaliśmy się co do sposobu, w jaki to osiągnąć.
Podasz mi ciasto z owocami i śmietaną?
Nie wiem. Byłem pijany w sztok.
Dave upierał się przy bardzo cichych głosach.
Ja się nie zgadzałem.
Skoro ich nie słychać, to nie miały sensu.
Więc po prostu…
Byliśmy młodzi i aroganccy.
Myśleliśmy, że wiemy, czego chcemy i wiemy, jak to osiągnąć.
Często nie słuchaliśmy porad.
To ta.
Pewnie masz coś do roboty.
Musisz mieć dużo wiary w siebie. Można to nazwać arogancją.
To dobra płyta.
Dobrze zrobiona.
Rick przyczynił się do powstania „Great Gig in the Sky”.
I nie zapominajmy o „Us and Them”.
To świetna piosenka.
Cieszę się, że współpracowaliśmy.
Miał w sobie to coś.
Gdy tworzysz album, wszystko jest nagrywane oddzielnie.
Nie słyszysz całości, póki nie ma wszystkich nagrań.
Dopiero potem pozwalają ci odsłuchać całą płytę.
To jest magia.
Świetnie się wtedy bawiłem.
Zabrałem ją do domu.
Puściłem ją Judy, mojej pierwszej żonie.
Gdy odsłuchała całą,
zapytałem, co o niej sądzi.
A ona siedziała zapłakana.
Nawet teraz się rozklejam, bo w tamtej chwili wiedziałem, że nam się udało.
Ona była dowodem.
To wyjątkowa chwila.
Jako Pink Floyd osiągnęliśmy coś dzięki tej płycie.
Równie dobrze mogliśmy przestać grać.
Jak Beatlesi.
Ale tego nie zrobiliśmy. Za bardzo się baliśmy.
Poniekąd się cieszę, że dalej w to brnęliśmy.
Bo nagraliśmy fajne albumy.
Wish You Were Here, Animals,
The Wall, The Final Cut.
Nagraliśmy razem cztery krążki.
To kawał dobrej roboty.
Cóż, to…
Jak mam się nie cieszyć, że spotkało mnie takie szczęście,
by dotrzeć do słuchaczy na całym świecie,
i to tak dogłębnie i przez tak długi czas,
bo ponad 50 lat.
To po prostu…
To niesamowite, że można to osiągnąć.
FELA JEST WSZĘDZIE
Poznałem Fela w studiu numer trzy.
Był przywódcą. Wiedziałem o tym.
Niektórzy są na tyle charyzmatyczni,
że można wyczuć ich silną osobowość.
PRODUCENT
Ale był też czarujący.
Gdy on i muzycy weszli do studia,
stał się inną osobą.
Był muzycznym czarodziejem.
Jeff.
- Tak? - Chcę wziąć…
- Weźmiemy to, Fela. - Dobra.
To było pierwszego dnia nagrań.
Chyba nagraliśmy wtedy prawie cały album.
Gdy zapali się światło. Lecimy.
Raz, dwa, trzy, cztery.
- Jestem zmęczony. - Dla mnie jest OK.
Urodziłem się w 1936 roku i dołączyłem do zespołu Felego
w lutym 1965 roku.
Grałem na saksofonie barytonowym.
Jego wytwórnia chciała, żeby nagrywał w Nigerii,
ale studia były kiepskie.
To z jego powodu
poszliśmy do Abbey Road Studios w Londynie.
Bo nalegał,
by nagrywać w kultowym miejscu.
Za drugim razem dołączył do nas Ginger Baker.
Tego wieczoru mieliśmy nagrać album na żywo.
Powitajcie Gingera Bakera!
Proszę o brawa.
Ludzie wiedzieli, że przyjdziemy.
Fela miał przyjaciół.
Tak samo my,
więc wieści szybko się rozniosły.
„Fela jest w mieście!
- Razem z zespołem”. - Tak.
WYSTĘP NA ŻYWO
Spokojnie. Dość już.
Płyta jest w trakcie nagrywania. Zaczynajmy.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Grał z nami świętej pamięci Tony Allen.
Grał na perkusji.
Ginger Baker również.
Zanim wyszliśmy,
zagraliśmy na próbę piosenki, które chcieliśmy nagrać.
To ważne,
bo gdy decydujesz się, by pójść do studia,
wszyscy czują dźwięk w ciele.
Muzyka przyjęła się nie tylko w Afryce czy Nigerii.
Ale na całym świecie.
Dziś można śmiało powiedzieć, że Fela jest wszędzie.
Tak.
Jaka jest różnica między EMI a Titanikiem?
Na Titanicu mieli fajną kapelę.
Rok 1979 był rokiem rozpaczy dla branży nagraniowej.
Zyski gwałtownie spadły, a płyty zespołów z lat 60. przestały się sprzedawać.
SPRZEDAŻ STULECIA
Zaczęłam w maju 1979 roku.
Powstawało wiele małych studiów.
Były wszędzie.
MANAGERKA STUDIA
To prawda… byliśmy drożsi.
Dzwonił do mnie Ken Townsend, który zarządzał studiem.
„Mamy nowego właściciela.
Ich księgowi pytają,
czy potrzebujemy tych wszystkich gratów.
Sprzedajcie wszystko”.
Potem pytał, czy my coś zabierzemy, bo nie chciał sprzedawać rzeczy byle komu.
Wziąłem sporo sprzętu.
WYPRZEDAŻ STULECIA EMI
To miało miejsce w 1980. Mieliśmy dużo rzeczy.
Sprzedawaliśmy przez cały weekend.
Dla Kena liczyło się tylko studio.
Robił to dla dobra Abbey Road. Dawał z siebie wszystko.
Czasem nie wiodło nam się najlepiej.
Pierwsze studio miesiącami stało puste.
Rozwiesiliśmy taśmę i graliśmy tam w badmintona
w czasie lunchu.
Krążyły różne plotki.
że może podzielimy je na mniejsze sale.
Mówiono nawet, że zamienimy je w parking.
Ale to było niedorzeczne.
Aż ktoś nie wspomniał o planach.
PLANY STUDIA
Trzeba było działać.
składzik albo parking.
Musieliśmy się przebranżowić.
KTO NIE CHCIAŁBY PRACOWAĆ NAD GWIEZDNYMI WOJNAMI
Dobrze, że trafiliśmy do Abbey Road.
Mieliśmy wspaniały film. Harrison Ford był cudowny.
Wszyscy mieli dobre nastroje. Grałem marszową muzykę…
POŚCIG POSZUKIWACZE ZAGINIONEJ ARKI
…a studio aż dudniło. To było fajne.
W Denham była duża scena dla muzyków.
Kończyli działalność,
więc Ken zaproponował im, by przeszli do nas.
Musieliśmy kupić projektory.
W studiu numer jeden mieliśmy 35 mm projektor
i 2,4 m ekran.
To kolejne źródło dochodu.
Potrzebowaliśmy go, by przeżyć.
Kochaliśmy Londyn.
Jako Amerykanie byliśmy szczęśliwi.
Bardzo nam się podobało.
Atmosfera w studiu była inna.
To było młode i wyluzowane studio, a my świetnie się bawiliśmy.
Film wszedł do kin, a widzowie byli zachwyceni.
Wszystko szło tak, jak powinno.
Wiedzieliśmy, że wrócimy do Abbey Road.
Wiedziałam, że kiedyś wrócisz.
John Williams i George Lucas wrócili z filmem Powrót Jedi,
co było cudowne.
To kolejna część Gwiezdnych Wojen, a kto nie chce nad nimi pracować?
Zacząłem pracować nad muzyką do Gwiezdnych Wojen.
Z każdym dniem rozumiałem coraz bardziej, że potrzebuję orkiestry symfonicznej.
To nie mogła być byle jaka kapela.
Dyrektor muzyczny w Fox Studios zasugerował,
żeby wynająć orkiestrę symfoniczną w Londynie.
A ja się zgodziłem.
Poprosiłem o pomoc Londyńską Orkiestrę Symfoniczną.
To było ekscytujące. Zarówno wtedy jak i teraz uważam,
że to jak jazda Rolls-Roycem.
Wskakujesz, odpalasz, napawasz się dźwiękiem.
Perfekcja, balans, brzmienie.
Prawdziwym przeżyciem było wysłuchanie orkiestry w Abbey Road.
Za pierwszym razem grali całość,
żeby zobaczyć, na czym stoją.
6-M-7 nowy. Nagranie 106.
Było niesamowicie. To jak otwieranie prezentów świątecznych.
GWIEZDNE WOJNY
Wybraliśmy Abbey Road, bo było wolne i miało warunki,
a wracaliśmy tam, bo tak świetnie nam się pracowało.
Nawet dziś nie widzę powodu, by wybierać inne studio.
Idealnie.
- I… - Tego potrzebowałem.
- Dobrze. - To…
Sesje nagrań były najfajniejsze. Szczególnie z Johnnym.
To był mój drugi dom.
Na ścianach na stołówce
wisiały zdjęcia.
Spędzaliśmy tam osiem, dziesięć godzin dziennie.
Ważne, żeby czuć się komfortowo.
Stołówka to typowo brytyjska rzecz.
Nie mamy ich u siebie.
Mamy restauracje w studiach, ale nie serwują alkoholu.
Raczej nie wydłużało to przerw.
Wszyscy wracali wyluzowani.
A to dobrze.
Piękny utwór.
- Pasuje wam? - Tak, jest super.
To kluczowa scena.
Abbey Road to wyjątkowe miejsce. Cechuje je indywidualność.
Sala ma brzmienie. Wydaje dźwięki.
Ani rozmiar, ani konfiguracja nie były idealne. Była za mała.
Ciasna.
Miejsca, które mieliśmy w Hollywood
mogły dobrze nieść dźwięk.
Echo się niosło, muzyka nabierała głębi,
co mogło odciągać uwagę od poszczególnych instrumentów.
Abbey Road było idealne. Nie było w nim pogłosu.
Nie mówię tego w negatywnym kontekście. Muzyka też nabierała głębi.
Brzmienie jest naprawdę dobre.
Shawn, możemy nagrywać.
Idealne dla takiej orkiestry
i takiej pracy.
To dar dla muzyki.
A NEW HOPE I NAPISY KOŃCOWE
Nie sprawdzałem ścian,
ale są dobre.
Nie ma drugiego studia w Londynie,
które mogłoby się z nim równać.
Może nawet na świecie.
Brawo. Przerwa.
Beatles, kochamy was
POKOLENIE BRIT POP
Zaczęliśmy Be Here Now tu w 1997.
Ale wtedy byliśmy nieokrzesani i nas wyproszono.
Byliśmy z tego dumni. Wyrzucono nas z Abbey Road…
Stonesów nikt nie wyrzucał.
Chyba tu kiedyś imprezowaliśmy.
Chcieli się nas pozbyć, ale nigdy do tego nie doszło.
Nie sądzę.
Wszystko zniszczyliśmy. A ten kto niszczy,
sam musi się zniszczyć. Rozumiesz?
Nigdy by do tego nie doszło.
Kazali nam odejść,
bo pewnej nocy, gdy zgasły światła
zagraliśmy wszystkie piosenki Beatlesów
ekstremalnie głośno.
Chyba zepsuliśmy głośnik.
Pewnej nocy zostaliśmy tu
i sobie chillowaliśmy,
sącząc drinki
i słuchając Rubber i Soul Pepper…
Nie robiliśmy nic szalonego.
Nasze ostatnie nagranie pochodzi stąd.
Za drugim razem byliśmy na nich gotowi
i przygotowaliśmy im strefę wypoczynku w studiu.
Mieli kanapy, żeby móc się relaksować.
O 9.00 schodziłam na dół
i spotkałam wystrojonego Liama w kapeluszu.
Powiedziałam: „Nie spodziewałam się
ciebie tak wcześnie”.
„Wcześnie wstałem, żeby wybrać strój na pierwszy dzień w Abbey Road”.
Pierwszy przychodzę, ostatni wychodzę.
To trzeba czuć.
Nie możesz wpaść na chwilę
i powiedzieć: „Dajcie znać, jak będę potrzebny”.
To niedopuszczalne.
Musisz się temu oddać w pełni.
Oddać temu duszę.
Pójście do Abbey Road było jak wizyta w kościele.
To mógł być koniec.
To chyba była ostatnia płyta. Dig Out Your Soul.
Wiele płyt, które posiadam, zostało nagranych w tej sali.
Tu powstał mój język muzyczny.
I fryzura.
Byliśmy największymi fanami Beatlesów. No może poza nimi samymi.
Bycie dwudziestolatkiem w latach 60. było przywilejem.
Zaczęło się od Beatlesów, potem byli Stonesi,
The Who i The Kinks.
Świetne czasy, by żyć.
Chodziło o narkotyki.
Rozumiesz?
Może nie. Raczej… Nie umiem tego nazwać.
Z czasów wojny przeszliśmy do czegoś bardziej…
Ludzie powiedzą, że chodzi o narkotyki albo coś innego.
Inni zasugerują, że to były czasy spódniczek mini.
Wszyscy odpuścili.
Wyluzowali.
Pokolenia często zerkają wstecz.
Ale pokolenie, które widziało horror wojny
nie chciało na to patrzeć.
Racje żywnościowe i wojna błyskawiczna. Nie, dzięki.
Patrzyli w przyszłość.
I dzięki Bogu,
bo dali nam wspaniałą muzykę.
Abbey Road nie jest studiem przeszłości.
A na pewno jest studiem przyszłości.
Może to dlatego, że jestem staromodny
i kocham to, co reprezentuje sobą Abbey Road.
Ludzie nauczyli mnie muzyki, dzieląc się za mną…
OBÓZ TEKŚCIARSKI
…czym dla nich była muzyka.
- Elyse. - Więc tak to się wymawia.
Tak.
Powstało tu wiele rock'n'rollowych płyt.
Ludzie nie wierzą, że to przypadek.
Uważają, że Abbey Road to magiczne miejsce.
Uważam, że magia drzemie w artyście.
Ale artyści są przesądni.
Co ciekawe w Abbey Road zaraz po wejściu
artysta zawiązuje nić porozumienia z producentem,
a to nietypowe.
Uważam, że to świetne miejsce dla naszych relacji.
Nieważne, jakiej muzyki
- słuchasz… - Różne pasje.
Albo jakie masz pasje,
bo ta magia jest w murach, na biurkach, wszędzie.
Czuć w powietrzu inspirację.
- Siadasz sobie… - Tak.
…w dowolnym studiu.
I nagle czujesz,
że możesz stać się częścią historii Abbey Road.
Ale się cieszę.
Jak dla mnie mamy nagranie. Nic tu po tobie.
Dziękuję!
- Dobry początek. - Ale super.
Tak, dobrze!
Robiąc ten film i zbierając historie ludzi,
odkryłam, że artyści czują inspirację, gdy przekraczają próg Abbey Road.
50 URODZINY ABBEY ROAD
Kate Bush przyszła tu, by nagrać trzeci album
i zaczęła produkować własną muzykę.
Pracowaliśmy w studiu numer dwa.
GŁOS KATE BUSH
Nadal była w nim konsoleta Beatlesów.
A sala nagrań pozostała nieruszona.
Obawiano się, że po odmalowaniu
zmieni się brzmienie w sali.
Nagraliśmy teledyski do „Sat In Your Lap” w studiu numer dwa.
Dobrze się bawiłam jako reżyserka.
Tak wiele studiów się zamknęło.
Ale Abbey Road nie tylko przeżyło, ale nadal się rozwija.
Studio numer jeden wybudowano z myślą o występach orkiestry.
Jak pierwszych nagrano Edwarda Elgara i Londyńską Orkiestrę Symfoniczną.
A 70 lat później Kanye West i John Legend zatoczyli koło.
Chcesz to?
Znałem historię Abbey Road.
GŁOS KANYEGO WESTA
To jeden z powodów, dla których to było ważne.
Włożyliśmy w to tyle czasu i energii…
Przyjechaliśmy znacznie wcześniej, by móc to dobrze przećwiczyć,
bo chcieliśmy sprostać tradycji.
Chcieliśmy, aby występ był godzien tego legendarnego studia.
Występ w Abbey Road był…
To jedna z tych chwil,
kiedy pragniesz być muzykiem albo raperem,
których nie bierzesz pod uwagę.
A gdy pojawia się okazja, nie wierzysz, że to możliwe.
Instrumentalizacja nie była niczym nowym.
Wiedzieliśmy, jak pracować z instrumentami smyczkowymi.
Sądziłem, że to nada występowi innego charakteru.
To inna klasa hip-hopu.
Abbey Road to jak sklep ze słodyczami dla dziecka albo sklep plastyczny dla artysty.
Bierzesz wszystkie farby i chcesz działać.
Do tego akompaniament Johna na pianinie,
instrumentalizacja, aranżacja.
Byłem oniemiały.
Dziękuję!
Moja pierwsza wizyta w studiu była przełomowa.
Sądzę, że ludzie nie zapominają, gdy robili coś po raz pierwszy.
Było tu wiele osób,
które nagrały tak znaczące utwory
zmieniające punkt widzenia innych osób.
Wiedząc to, chcesz poprawić swój występ.
To kwestia tej przestrzeni.
Jeśli znajdziesz w niej to coś,
stworzysz coś naprawdę poruszającego i pięknego.
Tak sądzę.
Miejsce, w którym tworzyła się historia,
jest poniekąd święte.
Tyle się tu wydarzyło.
Ludzie chcą tu przychodzić i nagrywać.
Chcą brzmienia z Abbey Road.
Życie składa się z krótkich momentów.
Oraz z wartościowych relacji z ludźmi,
pełnymi emocji i miłości.
Czasem ma to miejsce w Abbey Road. To wyjątkowe chwile.
Czuję, jakbym narodził się w kącie studia numer dwa,
a Abbey Road nauczyło mnie życia.
Tu się wszystko zaczęło i tu może dobiec końca. Sam nie wiem.
Ale to dla mnie aż tak ważne.
Studia to świetne miejsca dla osób o podobnych poglądach.
Tak samo sklepy z płytami, puby,
trybuny na stadionach piłki nożnej.
To właśnie tam…
spędzasz czas z muzykami i z nimi nagrywasz.
To duchowe doznania. Należy to podkreślać.
Nie wolno ignorować dziedzictwa Abbey Road.
To tak jak z imbryczkiem. Nie powinno się go czyścić.
Powinna w nim zostać resztka herbaty,
żeby mogła się zaparzyć.
Ze studiami jest podobnie.
W studiu numer dwa czujesz,
że ściany są przesiąknięte niesamowitą muzyką.
Piosenki, które tu nagraliśmy…
są źródłem niesamowitych wspomnień.
Ludzie, z którymi pracowaliśmy są cudowni.
Mam piękne wspomnienia.
Gdyby mury mogły śpiewać.
Ktoś do ciebie.
- Halo. - Cześć!
Cześć.
- Jak leci? - Hej.
Dobrze. Skończyliśmy!
- Tak? - Tak.
Kocham cię. Trzymaj się,
- Kocham cię. - Pa.
- Do zobaczenia. - Pa.
Byłeś fanem jakiejś muzyki?
- Dzień dobry. - Zapytaj go ponownie.
- Wspaniale. - Czemu jesteś…
Super.
Fenomenalni ludzie.
Gdzie moje zdjęcie?
Prawie go przejechał!
Nie ma prądu. Nie mogę tak pracować.
- Wciśnij 15 amperów i play. - Jestem gotów. Wybacz.
I tyle.
Napisy: Małgorzata Banaszak