Nie widać jej nigdzie. Musiała pobiec w inną stronę. Chodźmy!
Ćśś! Też to słyszeliście? Jest gdzieś tam!
Dom Jaguara.
Naprawdę istnieje.
Roth.
Znalazłam.
Dobra, namierzamy cię. Widzimy się na miejscu.
Świetna robota. Jestem z ciebie dumny.
Dół z kolcami. Jak w grach.
Niech no zgadnę…
No. Tak właśnie myślałam. Pewna śmierć.
Jak to powiedział? „Zwykłe wakacje w Chile”?
„Zielona szkoła dla starszaków”, co?
„Wpadamy i wypadamy ze skarbami”.
Och, tatku…
Gdybyś tylko mógł to zobaczyć…
Hej, to raczej… w stylu chińskim.
Hej, zabiłaś aligatora?
Roth!
A niech mnie, Lara!
Udało ci się!
Wszyscy brali ojca za szaleńca, gdy twierdził,
że Chachi dotarli tak daleko na południe. A jednak miał rację.
Richard Croft nie mylił się w tych sprawach.
Jak jego córka.
El regalo de los dioses.
Legenda głosi, że szkatuła zapewni wielkie bogactwo
każdemu, kto jej dotknie.
Cóż… Z chęcią spróbuję.
Wygląda na dosyć starą.
Przypomnij, kiedy powstał ten kompleks?
Około dziewięćsetnego roku przed naszą erą.
Jest dwa tysiące lat starszy od Machu Picchu.
Powstała z jednego kawałka.
Nie widzę żadnego sposobu, by ją otworzyć.
Roth, nie jestem przekonana, że powinniśmy ją zabierać.
Nie przejmuj się tą płaskorzeźbą.
Jak twój ojcicec. Dla ciebie każdy przedmiot kryje
w sobie jakąś tajemnicę.
Masz rację. To z pewnością zwykły relief.
Dałaś radę, dziewczyno! Ukończyłaś wędrówkę,
którą rozpoczął twój ojciec.
Jesteś godna nazwiska. Och, Richard pękałby teraz z dumy.
Tak jak ja.
Gdy powiedziałam swojej klasie, że jadę do Chile,
zaczęli mi polecać wycieczki winiarskie i spływy kajakowe.
Ta dzisiejsza młodzież…
Hej, nigdy nie byłam na wycieczce winiarskiej. Czas to zmienić.
-O mój Boże… -Spokojnie.
Nie macie pojęcia, co robicie.
Ta szkatuła sprowadza jedynie śmieć i zniszczenie.
Zostawcie ją i odejdźcie. Inaczej was zabijemy.
Czyli, że jednak kryje w sobie
jakąś wielką tajemnicę.
I tak to chcecie rozwiązać?
Rozsądnie byłoby oddać im tę szkatułę.
Nie ma takiej opcji.
Roth, nie wydaje mi się, żeby to byli najemnicy.
Myślę, ze są obrońcami świątyni.
Nie daj się zwieść pozorom, Lara. Chcą zgarnąć artefakt.
Uważaj, po lewej!
Dzięki. Z tyłu!
Roth!
Lara…
Zamknij oczy, dobrze?
Nie otwieraj. Proszę.
Nie ruszaj się. Rozumiesz, co mówię? Ani drgnij.
Lara. Już dobrze. Wszystko gra.
Wybacz, ale nie miałem wyjścia. Lara. Spójrz na mnie.
Mógł przeżyć on albo ty. Postawiona przed takim wyborem,
musisz walczyć o przetrwanie.
Rozumiesz?
Powtórz.
Muszę przetrwać.
TOMB RAIDER: LEGENDA LARY CROFT
3 LATA PÓŹNIEJ PERU, PROWINCJA CHUMBIVILCAS
Wciąż jestem niepokonana! No, i kto jest najlepsza wojowniczką,
jaką świat widział? Patrzycie na nią!
Dziewczyno, to była dobra walka.
No, to wesołych świąt!
Wesołych świąt!
Wesołego Alleluja!
Lara?
Jonah?
Właściwie to gdzie się podziewasz?
Wiesz, że od pół roku nie było cię w domu?
Rozmawialiśmy o tym. Mówiłaś, że spędzisz tu święta.
Razem z Abby, ze mną…
Spróbujesz… Odżyć.
To nie mój dom.
Co?
Nieważne. Jonah. Nic mi nie jest.
Żyję i jakoś sobie radzę. Muszę iść naprzód, to wszystko.
Zrozum…
Roth nie żyje. Kropka.
I najwyższy czas, byś przestała się o to obwiniać.
Nie żądam, żebyś stała się taka, jaka byłaś wcześniej.
Wiem, że to niemożliwe.
Śmierć bliskich zmienia nas na zawsze.
Ale ucieczka nie pomoże ci się podnieść na nogi, wiesz?
Co innego powrót do domu.
I przyjęcie pomocy przyjaciół.
-Nie… Nie potrafię. Przepraszam. -Jonah
Wszystko gra?
Co robi tamta kobieta?
Właśnie przeprowadza ceremonię Pachamama.
W zeszłym miesiącu straciła męża.
Dlatego zgodnie z tradycją pali wszystkie jego rzeczy.
Musi odkryć kim, chce być teraz, gdy jego już nie ma.
Taki nowy początek.
Poradzisz sobie.
Było nie było… Jesteś Croft.
Roth.
Wychodzi na to, że nie jestem godna swojego nazwiska.
Gdyby nie Lara, w ogóle by nas tutaj nie było!
To jej wina, że Roth nie żyje!
Kurzu tu tyle, że dostałbym alergii nawet, gdybym jej nie miał.
Witaj, ptaszyno.
Jonah, Zip. Co tutaj robicie?
Włączyłaś alarm.
Okablowałeś dom mojego ojca.
Przecież to jest teraz to twój dom.
Ktoś musiał się nim zająć, gdy ty byłaś Bóg wie gdzie.
Zgłosiłem się na ochotnika.
Dobra, a teraz mów, o co tu chodzi?
Zamierzam to wszystko spalić.
Spalić? Nie… Nie mówisz chyba poważnie?
To rzeczy mojego ojca. I Rotha. Pora się ich pozbyć.
Dobrze kminię, że ma na myśli jakąś aukcję?
Nie, że chce to wysadzić czy coś, hę?
No, jeśli to pomoże ci pójść naprzód, chętnie pomożemy.
Ale na wszystko, co Croftowie uznają za święte,
zamów nam, kurczę, pizzę,
kebsa czy coś.
Skoro mam dziś robić ramiona,
potrzebuję węglowodanów!
A nie chcesz, żeby któryś z nas został?
Nie, nie trzeba. Dam radę, chłopaki. Dziękuję.
Aa… Sam nie przyleciała?
A… Jest ponoć zawalona robotą.
No tak…
Gdybyś do niej wcześniej zadzwoniła…
Dobrej nocy, Jonah.
Cieszymy się, że wróciłaś.
Roth! To oni!
Nie! Roth! Nie!
Lara!
Jesteś cała?
-Sam. -Ty ją o to pytasz?!
Znowu ona jest tu najważniejsza, tak?! Zapomniałaś,
że wpadliśmy w to gówno z jej winy?!
Nie… Nie mów tak, Reyes.
Nie. Ma rację.
-Nie. Sam… Nie. -Zabiłaś Rotha.
Ciekawe, kto z nas będzie następny?
Nie!
-Zabiłaś Rotha. Zabiłaś Rotha. -To przez nią Roth nie żyje!
To przez nią Roth nie żyje!
Przyciągasz śmierć, Laro Croft.
To wszystko twoja wina!
Nie!
Wszystkie artefakty jej ojca!
Lord Croft przewraca się w grobie. Cóż za brak czci.
Jest tak zimno. Dlaczego nas nie wpuszczają?
Podobno nikt nie mieszka w rezydencji od śmierci lorda.
Croftówna nie wyraziła chęci, aby się wprowadzić.
Och, co za strata. Dzieci bywają takie niewdzięczne.
Czy przybyła już Lady Croft?
Kto? A! Lara! Tak, tak, pewnie utożsamia się z którąś ze ścian.
Dajesz!
Wie pan, poszukam jej. Proszę tu sobie poczekać,
tak? Dokładnie w tym oto miejscu.
Co ty, u łysego czorta, wyprawiasz?
No co?!
Za chwilę nadęta ceremonia. Kojarzysz,
że oddajesz skarby ojca grupce dzianych sztywniaków?
Bombowa suknia!
Dziękuję! Co najważniejsze, ma kieszenie!
Jako dyrektor muzeum jestem niepomiernie wdzięczny za pani hojną darowiznę,
lady Croft.
Conrad Roth był herosem pośród ludzi.
Nie, nie dam rady.
Jasne, że dasz.
-Zwrócę te koreczki. -No, no, nie robimy scen. Jesteś dużą
dziewczynką, tak czy nie? Ach! Chyba wiem, co pomoże ci to znieść. Zaraz wracam.
Którzy są, jak mi się wydaje, inspiracją dla nas wszystkich.
Staruch niczego nie rozumie.
Jak i reszta gości.
Że co, proszę?
To nie jest jakaś zwykła darowizna. Raczej remont duszy.
Wystrzał z pistoletu, prosto w głowę, który sprawi, by głosy ucichły.
Wspomnienia. Tak dobre, jak i złe.
Chcieliby, byś się otrząsnęła. Byś odpuściła.
Ale nasi bliscy są zawsze z nami. Ale może tak być powinno?
Może to czyni nas… Wyjątkowymi?
Może to nas napędza?
Ich dziedzictwem są bezcenne zabytki, które tu państwo widzą.
Gdybyśmy wszyscy mieli tyle śmiałości…
Tak.
Wszyscy powinniśmy być tak śmiali jak oni.
Złap mnie, wujku Roth!
Niedługo będziesz na to zbyt duża, moja mała lady.
Obiecaj, że zawsze będziesz moim wujkiem stróżem!
Odłóż to na miejsce, a pozwolę ci odejść.
Opowieść, jaka wiąże się z odnalezieniem
tego reliktu, jest, rzekłbym, niewiarygodna.
Złodziej! Łapcie go!
Wychodzi pan po angielsku?
Lekkie faux pas, hę?
Proszę zostać.
Zip?
Jestem. Co się dzieje?
Złodziej. Ukradł coś z kolekcji. Chcę wiedzieć, dlaczego.
Przedmiot miał pewnie nadajnik.
Namierzysz go?
Czy ja go znajdę? Proszę cię.
Z tego, co widzę, nasz uciekinier jedzie w stronę rzeki.
Skręć w prawo. Teraz.
Widzę go!
Pewnie zjedzie w jakąś boczną drogę.
Może zdążę przed nim.
Nie! Nie, nie. Odpuść. Trzymaj się głównej drogi,
słyszysz? To fura do zdjęć, nie na ganianie się uliczkami.
Lara. Nie.
Pogięło cię?
Seryjnie, czasem mam wrażenie, że, normalnie, gadam ze ścianą.
W prawo!
Dojeżdża do rzeki. Jak tam dotrze, zniknie z radaru.
Ogranicz narrację, co?
Hej, postaraj się nie zabić, okej?
Nie mam czasu, by się zabić.
Może zapalimy światło?
Musielibyśmy zapłacić zaległe rachunki za prąd.
Miał do wyboru całe setki bezcennych przedmiotów.
Dlaczego wybrał właśnie ten?
Dobra, a co wziął?
Szkatułkę. Znalazłam ją razem z Rothem w Chile.
Skoro ci się wymknął, koleś musi być fachowcem.
I co? Zostawisz mnie tak w tej niedoświetlonej rezydencji?
Nie „niedoświetlonej” tylko jakobińskiej.
Uważaj na wyjące duchy.
„Niektórzy określają ją mianem daru królów albo Boga.”
„Ale są tłumaczenia bardziej działające na wyobraźnię.
Nazywa się ją w nich Boską Klątwą. ”
Znasz jego imię czy zawsze tak zaczynasz?
Żyję. Nic mi nie jest.
Słyszałem o włamaniu i kradzieży. Jak to przeżyła?
Niczego z niej nie wyciągniesz.
Gdzieś w Chinach znajduje się siostrzana szkatuła.
Roth razem z ojcem planowali ją kiedyś odszukać.
Słyszałeś?
Aha.
Wszystko gra?
Oczywiście.
Zip, dokąd odpłynął złodziej?
Ej, ej, Lara, tylko nie mów, że chcesz go… Przecież to jakiś zwykły stary badziew.
Gość chce go pewnie opchnąć jako „fant z kolekcji Croftów”.
Odpuść.
Za kilka tygodni moje wesele. Nawet nie mów, że…
Ani słowa! To nie był żaden pierwszy lepszy badziew! To ostatnia rzecz, jaką
znalazłam z Rothem, zanim…
Lara.
To dla mnie ważne!
I jestem pewna, że Roth nie chciał, żebym odpuściła.
Akurat uwierzę, że miałaś zamiar to zrobić.
Zip. Gdzie jest teraz złodziej?
Ledwo wróciłaś do domu…
Biorąc pod uwagę czas i trajektorię lotu, strzelam,
że wyleciał z Heathrow o ósmej czterdzieści
jeden. Kierunek: Pekin.
Co oznacza, że wie o siostrzanej szkatule.
Wybacz, stary.
Nie, Jonah, nie potrzebuję pomocy.
Każdy człowiek jej potrzebuje!
Ja bym się o nią nie martwił.
Lara jest babką z jajami. Co by się nie działo, da radę. Nie?
Wiesz, po śmierci Rotha bardzo się zmieniła.
Lara, która wróciła z Yamatai, jest… Nie jest Larą, która tam wypłynęła.
To dość nietypowe, nie?
Raczej: konkretnie popieprzone.
Ee, tak, tak, jasne. Już lecę po gaśnicę. Gaśnica, może koc… Ogarnę temat!
Nie słuchasz mnie, co? Spoko.
Zabij kapitana statku.
Proszę.
Nie!
Wracaj do swoich zajęć.
Wkrótce dopłyniemy do wioski.
Dziwne. O tej porze roku zwykle nie ma tu burz.
To nie jest zwykła burza. To zarzewie nowej epoki, kapitanie.
Chaos zapanuje nad światem.
TOMB RAIDER: LEGENDA LARY CROFT