ANTERIORMENTE
Soa a fraude.
Non ten por que, co banqueiro adecuado e no banco preciso.
- Que pediu? - Acceso ao informe diario da presidencia.
Con algo de contabilidade creativa, pode ir dereitiño á campaña.
Hai unha base de datos en liña.
Está encriptada de xeito que nin eu podo acceder sen este libro.
Un cifrado por libro?
Gardouno para escondelo dos Servizos Secretos.
E agora Brian Mott está morto.
O único que non sei aínda é o porqué.
Adam ía entregar o teu pai.
Deu collido unha arma e matouse.
- Arrington aínda está contigo? - Está aquí.
Adam, pídoche unha cousa máis e non vai ser fácil.
Entendido.
- Estás a salvo? - Si, todo ben.
Ven para a casa.
- Era a saída? - Tanto dá.
Imos pola estrada do monte.
POSICIÓN COMPARTIDA
Señor, ten un axente corrupto.
Adam está ás miñas ordes.
- Retírate. - Non podo.
Entón isto é traizón, Peter.
- Coma teu pai. - Co debido respecto, vaia tomar polo cu.
VINTE E TRES ANOS ANTES
Ei! Non te metas moito, Peter!
Listo? Xa!
Quérote.
Adiante.
Acción Nocturna. Necesito…
Código, por favor.
Folla, torre, xeo, gume.
O código non é válido.
O que? Non.
Folla, torre, xeo, gume.
Son Cóbrega. Hai unha axente dos Servizos Secretos en perigo.
Síntollo, o código non é válido. Non volva chamar a este número.
Revisaramos toda a casa.
E, xa che digo, tiña que haber catro tipos.
- Onde se meteran? - Era o que queriamos saber nós.
Saímos do edificio e vexo, ao lonxe, unha estrutura,
unha especie de cuberto, a uns 50 metros.
Tiñan que estar alí dentro.
E dispoñémonos a entrar.
De súpeto, oímos algo, un movemento, e empezamos a tiros.
E, dous segundos despois, oímos…
Non pode ser!
O burro aquel non sabía o que era aquilo.
- Que mal! - Mi ma…
- Aínda me sinto culpable. - Si?
Tiñamos ordes de matar os homes, non o burro!
A coitada da besta non merecía un final así.
Non.
Cando te decataches?
De que?
De que había algo raro.
Solta a arma.
Coa man esquerda.
Levo moito tempo calando xente.
E ti es boa. Moi boa.
Enganáchesme ata o final.
Esa historia ten graza, pero non tanta.
Non tes que facer isto.
Xa, vaia… querer non quero, se che serve de consolo.
A miña familia, o meu prometido… Que van pensar que pasou?
Que tiveches un accidente terrible. Mala sorte. Moi mala sorte.
E é xustiño así, é…
mala sorte.
Entendo a ironía de que estaría nunha bolsa
se non fose pola túa axuda.
Pois si.
Un fallo.
Chelsea!
Merda!
Chelsea!
- Ben? - Si.
Hora de enfrontarse, eh, Peter?
Non hai por que!
Non sei que che contou Hagan, pero é todo mentira!
Si, xa. Foi falar o tipo honesto.
O que entrou na ONU a roubar intelixencia para Monroe.
Hagan estate a usar, Adam!
El e a muller levan anos facendo tratos ilegais con Monroe.
Unha merda!
Isabel deu aberto o disco. Temos probas!
Os homes bos non se agochan na información restrinxida.
Pregúntallo ti!
Peter, non vas dar razoado con el.
Vamos.
Cago en todo, Adam.
Lista?
Vai!
Raúl Zapata e a LFS tiñan unha conta para financiar o terrorismo.
E, á parte, temos o pai de Isabel, Jacob Monroe.
- Un broker da intelixencia? - Si.
Tamén coqueteaba co terrorismo.
Matou unha axente do FBI ao secuestrarme, sabía do atentado da ONU…
E tamén facía tratos con…
Jenny Hagan.
El desviaba cartos coa fundación dela, Signature Initiative,
que volvían de xeito ilegal á campaña,
para chantaxeala a cambio de intelixencia clasificada.
Zapata, Monroe, Signature Initiative.
Que necesitan todos para branquear?
- Un banco. - Moi ben, Jane.
Jill.
Resulta que todas estas entidades usaban o mesmo banco: Walcott Capital.
Tiñan alguén que aprobaba as transaccións e facía que non saltasen.
Pero fallou, e aí entrei eu.
Cremos que o banco pagou os asasinatos de Lansing,
Vernon Tyvek e Mike para ocultar a súa implicación.
- Porque o di un sospeitoso de asasinato? - Foi en defensa propia! Ti atendiches?
Está no disco. É o que tiña meu pai contra o banco.
Nin empezamos a afondar no resto da súa operación.
Con que a metade desas filtracións sexa verdade, isto é moi gordo.
A ver, por favor…
Tantas acusacións contra figuras prominentes
déixannos sumamente expostos.
E nin me vou meter nas consideracións éticas
de que foses ti a que foi atrás desta historia,
sendo Monroe teu pai.
Vouno revelar. Por iso puiden dar con todo isto.
- Concordo. Non pode haber fisuras. - Non hai fisuras!
Hai máis de mil carpetas! Levaría meses corroborar todo.
E o presidente xa está intentando encubrilo.
Non pido publicalo todo. Só unha parte, para sacar á luz o relato.
Que che parece, Trip?
Subimos os arquivos a un disco seguro
e poñemos xente a revisalos a tempo completo.
- Levaría semanas. - Polo menos.
- Que falamos do presidente. - Defendes a túa postura ou a nosa?
- E se declarase algunha testemuña? - Quen hai á parte deste?
Arrington, dos Servizos Secretos.
É testemuña da relación de Monroe cos Hagan.
A que lle disparou ao intruso?
Escribiume antes Johnson, de Prensa. A Casa Branca cuestiona a súa versión.
Para desacreditala. Estano encubrindo.
Trip…
- había que axilizar isto. - Concordo.
- Recomendo encarecidamente non facelo. - Subscribo.
Trip, ti mandas.
Síntocho, Isabel.
Estou cos avogados. Non nos podemos precipitar.
Van para as oficinas do Register. Peter dixo que abriron o disco.
Escoita. Dáme a min que Sutherland non vai parar.
Ocúpate del.
Rich, podo…?
Pódoche falar como amigo?
Fala.
Peter dixo que Jenny e ti…
tiñades algo con Monroe.
Si, é certo.
Monroe fixera donativos á miña campaña. Por iso el cre que estou na conspiración.
- Pero non? - Por iso te chamei a ti.
Peter non dá mirado máis aló do seu propio trauma persoal.
O pai era un traidor e para el todos somos inimigos.
Nunca se fiou de min. Nin de ti.
- Hostia, Adam, que sangramos xuntos! - Xa o sei, meu.
Só busco algo de luz, máis nada.
É unha cuestión de seguridade nacional. Queres máis luz?
"Os xenerais preguntan. Nós non."
Cantas veces me rompiches a cabeza con iso?
Si.
Mira, sei que pido moito,
pero non o tes que facer só.
E iso?
Metín alguén máis do noso equipo na Acción Nocturna.
INTENTANDO SILENCIALO.
Theo está intentando silencialo,
ou polo menos atrasalo.
- Ben. - E se van por el?
- El non se meteu nisto. - Estás facendo o que debes.
E diría que Theo pensa o mesmo.
Parece bo tío.
Si.
Peter,
teño moito medo.
Pensa no que vas facer cando acabes con todo isto.
Voume tirar no sofá en pixama a encherme de torta.
Torta…
Eu son máis de xeado.
Sabor favorito?
Pois había unha xeadería…
Miña nai compráramo…
un día que foramos á praia.
A verdade é que…
é o último recordo que teño dela
antes de enfermar.
Era…
era vermello.
E estaba cuberto de anaquiños crocantes. Estaba moi bo.
Como se chamaba?
Non me acordo.
Algo con "strawberry" ou "raspberry".
O logo de diante era unha vaquiña azul.
Sempre ando mirando se o vexo en algures…
Estaba bo, eh?
A verdade é que nin me acordo.
Igual é só…
que me aferro a como me sentín aquel día.
Si.
- Ei, onde andades? - Na oficina.
Imos de volta para aí.
Quedade aí e que non deixen entrar a ninguén.
E lonxe das ventás.
Aquí só hai ventás!
- Adam quixo matar a Chelsea. - Que? Estades ben?
Si, pero Hagan está atando os cabos soltos.
- Ven por nós. - Si. A reportaxe que?
Os xefes non publican sen revisar o disco e levaría semanas.
Dixécheslles…?
Díxenlles todo! Pero nada.
- E se declara unha fonte? - Jay e Chelsea non chegan.
E a banqueira? Nese disco hai probas que poderían facela falar.
Perdoa, Evan.
E se declara alguén de Walcott Capital?
- Quen? - Freya Myers, banqueira.
Se me confirma todo isto, dásnos cobertura multiplataforma?
É moito supoñer.
Se o consigo, publícasmo?
Tería que consultalo con Trip, pero pode ser.
- Peter, feito. - Moi ben. Búscaa e saímosche alí.
Renee pediume que falase contigo porque hai un engadido.
É un cambio grande, afecta a todo, así que necesitariamos que esperedes…
Entendo que é moi enriba da hora…
Canto tempo podes esperar?
Un par de horas? Veña, Rina!
Ben! Prométoche que te chamo a ti a primeira. Grazas.
A ver…
Ola, Samantha, son Theo.
Chamo de parte de Renee polo artigo sobre Arrington.
Que fas?
Samantha, chámote despois.
- Ola. - En serio?
É todo mentira, e sábelo ben.
Vou chamar a seguridade.
Non fai falta.
Déixoo.
Ola, Samantha. Son Theo, perdoa.
A conta estará operativa pronto.
E xa o avisarei a próxima vez que os meus socios pasen por Moscova.
Si.
Moi ben, igualmente.
Si?
Ola, señora Myers. Unha tal De León quere vela.
Di que traballa cun tal Jacob Monroe.
Dáme cinco minutos e logo mándaa subir.
Dobras, enrolas… Moi ben.
Fas iso con todas e así xa tes sitio para a PlayStation.
Aprendíchelo no traballo?
Nos scouts.
- Si? - Onde hostia estás?
A xornalista da que dis que te ocupaches
está na miña porta.
- Xa vexo. - Non tes que ver nada.
Tes que facer.
Entretéñoa. Canto tardas en chegar?
Síntocho, non podo ir.
- Xa non traballo nisto. - O que?
Pagueiche o triplo polos servizos.
E devolvinche o importe íntegro, quitando algo para os imprevistos.
Tiñamos un trato.
Só contestei esta chamada por cortesía profesional,
para informarte de que me retiro desta actividade.
Espero que poidamos quedar de boas.
O que? Vésme cunha crise da mediana idade en pleno encargo?
Máis ben, un espertar.
Necesítote agora mesmo. Vas vir ou non?
Non vou, non.
Escóitame ben, mamonazo.
Non es o único número que teño nos contactos.
Pero, se decides foderme,
ti e todas e cada unha das persoas que algunha vez quixeches
xa podedes empezar a vixiar as putas costas!
Veña, boa noite.
Todo ben?
Mellor ca nunca.
Ola. Perdón por aparecer así.
- Son… - Isabel de León.
Encantoume o seu último artigo do Register. Pase.
Ala! Entón así é a vida desde o 80º piso.
Quere saber un segredo? Do 50º para arriba, a vista é a mesma.
Para que me necesitaba?
Quería facerlle unha entrevista sobre Jacob Monroe.
Síntollo, pero non podo falar dos meus clientes.
Daquela era o seu cliente.
Eu non dixen tal.
- Deixou constancia de todo. - "Deixou"?
Está morto.
Canto o sinto.
Seguro que si. Pero deixou algo.
Un disco na nube.
Todas as súas transaccións financeiras.
Correos, mensaxes de texto, audios…
Tantos audios que empezo a pensar que ía sempre co micro posto.
E hai probas que a vinculan a vostede e a súa institución
con branqueo de capitais,
para Jacob Monroe,
para Raúl Zapata e a LFS a través do casino de Hutson,
e para a primeira dama, a través da súa fundación.
Pódelle botar un ollo.
- Boa noite. - Boas, xefe.
Perdón, teño que rexistralos. A quen queren ver?
Freya Myers, no ático.
Moi ben. Vouna chamar.
É que queriamos que fose unha sorpresa.
Xa está todo subido a un Dropbox seguro.
Nas próximas semanas,
xornalistas do Register e do mundo enteiro van corroboralo todo.
Logo virán os cargos, os xuízos, as condenas.
E, se ten sorte, a súa propia cela con baño incluído.
- Que ten tanta graza? - Vostede.
A xornalista intrépida que saca a verdade á luz.
É adorable.
- Teño probas. - Non, ten acusacións
enterradas en follas de cálculo que só entendes cun máster.
¿E quen di
que non son falsificacións elaboradas pola nosa competencia?
É a verdade.
A verdade é só unha opinión disfrazada do xeito adecuado.
Unha xornalista debía entendelo.
Non se pode agochar disto.
Non me teño que agochar.
Os malos aprovéitanse seguido das institucións financeiras.
E, por sorte, a cousa sempre acaba igual.
Investigan o banco,
pagamos unha multiña e todo o mundo a seguir traballando.
Moi ben pensado o ten todo.
E levoume tres segundos enteiriños.
Que teña moi boa noite, señorita De León.
Sorte coa reportaxe.
Non quere saber como morreu Monroe?
Asasinado.
Por un profesional.
E non un dos seus.
Este mandouno o presidente para encubrir os delitos da súa muller.
Matárono para que non falase.
Que pensa que farán coa banqueira que axudou a procesar os fondos?
Quen é?
Señora Myers, somos de mantemento.
Parece que pode ter unha goteira. Impórtalle que botemos un ollo?
Coñéceos?
Poden volver mañá?
Síntollo, pero non pode ser.
Está afectando ao piso de embaixo, así que é urxente.
- Hai que agocharse. - Señora?
Señora Myers!
Queda aquí.
Hai outra saída?
Hai outro ascensor arriba.
O seu móbil?
Deixeino no outro lado do piso.
Ben. Chame ao seu número.
Arriba! Xa!
Merda, colleron o segundo ascensor!
Peter, entraron no piso para matarnos.
- Para. Quen? - Non sei. Tiñan armas e auriculares.
Marcharon? Estás ben?
Freya fuxiu. Foron por ela.
- Temos que atopala nós. - Estades preto? Estou baixando.
Aparézovos no…
Isabel!
Merda!
Peter.
Toma.
E ti?
Sóltao.
Que o soltes. Xa.
Anda.
Teño a xornalista.
Perdón. Necesito o móbil, por favor.
Non, non é iso. Págolles!
Está na Grand Central.
Son Adam. Tardo dous minutos.
Socorro!
- Chelsea! - Onde vai?
Non sei! Esposoume e marchou!
Vírate.
Amodo.
Tíraa para alá.
Pon as mans na varanda.
Non!
Ai, Deus!
Non!
Socorro!
Vaina matar! Socorro!
Atención, viaxeiros, pola súa seguridade e a dos demais,
non senten no chan nin nas escaleiras da estación Grand Central.
Grazas pola súa colaboración.
Unha agulla nun palleiro. Necesito reforzos.
Acabo de chegar.
Vale.
Xersei gris e zapatillas de casa.
Perdoe… perdón. FBI.
Temos un problema e vou necesitar axuda.
Axente! Ai, grazas a Deus!
Señora, quede onde está.
Vírese.
A sospeitosa vai cara ao corredor leste.
Ei, veño axudar. Non berre. Poña isto, coa capucha.
Ola.
Estou con Isabel. E ti?
- Teño a Freya. - Ben! Imos ao Register.
- Aparecemos alí. - A onde me levas?
Atopou un amigo.
Van cara ao metro. Ide con tino.
Ti vés?
Sáiovos alí. Creo que sei para onde van.
Bloquee todas as saídas da estación da rúa 28.
- Aí teñen a implicación de Lansing. - E o casino?
Iso xa o miramos, Dan. Pregúntalle a alguén que atendese!
Estades ben? Que pasou?
Estamos ben.
Prepara o estudio.
- E a fonte? - De camiño.
- Espero. - Peter vaina traer.
Baixamos na seguinte parada. The Financial Register está cerca.
Non penso falar coa túa amiga. Xa me apañei para saír doutras.
Non son un par de sicarios.
É vostede contra o poder executivo dos EUA.
Igual dá chegado ao jet privado,
pero a bala dará con vostede antes.
Merda.
Mire, veña comigo ou vaia con eles. Escolla.
Creo que sei como saír. Ven.
NON ENTRAR ZONA RESTRINXIDA
Hai unha entrada que conectaba co banco de Park Avenue.
Foi o meu primeiro traballo.
Está ao outro lado. Vai dar á beira do Register.
Que hostia é…?
Vale.
Veña, vamos.
- Canto falta? - Só hai que cruzar.
Espera aí!
- Non queres facelo. - Coñécesme de hai unha semana.
E xa sei que, se me quixeses matar, esa bala ía dereita á cabeza.
A próxima vai.
Hagan xa non é un soldado, Adam.
É un político. Un mentireiro!
Estate a usar para borrar as súas pegadas!
É a verdade!
Monroe e a primeira dama branquearon millóns para a campaña.
Axudeilles eu.
Mírame.
Mírame, Adam.
Eu pasei polo mesmo.
A voz que che di na cabeza que son todo embustes…
Escóitaa, por favor.
Non.
A próxima é para ti, Peter.
Xa.
Estás disposto a morrer por isto?
Chelsea!
- Peter. - Ola.
Disparoulle.
- Ocúpome eu. - Lévaa para arriba.
Entramos en directo.
- Hostia. - Amodo.
Hai caixa de primeiros auxilios?
Imos necesitar algo máis.
Para que quede claro…
Voulle contar o que sei dos Hagan, pero o resto…
Non necesito nada máis, por agora.
Mi ma… Como estou?
Adorable.
Imos aló!
É posible que o seu banco se usase para branquear?
Coma calquera outro.
Iso é un si?
Si.
"O león pensou que ben podería asustar o mago,
así que soltou un ruxido ben forte, tan feroz e espantoso…
- que Toto saltou…" - Perdón.
- Dime. - Teñen que ver algo.
Seguide lendo vós, si?
E como coñeceu os Hagan?
Eu non os cheguei a coñecer.
Pero a fundación da primeira dama é cliente do banco
desde hai case dous anos.
E nunca falou con eles directamente?
Non.
Por algo dirixo unha división na sombra dentro de Walcott.
¿Cando sospeitou que a primeira dama usaba a fundación
para violar as leis de financiamento e branquear cartos para a campaña?
Non sospeitei.
Souben exactamente o que quería cando solicitou os meus servizos.
E ten probas das intencións delituosas da primeira dama?
Se o Congreso e o Departamento de Xustiza dos EUA
están interesados en chegar a un acordo comigo,
eu revelo encantada todo o que sei
sobre os Hagan e a súa conduta delituosa.
Todo isto, tras a reportaxe bomba da xornalista financeira Isabel de León,
que revelou estes segredos tras investigar os negocios
dun pai co que apenas tiña relación: Jacob Monroe.
Hoxe acompáñame o home que lle botou unha man.
Benvido, Jay Batra.
Grazas, Ali. É un pracer.
Jay, ti eras un analista do Goberno
e un día calquera de traballo saltou algo sospeitoso.
E aí empezaches a seguir as pistas. Explícame como foi.
- Sabes que? É máis fácil que cho mostre. - Veña.
Ese son eu.
- De que irá a canción? - Mi ma…
Se tivese que dicir algo, hai un tío nunha situación complicada e está só.
Non sabía a quen acudir, en quen podía confiar.
E apareceu ela.
Axudoulle a entender certas cousas
e xuntos arranxárono todo.
Ai, si?
Creo que foi o que dixo antes de cantar.
- Que tal estás? - Vou indo.
A man vai mellor, pero a perna aínda ten que curar.
Lin todos os teus artigos. Moi bos.
Dá xenio ver o teu traballo.
Non deixaches nada atrás.
Case nada, vaia.
Dos que trataron con meu pai, fuches o único que o fixo para axudar.
A historia non ía de ti.
Debe estar ben ser capaz de poñelo todo en palabras.
Non só o do escándalo e o de teu pai, senón ir mentira a mentira…
contar a túa historia.
Non é a miña historia.
A miña estase escribindo.
E a túa tamén.
Que vas facer agora?
Estou pensando en pasar uns meses en Barcelona.
Barcelona? Ala!
Que ben soa iso!
- Negocios? Pracer? - Ambos.
Para buscar o equilibrio.
Xa. O do equilibrio soa ben.
E ti que?
Ti que vas facer?
Vale, imos coa música.
Un grupo en directo dá moita vida, pero limita o ambiente.
Sabes que? Teño unha idea.
- Un DJ? - Non.
E se marchamos para algún sitio?
Como?
- Unha escapada? - Si.
Asinamos no xulgado e collemos un avión a Belice ou algo así.
Quérote moito.
Eu tamén a ti.
Pero sen voda non quedo.
Vale.
- Entón, DJ. - Pois DJ, logo.
E, para as fotos,
eu iría por algo menos editorial, máis fotoxornalístico.
HAGAN INDÚLTASE, DEIXA A CASA BRANCA E ASINA UN ACORDO COS MEDIOS
Vaia espectáculo.
Xa che digo.
Ou tomaron moi malas decisións ou é que non teñen ética ningunha.
Estou moi de acordo.
- Esperas alguén? - Por?
É que vou pedir algo ben forte
e, se esperas alguén, conformareime con…
Non…
espero a ninguén.
Henry.
Nina.
Encantado.
Moi ben.
Que vai ser?
Un martini perfecto.
Perfecto.
Si, agora mesmo.
Ei.
Perdoa, tardei moito.
Non pasa nada.
- Compramos doce de azucre? - Claro.
Estaba pensando eu…
Se unha cobra real se atopase cun dragón de Komodo, cal gañaría?
É moi boa pregunta. Ponte lonxe.
Levará tempo que volva todo ao sitio.
Os axentes nocturnos terán que pasar unhas probas.
- Vai facer limpeza? - Dar unha boa fregada.
Pensaba pedir máis tempo.
- Ata que cure a perna? - Igual máis.
Alguén me dixo unha vez
que os mellores axentes saben buscar o equilibrio na vida.
E non me viña mal.
Fose quen fose, debíaslle facer máis caso.
E, sobre a túa solicitude dun compañeiro,
teño alguén en mente.
Quen?
Non ías coller un descanso?
Si.
Cando esteas…
Xa sei o número.
Pórtate ben, Peter.
- E un para ti. - Grazas.
De nada.
SABOREA O TEU XEADO
Ola. Que vai ser?
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández