Downloaded from YTS.BZ
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎คุณไปงานเลี้ยงที่ทำเนียบขาวใช่ไหม
Official YIFY movies site: YTS.BZ
‎ใช่ๆ ผมไป ทุกคนไปหมด
‎งานเลี้ยงส่งท้ายที่ทำเนียบขาว
‎- เดี๋ยว คุณเคยไปไหม ‎- เคยครับ
‎- น่าทึ่ง ‎- เหลือเชื่อ
‎เดินเข้าไป เจอภาพมหึมา
‎ของบรรดาประธานาธิบดีแขวนอยู่ทุกที่
‎ผมไปนะ มีผม มีอาเมียร์
‎เจย์ซี บียอนเซ่ โอปราห์ สตีฟ
‎อย่างกับผมตายแล้วขึ้นสวรรค์คนดำ
‎- ทุกคนอยู่พร้อมหน้า ‎- เป็นภาพที่น่าดู
‎หลุดโลก มีคนขาวด้วยแหละ
‎พอมีบ้าง คิด ร็อคคนเพี้ยน
‎สักคน แม่นักข่าวเคที่ เคอร์ริก
‎- สองสามคน ‎- ครับ
‎ตอนนี้มีเยอะขึ้นแน่นอน
‎แล้วก็…
‎คือ…
‎- ตอนนี้มีเยอะขึ้นแน่นอน ‎- จริง
‎ในนั้นมีการแสดงด้วย
‎นั่งกินบรรยากาศ พบปะผู้คน
‎ชวนคนโน่นนี่คุย ทำเป็นสิ่งแรก
‎มีอยู่ตอนหนึ่ง
‎ผมกับมิเชลล์ โอบามา ยืนคุยกันสองคน
‎ผมไม่ควรได้อยู่ตามลำพังกับมิเชลล์ โอบามา
‎ไม่ใช่แนวผม ผมพูดเรื่องการเมืองไม่เป็น
‎มิเชลล์ โอบามาปรับทุกข์ว่า
‎"ฉันไม่รู้จะเป็นไงต่อ ประเทศนี้…"
‎เราคุยเรื่องการเลือกตั้ง
‎"คาดเดาเหตุการณ์ไม่ถูก ยุคนี่ช่างน่ากลัว"
‎ผมเลยปลอบว่า "ไม่เป็นรายร้อก"
‎ผมพูดตามนั้นเลย
‎ผมตอบมิเชลล์ไปว่า "ไม่เป็นรายร้อก"
‎- กับสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง ‎- แล้วผมพูดว่า
‎"คุณจิ้มเลือกงานที่ชอบได้เลย
‎รายการเดอะวิวเอย ‎เดอะเฮาส์ไวฟ์สออฟแอตแลนตาเอย"
‎พอได้ยิน เธอก็…
‎มิเชลล์ โอบามามองผมและแก้ว่า
‎"ฉันหมายถึงประเทศชาติ"
‎- "ไม่ใช่ตัวเอง" ‎- เดอะเฮาส์ไวฟ์สออฟแอตแลนตา
‎"ฉันหมายถึงประเทศชาติ"
‎ผมไม่เคยรู้สึกบ้องตื้นมากเท่านี้
‎เหมือนคะแนนโอเน็ตไม่เหลือซาก
‎สายตาเธอฟ้องว่า "ใครปล่อยหมอนี่เข้ามา"
‎ไม่ได้พูดตรงๆ แต่สายตาฟ้อง
‎แล้วเธอก็ "โอปราห์ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"
‎เธอหนีไป ผมรู้สึกโง่เลย
‎ก็เลย "เอาละ หาคนที่ ‎ระดับมันสมองเท่าเราดีกว่า"
‎หาคนที่สติปัญญาพอๆ กัน
‎แล้วก็ "โอเค พวกนักกีฬาอยู่ไหน"
‎"พวกนั้นไปอยู่มุมไหน" ‎ผมเจอชาลส์ บาร์กลีย์
‎"อ้าว เพื่อนยาก"
‎ก็เลย…
‎ผมเจอชาลส์ บาร์กลีย์ คุยกันแป๊บนึง
‎แล้วกระดิ่งก็ดัง เรียกไปดูการแสดง
‎มีผม ชาลส์ บาร์กลีย์ และเจย์ซี
‎เดินเข้าห้องไปดูการแสดง
‎คิวแรกเป็นเฮอร์บี้ แฮนค็อก
‎เล่นได้สุดยอดมาก
‎แล้วสตีวี่ วันเดอร์แย่งไมค์ของเฮอร์บี้ แฮนค็อก
‎เล่นเพลงตัวเอง แต่เพิ่มลีลาหลับตา
‎ประมาณว่าหลับตาเล่น
‎เพิ่มลีลา…
‎เข้าใจใช่ไหม
‎- สตีวี่… ‎- เก็บเงินด้วยครับ
‎สตีวี่เคยไปทำเนียบขาว ‎บ่อยกว่าประธานาธิบดีหลายๆ คน
‎เวลาอ้างว่าไม่รู้ทิศทางก็คือเขาโกหกแหงๆ
‎เขาแสดงให้ประธานาธิบดีดูมาแล้วตั้งเก้าคน
‎ดังนั้น…
‎สตีวี่แสดงไปตามเรื่อง ‎ผมกับเจย์ซีเกิดเศร้าขึ้นมา
‎เราเพิ่งตระหนักว่า ‎คงไม่มีวันได้แสดงที่ทำเนียบขาว
‎- ครับ ‎- เขาจะไม่มีโอกาสได้พูดว่า
‎จิกก้า ข้าชื่ออะไรนะ
‎- ไม่มีวันหรอก ‎- ไม่มีทาง
‎ไม่มีวันเกิดขึ้น ในเมื่อ…
‎- เรามีประธานาธิบดีผิวดำคนเดียว ‎- ถูกต้อง
‎ไว้มีถึง 12 คน วูแทงแคลนอาจกลับมาครบ
‎แต่ยัง
‎- ยังก่อน ‎- ยังก่อน ไม่มีทาง
‎ประธานาธิบดีผิวดำยังเป็นหลักหน่วย
‎ต่อ…
‎งานเลี้ยงเริ่มขึ้น
‎วงเควสต์เล่นเพลง งานสุดยอดมาก
‎ทุกคนเต้น คนดำเต้นกันสุดสวิงริงโก้
‎ยอดเยี่ยมสุดๆ เต้นในตึกที่แรงงานทาสสร้าง
‎ตึกที่สร้างโดยทาส
‎คนดำสังสรรค์ที่ทำเนียบขาว
‎มันสุดๆ ไปเลย ‎ซาช่า มาเลีย ครอบครัวโอบามา
‎บอกลาทุกคนทุกสิ่ง
‎ตอนผมเดินออกจากทำเนียบขาว
‎ผมแหงนหน้ามองผนัง เห็นรูปจอร์จ วอชิงตัน
‎ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด
‎มันช่าง…
‎คริส ร็อค
‎ใช่เลย
‎นั่งลงเถอะ
‎เอาก้นแปะพื้นเร็ว
‎ขอผมเริ่มโชว์เลยแล้วกัน
‎ดีจังที่ได้กลับมาบรุกลิน
‎บรุกลิน บ้านเกิดผม
‎ย่านเบดสตาย เต็มที่เว้ย
‎บ้านเกิดของทั้งบิ๊กกี้และเจย์
‎ครับ ผมกลับมาแล้ว ‎เยี่ยมละแวกบ้านเก่า
‎ยิ่งหลายสิ่งเปลี่ยนแปลงไป ‎หลายอย่างกลับคงเดิม
‎วันนี้ผมลองเดินดูทั่วๆ ย่าน
‎ไอ้เราคิดว่าตำรวจคงจะยิงเด็กผิวขาวบ้าง
‎เพื่อรักษาภาพลักษณ์
‎ไอ้เราคิดว่าทุกสองสามเดือน
‎พวกเขาคงจะดูปฏิทินยอดศพคนดำแล้วสรุปว่า
‎"ซวยแล้ว มี 16 ศพ ต้องรีบสอยเด็กผิวขาว"
‎"คนไหนล่ะ"
‎"เล็งคนแรกที่เจอร้องเพลงคาร์ดิ บี"
‎ครับ ตัวผมเองอยากอยู่ในโลก
‎ที่เท่าเทียมของจริง
‎ผมอยากอยู่ในโลกที่เด็กผิวขาวโดนยิง
‎เยอะเท่าเราทุกเดือน
‎โลกที่เท่าเทียมไง
‎อยากเห็นแม่ๆ คนขาวร้องไห้โฮในจอ
‎ขณะยืนข้างสาธุคุณอัล ชาร์ปตัน
‎ปากพร่ำว่า "เราเรียกร้องความยุติธรรมให้แชด"
‎"เราเรียกร้องความยุติธรรมให้แชด"
‎"แกกำลังกลับบ้านหลังซ้อมแร็กเกตบอล"
‎"ไม่ยุติธรรม ก็ไม่กินคีช"
‎บางคนคงคิดว่า "ไม่เอาน่า คริส"
‎"กัดตำรวจแรงไปแล้ว"
‎"คุณเป็นดารา ตำรวจไม่เล่นงานคุณหรอก"
‎"ตำรวจคงทำดีด้วย ก็คุณเป็นดารา"
‎ผมอาจจะดังแหละ
‎แต่ไม่ดังถึงขั้นไมเคิล แจ็กสัน
‎ไม่ได้ดังแบบเห็นตั้งแต่ไกลลิบ
‎ความดังผมมีผลระยะประมาณนี้
‎เวลาตำรวจเห็นผมเดินบนถนน
‎"ไอ้มืดๆๆๆ ไอ้มืดมา"
‎"อ้าวเฮ้ย นั่นคริส ร็อค"
‎"นี่ คุณตลกชะมัด ผมชอบดูเรื่องพูที แทง"
‎พิลึก พิลึกสถานเดียวเลย
‎ไอ้เรื่องตำรวจนี่นะ
‎ถ้าคุณเป็นคนดำ ยิ่งโตเป็นผู้ใหญ่
‎ความสัมพันธ์ของผมกับตำรวจนี่อย่างพิลึก
‎ในแง่หนึ่ง ผมเป็นคนดำ ฉะนั้น "พวกตำรวจเปรต"
‎แต่ในอีกแง่ ผมดันมีทรัพย์สินว่ะ
‎ถ้ามีคนบุกรุกบ้านผม
‎ผมไม่โทรเรียกแก๊งคริปส์แน่
‎"เฮ้ย พวก ส่งลิตเติ้ลเจเจมาช่วยคุ้มกันที"
‎"อ๋อ อยู่นี่แต่แรกแล้ว"
‎"ฉันผิดเองๆ"
‎ประเด็นกับตำรวจคืออย่างนี้
‎ตำรวจเป็นงานที่ลำบาก โคตรลำบาก
‎ผมว่าเงินเดือนตำรวจไม่พอยาไส้
‎รัฐบาลจ่ายให้น้อยเกิน
‎ซึ่งคุณภาพก็สมราคา
‎แต่อย่างนี้ ทุกคน
‎เวลาตำรวจสาดกระสุนใส่คนดำที่เป็นผู้บริสุทธิ์
‎ทุกคนพูดแบบเดียวกันเสมอ
‎"ตำรวจส่วนใหญ่ไม่เป็นแบบนั้น ‎แค่ปลาเน่าไม่กี่ตัว"
‎"ปลาเน่าไม่กี่ตัว"
‎ปลาเน่าเนอะ เรียก "ฆาตกร" เสียเพราะพริ้ง
‎คิดได้ไงวะ ปลาเน่า ฟังซะเกือบดูดี
‎ผมเคยกินปลาเน่า
‎ปลาร้าไง
‎แต่มันไม่ได้ทับคอผม
‎คืออย่างนี้
‎ผมเข้าใจว่าตำรวจเป็นงานที่ยากลำบาก
‎รู้ด้วยว่าเป็นงานอันตราย ผมรู้นะ
‎แต่บางสายงานมีปลาเน่าไม่ได้
‎บางสายงาน ทุกคนต้องดีต้องเก่ง
‎เช่น นักบิน
‎เข้าใจเปล่า
‎อเมริกันแอร์ไลน์อ้างได้เหรอ ‎"นักบินเราส่วนใหญ่อยากลงจอด"
‎"มีปลาเน่าอยู่ไม่กี่ตัวที่ชอบขับชนภูเขา"
‎"โปรดเข้าใจเราด้วย"
‎ใช่แล้ว ปัญหาตำรวจไม่จบแค่นี้หรอก
‎การเหยียดผิวไม่มีวันหยุด ไม่มีทาง
‎นี่คือวิถีอเมริกันของแท้
‎สมัยก่อนมีป้าย "คนขาวเท่านั้น"
‎สมัยก่อนมีป้าย "ห้ามคนดำเข้า"
‎เดี๋ยวนี้มีลูกเล่นใหม่
‎ชื่อว่าราคา
‎ราคาคือกฎหมายจิม โครว์โฉมใหม่
‎โรงแรมโฟร์ซีซันส์ไม่ได้บอกว่า "ห้ามคนดำเข้า"
‎แต่ราคาห้องสวีทคืนละสี่พันบอกไว้
‎นั่นควรขจัดปัญหาไอ้มืดให้หมดไป
‎ราคาคือโฉมหน้าใหม่ของจิม โครว์
‎ห้างโฮลฟูดส์ไม่ได้แปะป้าย "ห้ามคนดำเข้า"
‎แต่ส้มลูกละเจ็ดเหรียญบอก
‎ว่าไม่ต้องการเห็นหน้าดำๆ ของผม
‎มีคนขาวสองสามคนส่งเสียงว่า ‎"ไม่อยากให้เราเข้าด้วย"
‎ช่างโฮลฟูดส์ อยากมีฮาล์ฟฟูดส์บ้าง
‎อเมริกานี่บ้าชัดๆ
‎เราต้องฝึกลูกหลานรับมือกับคนขาว
‎ถ้าไม่ทำ คุณคือพ่อแม่ที่ห่วยบรม
‎ผมฝึกลูกๆ รับมือกับคนขาว
‎ตั้งแต่แรกเกิดเลย
‎ก่อนหน้านั้น
‎ผมก็วางแผนอบรมไว้
‎บ้านผมไม่ซ้อมหนีไฟนะ
‎เราซ้อมหนีคนขาว
‎ตั้งแต่ลูกๆ ผมเกิด
‎ผมก็ฝึกพวกแกรับมือกับคนขาว
‎ข้าวของสีขาวในบ้านผมนั้น
‎ร้อน หนัก ไม่ก็แหลมคม
‎ลูกจะได้จำฝังใจเวลาออกไปเจอของขาวๆ
‎ว่าต้องใช้หัวคิดให้ดี
‎ต้องใคร่ครวญดูก่อน
‎"อันนี้ผ้าเช็ดปาก ควรใช้เช็ดปากไหม
‎หรือนั่นคือสิ่งที่คนขาวอยากให้ทำ"
‎ตั้งแต่พวกแกเกิด ทุกอย่างในบ้านผม
‎ร้อน หนัก ไม่ก็แหลมคม
‎นั่งชักโครกสีขาว ลวกก้นพอง
‎"พ่อขา มันลวกก้นหนู"
‎"ก็มันสีขาว พวกคนขาวจะทำแบบนี้แหละ"
‎"มันจะทำให้ลูกเดือดร้อน"
‎"ระวังตัวให้ดี"
‎สมัยพวกแกตัวกะเปี๊ยก
‎ชุดนอนสีขาวหนัก 68 กิโล
‎"พ่อขา พ่อ มันหนักจัง"
‎"หนักมาก หนูเจ็บ ลุกยืนไม่ขึ้น"
‎"ลุกไม่ขึ้น"
‎"ก็สีขาวไง นี่มันสีขาว"
‎"คนขาวจะทำแบบนี้ ใช้งานลูกจนหลังหัก"
‎พอจัดงานวันเกิด ผมให้ไอศกรีมวานิลลา
‎ที่โรยเศษแก้ว
‎"พ่อขา มันบาดลิ้นหนู"
‎"ไม่ยอมสั่งช็อกโกแลตเอง"
‎พวกคุณคิดว่าผมล้อเล่น
‎ผมเข้มงวดกวดขันกับเรื่องนี้มาก
‎มีลูกสาว แต่เลี้ยงแบบเข้มงวด
‎ถ้าเกิดมีลูกชายผิวดำนะ ต่อยหน้ามันไปเลย
‎เริ่มตั้งแต่ตื่นนอน "อรุณสวัสดิ์ ไอ้หนู"
‎ถ้ามีลูกชายผิวดำ แต่คุณไม่ต่อยหน้ามัน
‎ถือว่าทารุณกรรมเด็ก
‎ใช่แล้ว
‎มีคนบอกว่าวัยรุ่นผิวดำ ‎เป็นเหมือนสัตว์ใกล้สูญพันธุ์
‎ไม่จริงหรอก
‎เพราะรัฐบาลคุ้มครองสัตว์ใกล้สูญพันธุ์
‎ต้องอัดลูกชายผิวดำให้น่วม
‎ซัดมันจนหมอบ
‎สำคัญคือต้องทำตามที่เราสั่ง
‎เพราะโลกนี้มันเฮงซวย
‎ระบบความยุติธรรมประเทศนี้มันเฮงซวย
‎มีระบบความยุติธรรมแยก ‎สำหรับคนขาว คนดำ คนรวย คนจน
‎เราอยู่ในประเทศที่คนสองคน ‎ทำผิดกฎหมายข้อหาเดียวกัน
‎ณ สถานที่และเวลาเดียวกัน
‎แต่ได้รับโทษไม่เท่ากัน
‎เฮ้ย
‎ระบบยุติธรรมบ้านเราน่าเอาอย่างวอลมาร์ต
‎เอาอย่างวอลมาร์ต
‎"ถ้าเจอที่ไหนโทษต่ำกว่า เราจะปรับลงให้"
‎"ไอ้เด็กผิวขาวคนนั้นโดนกิโลละสองปีเหรอ"
‎"โอเค เดี๋ยวลดให้"
‎ไหนจะเรื่องตำรวจยิงประชาชน
‎เอาละ เรามีปัญหาเรื่องตำรวจ
‎มีปัญหาเรื่องราคา
‎ปืนก็อีกเรื่อง
‎ปัญหานี้ก็ไม่หายไปไหน
‎การควบคุมปืน มันไม่มีวันออกกฎควบคุม
‎ขืนเราเรียกร้องนานๆ เข้า ‎มีสิทธิโดนเป่าสมอง
‎พวกมันจะยิงไม่เลี้ยง
‎สาเหตุหนึ่งคือเรารักปืน
‎รักจริงๆ ผมก็เคยมีปืนนะ
‎ฟังไม่ผิด ดาวตลกพกปืน
‎ไม่หัวเราะ ปัง
‎จริงพวก พวกเราไม่สน
‎อเมริกาไม่สนจะควบคุมปืน
‎ยิงกราดโบสถ์ ไม่มีใครสน
‎ยิงกราดโรงเรียน ไม่มีใครสน
‎ยิงกราดโรงหนัง ทุกคนว่า ‎"ไม่อยู่บ้านดูเน็ตฟลิกซ์ล่ะ"
‎ถูกต้อง ไม่มีวันแก้กฎหมายควบคุมปืน
‎มีข่าวคนโดนยิงออกทีวี
‎รู้ตัวอีกที เวลาเปิดทีวีดู ‎มันกลายเป็นเรื่องปกติ
‎สังเกตไหม
‎ห้าสิบ หกสิบคน ตายกันไม่รู้เท่าไหร่
‎แล้วมีคนให้สัมภาษณ์ว่า
‎"เราแก้กฎหมายควบคุมปืนไม่ได้ ‎เพราะเราต้องพิทักษ์สิทธิการล่า"
‎"เราต้องล่าสัตว์" ผมนี่แบบ "ถามจริง"
‎ล่าสัตว์มันสำคัญขนาดนั้นเหรอวะ ‎ผมเคยออกล่าสัตว์นะ
‎ตอนเด็ก ผมเคยไปล่าสัตว์ ‎กับคุณปู่ที่เซาท์แคโรไลนา
‎ตอนออกล่าด้วยกัน ผมยิงโดนกระต่าย
‎ผมร้องไห้
‎ปู่ด่าผมว่าใจตุ๊ด
‎นี่ขนาดปู่เป็นนักเทศน์
‎หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่แก้กฎหมายควบคุมปืน
‎ต่อให้มีคนโดนยิงที่เวกัสเป็นร้อย
‎ก็จะมีคนพูดออกสื่อว่า
‎"ปืนไม่ได้ฆ่าคน คนต่างหากที่ฆ่าคน"
‎ต้องมีคนพูดแหง ยอดผู้เสียชีวิตเป็นร้อย
‎แล้วจะมีคนบอกว่า "ปืนไม่ได้ฆ่าคน
‎คนต่างหากที่ฆ่าคน"
‎"อันที่จริง ถ้ามือปืนใช้มีดแทน
‎เขาก็คงไล่แทงคนจนตายเป็นร้อยอยู่ดี"
‎มีคนออกมาว่างั้น
‎แถมไม่ได้ประชดด้วย
‎ออกกล้องนะ
‎ไล่แทงคนเป็นร้อยเหรอ
‎ลองคิดดูนะ
‎ถ้าคนร้อยคนโดนแทง
‎ในเวลาเดียวกัน
‎สถานที่เดียวกันโดยคนเดียวกัน
‎รู้ไหม หมายความว่าไง
‎คน 97 คนสมควรตาย
‎นี่พวกคุณยืนดูเฉยๆ เหรอ
‎"ตายโหง มีคนโดนแทง"
‎"สอยอีกคนแล้ว"
‎"ร่วงอีกราย"
‎"เข้าใกล้มาแล้ว"
‎"มันแทงฉัน"
‎"เกินคาดหมายจริงๆ"
‎"มันหันไปกระซวกผู้หญิงข้างหลังฉัน"
‎"แทงดะเลยเว้ยเฮ้ย"
‎"ถึงได้เรียกว่าจอมแทงสินะ"
‎ไม่ยอมแก้กฎหมายกันหรอก
‎แต่เวลาดูข่าว คนชอบอ้างว่า
‎"เราแก้กฎหมายไม่ได้
‎เพราะชาวอเมริกันทุกคนมีสิทธิปกป้องบ้านเรือน"
‎ชาวอเมริกันทุกคนมีสิทธิปกป้องบ้านเรือน
‎อันนี้จริง พูดถูก
‎แต่เคยสังเกตไหมว่าพวกมือปืนกราดยิง
‎ไม่มีบ้านของตัวเองสักคน
‎เป็นลูกแหง่เกาะแม่ทั้งนั้น
‎เราต้องแก้กฎหมายควบคุมปืน ‎แต่ผมเสนออย่างนี้
‎ผมว่าถ้าอยากซื้อปืน ‎ในประเทศสหรัฐอเมริกานี่
‎คนคนนั้นต้องมีสินเชื่อบ้าน
‎ถูกต้อง ถือเป็นวิธีตรวจสอบประวัติ
‎ถ้ามีคะแนนเครดิต 739 คุณจะไม่ไปยิงใครหรอก
‎สินเชื่อคุมความประพฤติเราไง
‎พร้อมจะลาออกจากงานกี่ครั้งแล้วล่ะ
‎พร้อมออกเดี๋ยวนี้ แบบว่า "สุดทนเว้ย"
‎"คนพวกนี้ใช้งานฉันไม่เป็น"
‎"เสียดายความสามารถ"
‎"ฉันเหนือกว่านั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้เข้าบริษัทไป
‎ยื่นใบลาออกเลย"
‎แต่ตอนเดินเข้าบริษัทตั้งใจจะลาออก
‎เผอิญเห็นเจ้านาย ‎แล้วก็คิดว่า "ฉิบหาย หนี้สินเชื่อ"
‎"ต้องทนทำงานงกๆ อีก 30 ปี"
‎"ถ้าโชคดีนะ"
‎สินเชื่อคุมความประพฤติเราไง
‎เคยเหลืออดอยากตบกบาล ‎เพื่อนร่วมงานสักป้าบไหม
‎ขอสักที ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวเนอะ
‎อีกนิดเดียวได้ตบแล้ว
‎"ไม่อยากเชื่อว่าไอ้เวรนี่ ‎จะพูดจาหมาๆ แบบนั้นกับฉันได้"
‎"ไว้พรุ่งนี้จะตบมันสักป้าบ"
‎คุณเริ่มวิดพื้น
‎เอามือจุ่มน้ำมันหมู
‎"มันต้องเจอฝ่ามือร้อนๆ"
‎"จะถูน้ำมันลงทับอีกชั้น
‎ตอนตบหัวกบาลมัน"
‎"จะตบให้หน้าทิ่มเลยคอยดู"
‎เพิ่มซอสใส่สีอีกนิด
‎แต่ก่อนจะได้ทำตามที่หมายมั่นปั้นมือ
‎คุณเจอหมอนั่นแล้วก็
‎"โชคช่วยไป นี่กำลังจะขอรีไฟแนนซ์"
‎ใช่เลย สินเชื่อคุมความประพฤติเรา
‎ไม่มีอะไรดีไปกว่าสินเชื่อบ้านดีๆ
‎ถ้าเราได้สินเชื่อบ้านดีๆ
‎แสดงว่าพระเจ้าเมตตา
‎คุณอาจถามว่า "สินเชื่อบ้านดีๆ เป็นไง"
‎คือสินเชื่อที่ปล่อยให้คุณใช้ชีวิต
‎ทำโน่นนี่ ท่องเที่ยว ซื้อข้าวของ
‎ถ้าคุณมีสินเชื่อแบบนั้น
‎แสดงว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์โปรดคุณ
‎แต่ถ้ามีสินเชื่อเลวๆ ละก็
‎นรกขุมไหนก็ไม่เท่า
‎กับสินเชื่อเลวๆ
‎คุณอาจสงสัย "สินเชื่อเลวๆ เป็นไง"
‎สินเชื่อเลวๆ ไม่ยอมให้คุณทำอย่างอื่น
‎นอกจากผ่อนสินเชื่อส่งมัน
‎นั่นคือสินเชื่อเลวๆ
‎ไปเที่ยวที่ไหนไม่ได้
‎ออกมาดูโชว์นี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎ต้องดูเทปรายการดิริเลียสอยู่บ้าน
‎ถูกต้อง
‎เวลามีสินเชื่อเลวๆ นะ
‎เราต้องไปกันคิ้วทีละข้าง
‎"วันนี้ขอกันคิ้วซ้าย
‎แล้วขอคิดดูอีกสามสัปดาห์ ‎อาจจะมากันคิ้วขวา"
‎"อาจจะนะ"
‎"ยังไม่แน่ใจว่ามีเงินพอไหม"
‎"เดี๋ยวต้องไปซื้อของโฮลฟูดส์ต่อ"
‎"ของแพงเหลือเกิน"
‎เจอนายหน้าสินเชื่อขี้โกงแบบซูจ ไนต์
‎เหมือนบ้านจ้องกดดันเรา
‎"เงินอยู่ไหน นางตัวดี"
‎"นี่มันแดนประหารเว้ย"
‎ชีวิตบัดซบสุดแล้วเวลาเจอสินเชื่อเลวๆ
‎สารรูปคุณไม่ต่างกับพวกติดยาม้า
‎และบ้านคือคนขาย
‎คุณจะแบบว่า "ขอร้อง ‎แค่อยากซ่อมใต้ถุนบ้าน"
‎"ผมยอมทุกอย่าง อมให้ก็ได้"
‎ถ้ามีสินเชื่อประเภทนั้น รีบไปยกเลิกซะนะ
‎เช่าบ้านไม่ใช่เรื่องน่าอาย
‎ไปเช่าเขาอยู่เอาดีกว่า
‎ดีจังที่ได้มาที่นี่อีก
‎ผมดีใจที่ได้กลับบ้านเก่า
‎ที่ผ่านมา ผมยุ่งมากจริงๆ
‎ทุกคนถามใหญ่ "หายไปไหนมา"
‎ผมยุ่งกับการเลี้ยงลูก
‎เป็นอาชีพได้เลยนะ
‎การเลี้ยงดูเด็กพวกนี้
‎บางครั้ง เวลาผมดูข่าว ผู้คนชอบ…
‎เวลามีเหตุเหยียดผิว ผู้คนชอบบอกว่า
‎"ถ้าเป็นเด็กๆ…"
‎"เด็กๆ น่ะไม่…"
‎"ไม่ได้เกิดมาเหยียดคนอื่น"
‎"ต้องสอนให้รู้จักเกลียดชัง"
‎คนพวกนี้ชอบอ้างว่า "เด็กเกิดมาพร้อมความรัก"
‎"ต้องสอนให้รู้จักเกลียดชัง"
‎ผมไม่เคยได้ยินเรื่องแหกตา ‎เท่ากับข้ออ้างนี้มาก่อน
‎เด็กนี่แหละที่ใจร้าย จอมอคติ ‎เหยียดเพศ เหยียดสีผิว
‎กว่าใครๆ บนโลกใบนี้
‎เราไม่ได้สอนเด็กให้รัก
‎การเลี้ยงลูกคือการฟาด ‎ให้ความเกลียดชังหลุด
‎แค่นั้นเลย
‎เด็กโคตรจะใจร้าย
‎อะไรกัน… นี่คุณ…
‎ลูกสาวผมตอนยังเล็กๆ นะ
‎"พ่อขา ผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวจัง ‎หนูไม่ชอบเขาเลย"
‎"พระเจ้า พ่อขา เขาเป็นสัตว์ประหลาด"
‎"ไม่ใช่ เขาเป็นคนเอเชีย โลล่า"
‎"หยุดซะ นางเด็กขี้เหยียด หยุดเลย"
‎"พ่อขา ผู้ชายคนนั้นมีหนวดแมลง ‎เขาจะกินหนู"
‎"นั่นผมเดรดล็อก โลล่า หยุดซะที"
‎เด็กใจร้ายจะตายชัก
‎อำผมเล่นใช่ไหม
‎ตอนลูกผมสองขวบ แกไล่งับคนอื่น
‎ที่สนามเด็กเล่น
‎คุณคิดว่าผมสอนแกให้ทำเหรอ
‎นั่นมันสภาพตามสันดาน
‎แกออกจากท้องแม่เหมือนวูล์ฟเวอรีน
‎พร้อมจะทึ้งเด็กคนอื่นเป็นชิ้นๆ
‎เด็กๆ นิสัยแย่ออก
‎โรงเรียนอนุบาลคือคุกที่แจกนมดีๆ นี่เอง
‎ดังนั้น…
‎"เด็กๆ ต้องเรียนรู้ที่จะเกลียดชัง" ‎เชิญไสหัวไปไกลๆ
‎ผมไปส่งลูกสาววันเริ่มเรียนม.ปลาย
‎ลูกสาวคนโตของผมขึ้นม.ปลาย
‎ใช่ แกไม่ได้เต้นรูดเสาเลี้ยงชีพ
‎เราจับส่งเรียนม.ปลาย
‎ผมต้องเข้าฟังปฐมนิเทศด้วย
‎มีใครเคยเข้าไปนั่งฟังไหม
‎กิจกรรมใดๆ ก็แพ้ปฐมนิเทศด้านความน่าเบื่อ
‎ต้องไปนั่งในหอประชุมหน้าตาคล้ายที่นี่
‎กับเด็กอีกสองสามพันคน
‎มีคนขึ้นเวทีมาพูด มาโกหกลูกหลานคุณ
‎งานทั้งวันมีอยู่แค่นี้ คนขึ้นเวที
‎มาป้อนคำลวงเรื่องอนาคตให้ลูก
‎ผมนั่งอยู่นั่น มีผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมาพูดว่า
‎"ฉันอยากให้เด็กๆ รู้ไว้ว่า ‎พวกหนูเป็นทุกอย่างได้ตามใจฝัน"
‎"พวกหนูสามารถเป็นทุกอย่างตามใจฝัน"
‎ผมน่ะ "แม่คุณ โกหกเด็กๆ ทำเพื่อ"
‎"อาจจะมีสักสี่คนที่เป็นได้ตามใจฝัน"
‎"ที่เหลืออีกสองพันกว่า ‎รีบไปเรียนเชื่อมเหล็กให้ไว"
‎"พอเห็นสารรูปแต่ละคนทั่วๆ"
‎"ผมนับคนขับอูเบอร์ได้อย่างน้อย 60 คน"
‎"เป็นได้ทุกอย่างตามใจฝัน" หุบปากซะ
‎ถามจริง เป็นได้ทุกอย่างตามใจฝันเนี่ยนะ
‎งั้นไหงคุณเป็นรองผอ.ล่ะ
‎อาชีพในฝันคุณเหรอ
‎ตอนเด็กแต่งชุดรองผอ.หรือเปล่า
‎ใส่หมวกรองผอ.ไหม
‎บอกความจริงเด็กไป
‎บอกความจริงให้เด็กมันไป
‎บอกว่า "เด็กๆ ฟังฉันนะ"
‎"พวกหนูสามารถสานฝันตามความถนัด
‎ตราบใดที่มีคนจ้าง"
‎"ถึงอย่างนั้น หัดรู้จักคนไว้ก็ดี"
‎ผมนั่งฟังพวกเขาพูดในหอประชุมโรงเรียน
‎และก็นึกขึ้นได้ว่าปฐมนิเทศแบบนี้ไม่เหมาะ
‎เพราะลูกผมผิวดำ
‎ผมนั่งฟังแล้วคิดว่า "นี่ไม่ถูกต้อง"
‎ควรจัดปฐมนิเทศแยกไปเลย
‎แยกปฐมนิเทศเด็กผิวดำ ผิวขาว ‎เป็นเกย์ ชอบเพศตรงข้าม ฯลฯ
‎เวลาเด็กผิวดำไปเรียนหนังสือ
‎เราต้องเตรียมความพร้อม ‎เจอโลกใหม่อีกใบ
‎ลูกผมผิวดำ ผมต้องฝึกลูกรับมือคนขาว
‎ฝึกลูกรับมือกับแดนอเมริกา
‎แต่คนขาวที่มาฟังคืนนี้ไม่นับนะ
‎พวกคุณใช้ได้
‎สุดเจ๋งทุกคน
‎อยากจะบอกว่าเงินทุกแดง ‎ที่คุณจ่ายเป็นค่าตั๋วคืนนี้
‎เป็นค่าเทอมโรงเรียนเอกชนของเด็กผิวดำ
‎ถ้าคนถามว่าคืนนี้ทำอะไร ‎ตอบว่า "ช่วยสร้างความแตกต่าง"
‎เมื่อสองสามปีก่อน ผมไปถ่ายหนัง
‎เจอคนที่เคยรังแก ‎ทำงานเป็นคนรักษาความปลอดภัย
‎เวร
‎คนที่เคยจับผมห้อยหัวสมัยเรียน
‎เขย่าให้เงินในกระเป๋ากางเกงผมร่วง
‎ผมกำลังถ่ายฉากหนึ่ง อันนี้เรื่องท็อปไฟว์
‎ผมมองเขาแล้วถามว่า ‎"นั่นบีใช่เปล่า คนเดียวกันนะ"
‎เขาพยักหน้ารับ ดูอายหน่อยๆ
‎ผมมองเขาแวบหนึ่งประมาณ ‎"สวัสดี สบายดีนะ"
‎"โชคดี"
‎และทำงานต่อ ไม่ได้ตะโกน "ลากตัวมันออกไป"
‎"ไล่มันออก"
‎เวรกรรมเล่นงานเขาแล้ว ‎เขาอาจได้เป็นเพื่อนผม
‎- ถูกต้อง ‎- ใช่ไหม
‎เขาอาจได้มานั่งดูเรื่องก็อดฟาเธอร์ ‎กับพวกเราที่รถเทรลเลอร์
‎แค่เขาต้องเก็บเรื่องนี้ไปคิดทั้งวัน
‎ขณะเห็นผมเดินไปเดินมา
‎เห็นผมกำลังกำกับหนัง
‎เห็นความสำเร็จที่ผมมี
‎อยู่ห่างผมเพียงเอื้อมมือ แต่มันคือแสนไกล
‎- คุณได้แก้แค้นแล้ว ‎- ใช่ไหมล่ะ
‎โดยไม่ต้องทำอะไรเลย เคยดูบั๊กส์ บันนี่ไหม
‎- บั๊กส์ บันนี่น่ะ ‎- ดูออกบ่อย
‎เอลเมอร์ ฟัดด์โกรธบั๊กส์ บันนี่จัดๆ ตอนไหน
‎ไม่ใช่ตอนโดนยิงด้วยทั่งตีเหล็ก
‎ไม่ใช่ตอนโดนหินทุ่มหัว
‎รู้ไหมเอลเมอร์ ฟัดด์ โกรธจัดตอนไหน
‎ตอนที่บั๊กส์ บันนี่จูบเขา
‎จริงด้วย
‎เขาโกรธจนหน้ามืด
‎เวลาใครทำไม่ดีกับเรา จงจูบเขา
‎ผมกำลังอยู่ที่โรงเรียนลูก
‎แม่รองผอ. เดินกลับมา
‎ปากว่า "ดิฉันขอยืนยันว่า ‎โรงเรียนเราไม่มีเด็กอันธพาล"
‎"นโยบายทางเราต่อต้านการรังแก"
‎"ไม่อนุญาตให้กลั่นแกล้งกัน"
‎"คนที่มีพฤติกรรมอันธพาลจะถูกไล่ออกทันที"
‎ฟังจบ ผมอยากพาลูกลาออก
‎"การศึกษาแบบครึ่งๆ กลางๆ อะไรกัน"
‎โรงเรียนควรเตรียมให้เราพร้อมใช้ชีวิต
‎ชีวิตเราต้องเจอพวกระยำ
‎ควรได้เรียนรู้วิธีจัดการกับพวกนั้นให้เร็วที่สุด
‎ขออย่าให้อยู่มาจน 30 ‎แล้วเพิ่งรู้ว่าสังคมมีคนไม่ดี
‎นี่คือบทเรียนแรกที่ควรต้องรู้
‎ผมบอกใช่ไหม ให้ต่อยหน้าลูกชายผิวดำ
‎แต่เอาตรงๆ ผมเชื่อว่า ‎เด็กทุกคนควรโดนต่อยหน้า
‎ด้วยฝีมือเด็กอีกคนจะดีมาก
‎เพราะพอเราโดนต่อยหน้า
‎เราจะรู้จักวิธีพูดกับคนอื่น
‎รู้จักเรื่องน้ำเสียง
‎หลายๆ คนฟันหัก เพราะน้ำเสียงนี่แหละ
‎ปัญหาหนึ่งของโลกใบนี้
‎คนมากเกินไปฝังหัวลูกตัวเอง ‎ว่าพวกแกวิเศษวิโสกว่าใคร
‎ไอ้พวกเด็กโดนเอาใจมันเดินอาดๆ
‎คิดว่าตัวเองเลิศเลอกว่าใคร
‎เวลาผมเดินตามถนน เจอเด็กแบบนี้ประจำ
‎"คริส ทำดีมาก ‎อย่างจี้เลยคริส ชอบผลงานคุณว่ะ"
‎ผมสวนว่า "ต้องคุณร็อค ไอ้เบื้อก"
‎เลิกบอกลูกๆ ว่าพวกมันวิเศษ
‎มันอาจจะวิเศษในสายตาคุณ
‎แต่ไม่ใช่ในสายตาผม ผมไม่ทำนะ
‎ทุกวันก่อนลูกผมไปโรงเรียน
‎ผมพาเดินไปหน้าบ้าน ‎บอก "โลล่า ซาห์ร่า ฟังให้ดี"
‎"พอก้าวพ้นประตูบานนี้ ไม่มีใครสนพวกแก"
‎"คนทั้งโลกไม่มีใครสนพวกแกสักคน"
‎"ไม่มีใครคิดว่าแกน่ารัก แกฉลาด
‎ไม่มีใครอยากฟังความเห็นแก
‎ทั้งโลกเลย ข้างนอกนั่น
‎ไม่มีใครสนใจแก"
‎"ไม่มีทั้งนั้น"
‎"คนบางคนในบ้านนี้เอง
‎ก็ยังไม่แน่ใจนัก"
‎เราต้องมีพวกอันธพาล
‎โรงเรียนจะไร้อันธพาลได้ไง
‎อันธพาลสอนตั้งครึ่งหนึ่ง
‎ถูกต้อง
‎ครูอาจารย์สอนครึ่ง อันธพาลสอนอีกครึ่ง
‎ครึ่งหลังคือความรู้ที่ต้องใช้พอเป็นผู้ใหญ่
‎ใช่ ใครมันสน ถ้าเราเขียนโค้ดเป็น
‎ถ้าเราร้องไห้ขี้มูกโป่งเพราะนายไม่ทัก
‎"แกมันปวกเปียก ไสหัวไปไกลๆ"
‎ผมเอียนเต็มทน
‎เราต้องมีอันธพาล
‎ใครจะแก้ปัญหาที่โลกเราเผชิญ
‎ใครจะคิดทางออกเรื่องโลกร้อน
‎ใครจะรักษามะเร็ง
‎ใครจะขจัดความยากจน
‎รู้ไหม ใครจะเป็นคนทำ
‎เด็กที่โดนพวกอันธพาลรังแกไงล่ะ
‎ถูกต้อง
‎เข้าใจไหม "เด็กติ๋มครองโลก"
‎ครองตลอดมาตลอดไป
‎ผมไม่เคยได้เช็คจากคนที่สูงกว่าผม
‎และผมไม่ใช่คนสูงด้วย
‎ขอบคุณมากครับ คุณไวน์สตีน
‎โลกมันก็แบบนี้แหละ ‎อันธพาลปกครอง เราต้องมีพวกเขา
‎ต้องมีจริงๆ
‎คิดว่าสมัยม.ปลาย ‎เพื่อนร่วมชั้นรักบิลล์ เกตส์เหรอ
‎"เฮ้ย ไอ้เกตส์ ‎หน้าตาโขกชาร์ลี บราวน์มาเหรอ"
‎"ไอ้กากเกตส์สี่ตา"
‎"ช่างแกกับวินโดว์ลูกรัก ไอ้ฟันห่าง"
‎"จะอัดให้นอนหยอดข้าวต้ม เกตส์"
‎"เกตส์ ไอ้เวรเอ้ย ยิงลูกโทษเป็นไหมเกตส์"
‎คิดว่าเพื่อนร่วมชั้นรัก ‎มาร์ก ซักเคอร์เบิร์กเหรอ
‎"เฮ้ย ซักเคอร์เบื๊อก"
‎"ซักเคอร์เบื๊อก ไอ้แม่ซักเคอร์ ‎ไอ้แม่ซัก ซักเคอร์ แม่ซัก มาซักหมัด
‎ซักเกอร์ แม่ซักเคอร์ ไอ้แม่ซัก
‎แม่ซักเคอร์ ซักเคอร์แม่ แม่ซักเคอร์"
‎เขาคิดค้นเฟซบุ๊กเพราะ ‎มีคนเอาสันหนังสือฟาดหน้า
‎เขาสร้างเฟซบุ๊กเพื่อหาเพื่อน
‎เราต้องมีพวกอันธพาล
‎เพชรเกิดมาจากแรงกดดัน ไม่ใช่อ้อมกอด
‎ลองไปกอดกองถ่านสิ ดูสิว่าเป็นไง
‎คำตอบคือเสื้อสกปรก
‎อันธพาลเป็นปุ๋ยที่ช่วยให้เราเติบโต
‎ถ้าอยากได้ดอกไม้สวยๆ ‎เราต้องราดสิ่งปฏิกูลไปผสม
‎บอกเลย เราต้องมีอันธพาล
‎สมัยนี้ถึงได้มีแต่เด็กอ้วน
‎เพราะไม่มีคนไถเงินค่าข้าว
‎รู้ไหม พวกเขาเอาไปซื้ออะไร
‎ข้าวอีกจาน
‎เราต้องมีอันธพาล
‎ผมเกลียดเวลาเจอคนว่า
‎"การรังแกบนโลกไซเบอร์ร้ายแรงกว่า"
‎เงียบไปเลย
‎ไม่ยักได้ข่าวว่ามีคนโดน ‎เตะไซเบอร์ลงบันไดหลายขั้น
‎ไม่เคยได้ข่าวคนโดนปาถุงฉี่ไซเบอร์ใส่
‎เราต้องมีอันธพาล
‎ทรัมป์ถึงได้เป็นประธานาธิบดี
‎เรื่องเป็นแบบนี้เลย
‎เราไล่อันธพาลออกไป
‎พออันธพาลของจริงมา ไม่มีใครรู้วิธีรับมือ
‎ผมพยายามจัดการชีวิตให้เข้าที่เข้าทาง
‎ลองยึดศาสนาเป็นที่พึ่งบ้าง
‎แค่นิดเดียว
‎ศาสนาก็เหมือนเกลือ
‎เหยาะนิดเดียวโอเค ‎แต่เทกระจาด ข้าวจะกินไม่ได้
‎ผมน่ะพยายามหาพระเจ้า ‎ก่อนที่พระองค์จะเจอผม
‎แต่พระเจ้าไม่เคยมาตอนเราเป็นสุข
‎ตอนนั่งข้างสนามดูทีมนิกซ์แข่งบาส
‎พร้อมมีฮัลลี แบร์รีชักให้
‎พระเจ้าคงไม่โผล่มา
‎"ชักเก่งใช่ไหม"
‎"ฉันเป็นคนสร้างเธอ ‎สร้างไอ้หนูนายด้วย ดูแข่งให้สนุก"
‎พระเจ้าไม่โผล่มาในเวลาแบบนั้น
‎แต่พระเจ้าโผล่หน้ามาหลังเราโดนข่มขืนในคุก
‎และโดนจับโยนเข้าคุก เพราะได้ใบสั่ง
‎ถ้าติดคุกเพราะฆ่าคนแล้วโดนข่มขืน
‎เราก็คง "เออ ฉันคงสมควรโดน"
‎"ฉันทำลายชีวิตคน เลยเจอคนทำลายก้นฉัน"
‎"ข่มขืนต่อเลย"
‎แต่ถ้าติดคุกเพราะโดนใบสั่ง
‎แล้วมีคนข่มขืนก้นเรา
‎ในใจเราคงคิด "น่าจะขยับรถว่ะ"
‎"ตอนนั้นคิดอะไรอยู่วะ"
‎"นึกว่าวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์"
‎"เลื่อนอีสเตอร์อยู่นั่นแหละ"
‎ผมน่ะพยายามหาพระเจ้า ‎ก่อนที่พระองค์จะเจอผม
‎แต่มันช่างยากเย็นแสนเข็ญ ‎เพราะผมมันเลว
‎ผมพยายามเป็นคนดีนะ ผมมันเลว
‎เมื่อวันก่อนผมให้เงินคนไร้บ้านไปห้าเหรียญ
‎ซึ่งควรถือว่าเป็นสิ่งดีๆ
‎แต่ผมไม่ได้ให้เงินเพื่อช่วยเขา
‎ผมให้เพื่อช่วยตัวผม
‎คุณเคยทำทานหรือทำสิ่งดีๆ
‎เพื่อหวังให้พระเจ้าเห็นไหม
‎ผมพยายามกระตุ้นให้พระเจ้าประทานพร
‎เหมือนผมมองพระเจ้า ‎ขณะยื่นเงินให้คนไร้บ้านน่ะ
‎"มองข้าพระองค์นี้ ข้าพระองค์เป็นคนดี"
‎"มาโปรดข้าพระองค์หน่อย"
‎ผมนี่อย่างเลว วันนั้นเจอหน้าใคร
‎ผมแอบเนียนๆ บอกหมด ‎ว่าผมให้เงินคนไร้บ้านห้าเหรียญ
‎ไม่ว่าเขาชวนคุยเรื่องอะไร
‎"นี่ เจอเลอบรอนเปล่า"
‎"ไม่ มัวแต่ให้เงินคนไร้บ้าน"
‎"ไม่มีเวลา"
‎ผมอวดไปทั่วว่าให้เงินเขาห้าเหรียญ
‎แต่ในกระเป๋าสตางค์ผมมีราวๆ สี่ร้อย
‎ผมคลี่แบงก์ใหญ่ๆ มาเก็บ ‎เพื่อเอาเศษเงินให้เขา
‎"ไม่ได้ๆ แบงก์นี้ไม่ได้ๆ ไม่ๆ"
‎"ไม่ๆ อันนี้ไม่ให้ ไม่ๆ"
‎"อันนี้ไว้ทิปสาวเปลื้องผ้า ไม่ได้ๆ"
‎ผมให้เงินพอไปซื้อข้าวแมคโดนัลด์
‎แต่ไม่เหลือสั่งน้ำ
‎"เอาไปซื้อเมนูแปดนะ โดยไม่มีน้ำ"
‎ผมน่ะพยายามหาพระเจ้า ‎ก่อนที่พระองค์จะเจอผม
‎ผมมันโคตรจะบัดซบ
‎ศาสนาออกข่าวบ่อยเนอะ
‎เวลาเปิดช่องข่าวทีไร
‎พูดถึงเรื่องพวกสุดโต่งทางศาสนาตลอด
‎เรามีสงครามกับพวกสุดโต่ง
‎พวกสุดโต่งทางศาสนาเป็นไง
‎พวกสุดโต่งทางศาสนาคือ ‎คนที่ศรัทธาในพระเจ้าสุดโต่ง
‎คิดว่าคุณศรัทธาในพระเจ้าเหรอ ‎พวกเขาศรัทธาจนสุดโต่ง
‎พวก "พระเจ้าจะกลับมา ‎วันพุธตอนบ่ายสองครึ่ง"
‎"ฉันมีตั๋วแล้ว"
‎"แฟนตาเซียจะมาร้องเปิดให้"
‎"ลือว่าชาร์ลี วิลสันอาจแวบมาร่วมวง"
‎พวกสุดโต่งทางศาสนา ‎ศรัทธาในพระเจ้าสุดโต่ง
‎ระเบิดตึกบ้างอะไรบ้าง
‎ซึ่งพอมาคิดดูก็แปลกดี
‎ถ้าเกิดศรัทธาในพระเจ้าจริง
‎คุณเชื่อว่าพระเจ้าสร้างดวงอาทิตย์ ‎ดวงจันทร์ ดวงดาว
‎ว่าพระเจ้าทรงอำนาจเหนือทุกสิ่งในจักรวาล
‎ซึ่งถ้าเชื่อว่าท่านทรงอำนาจ ‎เหนือทุกสิ่งในจักรวาลแล้ว
‎จะต้องการให้เราช่วยไปทำไม
‎นี่มันอะไรกัน
‎แล้วก็ ใช่ๆ
‎คือผมว่าอย่างนี้
‎ผมว่าการช่วยเหลือท่าน ‎จัดเป็นการลบหลู่พระองค์
‎ถ้าคิดว่าตัวเองช่วยท่านได้ ‎แสดงว่าไม่ศรัทธา
‎ถ้าเราศรัทธาจริงๆ เราต้องวางใจสิ
‎ผมไม่ได้เข้าโบสถ์มาสิบปีแล้ว
‎นี่สิถึงเรียกว่าศรัทธา
‎ถ้าต้องไปทุกสัปดาห์ แสดงว่าไม่เชื่อใจพระองค์
‎พระเจ้ามายัง
‎พยายามหาพระเจ้า ‎ก่อนที่พระองค์จะเจอผม
‎อีกเรื่องที่พวกสุดโต่งทางศาสนา ‎ทำลายคือการนั่งเครื่องบิน
‎หมดกัน
‎จำได้ไหม การนั่งเครื่องเคยสนุก
‎สมมติเครื่องออกเที่ยง ออกจากบ้านสิบเอ็ดครึ่ง
‎ก็ยังทัน
‎จำได้ไหม สมัยก่อนไปรับคุณย่าที่เกตได้เลย
‎ใช่ ตัดภาพมาตอนนี้กว่าจะเจอกัน
‎คุณย่าหัวใจวายตาย
‎นอนเป็นศพหมุนบนสายพานสัมภาระ
‎"มีตั๋วศพคุณย่าหรือเปล่า"
‎แถมด่านรักษาความปลอดภัย ‎ก็บังคับถอดรองเท้า
‎ยึดยาสระผม
‎ยาสระผมเป็นของอันตรายตั้งแต่เมื่อไหร่
‎ยึดยาสระผม ให้ผ่านด่านตรวจ
‎แล้วขายยาสระผมเราที่ร้านกิฟต์ช็อป
‎บางครั้งขายขวดเราให้เราเองด้วยซ้ำ
‎ผมจำขวดยี่ห้อของผมได้
‎ผมเบื่อพวกรักษาความปลอดภัย
‎น่าจะมีสายการบินสำหรับผู้โดยสารที่ไม่แยแส
‎น่าจะมีสายการบิน…
‎น่าจะมีสายการบิน ‎ที่ไม่มีการรักษาความปลอดภัยเลย
‎สำหรับคนที่รีบ
‎และยินดีเสี่ยงชีวิต
‎เราขาดของแบบนี้
‎ผมยอมจ่ายเพิ่มอีก 50 เหรียญ
‎ตั้งชื่อว่าสายการบินสุดเสี่ยง
‎สายการบินสุดเสี่ยงนี้ ‎มุสลิมได้ส่วนลดครึ่งราคา
‎ยิ่งหนวดเคราเฟิ้มมาก ‎ก็ยิ่งได้พื้นที่เหยียดขาเพิ่ม
‎ไม่ต้องออกตั๋วด้วยนะ
‎แค่สแตมป์ข้อมือเหมือนในผับ
‎เราคง "อ๋อ เข้ามารอบหนึ่งแล้ว"
‎ในสายการบินสุดเสี่ยง นักบินทุกคนเป็นปลาเน่า
‎ล้อเล่น พยายามหาพระเจ้า ‎ก่อนที่พระองค์จะเจอผม
‎พรุ่งนี้วันอาทิตย์
‎ผมชอบตื่นนอนวันอาทิตย์
‎ดูพวกนักเทศน์
‎ผมชอบนั่งดูนักเทศน์ พวกเขาช่าง…
‎ที.ดี. เจคส์
‎เคโฟล ดอลลาร์
‎โจเอล ออสตีน
‎ลองไปฟังพวกเขาดู ผมขอถามหน่อยสิ
‎ไหงพระเจ้ากระเป๋าแห้งตลอด
‎พระเจ้าประสบปัญหาการเงิน
‎มาพักใหญ่แล้วนะ
‎อะไรกันวะ
‎พระเจ้ามีสินเชื่อเลวๆ หรือยังไง
‎มันเกิดอะไรขึ้น
‎ใครเป็นคนจ่ายภาษีให้พระเจ้า ‎เวสลีย์ สไนปส์เหรอ
‎มันเกิดอะไรขึ้น ผมไม่เข้าใจ
‎ซาตานไม่เคยถังแตก
‎ซาตานโปรยเงินแจกที่คลับเปลื้องผ้า
‎ไม่มีหรอก ซาตานออกทีวีว่า
‎"ความชั่วร้ายต้องการเงินทุน"
‎ไม่ แต่ผมชอบศาสนานะ
‎ชอบดู ชอบศึกษาศาสนา
‎เรื่องศาสนามันเจ๋งตรงที่ ‎ไม่ว่าจะสวดภาวนาถึงใคร
‎ศึกษาเรื่องไหน
‎ทุกศาสนามีกฎพื้นฐานข้อหนึ่ง
‎แนวคิดพื้นๆ ที่ทุกศาสนายึดถือ
‎ซึ่งก็คือ "พระเจ้าไม่เคยทำพลาด"
‎ทุกศาสนาเชื่อ ไม่มีข้อยกเว้น
‎"พระเจ้าไม่เคย
‎ทำพลาด"
‎"ผมบอกว่าพระเจ้า…
‎ไม่เคย…
‎ทำพลาด"
‎พระเจ้าไม่เคยทำพลาดเหรอ
‎นั่นมัน… โอเค
‎ค่อนข้างจะกล้าพูดนะ
‎ไม่เคยทำพลาดเหรอ
‎เคยอ่านไบเบิลไหม
‎ไบเบิลว่าวันที่เจ็ดเกิดอะไรขึ้น
‎"พระเจ้าพักผ่อน"
‎โอเค ดูแปลกๆ นะ ‎พระเจ้าสมบูรณ์แบบ แต่ต้องพัก
‎ขอถามอะไรอย่างสิ
‎เคยนั่งทำงานหนึ่งอยู่
‎กำลังเป็นไปด้วยดี
‎แล้วหยุดพักไหม
‎เคยมีสักครั้งไหมในชีวิต
‎ไม่มีหรอก
‎เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
‎สิ่งที่เกิดคือกำลังนั่งทำงาน
‎แล้วดันทำผิดพลาด
‎เลยคิดว่า "ขอพักแป๊บ
‎ก่อนลุกมาปลุกปล้ำกับมันต่อ"
‎"พระเจ้าไม่เคยทำผิดพลาด" เงียบไปเลย
‎พระเจ้าทำผิดพลาดเป็นโขยง
‎เคยเห็นเม่นหรือเปล่า
‎จับกินก็ไม่ได้ กอดก็ไม่ได้
‎น่าเกลียด มีหนามทั่วตัว ‎ปล่อยของเสียเรี่ยราด
‎ความผิดพลาดไง
‎แล้วทรายดูดล่ะ
‎เป็นทรายที่ทำเราจมได้
‎จมทรายแห้ง
‎คิดว่าพระเจ้าตั้งใจสร้างทรายดูดไหม
‎นี่ก็พลาด
‎เคยไปมิสซิสซิปปีหรือเปล่า
‎พลาด
‎ค-ว-า-ม-ผิ-ด-พ-ล-า-ด
‎ล้อผมเล่นหรือไง
‎ผืนดินที่มีแต่คนเหยียดผิว
‎มิสซิสซิปปีแม่มัน ‎ผมแวะไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน
‎ไม่รู้เลยว่าอยู่ปีไหน
‎สภาพบ้านเรือนสิ่งแวดล้อม ‎ดูล้าหลังขนาดนั้นเลย
‎ให้ตาย
‎รู้ไหม มิสซิสซิปปีเป็นไง
‎นึกถึงเวลาไปเที่ยวแถบแคริบเบียน
‎เวลาไปแถบแคริบเบียน ลงเครื่อง ขึ้นรถตู้
‎นั่งรถ
‎การนั่งรถแสนเขย่าขวัญ
‎จากสนามบินไปที่พักน่ะ
‎มองนอกหน้าต่างและหลุดปากว่า "อะไรวะ"
‎"นั่นอะไรวะ"
‎"พระเจ้าช่วย"
‎เห็นเด็กๆ นั่งเคี้ยวผมเดรดล็อก
‎เห็นแชบบ้า แรงส์แทงหมา
‎แชบบ้า แชบบ้าๆๆ
‎ผู้คนท่าทางราวกับชีวิตนี้ไม่เคยเห็นรถ
‎"ล้อๆ"
‎แต่พอไปถึงที่พัก เรากลับคิดว่า "จาเมกาดีจัง"
‎"ดีเหลือเกิน น่าจะชวนแม่คุณมาด้วย"
‎ให้ตายเถอะ
‎ได้ปิญญาโกลาดาแก้วเดียว
‎ลืมวิกฤตความยากจนที่เห็นเมื่อกี้จนหมดเกลี้ยง
‎จิบเดียวเปลี่ยนความคิด
‎"เด็กคนเมื่อกี้ยังไม่ตายหรอกเนอะ"
‎"อยากเล่นเจ็ตสกีแล้ว"
‎ผมน่ะพยายามหาพระเจ้า ‎ก่อนที่พระองค์จะเจอผม
‎จัดการชีวิตให้เข้าที่เข้าทาง
‎ที่ผ่านมาช่าง… ‎ช่วงสองสามปีที่ผ่านมาบ้าสุดๆ
‎ดูแลลูกๆ
‎ผมผ่านการหย่าร้าง
‎หย่าเรียบร้อย ไม่ต้องๆ
‎ไม่ต้องปรบมือ ถ้าไม่ใช่ทนาย
‎คุณไม่อยากต้องหย่าร้าง ขอบอกเลย
‎พูดจากประสบการณ์นรก ‎คุณไม่อยากเจอกับตัว
‎ขอบอกตรงนี้เลย ‎ถ้ารักใครสักคน กอดเขาไว้แน่นๆ
‎ถูกต้อง กอดไว้ให้แน่นๆ
‎ทุ่มเทหมดหน้าตัก
‎อย่าเอะอะท้าเลิกด้วย
‎ถูกต้อง รักให้เต็มหัวใจ ไม่ก็จบแค่นี้
‎ถ้าอยากจะไป ก็ไปตอนนี้
‎ใช่ ตอนนี้ขณะดูโชว์ผมนี่แหละ
‎ใช่ เลิกซะ
‎เรามีเหล้าฉลองบอกเลิกด้านหลัง
‎แต่ก่อนจะไป คิดให้ถี่ถ้วน
‎มองหาตัวเลือกสำรองไว้ด้วย
‎เพราะบางคนอาจคบกันมานาน
‎จนไม่รู้ว่าตัวเองหน้าตาน่าเกลียด
‎ก่อนจะไป ลองแก้ผ้า
‎ไปยืนหน้ากระจก
‎"นี่คือสิ่งที่ฉันมีเสนอ"
‎อาจจะต้องหัดวิดพื้นหรือพบจิตแพทย์
‎ถูกต้อง
‎รักให้เต็มหัวใจ ไม่ก็จบแค่นี้
‎ชัดไหม
‎ขอเตือนตรงนี้
‎เวลาคบกับใคร
‎สิ่งที่ควรทำคือเอากันกับไปเที่ยว
‎ควรทำแค่นั้น
‎มีเซ็กซ์และออกเดินทาง
‎เอากันและไปเที่ยวกัน
‎ควรจะมาให้เสร็จและไป
‎ทำแค่นี้ก็พอ โอเคนะ
‎คนชอบโอดครวญว่า "ปลูกต้นรักยาก"
‎ซะเมื่อไหร่ล่ะ
‎มันยากก็ต่อเมื่อมีคนพยายามคนเดียว
‎ใช่ สองคนยกโซฟาได้สบาย
‎คนเดียวยังไงก็ไม่ขึ้น
‎ถ้ากำลังคบกับใครสักคน
‎ผมจะลองให้คำแนะนำ
‎นี่ผมพยายามช่วยคุณอยู่นะ
‎เอาละ กฎข้อแรก ข้อที่หนึ่ง
‎เลิกแข่งกันซะ
‎นี่มันไม่ใช่การแข่งขัน
‎ถูกแล้ว
‎ความสำเร็จของเธอคือของคุณ ‎ของคุณก็คือของเธอ
‎เลิกแข่งกัน
‎เลิกเถอะ
‎กฎข้อที่สองนะ ข้อที่สอง
‎ความสัมพันธ์ไม่มีความเท่าเทียม
‎"เราเท่ากัน" ไม่จริงหรอก
‎คุณทั้งสองคนต้องบริการ
‎นี่คืออุตสาหกรรมบริการ
‎เวลาคบกัน คุณเหมือนอยู่วงดนตรี
‎คุณอยู่วงดนตรี
‎และเวลาอยู่วงดนตรี ‎คุณมีบทบาทของตัวเอง
‎บางครั้งร้องนำ บางครั้งเล่นแทมโบรีน
‎และถ้าถึงคราวเล่นแทมโบรีน ‎จงเล่นให้เต็มที่
‎เล่นเต็มที่
‎เล่นพร้อมยิ้มกว้างๆ
‎ไม่มีใครอยากเห็นคนเล่นแทมโบรีนขี้โมโห
‎ถ้าจะเล่นแทมโบรีน จงใส่ไม่ยั้ง
‎เคาะกับบั้นท้าย "แทมโบรีนเว้ย แทมโบรีน"
‎"แทมโบรีนเว้ย แทมโบรีน"
‎อย่างทีน่า เทอร์เนอร์
‎ใช่ คุณอยู่วงดนตรี
‎อย่างฮอลล์แอนด์โอตส์
‎ไม่รู้หน้าที่โอตส์หรอก
‎แต่ฮอลล์ไม่ปล่อยเพลงฮิต ‎โดยปราศจากเขา
‎ใช่ ต้องอยู่คู่กัน
‎แล้วจะอยู่คู่กันยังไง
‎ก็ต้องเอากันสิ
‎ง่ายแค่นั้น ต้องเอากัน
‎คนชอบบอกว่า "เวลาอยู่ด้วยกัน
‎มันสนุกมากจนกระทั่งเกิดปัญหา"
‎โกหก ปัญหาไม่ได้เพิ่งเกิด
‎ปัญหาที่มีทุกวันนี้มีตั้งแต่วันแรกเจอ
‎แต่เอากันไง เลยยอมให้อภัย
‎คุณรู้ว่าเขาไม่ล้างจาน
‎แต่ใช้ไอ้จ้อนเก่ง
‎เป็นการแลกเปลี่ยนที่ดี ไอ้จ้อนกับจาน
‎คุณชอบนักล่ะ ได้ล้างไอ้จานจ้อนน่ะ
‎คุณรู้ว่าเธอทำกับข้าวไม่เป็น
‎แต่เธอเลียไข่ให้
‎"เลียต่อไปนะ เดี๋ยวสั่งข้าวเอา"
‎คุณต้องเอากัน
‎ต้องเอากันแล้วเอากันเล่า
‎ต้องเอากันไม่ว่าจะอารมณ์ไหน
‎ต้องไม่เลิกเอากัน
‎รอพระวิญญาณมาประทับร่างไม่ได้
‎ถูกต้องๆ
‎สาวๆ ฟังอยู่หรือเปล่า
‎บางครั้งเราก็ต้องบ๊วบไอ้จ้อนที่น่าเศร้า
‎ต้องทำใจทนๆ ไป
‎ผมยังเลียน้องหนูตอนอารมณ์เสียเลย
‎"ไม่อยากเชื่อว่ารถน้ำมันหมด"
‎"ไม่อยากเชื่อว่าใต้ถุนบ้านราขึ้น"
‎ตอน 11 กันยา ผมก็เลียอยู่ด้วยซ้ำ
‎คุณล่ะทำอะไร
‎ไม่ได้ เราต้องเอากัน
‎ผมน่ะแต่งงานมา 16 ปี
‎ถึง 16 ปีเชียวนะ ถือว่านานสุดๆ
‎แฮมิลตันยังเล่นไม่นานเท่า
‎ผมแต่งงานมา 16 ปี ในยุคที่มีมือถือแล้ว
‎ซึ่งหมายความว่า
‎ช่วง 16 ปีของผม ‎ยาวนานกว่า 40 ปีของพ่อแม่
‎ตลอด 16 ปี ผมติดต่อกับอดีตภรรยา
‎มากกว่าพ่อกับแม่ตลอด 40 ปี
‎คิดตามนะ พ่อผมออกไป ‎ทำงานตอนหกโมงครึ่ง
‎กลับถึงบ้านสองทุ่มครึ่ง
‎ระหว่างวัน พ่อกับแม่ไม่มีช่องทางติดต่อกัน
‎ความสัมพันธ์มันเคยเป็นอย่างนั้น
‎ลูกๆ อาจจะตาย
‎แต่พ่อจะไม่มีวันรู้ข่าวจนถึงบ้าน
‎พ่อคงแบบ "ลูกตายเหรอ"
‎"กี่โมง" "แปดชั่วโมงที่แล้ว"
‎"อ้าวเวร"
‎ไม่มีทางติดต่อเลย นั่นมัน…
‎นั่นคือความสัมพันธ์ของพ่อแม่ทุกคนที่นี่
‎ฉะนั้น เวลาเจอหน้าที พวกเขาจะพูดคุยกัน
‎รู้สาเหตุไหม
‎เพราะแต่ละคนมีข้อมูลข่าวสาร
‎ที่มีประโยชน์ต่ออีกฝ่าย
‎ถูกต้อง
‎"ที่รัก เป็นไงบ้าง"
‎"รอดจากคนขาว" "เหมือนกันเลย"
‎"ผมรักคุณ"
‎อีกสาเหตุหนึ่งน่ะเหรอ
‎นั่นเพราะเขาคิดถึงกัน
‎แต่ก่อน คนเราคิดถึงอีกฝ่ายจริงๆ
‎สมัยนี้ไม่คิดถึงหรอก
‎อยู่ในกระเป๋ากางเกง
‎อยู่ข้างเราตลอดเวลา
‎พอออกจากบ้านทีไร
‎โทรศัพท์ดัง ข้อความเข้า โทรเฟซไทม์
‎มีสแน็ปแชต
‎มีวิธีสื่อสารสักทาง
‎แล้วผู้หญิงยังมีหน้ามาพูดว่า ‎"คุณทำเหมือนไม่อยากคุย"
‎"พูดอะไรของคุณ ‎ผมรู้หมดว่าวันนี้คุณทำอะไรบ้าง
‎รู้ด้วยว่าคนอื่นเขารู้สึกยังไง"
‎"ใช่ ผมอ่านความเห็น นางตัวดี"
‎"กดไลก์ให้ตั้งห้าที แหม แม่นี่"
‎"กดส่งหน้ายิ้มสามตัวกับมะเขือม่วง"
‎"เลิกมาเซ้าซี้ซะที"
‎ทุกคน ผมไม่ใช่สามีที่ดี
‎ผมเลวบัดซบ
‎ผมเสพติดหนังโป๊
‎เป็นท่อน้ำเลี้ยง ‎อุตสาหกรรมพันล้านเนอะ
‎ผมเสพติดหนังโป๊ แล้วก็…
‎ไปนัดสาย 15 นาทีตลอด
‎เรื่องนี้มีพยานยืนยัน
‎รู้ไหมเกิดอะไรขึ้น เวลาดูหนังโป๊มากเกิน
‎มันจะเป็นอย่างนี้
‎เราจะด้อยสติปัญญาด้านเพศ
‎สมองเราจะด้อยสติปัญญาเรื่องนี้
‎ไม่กล้าสบตา อ่านภาษากายไม่ออก
‎อยากทำทุกอย่างเป็นกิจวัตร
‎เรารัดคอฝ่ายหญิงทุกคืนไม่ได้
‎คุณต้องสลับสับเปลี่ยนบ้าง ‎อาจจะรัดคอทุกวันพฤหัส
‎แล้วเวลาเราดูหนังโป๊เยอะนะ
‎เราจะตายด้าน
‎เวลาเปิดหนังโป๊ดู เรื่องไหนก็เถอะ
‎"ทุกคนล่อนจ้อน"
‎นานๆ เข้า ตัวเราชิน
‎ต้องเสาะหาหนังโป๊แบบผสมที่ลงตัว
‎เพื่อให้เราเสร็จสม
‎ส่วนตัวผมไม่ไหวมาก
‎ผมต้องหาหนังสาวเอเชีย ‎บั้นท้ายดินระเบิดแบบคนดำ
‎และพูดภาษาสเปน
‎ไอ้จ้อนผมถึงจะเริ่มตื่น
‎ตอนนี้ผมดีขึ้นแล้ว เข้ารับการบำบัด
‎แผ่นแปะเลิกเสพหนัง
‎ผมดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ
‎สาวๆ รักษาผู้ชายข้างตัวให้ดี
‎หนุ่มๆ ดูแลแฟนสาว ดูแลภรรยาให้ดี
‎ดูแลเธอ ไม่งั้นเธอจะทิ้งคุณ
‎อาจจะทิ้งทางกายหรือทางใจ
‎ผู้หญิงเขาทิ้งทางใจได้
‎เหมือนในเรื่องสตาร์ เทรค ‎เทเลพอร์ตจิตวิญญาณหนี
‎ผู้ชายบางคนคิดว่าภรรยายังอยู่ดี
‎แต่ไม่ใช่หรอกพวก เธอทิ้งคุณไปนานแล้ว
‎เธอมาด้วยเพราะคุณมีตั๋วเฉยๆ
‎ไม่ได้มากับคุณ แต่มาหาผม
‎ยิ่งเราแก่ตัว ยิ่งได้รู้เรื่องต่างๆ
‎คุณจะได้รู้เรื่องที่แสนจะห้าว
‎ไม่มีสิ่งใดห้าวหาญ
‎ฉลาดหลักแหลม
‎และมีอำนาจเหนือแม่บ้าน
‎แม่บ้านเป็นกลุ่มคนที่หลักแหลมที่สุด
‎บางคนคิดว่าเป็นผู้หญิงที่ทำงานนอกบ้าน เปล่า
‎คนห่วยๆ ทำงาน
‎ถูกต้อง
‎คนฉลาดหาคนอื่นมาทำแทน
‎ใช่เลยๆ
‎มีรายการเฮาส์ไวฟ์สออฟแอตแลนตา
‎ไม่ใช่เดอะเวิร์กกิงบิชเชสออฟแอตแลนตา
‎อันนั้นคงไม่มีใครดู
‎พวกแม่บ้านนี่เจ๋งสุดยอด
‎แม่บ้านหลอกต้มจนสามีเชื่อ
‎ว่าบ้านเป็นของเขา
‎ผู้ชายหลายคนที่นี่อาจคิดว่าบ้านที่อยู่
‎เป็นของตัวเองเช่นกัน
‎ผิดแล้ว เธอยึดบ้านไปหลายปีก่อน
‎ลูกๆ ก็รู้เห็นเป็นใจ
‎ใช่เลย
‎พวกแม่บ้านตัวสยอง
‎พวกเธอไม่ค่อยมีเวลา ถูกไหม
‎ก่อนพ่อกลับมา แม่บ้านจะต้อนลูกๆ
‎ซักซ้อมละคร
‎รอเล่นจริงตอนพ่อกลับถึงบ้าน
‎"พ่อจะถึงในอีกห้านาที จำบทได้ยัง"
‎"หนูคิดถึงพ่อ"
‎"ดีมากๆ"
‎"พูดตอนเขาเข้ามาเลยนะ"
‎"เกาะขาเขาไว้ ห้ามปล่อย"
‎"แม่จะตัดไก่ชิ้นโตใส่จานเขา
‎และพอเขาหลับ เราจะได้บ้านของเราคืน"
‎ถูกต้อง เพื่อนเอ๋ย คุณไม่ใช่เจ้าของบ้าน
‎ถ้าอาศัยกับผู้หญิง คุณไม่ใช่เจ้าของ
‎นั่นคือบ้านของเธอ
‎ผู้ชายที่เป็นเจ้าของอะไรๆ ‎คือชายโสดเท่านั้น
‎เอาละ หนุ่มๆ ผมจะให้บททดสอบ
‎ถ้าเกิดคุณคิดว่าเป็นบ้านคุณ
‎โอเค งั้นคืนนี้พอกลับบ้าน
‎ผมอยากให้คุณลอง
‎ผมอยากให้ลอง
‎หนุ่มๆ คืนนี้พอกลับบ้าน
‎ผมอยากให้คุณลองแขวนรูปแม่
‎อ้าว นี่บ้านคุณถูกไหม
‎ลองทำดู
‎"อะไรน่ะ"
‎"รูปแม่ผม" "กรอบไม่ถูกใจเลย"
‎คุณจะไม่มีวันเห็นรูปนั้นอีก
‎บางทีพอถึงวันจัดงานศพแม่คุณ
‎เธอจะพูดว่า "ดูสิฉันเจออะไร"
‎ยายพวกนั้น
‎และห้ามโมโห ห้ามโมโหคนรักคุณเด็ดขาด
‎ไม่ว่าจะทำอะไร ห้ามโมโห
‎ถ้าคุณโมโหเธอ เธอจะโมโหคุณกลับ
‎คุณโมโหเพราะแขวนรูปแม่ที่บ้านไม่ได้
‎แต่เธอน่ะโมโหคุณ
‎ที่บังอาจ
‎ไปโมโหเธอ
‎คุณโมโหเพราะสิ่งที่เธอทำ
‎แต่เธอโมโหที่คุณช่างกล้าโต้ตอบสิ่งที่เธอทำ
‎คุณยังไม่ทันทำอะไร แต่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ
‎เพื่อให้เรื่องจบ
‎"ยอดรัก ผมขอโทษ"
‎"ผมน่าจะรู้แต่แรกว่าหน้าแม่ผมไม่คู่ควร
‎ประดับบนผนังบ้านเรา"
‎"ผมจะไม่มีวันทำเรื่องงี่เง่าอีก"
‎"ผมเอาไปแขวนที่ทำงานแทนดีกว่า"
‎"ดีที่สุดเลย ขอบคุณมากที่รัก"
‎"ผมรักคุณ"
‎"เอาเป็นว่าช่างหัวแม่ ช่างหัวยายแก่มัน"
‎และถ้าเกิดเธอฉุนขาด
‎ถ้าเกิดคนรักคุณฉุนขาด
‎เจ้าหล่อนจะปิดจิ๋มประท้วง
‎คุณไม่อยากเจอหรอก
‎ไม่มีอะไรแย่กว่าปิดจิ๋มประท้วง
‎ถูกต้อง จำการปิดประท้วงเมื่อปี 2013 ได้ไหม
‎เจรจาตึงเครียดมาก
‎สหภาพกัดไม่ปล่อย
‎ถูกต้อง ปิดจิ๋มประท้วง ‎ไม่ยอมให้จอดเทียบท่า
‎จิ๋มคว่ำบาตร
‎ทำเหมือนไอ้จ้อนเราเป็นคิวบา
‎ใช่ ปิดจิ๋มประท้วงคือสุดยอดอาวุธลับ
‎ในคลังยุทโธปกรณ์ผู้หญิง
‎แต่ต้องปล่อยใช้ให้ถูกจังหวะนะ
‎ผู้หญิงหลายคนเริ่มประท้วงไม่เป็น
‎ใช่ พวกคุณบางคนเริ่มประท้วงไม่ถูก
‎ผมจะบอกเคล็ดลับให้เอาบุญนะ
‎มันจะได้ผล
‎ก็ต่อเมื่อคุณนอนกับสามีเป็นประจำ
‎จะมาขู่งดเซ็กซ์ ทั้งที่ปกติก็ไม่ทำไม่ได้
‎จะมา "ฉันจะไม่บ๊วบให้" ‎"คุณไม่บ๊วบอยู่แล้วนี่"
‎"จะพรากฝันเฟื่องอะไรผมไปอีก"
‎"จะยึดกุญแจยานอวกาศเหรอ"
‎"เสือที่ผมเลี้ยงไว้ อะไรอีก"
‎"จะเอาอะไรอีก"
‎ถูกต้อง สาวๆ คุณต้องเอาสามีคุณ
‎ต้องเอากับเขา
‎ต้องเอากับไอ้เวรนั่น
‎ต้องทำ เพราะถ้าไม่ทำ
‎ร่างกายเขาจะมีภูมิคุ้มกันต่อต้านจิ๋มคุณ
‎ยิ่งคุณเอากับเขา เขายิ่งอ่อนแอ
‎แต่ถ้าไม่เอา ‎เขาจะเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเอง
‎คุณไม่อยากให้เกิดแน่
‎คิดถึงผลลัพธ์สุดท้ายเข้าไว้ คิดถึงผลลัพธ์สุดท้าย
‎ให้ตาย
‎แล้วอีกเรื่องนะ
‎อีกหนึ่งเหตุผลให้เอากับสามี
‎สมมติว่าจู่ๆ คุณเกิดประสบอุบัติเหตุรถไฟ
‎ใช่
‎ร่างคุณขาดวิ่นไม่เหลือเค้าเดิม
‎เหลืออยู่อย่างเดียว
‎คือจิ๋ม
‎และสามีคุณต้องไปที่ห้องเก็บศพ
‎เพื่อระบุจิ๋มคุณ
‎จะได้นำร่างไปประกอบพิธีต่อ
‎ถ้าไม่นอนด้วยกัน งานนี้หืดจับแน่
‎พอเขาไปถึง หมอชันสูตรคงเตือนว่า
‎"หมอจะเลิกผ้าคลุมนะ
‎และขอให้คุณระบุตัวเจ้าของจิ๋ม"
‎หมอเลิกผ้าคลุม แต่สามีคุณลังเล
‎"ไม่รู้สิ"
‎"ผมบอกไม่…"
‎"ไม่ได้…"
‎"แน่ใจหรือเปล่าว่าเธอขึ้นรถไฟ"
‎"ขยับมันท่านี้ได้ไหม"
‎"นั่นภรรยาผม"
‎สาวๆ ถ้าคุณมีสามีที่ดี
‎เจอผู้ชายดีๆ จับเขาให้มั่น
‎ไม่งั้น ผู้หญิงคนอื่นจะแย่ง
‎จะเอาตัวไป
‎มีผู้หญิงบางคนมาที่นี่ ‎พร้อมสามีที่ขโมยมา
‎คุณรู้ตัวเองดี
‎แก้ตัวว่า "นางนั่นเผลอเอง"
‎ใช่แล้ว จับเขาให้มั่น ไม่งั้นโดนแย่งแหง
‎หนุ่มๆ
‎เรื่องนี้ คุณไม่ต้องกังวล
‎ไม่มีใครแย่งภรรยาคุณหรอก
‎อย่าเข้าใจผิด พวกนั้นเอาภรรยาคุณแน่
‎เอาจนหนำใจเลยล่ะ
‎เอาเธอได้ดีกว่าคุณเยอะ
‎แต่จะไม่แย่งตัวเธอ
‎ไม่มีผู้ชายคนไหนว่า
‎"เออ อยากให้เธอตะโกนใส่ฉัน ‎แบบที่ตะโกนใส่เขาบ้าง"
‎"อยากอยู่บ้านที่ไม่มีรูปแม่ตัวเอง"
‎พวกนั้นจะเอาเธอ และพาเธอมาส่งคืน
‎"ผมว่านี่ของคุณ"
‎"แม่นี่ทำผมเกลียดตัวเอง"
‎เฮ้อ
‎ผมทำพังว่ะ ต้องหย่า
‎คุณไม่อยากมีประสบการณ์แบบนั้นแน่
‎ผมผิดเอง ผมมันระยำ
‎ไม่ใช่สามีที่ดี ไม่เลย
‎ผมไม่เคยฟัง
‎ไม่เคยมีน้ำใจ
‎เรื่องจริงทั้งนั้น
‎ผมติดทัศนคติอย่างหนึ่ง
‎ชอบคิดว่า "เป็นคนออกเงิน ‎ฉะนั้นจะทำอะไรก็ได้"
‎นั่นมันไม่ใช่เว้ย
‎คิดว่าตัวเองเจ๋งไง
‎เลยไม่ยอมเล่นแทมโบรีน
‎แต่เราต้องเล่นแทมโบรีน ‎ทุกคนไม่มีข้อยกเว้น
‎ผมนอกใจเธอ
‎ผมพูดจริง ไม่ได้โม้ ผมนอกใจเธอ
‎ตอนนั้นผมออกเดินสาย
‎จบที่นอนกับผู้หญิงอื่นไปสามคน
‎เละตุ้มเป๊ะ
‎รู้ไหม มันยอดแย่ตรงไหน
‎ผู้ชายนอกใจ เพราะเราหาความแปลกใหม่
‎อยากได้ความแปลกใหม่ ถูกไหม
‎แต่แล้วรู้ไหมเป็นไงต่อ
‎พอคนรักเรารู้
‎เธอจะกลายเป็นคนใหม่
‎ไม่มีวันกลับมาเป็นคนเดิม
‎ได้ของใหม่มา แต่ไม่ใช่แบบที่ดี
‎ได้แบบใหม่ที่ไม่ดี
‎ผู้หญิงทุกคนในนี้คงว่า
‎"คริส ไอ้ชั่ว อะไรวะ ฉันนึกว่า…"
‎"ฉันนึกว่าคุณพอใช้ได้ คุณนี่นะ"
‎"อะไร คริส เป็นบ้าอะไรของคุณ"
‎"พวกผู้ชายมันเป็นอะไรกันฮะ"
‎ผมรู้ว่าหลายคนคิดอย่างนั้น
‎ผู้หญิงทุกคนคิดว่า "คริส ไอ้ชาติหมา"
‎ส่วนถ้าเป็นผู้ชายจะคิดว่า
‎"สามเหรอ"
‎"แค่นั้น แค่สามคนเอง"
‎"ให้ตายสิวะเพื่อน"
‎"ฉันทำงานส่งของยังได้มากกว่านั้น"
‎"สามนี่นะ"
‎"คงรักภรรยามากจริงๆ"
‎"หนุ่มโรแมนติกว่ะ"
‎เรื่องมันโคตรจะบัดซบ
‎ผมจำวันที่การหย่าเป็นผลได้
‎ผมออกไปงานเลี้ยง
‎เจอรีแอนนา
‎ผมก็ "โอเค ประเดิมเลย"
‎ผมไปงานเลี้ยงเนอะ เจอรีแอนนา
‎ผมคิดในใจ "ไหน ทักหน่อย 'ว่าไง'"
‎ผมทัก "สบายดีเปล่า รีแอนนา"
‎เคยลืมว่าเราแก่แล้วไหม
‎รีแอนนามองเหมือนผมเป็นป้าแก่ๆ คนหนึ่ง
‎ไม่ได้เห็นผมเป็นคนที่มีไอ้จ้อนด้วยซ้ำ
‎ผมคงมีโอกาสเกี้ยว ‎อารีทา แฟรงคลินสำเร็จกว่า
‎นี่พูดด้วยความเคารพนะ
‎เธอถามถึงชายอื่นกับผม
‎"เห็นเรย์ เจไหม" ‎ใจผม "ช่างเรย์ แชงมัน"
‎"เกลียดขี้หน้ามัน"
‎คุณไม่อยากหย่าหรอก ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
‎ผมต้องแย่งสิทธิการเลี้ยงดูลูกๆ
‎เพื่อให้ได้เจอหน้าพวกแก
‎โคตรจะบัดซบ
‎ข้อแรก คุณไม่อยากเป็น ‎ฝ่ายชายในศาลครอบครัว
‎ยิ่งไม่อยากเป็นผู้ชายผิวดำในศาลไหนๆ
‎ขนาดผู้พิพากษาผิวดำ ‎ยังต้องไปทำงานพร้อมทนาย
‎แถมใส่ครุยไว้ทั้งวัน
‎เขียนแปะหลังว่า "ผู้พิพากษา"
‎เผื่อมีคนเข้าใจผิดว่า ‎เป็นไอ้มืดสวมผ้าคลุม
‎"นั่นไอ้มืดสวมผ้าคลุมนี่"
‎"เปล่า นั่นผู้พิพากษา"
‎ผมต้องขึ้นโรงขึ้นศาล สยองมาก
‎ไม่รู้จะมีสิทธิ์พบหน้าลูกไหม
‎ผมอยากหย่าโดยราบรื่น
‎เลยซื้อบ้านแถวนั้น
‎ห่างไปไม่เท่าไหร่เลย แค่ตรงหัวมุม
‎เกือบจะเป็นบ้านหลังเดียวกัน ‎แต่ผู้พิพากษาก็ยังไม่พอใจ
‎ตอนผมเข้าไป ผู้พิพากษาว่า
‎"คุณร็อค
‎ศาลอยากเห็นภาพ
‎เตียงในห้องนอน
‎เพื่อยืนยันว่าเด็กๆ จะมีที่นอน"
‎"หือ คิดว่าผมทำคอกม้าหรือไง"
‎"จะซื้อบ้านหลักล้าน แต่ไม่มีเตียงเหรอ"
‎ก็ยอมไป เอารูปให้เขาดู
‎แต่ยังไม่จบ ผู้พิพากษาว่าเพิ่ม "คุณร็อค
‎ศาลต้องการรูปตู้เย็น
‎และอาหารภายใน
‎เพื่อยืนยันว่าเด็กๆ จะได้รับอาหารเพียงพอ"
‎คือ
‎"ไปได้ยินข่าวลืออะไรมา"
‎"นี่คริส ร็อค ไม่ใช่คริส บราวน์"
‎พรรคพวก
‎เพื่อนๆ หวังว่าจะไม่มีใครต้องหย่า
‎ขอเตือนไว้ตรงนี้เลย
‎ถ้าเคยทำเรื่องดีๆ ให้ลูก
‎ถ่ายรูปเก็บไว้ด้วย
‎เวลากอดก็ถ่ายรูป เวลาป้อนข้าวก็ถ่าย
‎คุณไม่มีวันรู้ว่าต้องใช้ ‎หลักฐานยืนยันความรักตอนไหน
‎ฤดูหนาวกำลังมา
‎แต่ลงเอยด้วยดี ผมได้ลูกมา
‎ผมไม่ได้เสียลูก เจอพวกแกตลอด
‎ได้สิทธิเลี้ยงดู ทุกอย่างลงเอยด้วยดี
‎แต่มันน่าอายเป็นบ้า ‎ที่ต้องพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่
‎ผมบอกใช่ไหมว่าความสัมพันธ์ไม่ควรแข่งกัน
‎แต่หลังเจอมรสุมอย่างนั้น
‎กลัวว่า เราจะเสียลูกหรือเปล่า
‎ตอนนี้ผมเลย "เต็มที่เวลาอยู่กับลูกๆ"
‎ปกติก็เต็มที่อยู่แล้ว แต่ทุ่มเพิ่ม
‎"ไม่รู้นะ ตอนอยู่บ้านแม่เขาทำอะไร
‎แต่พ่อจะทำให้ดีกว่า
‎ทุกครั้ง เข้าใจพ่อไหม"
‎บางครั้ง ผมมีแขกรับเชิญด้วย
‎ลูกๆ กลับไปหาเธอพร้อมเรื่องให้อวด
‎"แม่ขาๆ เดรกสอนการบ้านหนูแหละ"
‎"เลดี้กาก้าอบแซนด์วิชชีสให้หนู"
‎คิดว่าผมยกเมฆล่ะสิ
‎ลองเข้าอินสตาแกรมผมดู
‎และเรื่องที่บ้าก็คือ
‎หลังสู้แย่งสิทธิการเลี้ยงดู
‎เรายังต้องแบ่งครึ่งทรัพย์สิน น่าขนหัวลุกเป็นบ้า
‎และใครก็ตาม
‎ที่ทำเงินได้มากกว่า ‎ต้องรับผิดชอบค่าทนายอีกฝ่าย
‎ผมต้องจ่ายค่าทนายให้มาฟ้องหย่าผม
‎เหมือนจ้างมือปืนเป่าสมองตัวเอง
‎ประมาณว่า "เอาละ นี่ภาพผม"
‎"ผมจะอยู่เบอร์เกอร์คิงตอน 10.38 น."
‎"เป่าสมองผมให้กระจุย เสร็จแล้วโทรมา"
‎ก็…
‎ผมไปศาล…
‎วันหนึ่งผมไปศาล แล้วมองรอบตัว
‎เธอจ้างทนายสามคน ผมก็จ้างสาม
‎ค่าตัวแพงหูฉี่
‎เธอจ้างทนายสามคน ผมก็จ้างสาม
‎ผู้พิพากษา เจ้าหน้าที่ศาล เสมียนศาล
‎ผมกวาดตามองดูทุกคน
‎"โอ้โฮ แทบจะยกโขยงมาทั้งเมือง"
‎ผมมองดูคนพวกนี้และฉุกคิดว่า
‎ทุกคนในห้องเรียนสูงกว่าผม ‎ทุกคนเลยนะ
‎ผมเลิกเรียนตอนม.ปลาย
‎แต่คนที่ต้องสู้ด้วยถือปริญญา
‎ผมตระหนักว่าทุกคนในห้อง
‎โตมาในสภาพแวดล้อมที่ดีกว่าผม
‎ผมมาจากเบดสตายนะเว้ย
‎และทุกคนมาเอาเงินผม
‎หมดวันนั้น ทุกคนจะออกจากห้อง ‎แล้วรวยขึ้น ยกเว้นตัวผม
‎พวกเขาลุกขึ้นตอนเช้า แปรงฟัน
‎สวมชุดสูท หวีผม
‎โดยตั้งเป้าจะมาเอาเงินผม
‎ผมเข้าใจในตอนนั้นเอง
‎สำเร็จแล้ว
‎ผมประสบความสำเร็จแล้ว
‎เริ่มจากศูนย์ แต่ปีนป่ายมาถึงนี่
‎ผมประสบความสำเร็จ
‎จากนั้นผมก็ "ช่างแม่มัน เอาไปเลย เชิญๆ"
‎"ไม่เป็นไร เดี๋ยวทำงานเพิ่ม"
‎จะบอกเรื่องบ้าๆ ให้อย่าง
‎บางเรื่องเราก็ต้องเจ็บเอง
‎ผมเป็นคนทำตัวเอง
‎ไม่มีใครบอกให้ผมนอกใจ
‎ผมทำตัวเอง
‎บางครั้งเราก็ต้องเจ็บเอง เจ็บแบบลูกผู้ชาย
‎ผมรู้เป็นผู้หญิงไม่ง่ายหรอก
‎แต่มันมีความเย็นชา
‎ที่เราต้องยอมรับเวลาเป็นผู้ชาย โดยเฉพาะผิวดำ
‎โลกนี้มันโคตรเย็นชา
‎พอแก่ตัว ผมได้รู้สัจธรรมหนึ่งข้อ
‎มีแค่ผู้หญิง เด็ก กับหมาเท่านั้น
‎ที่ได้รับความรักโดยไร้เงื่อนไข
‎ผู้หญิง เด็ก กับหมา ‎ได้รับความรักโดยไร้เงื่อนไข
‎ผู้ชายจะได้รับความรัก
‎โดยมีเงื่อนไขว่า เขาให้บางสิ่งบางอย่าง
‎ผมไม่เคยได้ยินผู้หญิงสักคนพูดว่า
‎"หลังเขาตกงาน เราใกล้ชิดกันมากขึ้น"
‎ไม่เคยได้ยินสักครั้ง
‎ไม่มีหรอก
‎ผมเคยได้ยินย่าพูดหนหนึ่งว่า
‎"ผู้ชายถังแตกก็เหมือนมือกระดูกแตก
‎ใช้การไม่ได้"
‎พูดจาอะไรห้าวเป้งสุดๆ
‎ใช่ ผู้หญิง เด็ก กับหมา ‎ได้รับความรักโดยไร้เงื่อนไข
‎ส่วนผู้ชายมีเงื่อนไขว่า ‎ต้องให้บางสิ่งบางอย่าง
‎ถูกต้อง หนุ่มๆ เวลาเจอสาวคนใหม่
‎เพื่อนๆ จะถามเราว่าไง
‎"หน้าตาเป็นไงวะ"
‎สาวๆ เวลาเจอหนุ่มคนใหม่ ‎เพื่อนๆ จะถามว่าไง
‎"ทำงานอะไรเหรอ"
‎"ไอ้หมอนั่นจะช่วยเหลือเธอเรื่องไหนได้บ้าง"
‎"สานฝันเราให้เป็นจริงได้ไหม"
‎ถูกต้อง
‎ผู้ชายทุกคนในห้องนี้
‎มีสิทธิ์เสียคนรัก ถ้าตกงาน
‎คุณคิดว่ารู้จักเธอดีเหรอ ‎ไม่รู้จักอะไรทั้งนั้นแหละ
‎ลองตกงานสักสามสัปดาห์ ‎ทีนี้ได้เจอตัวจริงแน่
‎ผู้ชายทุกคน ถ้าตกงาน
‎ตอนนี้มิเชลล์ โอบามายังมองบารัก
‎"คุณมีแผนยังไงต่อมิทราบ"
‎"หนังสือเล่มนั้นถึงไหนแล้ว"
‎"ขอดูตัวอย่างหน่อย"
‎เฮ้ยนี่
‎โลกนี้ช่างเย็นชาและโหดร้าย
‎แต่ผมทำตัวเอง
‎แก่ตัวไปจะรู้เอง
‎พูดถึง ผู้หญิงก็มีนอกใจ
‎ผู้หญิงก็นอกใจ ไม่ได้มีแค่เราฝ่ายเดียว
‎ผู้หญิงก็มี แค่แนบเนียนกว่า
‎ผู้ชายนอกใจได้โหลยโท่ย
‎โดนจับได้ตอนย่องเข้าบ้านกลางดึก
‎พร้อมกลิ่นสบู่โรงแรมหอมฟุ้ง
‎คนที่บ้านคาดคั้น "กลิ่นอะไร" ‎คุณตีซื่อ "ไม่รู้สิ"
‎แล้วถอดเสื้อผ้าออก
‎ก้อนสบู่ร่วงมาจากก้น
‎"ว่าแล้วเชียว"
‎บ้าแท้ๆ เราโดนจับได้ง่ายๆ
‎จับไต๋เราง่ายเพราะเป็นเด็กใหม่ตลอด
‎เด็กใหม่ที่ทำงาน ที่โรงเรียน
‎"แม่นั่น"
‎ส่วนผู้หญิง เวลาจับผิดผู้หญิง
‎มันคือไอ้เพื่อนที่เจอเป็นสิบรอบ
‎คนที่แวะมาบ้านเราตลอด
‎ดื่มน้ำแร่ในตู้เย็น
‎แล้ววันหนึ่ง เรามองสำรวจมัน ‎"เอ๊ะ เดี๋ยวนะ"
‎"เครกไม่ได้อยู่ชมรมนักอ่าน"
‎"มันอ่านหนังสือไม่ออก"
‎เฮ้อ แต่ผมแขวนนวมแล้ว
‎ผมขอลาเรื่องนอกใจ
‎จบแล้ว พออายุประมาณหนึ่ง ‎คุณจะเหนื่อย
‎สูญเสียหลายอย่างจน ‎"ช่าง เลิกนอกใจแล้ว"
‎ผมยังรักจิ๋มนะ แต่ขอความสงบ
‎ความสงบดีกว่าจิ๋ม
‎ความสงบทำให้ผมแข็ง
‎ผมต้องการความสงบเว้ย
‎ถ้าอยากคบผม จงเป็นคนรักสงบ
‎ขอแค่ความสงบเอง
‎ถูกต้อง ผมเลิกนอกใจแล้ว
‎ยกเว้นเป็นรีแอนนา
‎ผมพกไวอากราครึ่งเม็ดใส่กระเป๋าสตางค์
‎เผื่อเธออยากลองตลกแก่ๆ บ้าง
‎"รีแอนนานอนกับเอ็ดดี้ กริฟฟิน ‎เวร ต้องรีบไป"
‎"ไอ้เวรเอ็ดดี้ กริฟฟิน โชคดีฉิบ"
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎ผมออกเดตแล้ว ออกเดตจริงๆ
‎มันพิลึกนะ พิลึกสุดยอด
‎ผมแต่งงานมาหลายปี
‎ผมเดตกับคนอายุพอๆ กัน ‎เด็กกว่านิดหน่อย
‎มันโคตรจะบ้า
‎เปลี่ยนไปเยอะ
‎ผู้หญิงเน้นเอาเร็วๆ
‎เอาเร็วๆ และขอตัวกลับ
‎เดินออกจากบ้านไปเลย
‎เอาแล้วกลับ ผมงงเลย "จะไปไหน"
‎"นี่มันบ้านคุณ"
‎แต่ก่อนคงมีนอนกอดสักนิด ‎ตอนนี้ขอกลับท่าเดียว
‎และไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงด้วย
‎ขนาดผมโตจนหมาเลียไม่ถึง ‎ยังคิดว่ามันไม่เหมาะสม
‎พวกสาวๆ ชอบขึ้นด้วยนะ ‎ชอบขึ้น ชอบอยู่เหนือกว่า
‎"ขอขี่ค่ะ ป๋าขา ขอหนูขึ้นข้างบน"
‎"ขอขี่ ขอหนูขึ้นข้างบน"
‎"ขอหนูขี่ๆๆ"
‎ผู้หญิงอายุ 45 ไม่มีใครอยากขึ้น
‎เธอบอกว่า "ฉันนอนแผ่ให้ก็บุญโขแล้ว"
‎"ฉันพลิกตัวช่วยคุณเสร็จก็ได้ ‎แต่แค่นั้นนะ"
‎"ต้องรักษาข้อเข่า"
‎ส่วนสาวๆ ก็คือ "ขอหนูขึ้นข้างบน"
‎"ขอหนูขึ้นข้างบน ‎ขอหนูขี่ ขอหนูขึ้นข้างบน"
‎ผมนอนหงาย มีสาวน้อยกำลังขย่ม
‎บอกไม่ถูกว่ากำลังเอา
‎หรือเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง
‎"ขอหนูขึ้นข้างบนๆ ขอหนูขี่"
‎"ขอหนูขี่"
‎ผมใช้ชื่อจริงเล่นทินเดอร์นะ
‎เพื่อนๆ ทุกคนปราม "ใช้ชื่อจริงได้ไง"
‎"ถ้าเจอคนที่อยากคบ ‎แค่เพราะนายเป็นคริส ร็อคล่ะ"
‎ผมแย้งว่า "ก็ฉันคริส ร็อค"
‎"ให้ใช้ชื่อไหน เซดริกผู้สร้างสีสันหรือไง"
‎รูปโพรไฟล์ทินเดอร์ผมตอนนี้
‎คือตัวผมเปลือยก้น
‎ควงไมโครโฟน
‎กับแทมโบรีน
‎ผมลาล่ะ ทุกคนรักษาสุขภาพนะ ‎ขอบคุณครับ
‎- เก่งที่หนึ่ง ‎- เก่งที่หนึ่ง
‎- จะเรื่องไหน… ‎- เก่งที่หนึ่ง
‎ทำอะไร ความคิดนายจับใจฉันเสมอ
‎ฉันหาดู…
‎ฉันขอดูโชว์แบบนี้ดีกว่าย้อนไป
‎สมัยไมเคิลกับพรินซ์ตีกัน
‎และมีหนึ่งคนที่ดับไปเลย
‎เออ ถูกต้อง
‎ฉันเคยเห็นคลิป
‎ช่างพวกเขาเถอะ
‎เคยฟังหรือยัง
‎- ฉันจำได้ ‎- แม่เจ้า
‎เอ็ดดี้กับริชาร์ดเจอกันเพราะหนัง
‎ไม่ถูกชะตากันเลย
‎ริชาร์ดกับคอสบี้ก็เป็นอริ
‎ครั้งแรกที่ฉันเห็นริชาร์ดกับเอ็ดดี้ด้วยกัน
‎ริชาร์ดอยู่บนเวที
‎กำลังแสดงโชว์ และราโชนยื่นกระดาษให้
‎ริชาร์ดก้มอ่าน
‎ยัดเก็บและทำงานต่อไป
‎มันเขียนว่า "เอ็ดดี้ เมอร์ฟีมา"
‎ริชาร์ดทำงานไป
‎จนสุดท้ายเขาพูดว่า
‎"มีหนุ่มน้อยคนหนึ่งมาที่นี่ ‎หลายคนบอกว่าเขาคือผมคนใหม่
‎แต่ผมยังไม่เลิกเป็นตัวผม
‎ฉะนั้น คำเปรียบเทียบ… ‎มันทำร้ายจิตใจผม"
‎"เขาชื่อเอ็ดดี้ เมอร์ฟี"
‎ทุกคนฮือฮาใหญ่ เขาพูดต่อว่า
‎"ขึ้นมาบนเวทีไหมล่ะ ฉันจะได้รู้จักนาย"
‎- แม่เจ้า ‎- โอ้โฮ
‎ว้าว
‎"โปรดปรบมือต้อนรับเอ็ดดี้ เมอร์ฟี"
‎เอ็ดดี้เดินเข้ามาในห้องหลัก
‎จนถึงบันไดขึ้นเวที
‎เขาขึ้นเวที ‎ทั้งสองจับมือ เจอกันเป็นครั้งแรก
‎ริชาร์ดเดินลงมา แต่ไม่ได้ไปไหน
‎เขานั่งตรงบันไดเวที
‎ทรุดตัวลงตรงบันไดขั้นนั้น
‎นั่งดูเอ็ดดี้ เมอร์ฟีทำงาน
‎เอ็ดดี้เห็นริชาร์ดนั่งใกล้ประมาณนี้
‎สุดยอด
‎และเอ็ดดี้แสดงได้เด็ดดวง
‎พอจบ ริชาร์ดยืนขึ้น
‎เอ็ดดี้เดินมาตรงขั้นบันได
‎ทั้งสองคนเดินไปด้วยกัน
‎เป็นช่วงเวลาที่โคตรสุดยอด
‎ขอบอกเลย…
‎"อะไรนะ!!"
‎คำบรรยายโดย ณริตา ศรพุฆทัย