Downloaded from YTS.BZ
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Byłeś na imprezie w Białym Domu?
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Tak. Wszyscy tam byli.
Ostatnia impreza w Białym Domu…
- Byłeś w Białym Domu? - Tak.
- Jest wspaniały. - Niesamowity.
Gdzie by się nie skręciło, wszędzie wiszą
wielgachne portrety prezydentów.
Chodzę sobie, jest ze mną Ahmir,
są też Jay-Z, Beyoncé, Oprah, Steve…
Czuję się, jakbym umarł i trafił do czarnego raju.
- To było… - Niezwykłe.
Fantastyczne. Było też paru białych.
Jakiś Kid Rock albo ktoś.
A może… Katie Couric.
- Paru ich było. - Okej.
Teraz jest ich więcej.
I…
No wiesz…
- O wiele więcej. - No.
Były różne występy…
Siedzieliśmy, poznawaliśmy się nawzajem.
Integracja jest najważniejsza.
Aż nagle ogarnąłem,
że gawędzę z Michelle Obamą. Sam na sam.
Przecież tak nie powinno być.
To nie moje klimaty. Nie znam się na polityce.
A Michelle Obama mówi:
„Nie wiem, co robić. Ten kraj…”
I zaczęliśmy gadać o wyborach.
„Nie wiem, co będzie dalej. To trudny czas.”
A ja na to: „Dacie radę”.
Serio. Tak powiedziałem.
Do Michelle Obamy. „Dacie radę”.
- Do Pierwszej Damy. - I dodałem:
„Każdy chętnie cię zatrudni.
W The View albo w jakimś reality show”.
A ona na to…
Michelle Obama patrzy na mnie i mówi:
„Mnie chodziło o nasz kraj”.
- „Nie mówiłam o sobie”. - Reality show.
„Mnie chodziło o nasz kraj”.
W życiu się tak nie wygłupiłem.
Poczułem się jak ćwok bez matury.
Spojrzała na mnie, jakby się zastanawiała, kto tu wpuścił tego menela.
Nie powiedziała tego, ale chyba chciała.
A potem rzuciła: „Oprah, mam sprawę”.
I uciekła, a ja poczułem się jak debil.
Uznałem, że muszę znaleźć podobnych sobie debili.
Wrócić na swój poziom intelektualny.
Zacząłem szukać jakichś sportowców.
Zobaczyłem Charlesa Barkleya i pomyślałem:
„To mój ziom”.
Więc…
Podchodzę do Charlesa Barkleya. Gadamy chwilę.
A potem dzwoni dzwonek i idziemy obejrzeć występ.
Idę z Charlesem Barkleyem i Jayem-Z
do sali obok.
Najpierw występował Herbie Hancock.
Był rewelacyjny.
Aż nagle mikrofon wyrywa mu Stevie Wonder
i zaczyna grać swoje. Na ślepo, jak to on.
Czaisz, nie?
Totalnie na…
Wiecie, o co mi biega?
- No więc… - To ja już poproszę rachunek.
Stevie spędził w Białym Domu więcej czasu niż większość prezydentów.
Więc gdy udaje, że nie wie, dokąd idzie, to na bank ściemnia.
Grał dla dziewięciu prezydentów.
Więc…
Stevie gra, a mnie i Jayowi-Z robi się smutno,
bo dociera do nas, że nigdy nie zagramy w Białym Domu.
- Tak. - Jay nigdy nie zaśpiewa swojego:
Jak się, kurwa, nazywam?
- To niemożliwe. - Tu się zgodzę.
Nigdy tak nie będzie.
- To dopiero pierwszy czarny prezydent. - Tak.
Przy dwunastym może uda się ściągnąć Wu-Tang Clan,
ale nie…
- Nie teraz. - Na pewno nie.
Nie przy pierwszej dziesiątce czarnych prezydentów, co nie?
A potem…
zaczęła się impreza.
Grał zespół Quest. Byli niesamowici.
Zaczęliśmy tańczyć. Grupka Afroamerykanów wywija sobie na parkiecie.
W miejscu, które zbudowali niewolnicy.
Czaicie? Właśnie tam.
Grupka Afroamerykanów na imprezie w Białym Domu.
Szaleństwo. Sasha, Malia i Obamowie
pożegnali się ze wszystkimi.
Wyszedłem stamtąd,
spojrzałem na ścianę i widzę Jerzego Waszyngtona,
któremu po policzku spływa krwawa łza.
I czuję się…
Chris Rock!
Usiądźcie, proszę.
Posadźcie te tyłki wreszcie.
Pozwólcie mi zacząć występ.
Miło jest wrócić na Brooklyn.
Do mojej dzielnicy.
Bed-Stuy na zawsze w moim sercu.
To stąd pochodzą Notorious B.I.G. i Jay-Z.
Tak. Wróciłem.
Tyle się tu zmienia, a wszystko wygląda tak samo.
Łaziłem dzisiaj po dzielni i myślałem sobie,
że policjanci powinni też czasem zastrzelić jakieś białe dziecko,
żeby wyrównać proporcje.
Powinni raz na parę miesięcy zajrzeć
do kalendarza z martwymi czarnymi i stwierdzić:
„Cholera. Już szesnastu. Zabijmy jakieś białe dziecko, szybko”.
„Ale które?”
„Pierwsze z brzegu, które słucha Cardi B”.
Tak. Chciałbym żyć w świecie, w którym panuje
prawdziwa równość.
Chcę żyć w świecie, w którym ginie tyle samo białych
i czarnych dzieci.
Prawdziwa równość.
Chcę widzieć w telewizji płaczące białe matki,
które stoją obok Ala Sharptona
i mówią o sprawiedliwości dla Chada.
„Sprawiedliwość dla Chada!”
„Wracał sobie z treningu squasha”.
„Nie ma sprawiedliwości, nie ma quiche”.
Wiem, część z was jest oburzona.
Uważacie, że czepiam się policjantów.
„Jesteś gwiazdą, dla ciebie pewnie są mili”.
„Na sto procent”.
Tak, jestem popularny.
Ale nie tak jak Michael Jackson.
Z daleka mnie nie rozpoznają.
Dopiero mniej więcej stąd.
Gdy policjanci widzą mnie na ulicy,
myślą: „O, czarny idzie”.
„Kurczę, to Chris Rock!”
„Stary, niezły z ciebie kawalarz. Uwielbiam Pootie Tanga”.
To jest porąbane.
To wszystko jest porąbane.
Jako dorosły Afroamerykanin mam…
Mam dziwne relacje z policją.
Jestem czarny, więc moje motto powinno brzmieć: „Jebać psy!”.
Ale z drugiej strony, posiadam majątek.
Jeśli ktoś włamie mi się do domu,
nie wezwę na pomoc gangusów.
„Chłopaki, przyślecie do mnie paru zbirów?”
„Już u mnie są? Jak to?”
„Sorry, moja wina”.
Ale z glinami jest jeden kłopot.
To naprawdę ciężka, posrana robota.
Uważam, że policjanci zarabiają za mało.
Zarabiają za mało, przez co jakość usług
jest naprawdę kiepska.
Ale problem polega na tym,
że gdy gliniarz zastrzeli niewinnego Afroamerykanina,
wszyscy powtarzają to samo.
„Nie wszyscy policjanci są źli.
To były zgniłe jabłka”.
Zgniłe jabłko? Fajny eufemizm dla słowa „morderca”.
Zastanawiałem się, jak na to wpadli. W końcu wszyscy lubią jabłka.
Jadłem zgniłe jabłko.
Było kwaśne.
Ale mnie nie udusiło.
Chodzi mi o to,
że wiem, że praca w policji jest ciężka.
I niebezpieczna. Wiem o tym.
Ale w niektórych miejscach nie powinno się tolerować zgniłych jabłek.
W niektórych miejscach wszyscy powinni być wzorowi.
Na przykład piloci.
Czaicie?
American Airlines nie mogą mówić: „Większość naszych pilotów umie lądować”.
„Tylko parę zgniłych jabłek rozbija samoloty o góry”.
„Ale dajcie nam szansę”.
Problemy z policją nie znikną.
Rasizm nie zniknie. Nigdy.
To amerykańska tradycja.
Kiedyś wszędzie były tabliczki o treści: „Tylko dla białych”.
Albo „Czarnym wstęp wzbroniony”.
Teraz wymyślili coś nowego.
Ceny.
Serio. Ceny zastąpiły Jima Crowa.
Hotel Four Seasons nie zakazuje czarnym wstępu.
Ale cena 4000 $ za pokój jest zaporowa.
To z automatu wyklucza czarnych.
Ceny to nasz nowy Jim Crow.
W marketach Whole Foods nie ma tabliczek „Czarnym wstęp wzbroniony”.
Ale są pomarańcze po siedem dolców.
To skutecznie odstrasza czarnych klientów.
Kilku białych teraz sobie myśli: „Nas też nikt tam nie chce”.
Chrzanię ich. Wystarczy mi tanie żarcie.
Stany to chory kraj.
Trzeba przygotować dzieci na kontakt z białasami.
Tylko najgorsi rodzice tego nie robią.
Ja przygotowuję swoje dzieci na kontakt z białymi,
odkąd się urodziły.
Robiłem to nawet,
zanim się urodziły.
U nas nie robi się ćwiczeń pożarowych, tylko ćwiczenia
z kontaktu z białymi.
Moje dzieci od narodzin
są do tego przygotowywane.
Wszystkie białe przedmioty w moim domu
są gorące, ciężkie albo ostre.
Dzięki temu dzieci wiedzą, że to, co białe,
należy traktować ostrożnie.
Dokładnie się temu przyjrzeć.
„Dobra. Serwetka. Mam nią wytrzeć buzię?
Czy to pułapka zastawiona przez białych?”
Odkąd się urodziły. Wszystko, co mam w chacie,
jest gorące, ciężkie albo ostre.
Jak siądą na białym sedesie, to się poparzą.
„Tato, pupa mnie piecze”.
„Bo jest biała. Oni właśnie tacy są”.
„Podpalą ci dupę, jeśli zechcą”.
„Musisz uważać!”
Kurde. Jak były małe,
ich białe śpioszki ważyły 70 kilo.
„Tato, za ciężkie”.
„Ciężkie. Boli. Nie mogę wstać”.
„Nie mogę się podnieść”.
„Bo są, kurwa, białe”.
„A biali tacy właśnie są. Łamią nam kręgosłupy”.
Na przyjęciu urodzinowym dostały lody waniliowe
z odłamkami szkła.
„Tato, język mi krwawi”.
„Było jeść czekoladowe”.
Myślicie, że żartuję?
Jestem surowym ojcem.
Mam córki, więc muszę.
Jak się ma czarnego syna, wystarczy walić go po mordzie.
Taka pobudka. „Dzieńdoberek, czarnuchu”.
Jeśli ma się czarnego syna i nie wali się go po pysku,
to dopiero jest patologia.
Serio mówię.
Niektórzy twierdzą, że czarne nastolatki to gatunek zagrożony wyginięciem.
Ale to nieprawda.
Bo zagrożone gatunki są objęte państwową ochroną.
Więc lepiej lej syna po mordzie.
Skop mu dupsko.
Zrób tak, żeby był ci posłuszny.
Bo świat jest popierdolony.
Mamy posrany wymiar sprawiedliwości, nie?
Osobny system dla czarnych, białych, bogatych i biednych.
Żyjemy w kraju, w którym dwie osoby mogą popełnić ten sam czyn
w tym samym miejscu i czasie
i dostać dwa różne wyroki.
Wymiar sprawiedliwości USA powinien być jak Walmart.
Serio. Jak ten supermarket.
„Jeśli znajdziesz gdzieś niższy wyrok, my obniżymy swój”.
„Ten biały dzieciak dostał dwa lata za kilogram”.
„Dobra, pasuje”.
Psy strzelają do ludzi.
Mamy problemy z policją,
z cenami,
z bronią.
To też się nie zmieni.
Nigdy nie ograniczą prawa do posiadania broni.
Jak będziemy za długo o tym gadać, ktoś nas zastrzeli.
Wystrzela nas jak kaczki!
Może dlatego, że wszyscy uwielbiamy broń.
Ja kiedyś miałem pistolet.
Serio. Komik z pistoletem.
O, tamci się nie śmieją.
Mamy to gdzieś.
Amerykanie mają to gdzieś.
Ktoś zmasakrował wiernych w kościele. Olaliśmy temat.
Ktoś powystrzelał uczniów w szkole. Nikt się nie przejął.
Strzelanina w kinie. Ludzie mówią: „A było oglądać Netflixa!”.
Serio. Nikt nie zmieni przepisów dotyczących broni.
Ktoś kogoś zastrzelił, widzimy to w telewizji,
a eksperci w wywiadach powtarzają ciągle te same bzdury.
Kojarzycie?
Zginęło kilkudziesięciu ludzi.
A ktoś wychodzi i mówi:
„Nie możemy zmienić przepisów. Amerykanie mają prawo polować”.
„Muszą polować”. Ja na to: „Serio?”.
To aż takie ważne? Też kiedyś polowałem.
Za dzieciaka, w Karolinie Południowej, z dziadkiem.
Zastrzeliłem kiedyś zająca.
Popłakałem się.
A on mnie nazwał ciotą.
A jest kaznodzieją!
Nigdy nie zmienią tych przepisów. Nie ma bata.
Ktoś zastrzeli sto osób w Vegas.
A w telewizji będą znowu gadać o tym,
że to nie broń zabija, tylko ludzie.
Tak właśnie będzie. Zginie sto osób,
a jakiś debil powie, że to nie broń zabija,
tylko ludzie.
„Bo przecież zamachowiec mógł mieć nóż
i zadźgać nim te sto osób”.
Tak właśnie będą gadać.
Ciągle powtarzają te pierdoły.
W telewizji.
Zadźgałby sto osób?
Ogarnijcie to.
Gdyby sto osób zostało zadźganych
w tym samym miejscu i czasie
przez tę samą osobę,
wiecie, co by to oznaczało?
Że 97 osób zasłużyło na śmierć.
Stoicie i się gapicie?
„Kurde, zadźgał go”.
I tamtego też.
I jeszcze tamtego.
Idzie tu.
Dźgnął mnie.
Tego się nie spodziewałem!
Dźgnął tę panią za mną.
Co za świr.
Może dlatego nazywają go Nożownikiem”.
Nie zmienią prawa, nie ma opcji.
W wiadomościach powtarzają,
że nie da się zmienić przepisów,
bo każdy Amerykanin ma prawo chronić swój dom.
Każdy Amerykanin ma do tego prawo.
To akurat prawda.
Ale zauważyliście, że większość zamachowców
nie posiada żadnych nieruchomości?
Nadal, kurwa, mieszkają u mamusi.
Dość tego. Trzeba zmienić prawo. Powiem wam, co myślę.
Uważam, że prawo do posiadania broni w USA powinni otrzymywać ludzie,
którzy mają kredyt hipoteczny.
Tak. Nie ma lepszej rekomendacji.
Jak ma się wysoką zdolność kredytową, to raczej nie jest się zabójcą.
Hipoteka zmusza nas do przestrzegania prawa.
Ile razy chcieliście rzucić robotę?
Tak po prostu? Bo mieliście dość?
„Marnuję się tu.
Mam za wysokie kompetencje.
Jestem dla nich za bystry. Przyjdę jutro
i złożę wypowiedzenie”.
Przychodzimy z tym żelaznym postanowieniem
i na widok szefa myślimy: „Kurwa, hipoteka.
Będę tu siedział jeszcze 30 lat.
Oby tylko tyle”.
Hipoteka z miejsca stawia nas do pionu.
Ile razy mieliście ochotę spuścić wpierdol koledze z pracy?
Po prostu… Okej, nie tylko ja.
Wkurwił was ktoś kiedyś?
„Nie wierzę, że ten jebaniec mówi do mnie takim tonem.
Jutro będzie miał wpierdol”.
Zaczynacie robić pompki.
Smarujecie łapy smalcem.
„Muszę mieć twardszą skórę.
Opanieruję sobie łapy,
zanim mu przypierdolę.
Tak jest. I dołożę trochę sosu”.
Najlepiej ostrego.
I kiedy już się szykujecie, żeby spuścić mu wpierdol,
podbiegacie do niego i…
„Masz fuksa. Ubiegam się o refinansowanie”.
Powaga. Hipoteka stawia nas do pionu.
Nie znam lepszej metody.
Jeśli masz dobry kredyt,
to znaczy, że Bóg cię kocha.
Zapytacie, co to jest „dobry kredyt”.
Taki, który pozwala ci normalnie żyć.
Robić rzeczy, podróżować, kupować.
Jak masz taki kredyt,
to oznacza, że łaska Boska zewsząd cię oświeciła.
Ale jak masz zły kredyt…
nie zna piekło większej furii
od kiepskiej hipoteki.
Zapytacie, co to jest „kiepska hipoteka”.
Taka, która nie pozwala ci robić nic
poza spłacaniem kredytu.
Właśnie taka.
Nigdzie nie pojedziesz,
nawet nie przyjdziesz na mój jebany występ.
Zostają ci stare filmy na VHS.
Tak jest.
Z kiepską hipoteką
możesz iść wyregulować tylko jedną brew.
„Teraz zrobię lewą,
a za trzy tygodnie prawą.
Może.
Nie wiem, czy starczy mi kasy.
Chcę jeszcze iść do Whole Foods.
Drogi sklep”.
Chodzi mi o hipotekę w stylu Suge'a Knighta,
gdzie nasz dom sam zachowuje się,
jakby chciał ściągnąć z nas haracz.
„Dawaj hajs albo giń!”
Taka hipoteka potrafi spieprzyć życie.
Stajemy się uzależnieni. Jak od mety.
A dom jest naszym dilerem.
Negocjujemy z nim: „Błagam, chcę tylko oporządzić piwnicę.
Zrobię, co zechcesz. Obciągnę ci”.
Jeśli macie taki kredyt, pozbądźcie się go.
Wynajem to żaden wstyd.
Wynajmujcie mieszkania!
Cieszę się, że tu jestem.
Miło było wrócić.
Miałem mnóstwo pracy.
Pytali, gdzie byłem.
Byłem zajęty. Wychowywałem dzieci.
To kurewsko trudne.
Wychowywanie dzieci jest ciężkie.
Czasem oglądam wiadomości i słyszę…
Jak padnie jakiś debilny, rasistowski tekst,
ludzie mówią: „Ale dzieci…
Dzieci…
Nie rodzą się rasistami.
Nienawiści uczą się od nas”.
Słyszę, że dzieci rodzą się pełne miłości.
Że nienawiści trzeba je nauczyć.
To największy bzdet, jaki w życiu słyszałem.
Dzieci to najbardziej rasistowskie, seksistowskie, homofobiczne, wredne gnojki
na tej planecie.
Nie uczymy dzieci miłości.
Tłuczemy je, aż uleci z nich cała nienawiść.
Nic więcej.
Bachory są wredne i kropka.
Moja córka, jak była mała, mówiła:
„Tato, boję się tej pani.
Jejku. To potwór”.
A ja na to: „Lola, ona jest Azjatką.
Przestań, ty mała rasistko”.
„Tato, ten pan ma czułki. Boję się go. Zaraz mnie zje”.
„Lola, przestań. To dredy”.
Dzieciaki są wredne jak cholera.
Bez jaj.
Jak moja córka miała dwa lata, gryzła inne dzieci
na placu zabaw.
Czy ja ją tego nauczyłem?
Nie. Taka się urodziła.
Wyszła z łona matki jako mały Wolverine.
Rzucała się na inne dzieci z zębami.
Dzieci to okropni ludzie.
Przedszkole to więzienie, w którym dają osadzonym mleko.
Więc…
Nie pierdolcie mi tu, że dzieci uczą się nienawidzić.
Siedzę sobie z córką. Właśnie zaczęła liceum.
No. Moja najstarsza córka.
Tak jest. Tak o nią dbałem, a teraz…
Poszła do liceum.
Musiałem z nią iść na drzwi otwarte.
Byliście kiedyś?
Najnudniejsza impreza na świecie.
Siedzi się w auli, podobnej do tej,
wśród paru tysięcy dzieciaków.
Przychodzą jacyś ludzie i okłamują te dzieci.
I tak cały dzień. Ludzie stają na scenie
i okłamują ich, snując wizje ich przyszłości.
W którymś momencie jakaś babka mówi:
„Możecie być kimkolwiek zechcecie.
Pamiętajcie o tym”.
A ja myślę: „Dlaczego pani ich okłamuje?”
Może ze cztery osoby tu obecne osiągną to, co zechcą.
Reszta niech się nauczy spawać”.
„Niech no się im przyjrzę.
Naliczyłem co najmniej 60 kierowców Ubera.
Mogą być kimkolwiek zechcą?” Co za kurewskie bzdury.
Serio? Kimkolwiek?
To dlaczego jesteś wicedyrektorką?
O tym marzyłaś?
Przebierałaś się za wicedyrektorkę, jak byłaś mała?
Zakładałaś taki specjalny kapelusik?
Powiedz im prawdę.
Powiedz im, kurwa, prawdę!
Powiedz tak: „Posłuchajcie, drogie dzieci.
Możecie robić to, w czym jesteście dobrzy,
jeśli tylko ktoś was zatrudni.
A nawet wtedy warto mieć jakieś plecy”.
Siedzę sobie i słucham tych pierdół
i dociera do mnie, że ta impreza jest bez sensu.
Moje dzieci są czarne.
Uświadomiłem sobie, że źle się do tego zabrali.
Powinny być oddzielne drzwi otwarte
dla czarnych, białych, gejów, hetero, Meksykańców i tak dalej.
Bo czarne dzieci…
Trafią do zupełnie nowego świata.
Moje dzieci są czarne. Muszą być gotowe na kontakt z białasami.
Na kontakt z Ameryką. Czaicie?
Taka prawda. Ale nie z tymi, którzy są tu dzisiaj.
Wy jesteście spoko.
Naprawdę. I pamiętajcie,
że każdego centa, jakiego dziś wydaliście, przeznaczę
na prywatną edukację dwóch czarnych dziewcząt.
Możecie mówić znajomym, że uczyniliście dziś świat lepszym.
Parę lat temu robiłem film.
Ochroną planu zajmował się gość, który dręczył mnie w szkole.
Cholera.
Gość, który kiedyś odwrócił mnie głową w dół
i wytrząsnął mi kasę z kieszeni.
Kręcimy scenę… Chodzi o Pierwszą piątkę.
Patrzę na gościa i myślę: „Czy to B?”. Tak go nazwijmy.
A on kiwnął głową i… Chyba było mu wstyd.
Rzuciłem mu spojrzenie w stylu: „Cześć. Mam nadzieję, że sobie radzisz.
Trzymaj się”.
I grałem dalej. Nie kazałem wywalić go z planu
czy z roboty.
Życie się na nim zemściło. Mogliśmy być kumplami.
- Tak. - Rozumiecie?
Mógł siedzieć z nami i oglądać Ojca chrzestnego.
Wiecie, o co mi chodzi? Sam fakt, że musiał cały dzień
patrzeć, jak się kręcę po planie
i reżyseruję film,
obserwować chwilę mojego triumfu
z tak bliska, a zarazem z tak daleka.
- Fakt, to była twoja zemsta. - Czaisz?
Nie musiałem nic robić. Znacie Królika Bugsa?
- Bugsa? - No jasne.
Kiedy Elmer Fudd najbardziej się na niego wnerwiał?
Nie kiedy oberwał od niego kowadłem w twarz
czy kamieniem w głowę.
Wiecie kiedy?
Jak Królik Bugs go całował.
To prawda.
Wtedy mu odbijało.
Gdy ktoś zrobi ci coś złego, pocałuj go.
Więc jestem dalej w tej szkole
i na scenę znowu wychodzi ta babka.
I mówi: „W tej szkole nikt nikogo nie dręczy.
Bardzo tego pilnujemy.
Nie pozwalamy na to.
Grozi za to natychmiastowe usunięcie ze szkoły”.
Wtedy pomyślałem, że to ja zabiorę stąd córkę.
Co to za niewydarzona placówka?
Szkoła ma przygotowywać do życia.
A świat jest pełen gnojów.
Im wcześniej nauczymy się, jak sobie z nimi radzić, tym lepiej.
Po trzydziestce będzie za późno. Jak najwcześniej muszą zrozumieć,
że ludzie są popierdoleni.
Wiem, że mówiłem, że należy lać tylko czarnych synów,
ale tak naprawdę wszystkie dzieci powinny obrywać.
Najlepiej od innych dzieci.
Jak raz dostaniemy fangę w nos,
od razu wiemy, jak gadać z ludźmi.
Jakim tonem mówić.
Przez nieodpowiedni ton można stracić zęby.
Serio. Jednym z problemów tego świata
jest to, że zbyt wielu ludzi wmawia dzieciom, że są wyjątkowe.
Te wszystkie spasione bachory łażące po ulicach
przekonane o własnej zajebistości.
Jak idę przez miasto, zawsze trafię na dzieciaka,
który rzuci do mnie: „Dobra robota, Chris. Szacunek”.
A ja na to: „Dla ciebie »panie Rock«!”.
Nie wmawiajcie dzieciom, że są wyjątkowe.
Może dla was są.
Ale nie dla mnie. Ja się w to nie bawię.
Zanim moje córki wyjdą do szkoły, staję z nimi na progu
i mówię: „Lola, Zahra, słuchajcie.
Jak tylko stąd wyjdziecie, świat zacznie was olewać.
Wszyscy ludzie, co do jednego, mają was w dupie.
Nikt nie uważa was za ładne ani mądre,
nikogo nie obchodzi wasze zdanie,
poza naszym domem psa z kulawą nogą
nie interesuje, co się z wami stanie.
Nikogo.
Nawet niektórzy z domowników
wciąż się wahają”.
Potrzebujemy dręczycieli.
Co to za szkoła, w której nikt nikogo nie dręczy?
Dręczyciele pomagają w procesie wychowawczym.
Serio mówię.
Nauczyciele robią tylko połowę roboty. Resztę załatwiają agresywne dzieci.
I to ta druga połowa przydaje się w dorosłym życiu.
No tak. Kogo obchodzi to, że znasz się na programowaniu,
jeśli rozpłaczesz się, bo szef się z tobą nie przywitał?
„Ty pizdo w korach. Wypierdalaj”.
Mam tego dość.
Potrzebujemy dręczycieli!
Kto rozwiąże problemy tego świata?
Kto ogarnie globalne ocieplenie?
Wynajdzie lek na raka?
Rozwiąże problem ubóstwa?
Wiecie kto?
Dzieciak, który obrywał od innych w szkole.
Taka prawda.
Teraz już wiecie, dlaczego nerdy rządzą światem?
Zawsze tak było i będzie.
Nigdy nie dostałem czeku od kogoś wyższego ode mnie.
A nie jestem wysoki.
Dzięki, panie Weinstein.
Tak to działa. Brutale rządzą światem. Potrzebujemy ich.
Naprawdę.
Myślicie, że Bill Gates był lubiany w szkole?
„Ej, Gates, ty wymoczkowaty wypierdku”.
„Pierdol się, Gates, jebany okularniku”.
„Walić ciebie i twojego Windowsa, szczerbata łajzo”.
„Spuszczę ci wpierdol, Gates”.
„Gates rymuje się z »gej«!”
Myślicie, że Zuckerberg był popularny w liceum?
„Ej, Zuckerzjebie”.
„Zucker-faker, faker-zucker, zuckersraker,
sraka praptaka, Marek-dymarek,
Marek, łowca szparek”.
Stworzył Facebooka po tym, jak ktoś przywalił mu w twarz książką.
Wymyślił go tylko po to, żeby mieć znajomych.
Dręczyciele są potrzebni.
Diamenty powstają pod ciśnieniem. Nie od przytulania.
Przytul bryłę węgla i zobacz, co się stanie.
Ubrudzisz się.
Dręczyciele to nawóz, który pomaga ludziom osiągnąć wielkość.
Żeby kwiatki ładnie rosły, trzeba im podsypać gówna.
Mówię serio. Potrzebujemy dręczycieli.
Dlatego tyle jest teraz otyłych dzieciaków.
Bo nikt nie kradnie im kasy na lunch.
Wiecie, co za nią kupują?
Dokładki.
Potrzebujemy dręczenia w szkołach.
Wkurza mnie, gdy słyszę,
że cyberbullying jest gorszy.
Dajcie se siana.
Nie słyszałem, żeby ktoś kogoś wirtualnie zrzucił ze schodów.
Albo żeby ktoś wirtualnie zrzucił komuś torebkę z sikami na łeb.
Potrzebujemy dręczycieli.
Właśnie tak Trump został prezydentem.
Na sto procent.
Pozbyliśmy się dręczycieli ze szkół
i gdy zjawił się taki prawdziwy, nikt nie wiedział, co z nim zrobić.
Próbuję ogarnąć swoje życie.
Zawrzeć w nim odrobinę religii.
Tylko odrobinę.
Maleńką.
Religia jest jak sól.
Szczypta jest OK, ale jak się przesadzi, to potrawa jest niejadalna.
Próbuję odnaleźć Boga, nim On odnajdzie mnie.
On zawsze znajduje nas w złym momencie.
Nie gdy siedzimy w pierwszym rzędzie na meczu Knicksów,
a Halle Berry robi nam dobrze.
Wtedy Bóg się nie zjawia.
„Sprawne ma te rączki, co?
Ja ją stworzyłem. Twojego fiuta też. Miłego meczu”.
Wtedy Boga nie ma.
Zjawia się dopiero, jak cię przecwelą w więzieniu.
A siedzisz za niepłacenie mandatów.
Jak ktoś siedzi za morderstwo i zostanie zgwałcony,
powinien uznać, że na to zasłużył.
„No tak, rozwaliłem gościa. A teraz ktoś rozwala mi odbyt”.
„Nie krępuj się”.
Ale jak siedzisz za mandaty
i ktoś cię gwałci,
myślisz sobie: „A mogłem przestawić auto.
Co ja sobie wyobrażałem?
Myślałem, że to Wielki Piątek.
Ruchome święta są do dupy”.
Próbuję więc znaleźć Boga, nim On znajdzie mnie.
Ale to bardzo trudne, bo jestem zwykłym gnojkiem.
Staram się być dobry, ale jestem gnojkiem.
Niedawno dałem bezdomnemu piątaka.
To miał być dobry uczynek.
Ale nie dałem mu kasy ze względu na niego,
tylko na mnie.
Robicie czasem dobre uczynki,
licząc, że Bóg to dostrzeże?
Próbowałem na krzywy ryj załapać się na Bożą łaskę.
Dawałem menelowi kasę, ale tak naprawdę zerkałem kątem oka na Boga,
myśląc: „Patrz, Boże. Jestem dobry.
Ześlij mi błogosławieństwo”.
I jestem takim pozerem, że każdemu, z kim rozmawiałem,
napomknąłem o tym, że dałem mu tę kasę.
Niezależnie od tematu rozmowy.
„Widziałeś LeBrona?”
„Nie, byłem zajęty. Dawałem żulowi kasę.
Nie miałem czasu”.
Chwaliłem się, że dałem mu pięć dolców.
A w kieszeni miałem 400.
Ominąłem grube hajsy, żeby dać mu piątaka.
Pomyślałem: „No tego mu nie dam.
To nie dla ciebie. Nie, nie.
To na striptizerki. Nie, nie”.
Dałem mu tyle, że kupi sobie coś do jedzenia w McDonaldzie,
ale już nic do picia.
„Kup sobie zestaw numer osiem. Bez coli”.
No więc szukam Boga, nim On znajdzie mnie.
Jestem popaprańcem.
Ostatnio w telewizji jest dużo o religii.
Zawsze gdy oglądamy wiadomości,
mówią coś o ekstremistach.
Walczymy z ekstremistami.
Kim są religijni ekstremiści?
To ludzie, którzy ekstremalnie mocno wierzą w Boga.
My po prostu wierzymy. Oni wierzą ekstremalnie.
„Bóg powróci na Ziemię w środę o 14.30.
Mam bilety.
Fantasia gra przed nim support.
Podobno ma być też Charlie Wilson”.
Ekstremiści bardzo mocno wierzą w Boga,
a czasem wysadzają coś w powietrze.
Co jest trochę dziwne.
Bo jeśli wierzy się w Boga,
to wierzy się, że stworzył Ziemię, Księżyc, gwiazdy i Słońce.
Że jest najpotężniejszy we wszechświecie.
Więc jeśli ktoś wierzy w jego potęgę,
to po co próbuje mu pomagać?
O chuj mu chodzi?
I… No właśnie.
Tu jest problem.
Uważam, że pomaganie Bogu to świętokradztwo.
Jeśli sądzisz, że możesz pomóc Bogu, to w Niego nie wierzysz.
Gdybyś naprawdę w Niego wierzył, nie robiłbyś tego.
Słuchajcie. Nie byłem w kościele od dziesięciu lat.
To jest dopiero wiara w Boga.
Wy chodzicie co tydzień, bo Mu nie ufacie.
Wrócił już?
No więc szukam Boga, nim On mnie znajdzie.
Kolejna rzecz, którą popsuli ekstremiści: podróżowanie samolotem.
Zepsuli je w cholerę.
Kiedyś latanie było przyjemne.
Lot był o 12.00, a z domu wychodziliśmy o 11.30.
I to wystarczało.
Pamiętacie, jak odbieraliście babcię z lotniska?
Teraz, nim do niej dotrzecie,
ona jest już po zawale.
Umarła, czekając na bagaż.
„Macie bilet dla martwej babci?”
I jeszcze te kontrole. Zabierają nam buty
i szampony.
Od kiedy to szampon jest niebezpieczny?
Zabierają szampon, przeszukują bagaże,
a potem sprzedają szampon w sklepie z pamiątkami.
Czasem próbują nam odsprzedać nasz własny.
Wiem, jak wygląda mój Prell.
Mam dość kontroli lotniskowych.
Potrzebna jest linia lotnicza dla tych, co mają wyjebane.
Linia lotnicza…
bez ochrony i kontroli bagażu,
dla ludzi, którzy się spieszą
i są gotowi położyć na szali własne życie.
Tego nam trzeba.
Zapłaciłbym 50 dolców więcej za taki lot.
Mogliby je nazwać Risky Airlines.
Tak. Risky Airlines. Muzułmanie mają 50% zniżki.
Im dłuższa broda, tym więcej miejsca na nogi.
Nie potrzebowaliby biletów.
Wystarczy pieczątka na dłoni, jak w klubie.
„Przecież już wchodziłem!”
W Risky Airlines wszyscy piloci byliby „zgniłymi jabłkami”.
Serio. Chcę znaleźć Boga, nim On znajdzie mnie.
Jutro niedziela.
Uwielbiam wstawać w niedzielę
i oglądać kaznodziejów.
Uwielbiam ich.
T.D. Jakes jest wspaniały.
I Creflo Dollar.
Joel Osteen.
Obczajcie ich. Mam do was pytanie.
Dlaczego Bóg zawsze jest spłukany?
Ma problemy finansowe od…
Od dawna.
Co jest, kurwa?
Czyżby zaciągnął kiepski kredyt hipoteczny?
O co tu biega?
Kto mu ogarnia podatki? Wesley Snipes?
O co w tym chodzi? Nie rozumiem.
Szatan zawsze jest nadziany.
W klubie ze striptizem zostawia gruby hajs.
W telewizji Szatan nigdy nie mówi:
„A kto zapłaci za całe to zło?”.
No nie. Ale ja uwielbiam religię.
Uwielbiam ją analizować i obserwować.
Fajne jest w niej to, że niezależnie od tego, kogo się czci,
jakie święte księgi się studiuje,
każda religia opiera się na jednym fundamencie,
jednej idei wspólnej dla wszystkich.
Brzmi ona: „Bóg jest nieomylny”.
Każda religia tak twierdzi.
„Bóg jest…
nieomylny.
Mówię, że Bóg…
jest…
nieomylny”.
Bóg jest nieomylny?
Spoko.
Dość śmiałe założenie.
Nigdy się nie myli?
Czytaliście Biblię?
Co, według Biblii, wydarzyło się siódmego dnia?
„Bóg odpoczywał”.
Trochę dziwne. Wszechmocna istota musi odpoczywać?
Mam do was pytanie.
Wykonywaliście kiedyś zadanie,
które szło wam bez zarzutu,
więc postanowiliście odpocząć?
Przydarzyło wam się to kiedyś?
Nie!
Kurwa, nie ma opcji.
Najczęściej jest tak, że wykonujemy zadanie,
idzie nam chujowo,
więc postanawiacie odpocząć,
nim spierdolicie je do reszty.
„Bóg jest nieomylny”. Dajcie spokój.
Bóg popełnił mnóstwo błędów.
Widzieliście jeżozwierza?
Nie da się go zjeść ani przytulić.
Jest brzydki, kłuje i sra, gdzie popadnie.
Czyli błąd!
A ruchome piaski?
Piasek, w którym można utonąć.
Na sucho.
Myślicie, że taki był Jego zamiar?
Nie. To błąd.
Byliście kiedyś w Missisipi?
Błąd!
Błąd jak nic!
Jaja sobie robicie?
To nie stan, tylko łacha piachu pełna rasistów.
Pierdolone Missisipi. Byłem tam parę miesięcy temu.
Nie mogłem się połapać, który mamy rok.
Tak bardzo popierdolone jest to getto.
Na maksa!
Wiecie, jakie jest Missisipi?
Byliście kiedyś na Karaibach?
Jak się tam leci, to po lądowaniu wsiada się do furgonetki.
I się jedzie.
Ta kurewska jazda z lotniska do kurortu
jest przerażająca.
Patrzysz przez okno i myślisz: „Co jest, kurwa?
Co to za syf?
Boże”.
Widzisz małe dzieci, które jedzą dredy.
Shabba Ranks zabija psa.
Ludzie się gapią, jakby w życiu nie widzieli auta.
„Koło!”
Dopiero na miejscu myślisz sobie: „Ładnie tu.
Bardzo ładnie. Zaprośmy twoją matkę”.
Szlag.
Dadzą ci jedną piña coladę,
a ty im wybaczasz ten obraz nędzy i rozpaczy.
Bierzesz jeden łyk i mówisz:
„To dziecko wcale nie było martwe.
Chcę wynająć skuter wodny”.
No więc szukam Boga, nim On znajdzie mnie.
Chcę ogarnąć swoje życie.
Ostatnie lata to było jakieś wariactwo.
Zajmowałem się dziećmi.
Rozwiodłem się.
Rozwiodłem się. Nie!
Nie klaszczcie. Chyba że jesteście prawnikami.
Rozwód jest do dupy. Nie polecam.
Przeszedłem przez to piekło i naprawdę nie polecam.
Jeśli kogoś kochacie, nie pozwólcie mu odejść.
Trzymajcie go blisko.
Bardzo blisko.
Nie odgrażajcie się, że odejdziecie.
Serio. Kochajcie na maksa albo wypieprzajcie.
Jak macie odejść, to teraz.
Zgadza się. Tu i teraz.
Po prostu zerwijcie ze sobą.
Mamy takie specjalne budki na zapleczu.
Ale zanim odejdziecie…
Upewnijcie się, że macie dokąd.
Część z was tkwi w związkach od tak dawna,
że zapomnieliście, jakie z was pasztety.
Nim odejdziecie, rozbierzcie się do naga
i stańcie przed lustrem.
To właśnie wypuścicie na rynek.
Zróbcie parę przysiadów albo idźcie na terapię.
Serio mówię.
Kochajcie na maksa albo wypieprzajcie.
Słyszycie?
Ja wam to mówię.
Jeśli jesteście w związku,
powinniście robić tylko dwie rzeczy: bzykać się i podróżować.
Nic więcej.
Seks i podróże.
Bzykanko i wycieczki.
Same orgazmy i wyjazdy.
Nic więcej.
Ludzie mówią, że związki są trudne.
Nie są.
Są trudne wtedy, gdy stara się tylko jedna strona.
Tak. Dwie osoby bez problemu przestawią kanapę.
Jedna nie da rady.
Jeśli jesteście w związku,
pozwólcie, że wam pomogę.
Chcę wam pomóc, okej?
Dobra. Zasada numer jeden:
nie rywalizujcie.
To nie jest, kurwa, konkurs.
Naprawdę.
Jej sukces to twój sukces. I na odwrót.
Nie rywalizujcie.
Przestańcie.
Zasada druga.
W związku nie ma równości.
Mówicie, że jesteście sobie równi.
Ale żyjecie po to, by służyć.
To branża usługowa, czaicie?
Tak. Związek jest jak zespół muzyczny.
Kurwa, serio.
A w zespole każdy pełni konkretną rolę.
Ktoś jest frontmanem, ktoś śpiewa, a ktoś inny gra na tamburynie.
A jak już masz grać na tym tamburynie, to rób to dobrze.
Rób to dobrze.
Uśmiechaj się.
Nikt nie chce oglądać naburmuszonego tamburyniarza.
Jak już masz grać na tym gównie, to rób to na maksa.
Możesz obijać go o poślady, o tak: „Kurwa, gram na tamburynie!
Kurwa, gram na tamburynie!”.
Graj na nim jak Tina Turner.
Tak. Związek jest jak zespół.
Jak Hall & Oates.
Nie wiem, co robi Oates.
Ale Hall nagrał z nim wszystkie hity.
Tak. Więc trzymajcie się razem.
Jak tego dokonać?
Bzykać się.
To proste. Trzeba się bzykać.
Ludzie mówią: „Na początku było super,
ale potem pojawiły się problemy”.
Nieprawda. Nic się nie pojawiło.
Każdy problem, z którym się zmagacie, istniał od początku.
Ale się bzykaliście, więc sobie wybaczaliście.
Tak. Wiedziałaś, że on nie lubi zmywać.
Ale był świetny w łóżku.
Orgazm za naczynia. Dobry deal.
Uwielbiałaś zmywać naczynia za orgazm.
Wiedziałeś, że ona nie umie gotować,
ale dobrze robiła gałę.
Więc mówiłeś: „Nie przerywaj. Coś zamówimy”.
Trzeba się bzykać.
Jak najczęściej.
Niezależnie od nastroju.
Nie pozwalać sobie na stagnację.
Nie czekać, aż natchnie was Duch Święty.
Serio.
Drogie panie, słyszycie?
Czasem trzeba mu obciągnąć pomimo złego nastroju.
Nie ma wyjścia.
Ja mogę robić minetę na smutno.
„Kurde, zapomniałem zatankować.
W piwnicy jest mnóstwo pleśni”.
Zrobiłbym minetę nawet 11 września.
A wy gdzie wtedy byliście?
Trzeba się bzykać.
Byłem żonaty przez 16 lat.
Szesnaście. To kupa czasu.
Hamiltona będą grali krócej.
Byłem żonaty 16 lat w erze telefonii komórkowej,
co oznacza,
że moje 16 lat było dłuższe niż 40 lat stażu małżeńskiego moich rodziców.
Przez te lata miałem częstszy kontakt z byłą żoną
niż moi rodzice ze sobą przez cztery dekady.
Zastanówcie się. Mój ojciec wychodził do pracy o 6.30,
wracał o 20.30.
I nie miał kontaktu z mamą przez cały dzień.
Tak kiedyś wyglądały związki.
Tak było. Dzieci mogły umrzeć,
a on dowiedziałby się dopiero po robocie.
Zapytałby: „Dzieci umarły?
O której?”. „Osiem godzin temu”.
„Cholera”.
Nie mieli ze sobą kontaktu.
Wszyscy wasi rodzice tak mieli.
Więc kiedy wracali z pracy, rozmawiali ze sobą.
Wiecie dlaczego?
Bo każde z nich posiadało istotne informacje,
przydatne dla drugiej strony.
No tak.
„Jak ci minął dzień?”
„Białasy mnie nie dorwały”. „Mnie też nie”.
„Kocham cię”.
Wiecie, czemu jeszcze rozmawiali?
Wiecie? Bo zdążyli za sobą zatęsknić.
Tęsknili za sobą.
Dziś to niemożliwe.
Nosimy bliskich w tylnej kieszeni.
Są z nami cały, kurwa, czas.
Jak tylko wyjdziemy z domu,
telefon pika, przychodzi SMS albo połączenie na FaceTime,
albo Snapchat,
są setki różnych form komunikacji.
I twoja kobieta ma jeszcze czelność pytać, czemu nie chcesz gadać.
„O co ci chodzi? Wiem, co dziś robiłaś
i co inni o tym sądzą.
Tak, kurwa. Czytam komentarze.
Dałem ci pięć lajków. Szlag.
I trzy uśmieszki i bakłażana.
Odczep się”.
Nie byłem dobrym mężem.
Byłem gnojem.
Uzależniłem się od porno.
No wiem. Branża warta miliardy dolarów.
Uzależniłem się od porno i…
Wszędzie się spóźniałem.
Mam świadków.
A co się dzieje, jak się ogląda za dużo pornosów?
Powiem wam.
Stajemy się seksualnie autystyczni.
Zapadamy na autyzm seksualny.
Nie radzimy sobie z kontaktem wzrokowym i sygnałami werbalnymi.
Poszukujemy rutyny.
Ale nie powinno się co noc podduszać partnerki.
Trzeba urozmaicać. Podduszanie tylko w czwartki.
Co się dzieje, jak się przesadzi z porno?
Dostajemy znieczulicy.
Na początku nie ma znaczenia, jakie porno się ogląda.
Wystarczy golizna.
Potem zaczyna nam odwalać.
Potrzebujemy idealnego zestawu pornosów,
by osiągnąć satysfakcję.
Byłem popierdolony.
Potrzebowałem Azjatki o tyłku Afroamerykanki
mówiącej po hiszpańsku,
żeby w ogóle mi stanął.
Teraz jestem zdrowy. Byłem na odwyku.
Dali mi leki antypornosowe.
Teraz jestem czysty.
Drogie panie, opiekujcie się swoimi partnerami.
Panowie, opiekujcie się swoimi partnerkami.
Jak tego nie zrobicie, to was zostawią.
Albo fizycznie, albo mentalnie.
Kobieta może mentalnie opuścić faceta.
Jak w Star Treku. Telepatycznie wypierdolić gnoja z domu.
Są faceci, którym wydaje się, że nadal mają żony.
A one odeszły dawno temu.
Przyszła tu, bo kupiłeś bilety.
Nie dla ciebie, tylko dla mnie.
Z wiekiem dowiadujemy się ciekawych rzeczy.
Na przykład tego, kto jest największym kozakiem.
Nie ma większego kozaka,
większego cwaniaka,
nie ma mocarniejszej osoby od niepracującej żony.
To największe cwaniary na tej planecie.
Ludzie myślą, że kobiety pracujące są silne.
Ale praca jest dla leszczy.
Serio.
Cwani ludzie szukają frajera, żeby na nich zapieprzał.
Naprawdę.
Mamy Niepracujące żony z Atlanty,
a nie Pracujące hetery z Atlanty.
Tego nikt by nie oglądał.
Niepracująca żona to totalny kozak.
Potrafi wmówić mężowi,
że jest to również jego dom.
Wielu z was na pewno myśli, że ma dom,
że należy także do niego.
Nieprawda. Zajumała go wam lata temu.
Dzieci wiedzą to od początku.
Tak.
Niepracująca żona to kozak.
Ma trochę czasu dla siebie.
Nim tatuś wróci do domu, żonka ogarnie dzieci,
które przygotują małą inscenizację
na powrót taty.
„Tata wraca za pięć minut. Pamiętacie swoje kwestie?”
„Tęskniłem, tato”.
„Świetnie.
Powiedz to, jak tylko wejdzie.
Złap go za nogę i nie puszczaj.
Dam mu wielki kawał kurczaka,
zaczekamy, aż zaśnie, i dalej będziemy rządzić w tym domu”.
Tak jest, panowie. To nie jest wasz dom.
Jak mieszkacie z kobietą, to jej dom.
Nie wasz.
Tylko single mogą powiedzieć, że mają coś na własność.
Zróbmy mały test.
Jeśli sądzicie, że jesteście właścicielami domu…
Gdy dziś wrócicie do siebie,
spróbujcie…
Proszę was.
Gdy dziś wrócicie do domu,
zawieście na ścianie zdjęcie swojej matki.
To wasz dom, co nie?
Spróbujcie.
„Co to?”
„Zdjęcie mojej mamy”. „Nieładna ta ramka”.
Nigdy więcej go nie zobaczycie.
Może na pogrzebie waszej matki
żona powie: „Zobacz, co znalazłam”.
Kurwa mać.
Ale się na nią nie wkurzajcie.
Nigdy.
Bo jeśli wy się wkurzycie, to ona też.
Wy się wkurzycie o to, że nie pozwala wam powiesić zdjęcia.
A ona,
że się ośmieliliście
na nią wkurzyć.
Wy macie konkretny powód.
A ona się wkurza, że mieliście czelność zareagować na to, co zrobiła.
Nic nie zrobiliście, ale musicie przeprosić,
żeby móc żyć dalej.
„Kochanie, wybacz”.
Powinienem się domyślić, że matka nie zasługuje na to,
by jej portret wisiał u nas na ścianie.
To się więcej nie powtórzy.
Może powieszę go w biurze czy coś.
Dziękuję, kochanie.
Kocham cię.
Jeśli cię to pocieszy, mam w dupie matkę”.
A jeśli się bardzo wkurzy,
ale tak na maksa,
zarządzi strajk seksualny.
A tego nie chcecie.
Nie ma nic gorszego.
Pamiętacie ten z 2013 roku?
Negocjacje były trudne.
Komitet nie chciał się ugiąć.
Tak. Strajk seksualny. Seksualne embargo.
Seksualne sankcje.
Wasze fiuty będą traktowane jak Kuba.
Serio. Strajk seksualny to broń atomowa
w kobiecym arsenale.
Ale musi zostać użyta prawidłowo.
Wiele kobiet nie potrafi tego zrobić.
Część z was nie potrafi prawidłowo przeprowadzić strajku seksualnego.
Coś wam powiem.
Ten strajk działa tylko wtedy,
gdy bzykasz się z mężem regularnie.
Nie zagrozisz mu brakiem seksu, skoro i tak go nie ma.
Powiesz: „Żadnych lodów”. „Przecież i tak mi ich nie robisz.
Odbierzesz mi jeszcze jakieś zmyślone rzeczy?
Kluczyki do statku kosmicznego?
Udomowionego tygrysa? Co jeszcze?
Co mi jeszcze zabierzesz?”
No właśnie. Moje panie, bzykajcie swoich facetów.
Błagam was!
Bzykajcie ich regularnie.
Naprawdę. Jeśli przestaniecie,
uodporni się na waszą cipkę.
Serio. Im częściej go bzykasz, tym jest słabszy.
Ale jeśli przestaniesz, zacznie mieć własne pomysły.
A tego nie chcesz.
Nie spuszczaj go z oka!
Kurde.
Słuchajcie.
Jest jeszcze jeden powód, by go bzykać.
Nie życzę wam, ale wyobraźcie sobie, że wykoleja się wasz pociąg.
No.
Macie poharatane, okaleczone ciało.
Jedyna część ciała, która ocalała…
to cipka.
Mąż musi pójść do kostnicy
i zidentyfikować cipkę,
by można was było godnie pochować.
Jeśli nie uprawialiście seksu, będzie ciężko.
Pójdzie tam, a grabarz powie:
„Zdejmę prześcieradło,
a pan zidentyfikuje cipkę, dobrze?”.
Gość zdejmuje prześcieradło, a mąż mówi:
„Nie wiem.
W sumie to…
Nie umiem…
Na pewno jechała tym pociągiem?
A zrobi pan tak?
To moja żona.
To ona”.
Jeśli kochacie męża,
pilnujcie go,
bo inna kobieta wam go odbierze.
Jak nic.
Na pewno są tu kobiety, które ukradły komuś męża.
Wy wiecie, o kim mówię.
Myślicie: „Była żona go olewała”.
Pilnujcie męża, bo inna kobieta wam go zabierze.
Panowie,
wy się nie martwcie.
Nikt wam nie odbierze żony.
To znaczy, na pewno ktoś ją przeleci.
I to solidnie.
Lepiej od was.
Ale wam jej nie odbierze.
Żaden facet nie myśli:
„Chcę, by krzyczała na mnie tak, jak na niego.
Chcę mieszkać w domu bez zdjęć mojej matki”.
Przelecą ją parę razy i wam zwrócą.
„To chyba twoja.
Przez nią zacząłem wątpić w siebie”.
Kurczę.
Zjebałem. Serio. Rozwód to straszny syf.
Nie chcecie tego przeżywać.
To moja wina, bo jestem gnojem.
Nie byłem dobrym mężem.
Nie słuchałem.
Nie byłem dla niej miły.
Wszystko prawda.
Stawiałem się.
Myślałem, że jak ją utrzymuję, to mogę robić, co chcę.
Ale to tak nie działa.
Myślałem, że jestem zajebisty.
Nie grałem na tamburynie.
A trzeba grać na tamburynie. Wszyscy muszą to robić.
Zdradzałem ją.
Powaga. Nie przechwalam się. Zdradzałem żonę.
Byłem w trasie i…
Zdradziłem ją z trzema kobietami.
To pojebane.
Wiecie, co jeszcze jest pojebane?
Jak facet zdradza, to dlatego, że potrzebuje odmiany.
Chcemy czegoś nowego.
A wiecie, jak to się kończy?
Żona się o wszystkim dowiaduje
i to ona jest kimś nowym.
Nigdy już nie będzie taka sama.
Jest odmieniona, ale na gorsze.
Na o wiele gorsze.
Wszystkie kobiety w tej sali
myślą teraz: „Kurwa, Chris.
Myślałam, że jesteś spoko.
Pojebało cię?
Co jest, kurwa, z tymi facetami?”.
Wiem, że wiele z was tak myśli.
Myślicie sobie: „Wal się, Chris”.
Tymczasem faceci myślą sobie:
„Z trzema?
Tylko z trzema?
Kurde, stary”.
Pracuję w UPS i mam więcej dup.
Trzy?
Musiałeś bardzo kochać żonę.
Romantyk z ciebie”.
To pojebane.
Pamiętam, jak po rozwodzie
trafiłem na imprezę
i spotkałem Rihannę.
Pomyślałem: „Dobra. Zacznijmy od nowa”.
Jestem na imprezie, widzę Rihannę.
Pomyślałem, że zagadam.
Podchodzę i pytam, co słychać.
Zdarza wam się zapomnieć, ile macie lat?
Rihanna spojrzała na mnie jak na starą ciotkę.
Nie traktowała mnie nawet jak pełnoprawnego posiadacza penisa.
Łatwiej poderwałbym Arethę Franklin.
I mówię to z szacunkiem.
Wypytywała mnie o innych kolesi.
„Widziałeś Raya J?” „W dupie mam Raya J.
Nie trawię gościa”.
Nie rozwodźcie się. To nic przyjemnego.
Musiałem przejść batalię o prawa rodzicielskie,
by móc widywać córki.
To jest pojebane.
Niefajnie jest być facetem w sądzie rodzinnym. A jeszcze gorzej
jest być czarnym facetem w jakimkolwiek sądzie.
Nawet czarni sędziowie przychodzą do pracy z adwokatem
i nie zdejmują togi ani na chwilę.
Na plecach mają napis „sędzia”,
żeby ktoś nie wziął ich za czarnych w pelerynach.
„Czy to czarny w pelerynie?”
„Nie, to sędzia”.
Byłem w sądzie. Było strasznie.
Nie wiedziałem, czy będę mógł widywać dzieci.
Chciałem, by rozwód przebiegł szybko i sprawnie.
Więc kupiłem dom tuż za rogiem.
Czterysta metrów od ich domu.
Tuż, kurwa, obok. Ale to nie wystarczyło.
Na rozprawie sędzia mówi:
„Panie Rock,
proszę pokazać zdjęcia łóżek
w sypialni, na dowód,
że dzieci mają gdzie spać”.
A ja na to: „A co myślisz? Że mam tam żłób?
Że nie mam łóżek w domu za milion dolców?”.
Dobra. Pokazuję zdjęcia.
Ale to nie wystarczyło. Sędzia mówi: „Panie Rock,
proszę pokazać zdjęcia lodówki z jedzeniem
na dowód,
że dzieci będą miały co jeść”.
A ja na to:
„Co wam o mnie nagadali?
Jestem Chris Rock, nie Chris Brown”.
Kurde.
Panowie, nie życzę wam rozwodu.
Coś wam powiem.
Jeśli kiedykolwiek zrobicie coś dla swoich dzieci,
sfotografujcie to.
Zróbcie zdjęcia, jak je przytulacie i karmicie.
Nigdy nie wiadomo, kiedy będziecie musieli okazać dowód miłości.
Idzie zima.
Ale udało się. Dostałem opiekę.
Widuję córki codziennie.
Mam prawa rodzicielskie. Udało się.
Ale było to poniżające. Musiałem dowieść, że jestem dobrym rodzicem.
Wiem, że mówiłem, że macie nie rywalizować,
ale po tym, co przeszedłem,
po całej tej batalii o dzieci,
postanowiłem, że za każdym razem, gdy będą u mnie, będę się starał.
Ale tak na maksa.
„Nie wiem, co robicie u mamy,
ale przebijemy to
za każdym razem. Zrozumiano?”
Czasem zapraszam gwiazdy.
Chcę, by miały co opowiadać mojej byłej.
„Mamo, Drake pomagał mi w lekcjach.
Lady Gaga zrobiła mi tosta z serem”.
Myślicie, że ściemniam?
To zajrzyjcie na mojego Instagrama.
Kolejna sprawa.
Po rozprawie dotyczącej praw rodzicielskich
przychodzi czas na podział majątku. Coś strasznego.
Osoba, która…
zarabia więcej, musi pokryć koszty sądowe.
Musiałem opłacić jej prawnika, by ją ze mną rozwiódł.
To jak wynająć płatnego zabójcę, by cię sprzątnął.
„Masz tu moje zdjęcie.
Będę w Burger Kingu o 10.38.
Strzel mi w głowę i zadzwoń po robocie”.
Więc…
Siedzę w sądzie…
Rozglądam się po sali rozpraw i widzę,
że oboje mamy po trzech adwokatów.
To kurewsko droga impreza.
Ona ma trzech i ja mam trzech.
Sędzia, woźny, protokolant.
Patrzę na tych wszystkich gnojków.
I myślę sobie: „Normalnie miasto w mieście”.
Patrzę na nich i uświadamiam sobie,
że oni wszyscy są lepiej wykształceni ode mnie.
Ja nie skończyłem nawet liceum.
A otaczają mnie ludzie po uniwerkach.
Dotarło do mnie, że oni wszyscy
urodzili się w korzystniejszych warunkach.
Ja jestem z Bed-Stuy, do kurwy nędzy.
A ci ludzie chcą mi zabrać kasę.
Wszyscy opuszczą tę salę bogatsi. Oprócz mnie.
Wstali rano, umyli zęby,
włożyli garnitury, uczesali się. Wszystko po to,
by mnie oskubać.
Wtedy coś zrozumiałem.
Udało mi się.
Osiągnąłem sukces.
Zacząłem od zera. A teraz jestem tu.
Sukces.
Pomyślałem: „Walić to. Bierzcie, co chcecie.
Ja sobie poradzę. Popracuję i wyjdę na swoje”.
Właśnie o to chodzi.
Niektóre rzeczy docierają do nas po czasie.
Na przykład to, że sam jestem sobie winny.
Nikt mi nie kazał się puszczać.
Zasłużyłem na karę.
I teraz mam nauczkę. To była sroga, męska lekcja.
Wiem, kobietom jest ciężko,
ale facet musi mieć grubą skórę,
zwłaszcza czarny.
Świat jest zimny jak cholera.
Z wiekiem zrozumiałem,
że tylko kobiety, dzieci i psy
kocha się bezwarunkowo.
Tylko kobiety, dzieci i psy.
Mężczyznę kocha się wtedy,
gdy może coś z siebie dać.
Nie słyszałem nigdy, by kobieta stwierdziła:
„Odkąd wyleciał z pracy, zbliżyliśmy się do siebie”.
Żadna z was tak nie mówi.
Nie.
Moja babcia mawiała:
„Facet bez kasy jest jak facet bez ręki.
Do niczego się nie nadaje”.
Co to za gangsterskie wywody?
Taka prawda. Kobiety, dzieci i psy kocha się bezwarunkowo.
Mężczyzna musi coś komuś dać, by otrzymać miłość.
Panowie, o co pytają was kumple,
gdy poznacie nową dziewczynę?
„Jak wygląda?”
Dziewczyny, a o co was pytają kumpele, jak poznacie faceta?
„Czym się zajmuje?”
„Ma dobrą pracę? Zaopiekuje się tobą?”
„Pomoże ci spełnić marzenia czy nie?”
Tak to już jest.
Wszyscy faceci w tej sali,
gdyby stracili pracę, straciliby też kobietę.
Myślicie, że ją znacie? Gówno prawda.
Odejdźcie z pracy na trzy tygodnie, to wylezie szydło z worka.
Tylko tego wam brakuje, by poznać prawdę.
Michelle Obama patrzy teraz na Baracka i mówi:
„I co teraz?
Jak ci idzie z książką?
Pokaż, co napisałeś”.
Serio.
Świat jest zimny i straszny.
Ale to ja nawarzyłem sobie piwa.
Z wiekiem zrozumiałem wiele rzeczy.
Ale kobiety też zdradzają.
Pewnie, że tak. Nie tylko my.
Laski też. Tylko lepiej się z tym kryją.
My jesteśmy w tym beznadziejni.
Przyłapują nas, jak wracamy po nocy,
a one wyczują zapach hotelowego mydła.
Pytają: „Co tak pachnie?”. A my na to: „Nie wiem”.
A potem się rozbieramy
i spomiędzy pośladków wypada kawałek mydła.
„Wiedziałam!”
To straszne, jak łatwo dajemy się przyłapać.
Może dlatego, że zawsze romansujemy z „tą nową”.
W pracy, w szkole.
„To ta sucz”.
Kobiety sypiają z facetami,
których znamy od dawna.
Bywali u nas w domu,
pili naszą wodę mineralną.
Aż w końcu przyglądamy im się z bliska i myślimy: „Chwila.
Craig nie jest w klubie literackim.
On nie umie czytać”.
Ja przeszedłem na emeryturę.
Mam dość zdrad.
W pewnym wieku, jak ostro nawywijaliśmy
i ponieśliśmy srogie konsekwencje, stwierdzamy: „Dość. Koniec zdrad”.
Uwielbiam laski, ale wolę święty spokój.
To jest ważniejsze.
Od świętego spokoju mi staje.
Tego mi właśnie, kurwa, potrzeba.
Chcesz ze mną być? Daj mi spokój.
Święty spokój.
Nie będę cię zdradzał.
Chyba że z Rihanną.
Mam w portfelu połówkę viagry,
gdyby nagle nabrała ochoty na podstarzałych komików.
„Rihanna przeleciała Eddiego Griffina. Lecę tam.
Eddiego Griffina. Kurwa mać!”
Jest dobrze.
Teraz chodzę na randki. Powaga.
Jest dziwnie.
Byłem żonaty wiele lat.
Spotykam się z babkami w moim wieku i trochę młodszymi.
Szaleństwo.
Wszystko się zmieniło.
Laski lubią szybki seks.
Szybki numerek i wychodzą.
Wypierdalają z domu w podskokach.
Numerek i nara. Pytam jedną: „A ty dokąd?
To twój dom”.
Kiedyś lubiły się przytulać. Teraz zwiewają.
I bzykają się w pośpiechu.
Jestem dorosłym facetem i myślę sobie: „Tak nie wypada”.
Jezu, młode laski lubią być na górze. Zawsze.
„Zróbmy to na jeźdźca. Chcę być na górze.
Dosiądę cię.
Ja chcę być na górze”.
Czterdziestopięciolatki na to nie namówisz.
Ona powie: „Ciesz się, że się położyłam.
Obrócę się i pomogę ci skończyć, ale nic poza tym.
Muszę oszczędzać kolana”.
Młode laski chcą być na górze.
„Zróbmy to na jeźdźca.”
Kładę się, laska mnie ujeżdża,
a ja nie wiem, czy ją bzykam,
czy wymieniam olej.
„Ja chcę być na górze.
Będę cię ujeżdżać”.
Na Tinderze używam własnego nazwiska.
Znajomi mówią, że nie powinienem.
„A co, jeśli któraś chce być z tobą, bo jesteś Chris Rock?”
„No przecież jestem.
A co mam wpisać, Cedric The Entertainer?”
Moja profilówka na Tinderze
to moje zdjęcie z gołym tyłkiem,
z mikrofonem w ręce…
i z tamburynem.
Będę leciał. Trzymajcie się. Dzięki.
- Jesteś najlepszy. - Nie, ty.
- Za każdym razem… - Wszyscy jesteśmy.
Każdy twój występ mnie porusza.
Szukam…
Wolę oglądać ciebie niż stare programy,
pojedynki Jacksona i Prince'a,
jak jeden wywalił drugiego z szalupy.
Tak jest, kurwa.
Widziałem to.
Walić ich.
Znacie tę historię?
- Pamiętam. - Jezu.
Eddie i Richard zagrali razem w filmie.
Ale się nie lubili.
Richard i Cosby się nie lubili.
Gdy zobaczyłem ich razem po raz pierwszy,
Richard występował w Original Room.
Stał na scenie, gdy Rashon przyniósł mu jakąś kartkę.
Richard na nią zerknął,
odłożył ją i nie przerwał występu.
Tekst brzmiał: „Jest Eddie Murphy”.
Richard występował dalej.
I w końcu mówi:
„Jest tu młody człowiek. Ludzie mówią, że to mój następca,
ale ja jeszcze nie umarłem,
więc mnie to… wkurwia.
Nazywa się Eddie Murphy”.
Szał na widowni. A on mówi:
„Podejdź tu, żebym mógł cię poznać”.
O kurde.
„Brawa dla Eddiego Murphy'ego”.
Eddie wszedł do sali,
wspiął się na scenę.
Podał Richardowi rękę, a ten ją uścisnął
i odszedł, ale nie wyszedł z sali.
Usiadł na schodku
obok sceny w Original Room
i patrzył na występ Eddiego.
Dla Eddiego obecność Richarda była…
Kurczę.
…Eddie dał z siebie wszystko.
Richard na koniec wstał,
a Eddie do niego podszedł
i razem wyszli z sali.
Zajebisty moment.
To prawda…
„CO!!”
Napisy: Aleksandra Stodolna