POPRZEDNIO
To oszustwo.
Nie kiedy masz właściwego bankiera we właściwym banku.
Czego chciał?
Dostępu do raportów prezydenckich.
Parę księgowych sztuczek wystarczy, by trafiło to od razu do sztabu.
Istnieje baza internetowa.
Jest zaszyfrowana tak mocno, że nawet ja nie mam dostępu bez książki.
Szyfr książkowy?
Wiem, że nie chciałaś, żeby znaleziono telefon.
A teraz Brian Mott nie żyje.
Nie wiem tylko, dlaczego to robiliście.
Adam wiózł twojego ojca do aresztu. Jacob odebrał sobie życie.
- Arrington nadal jest z tobą? - Tak.
Potrzebuję czegoś jeszcze.
Nie będzie to łatwe.
Zrozumiałem.
- Jesteś bezpieczna? - Tak, wszystko gra.
Wracaj do domu.
- To nie nasz zjazd? - Pojedziemy zwykłymi drogami.
UDOSTĘPNIANIE LOKALIZACJI
Jeden z agentów zbuntował się.
Adam wykonuje moje rozkazy.
- Odpuść, agencie. - Nie mogę.
W takim razie dopuszczasz się zdrady, Peter.
- Jak twój ojciec. - Z całym szacunkiem, ale jebać pana.
23 LATA WCZEŚNIEJ
Nie oddalaj się zbytnio, Peter!
Gotowy? Teraz!
MALINOWY OBŁĘD
Kocham cię.
NOCNY AGENT
- Tak? - Nocna Akcja.
- Potrzebuję… - Proszę o kod.
Liść. Wieża. Lód. Ostrze.
Kod nie jest prawidłowy.
Co? Niemożliwe.
Liść. Wieża. Lód. Ostrze.
Tu Mokasyn. Agent Secret Service ma kłopoty.
Przykro mi, ale kod nie jest prawidłowy. Proszę więcej nie dzwonić.
Sprawdziliśmy cały dom.
A miało tam być czterech typów.
- Gdzie się podziali? - To właśnie próbowaliśmy ustalić.
Wyszliśmy z budynku i zobaczyłem w oddali jakąś szopę.
Niecałe 50 metrów od nas. Musieli tam być, więc wkraczamy.
Nagle słyszymy jakiś ruch.
Opróżniamy magazynki. Po dwóch sekundach słyszymy coś takiego…
Nie gadaj!
Osioł nie wiedział, co go spotkało.
- To straszne. - Masakra.
- Nadal czuję się winny. - Tak?
Zlecono nam zlikwidować ludzi, a nie osła.
Biedne zwierzę nie zasługiwało na taki los.
Oj nie.
Kiedy zauważyłaś?
Ale co?
Że coś tu nie gra.
Wyrzuć broń.
Lewą ręką.
Od dawna potrafię przejrzeć daną osobę, ale ty jesteś bardzo dobra.
Kapnąłem się bardzo późno.
Ta anegdotka jest zabawna, ale nie aż tak.
Nie musisz tego robić.
No cóż. Nie chcę, jeśli to jakieś pocieszenie.
Mam rodzinę i narzeczonego.
Co sobie pomyślą?
Że miałaś straszny wypadek.
Spotkał cię ogromny pech.
Bo w sumie tak właśnie jest.
Pech i tyle.
Wiem, że jak na ironię to ja byłbym teraz martwy,
gdybyś mi tam nie pomogła.
No tak.
Mój błąd.
Chelsea!
Cholera.
Chelsea!
- Jesteś cała? - Ostateczna rozgrywka, co, Peter?
Nie musi tak być! Hagan przekonał cię do tego kłamstwami.
No tak. Odezwał się szczery chłop.
Gość, który włamał się do ONZ i przekazał wszystko Monroe’owi?
Hagan cię wykorzystuje, Adam!
Od lat on i jego żona nielegalnie się z nim układali.
Bzdury!
Isabel otworzyła dysk.
Mamy dowody!
Dobrzy ludzie niczego nie ukrywają!
Sam go zapytaj!
Peter, to nie ma sensu.
Spadajmy.
A niech cię, Adam.
Gotowa?
Teraz.
Raúl Zapata i LFS mieli konto, z którego finansowali zamachy.
Odrębną kwestią jest ojciec Isabel, Jacob Monroe.
Ten pośrednik?
- Tak. - Też działający jak terrorysta.
Porwał mnie i zabił agentkę FBI.
Miał swój udział w ataku na ONZ.
A także ściśle współpracował z…
Jenny Hagan.
Kasa szła nielegalnie do sztabu Hagana przez jej fundację, Signature Initiative.
W ten sposób pozyskiwał poufne informacje.
Zapata, Monroe, Signature Initiative.
Czego im potrzeba do prania kasy?
- Banku? - Brawo, Jane.
Jill.
Wszystkie te strony korzystały z tego samego banku: Walcott Capital.
Ktoś z banku dbał o to, żeby transakcje nie zostały oflagowane.
Ale wyhaczyłem to.
Sądzimy, że ten bank zlecił zabicie senatora Lansinga,
Vernona Tyveka i Mike’a, by zatuszować sprawę.
- Według podejrzanego o zabójstwo? - To była samoobrona. Słuchacie, kurwa?
Dowody są na dysku. A na razie mówimy tylko o banku.
Nie zaczęliśmy jeszcze sprawdzać innych materiałów.
Jezu, jeśli nawet połowa się potwierdzi, to jest grubo.
Nie no, wybaczcie.
Tak wiele zarzutów
wobec tak prominentnych podmiotów i osób bardzo mocno nas narazi.
Nie zamierzam nawet rozpoczynać dyskusji o kwestiach etycznych,
jeśli miałabyś to opublikować, kiedy Monroe to twój ojciec.
Ujawnię to.
- Tak to rozgryzłam. - Zgadzam się z Jill.
- To musi być niepodważalne. - I jest.
Jest tam ponad tysiąc folderów.
Weryfikacja zajmie miesiące, a prezydent już stara się to zatuszować.
Nie proszę o publikację całości.
Wystarczy część, aby temat się rozniósł.
- Co ty na to, Trip? - Wydzielmy do tego zespół.
Prześlijmy pliki na bezpieczny dysk i niech zespół je weryfikuje.
- To nadal tygodnie. - Albo więcej.
- Mówimy o prezydencie. - Przedstawiasz swój punkt czy nasz?
Możemy oficjalnie pogadać ze świadkami?
Mamy kogoś poza nim?
Chelsea Arrington z Secret Service powiąże Monroe’a z parą prezydencką.
To ta, która zastrzeliła napastnika?
Dostałem przed chwilą cynk od Johnsona.
- Biały Dom podważy jej wersję. - Żeby ją zdyskredytować.
Mówiłam, że to tuszują.
Trip?
- Powinniśmy to przyśpieszyć. - Właśnie.
- A ja mocno oponuję. - Zgadzam się z nią.
Ty decydujesz.
Przykro mi, Isabel.
Popieram prawników. Nie możemy działać pochopnie.
Jadą do redakcji. Peter mówił, że otworzyli dysk.
Czuję, że Sutherland nie odpuści.
Zajmij się nim.
Rich, a możemy…
Możemy pogadać jak kumple?
- Jasne. - Peter wspomniał o tobie i Jenny.
O was i o Monroe.
Zgadza się. Wspierał mnie finansowo na początku kampanii prezydenckiej.
Pewnie Peter uznał, że to czyni mnie winnym.
- Ale nie czyni? - Dlatego dzwonię.
Peter jest skupiony na swojej traumatycznej przeszłości.
Jego ojciec był zdrajcą. Wszędzie widzi wrogów.
Nigdy nie ufał mi i tobie.
- Adam, kurwa, walczyliśmy razem. - Wiem.
Po prostu chcę mieć jasny obraz.
To kwestia bezpieczeństwa narodowego. To ci nie wystarczy?
To generałowie mają wątpliwości.
Ile razy mi to powtarzałeś?
Wiem, że proszę o wiele.
Ale nie musisz tego robić sam.
Jak to?
Włączyłem do Nocnej Akcji kogoś jeszcze od nas.
SPRÓBUJĘ UKRĘCIĆ SPRAWIE ŁEB.
Theo chce ukręcić sprawie łeb.
Albo przynajmniej to opóźnić.
- Super. - A jeśli wezmą się za niego?
- Nie chciał brać w tym udziału. - Robisz to, co trzeba.
Theo chyba też tak sądzi.
Widać dobry z niego gość.
Tak.
Peter?
Boję się.
Pomyśl, co będziesz robić, gdy będzie po wszystkim.
Będę zajadać się ciastem, leżąc na kanapie w piżamie.
Ciastem?
Ja wolę lody.
- A twój ulubiony smak? - Kojarzę takiego loda na patyku.
Mama mi go kupiła…
gdy byliśmy na plaży.
To w sumie… moje ostatnie wspomnienie z nią…
zanim zachorowała.
Lód był taki czerwony.
Cały w posypce.
I był pyszny.
Jak się nazywał?
Nie pamiętam.
Coś truskawkowego albo malinowego.
Pamiętam logo z niebieską krówką.
Zawsze go wypatruję.
- Był aż tak dobry? - Szczerze?
Już nie pamiętam.
Może po prostu chodzi o to, jak się tamtego dnia czułem.
- Gdzie jesteście? - W redakcji.
Wracamy do miasta.
Zostańcie tam. Ochrona ma nikogo nie wpuszczać.
- Nie podchodźcie do okien. - Są wszędzie.
- Adam chciał zabić Chelsea. - Jesteście cali?
Tak, ale prezydent tuszuje sprawę.
- Czyli… - Chce nas dopaść.
- Jak z publikacją? - Góra się nie zgodziła.
- Sprawdzenie dysku zajmie tygodnie. - A wiedzą…
Wiedzą, ale nie zgodzili się.
- A jeśli ktoś to poprze? - Jay i Chelsea nie wystarczą.
A ta bankierka?
Dowody z dysku mogą ją przekonać.
Evan? A jeśli wypowie się ktoś z Walcott Capital?
- Kto? - Freya Myers. Bankierka.
Odpalicie transmisję, jeśli potwierdzi wszystko na żywo?
- O ile się zgodzi. - I wtedy to zrobicie?
Muszę zapytać Tripa. Ale pewnie tak.
- Zgodzili się. - Ustal, gdzie jest. Przyjedziemy do was.
Renee chciała, żebym zadzwonił w sprawie nowych treści.
Będziecie chcieli to ogłosić.
Dlatego na razie poczekajcie…
Rozumiem, że to w ostatniej chwili.
Jak długo możecie się wstrzymać?
Parę godzin? Proszę cię, Rina.
Super. Obiecuję, że będziesz pierwsza.
Dzięki.
No dobra…
Samantha, tu Theo.
Renee kazała mi zadzwonić w sprawie Arrington i liczyłem…
Co robisz?
Zaraz do ciebie oddzwonię.
- Cześć. - Ty tak na serio?
Wiesz, że to bzdury.
Wzywam ochronę.
Nie trzeba.
Odchodzę.
Samantha, to ja. Przepraszam.
Przygotujemy teraz konto.
Dam znać, gdy ktoś ode mnie będzie w Moskwie.
Tak.
Wzajemnie.
- Tak? - Dobry wieczór. Pani De León do pani.
Mówi, że pracuje z Jacobem Monroe’em.
Wyślij ją tutaj za pięć minut.
Składasz i rolujesz. Dobrze.
Zrób tak ze wszystkimi, a PlayStation bez problemu się zmieści.
- Nauczyłeś się tego w pracy? - W skautach.
- Tak. - Gdzie jesteś?
Reporterka, którą rzekomo się zająłeś,
jest pod moimi drzwiami.
- Rozumiem. - Nie masz rozumieć.
Masz to załatwić. Będę grać na zwłokę. Jak szybko możesz być w East Side?
Nie dam rady.
- Zamknąłem już to zlecenie. - Co?
Zapłacono ci potrójną stawkę.
I właśnie została w pełni zwrócona, nie licząc paru wydatków.
Mieliśmy umowę.
Odebrałem telefon tylko z racji zawodowej uprzejmości.
Informuję, że zdecydowałem się całkowicie wycofać z tej branży.
- Liczę, że rozstaniemy się w zgodzie. - Co?
Masz cholerny kryzys wieku średniego w trakcie zlecenia?
To raczej olśnienie.
Potrzebuję cię tutaj.
- Przyjedziesz czy nie? - Nie.
No to posłuchaj, dupku.
Nie jesteś jedyny na mojej liście kontaktów.
Jeśli zdecydujesz się mnie wystawić,
to ty i każda osoba, na której kiedykolwiek ci zależało,
możecie już zacząć żyć w pieprzonym strachu!
Życzę miłego wieczoru.
Wszystko w porządku?
Jak najlepszym.
Przepraszam za najście.
- Jestem… - Isabel De León.
Najnowszy artykuł był wspaniały. Zapraszam.
Czyli tak wygląda świat z 80. piętra.
Zdradzić coś pani?
Powyżej 50. nie ma już różnicy.
W czym mogę pomóc?
Liczę na wywiad z panią na temat Jacoba Monroe’a.
Przykro mi, ale nie rozmawiam na temat klientów.
- Czyli był klientem? - Tego nie powiedziałam.
- Miał spore archiwum. - „Miał”?
Nie żyje.
Bardzo mi przykro.
Nie wątpię. Ale coś po sobie pozostawił.
Internetowy dysk.
Są tam informacje o wszystkich jego transakcjach.
E-maile, wiadomości, nagrania audio. Zwłaszcza te nagrania.
Jakby zawsze miał podsłuch.
Są tam dowody
łączące panią i pani bank z praniem brudnych pieniędzy.
Dla Monroe’a.
Dla Raúla Zapaty i LFS poprzez kasyno Davida Hutsona.
I dla pierwszej damy przez jej fundację.
Może pani sobie przejrzeć.
- Dobry wieczór. - Wzajemnie.
Proszę się wpisać. Kto panów oczekuje?
Freya Myers.
Jasne.
- Muszę tylko ją powiadomić. - Chcieliśmy zrobić jej niespodziankę.
Wszystko czeka skopiowane w bezpiecznym miejscu.
Przez kolejne dwa tygodnie nasi i inni reporterzy
będą wszystko analizować.
Potem już tylko oskarżenia, procesy i wyroki.
Może załatwi sobie pani prywatną celę z łazienką.
- Skąd ten uśmiech? - Z pani powodu.
Twarda reporterka, która chce ujawnić prawdę.
To urocze.
- Mam dowody. - Nie.
Ma pani oskarżenia z tabelek zrozumiałych tylko dla specjalistów.
A skąd mamy mieć pewność,
że to nie fałszywe dane, które spreparowała konkurencja?
To prawda.
Prawda to tylko opinia ujęta we właściwy sposób.
Reporter powinien o tym wiedzieć.
Nie ukryje się pani.
Nie muszę.
Źli ludzie zawsze próbują wykorzystać instytucje finansowe.
Na szczęście zawsze kończy się to tak samo.
Zostajemy objęci śledztwem,
płacimy drobną karę i wszyscy wracają do pracy.
- Wszystko już pani przewidziała, tak? - Zajęło mi to całe trzy sekundy.
Życzę pani udanego wieczoru.
- Powodzenia z reportażem. - Wie pani, jak zginął Jacob Monroe?
Został zamordowany przez zawodowca.
I to nie waszego.
Zlecił to sam prezydent, aby zatuszować przestępstwa żony.
Zabili go, by nie zaczął sypać.
A co zrobią z bankierem, który pomagał w nielegalnych transakcjach?
Kto tam?
Pani Myers, my w sprawie napraw.
Chyba ma pani przeciek.
Możemy się rozejrzeć?
Zna ich pani?
Możecie wrócić jutro?
Niestety to niemożliwe.
Woda zalewa mieszkanie piętro niżej, więc to dość pilne.
- Musimy się ukryć. - Pani Myers?
Pani Myers!
Zostań tutaj.
Jest stąd inne wyjście?
Na górze jest winda.
Gdzie pani telefon?
Został w tamtej części mieszkania.
Proszę zadzwonić.
Dawaj na górę!
Zjechały drugą windą!
Peter, chcą nas zabić.
Ale kto?
- Nie wiem. Mają broń i słuchawki. - I wyszli? Jesteście całe?
Freya uciekła. Pobiegli za nią.
- Musimy ich uprzedzić. - Jedziecie?
Zjeżdżam windą.
Spotkamy się…
Isabel.
Cholera.
NIE POŁĄCZONO
- Trzymaj. - A ty?
Rzuć telefon.
Ale już.
Idziemy.
Mam reporterkę.
Przepraszam. Muszę skorzystać z telefonu.
To nie tak. Mogę zapłacić.
- Weszła do Grand Central. - Tu Adam. Będę za dwie minuty.
Pomocy!
- Na pomoc! Chelsea! - Gdzie on jest?
Nie wiem! Przykuł mnie i zniknął!
Odwróć się.
Powoli.
Wyrzuć spluwę.
Ręce na poręcz.
O Boże.
Pomocy!
On ją zabije! Pomocy!
Do wszystkich podróżujących: dla bezpieczeństwa własnego i innych osób
prosimy nie siadać na podłodze i schodach.
Dziękujemy na współpracę.
Za dużo tu osób. Potrzebuję pomocy.
- Już jestem. - Dobra.
Jest w szarej bluzie i kapciach.
Przepraszam. FBI.
Jesteśmy w trakcie działań i potrzebuję pomocy.
Panie funkcjonariuszu! Dzięki Bogu.
Proszę tam zostać.
Proszę się odwrócić.
Zmierza do wschodniego holu.
Pomogę ci. Nie krzycz. Ubierz to i zaciągnij kaptur.
Jestem z Isabel, a ty?
- Mam Freyę. - Jedziemy do redakcji.
- Spotkamy się tam. - Dokąd idziemy?
Ma wsparcie.
Idą do metra. Bądźcie ostrożni.
A ty?
Spotkamy się na miejscu. Chyba wiem, dokąd jadą.
Zablokujcie wyjścia z przystanku przy 28. Ulicy.
Tak uwikłany był Lansing.
A co z kasynem?
Już to przerabialiśmy, Dan. Zapytaj kogoś, kto słuchał.
- Jesteście cali? Co się stało? - Żyjemy.
- Szykujcie studio. - A źródło?
W drodze.
- Oby. - Peter ją przywiezie.
Zaraz wysiadamy. Financial Register jest niedaleko.
Nie będę z nią rozmawiać.
- Poradzę sobie jak zawsze. - To nie są zwykłe cyngle.
Mierzysz się z całą władzą wykonawczą.
Masz szanse dotrzeć do swojego odrzutowca,
ale obstawiam, że cię zabiją.
Cholera.
28. ULICA
Możesz iść ze mną albo z nimi. Decyzja należy do ciebie.
Znam inną drogę. Chodź.
ZAKAZ WSTĘPU
Jest tu przejście do dawnego banku. Moja pierwsza robota po studiach.
To po drugiej stronie. Wyjdziemy obok Financial Register.
Dobra.
Idziemy.
- Ile jeszcze? - To po drugiej stronie.
Poczekaj!
- Nie chcesz tego robić. - Znamy się od tygodnia.
To wystarczy, by wiedzieć, że mógłbyś trafić mnie w głowę.
Zaraz trafię.
Hagan nie jest już żołnierzem, Adam.
Jest politykiem i kłamcą.
Wykorzystuje cię, by zatrzeć ślady.
Mówi prawdę!
Monroe i pierwsza dama nielegalnie przekazali mu miliony.
- Pomagałam im w tym. - Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie, Adam!
Byłem w tej samej sytuacji.
Głos w twojej głowie mówi ci, że jesteś okłamywany.
Posłuchaj go!
Proszę.
Nie wstawaj.
Następny cię trafi.
Chcesz za to umrzeć?
Chelsea!
- Peter. - Został postrzelony.
- Zajmę się nim. - Zabierz ją na górę.
- Przygotujemy cię i odpalamy transmisję. - Spokojnie.
- Ogarniesz jakąś apteczkę? - Myślę, że załatwię coś lepszego.
Tylko żeby było jasne…
Powiem o wszystkim, co wiem o Haganach, ale reszta…
Tyle mi wystarczy.
Na razie.
Jak wyglądam?
Uroczo.
Zaczynamy.
Czy pani bank wykorzystywano do prania pieniędzy?
Jak każdy bank.
Czyli tak?
Tak.
„Lew uznał, że może to przepędzić Czarnoksiężnika,
więc wydał głośny i straszliwy ryk”.
- Przepraszam, panie prezydencie. - Tak?
To pilne.
Czytajcie dalej.
Jak poznała pani Haganów?
Nigdy ich nie poznałam.
Ale fundacja pierwszej damy od prawie dwóch lat jest naszym klientem.
- Nigdy nie rozmawialiście osobiście? - Nie.
Na tym opierały się założenia mojego tajnego działu w Walcott.
Kiedy zaczęła pani podejrzewać, że fundacja pani Hagan
służy do obchodzenia regulacji i przesyłania pieniędzy na kampanię męża?
Nie podejrzewałem tego.
Doskonale wiedziałam, dlaczego weszła ze mną we współpracę.
Ma pani dowody jej przestępczych zamiarów?
Jeśli Kongres i Departament Sprawiedliwości
będą zainteresowani porozumieniem ze mną,
chętnie ujawnię wszystko, co wiem o Haganach
i ich przestępczych działaniach.
To efekt szokującego reportażu Isabel De León.
PIĘĆ TYGODNI PÓŹNIEJ
Ujawniła te tajemnice po prześwietleniu działań biznesowych ojca, Jacoba Monroe’a.
Dziś jest ze mną człowiek, który jej pomógł.
- Oto Jay Batra. - Dzięki za zaproszenie, Ali.
Byłeś rządowym analitykiem.
Wykonywałeś swoją pracę i zauważyłeś coś podejrzanego.
Zacząłeś badać tę sprawę.
- Opowiedz o tym. - Łatwiej będzie to pokazać.
W porządku.
To ja.
- O czym śpiewa? - O kurde.
Gdybym miał zgadywać, to o facecie, który jest sam w trudnej sytuacji.
Nie wiedział, komu może zaufać.
A potem pojawiła się ona.
Pomogła mu zrozumieć parę spraw.
I razem wszystko naprawili.
- Doprawdy? - Chyba tak to ujęła, nim zaczęła śpiewać.
- Jak się czujesz? - W porządku.
Z dłonią już lepiej, ale noga nadal potrzebuje czasu.
Czytałem twoje artykuły. Są świetne.
Jestem z ciebie dumny.
Niczego nie pominęłaś.
No, prawie.
Ze wszystkich współpracowników ojca tylko ty starałeś się komuś pomóc.
To nie historia o tobie.
Pewnie fajnie jest tak wszystko ująć w słowa.
Nie mówię tylko o skandalu ani o twoim ojcu,
ale też o rozprawieniu się z kłamstwami i opowiedzeniu własnej historii.
To nie moja historia.
Moja nadal jest tworzona.
Twoja również.
Jakie masz plany?
Chyba polecę do Barcelony na parę miesięcy.
Do Barcelony? Nieźle.
- Brzmi spoko. Interesy? Przyjemności? - Trochę jednego i drugiego.
Próbuję złapać równowagę.
No tak. Brzmi to fajnie.
A ty?
Co teraz planujesz?
Pogadajmy o muzyce.
Zespół grający na żywo podbija energię, ale wtedy stawiamy na jeden vibe.
Mam pewien pomysł.
- DJ? - Nie.
A może po prostu dokądś wyjedziemy?
- I tam się pobierzemy? - Tak.
Formalności załatwimy tutaj, a potem polecimy na przykład do Belize.
Tak bardzo cię kocham.
A ja ciebie.
Ale będę miał prawilny ślub.
No dobrze.
- W takim razie DJ. - Postanowione.
A teraz zdjęcia.
Może mniej pozowane, a bardziej w duchu reportażu?
HAGAN UŁASKAWIA SIEBIE I ŻONĘ PRZED SENACKĄ DECYZJĄ
OPUSZCZA BIAŁY DOM I WYBIERA MEDIA
Ale syf.
Bez dwóch zdań.
To efekt albo kiepskich decyzji, albo braku etycznego podejścia.
W pełni się zgadzam.
- Czeka pani na kogoś? - A co?
Zamierzam zamówić mocnego drinka.
Ale jeśli czeka pani na kogoś, to nie będę…
Nie.
Na nikogo nie czekam.
Henry.
Nina.
Miło cię poznać.
No dobrze.
Co pijemy?
Idealne martini.
Idealnie.
Już idę.
- Wybacz, że tak długo to trwało. - Nie szkodzi.
- Zjemy krówki? - Pewnie.
Coś nie daje mi spokoju.
Kto wygrałby walkę w dziczy: kobra królewska czy waran z Komodo?
Świetne pytanie. Dobra, biegnij.
Trochę potrwa, nim sprawy się uspokoją, ale oceniamy naszych nocnych agentów.
Robi pan porządki?
I to dogłębne.
Chcę przedłużyć urlop.
- Aż noga wyzdrowieje? - Może dłużej.
Ktoś powiedział mi kiedyś,
że najlepsi agenci potrzebują równowagi w życiu.
Poszukam jej.
Powinieneś częściej słuchać tej osoby.
Myślę o twojej prośbie o partnera.
- I chyba mam już kandydata. - Kogo?
A urlop?
No tak.
- Gdy będziesz gotowy… - Mam numer.
Trzymaj się, Peter.
- I dla ciebie. - Dziękuję.
Proszę bardzo.
MALINOWY OBŁĘD
Czołem. Jaka decyzja?
Napisy: Krzysiek Igielski